२६ जेठ २०१६ बिक्रमी शंकर दास दे घर पिण्ड झण्डे जम्मू
हरि सतिगुर दीन सच्चा दयाल, इक्क अकल्ला एकँकारया। गोबिन्द मीता गुर गोपाल, खेले खेल अगम्म अपारया। गुरमुख वेखे साचे लाल, आप आपणी दया कमा रिहा। मनमुखां मारनहारा मार, जुग जुग आपणा वेस वटा रिहा। आदि जुगादी इक्क अवतार, निरँकार आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सार शब्द तेज़ कटार, निरँकार हथ्थ रखा रिहा। सार शब्द साचा खण्डा, हरि साचा हथ्थ उठांयदा। वेख वखाए विच ब्रह्मण्डां, लोआं पुरीआं फोल फोलांयदा। आपणी वंडे आपे वंडा, वंडणहार इक्क अख्वांयदा। मेटणहारा भेख पखण्डा, लोकमात जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सार विच संसार, एका आप रखांयदा। सार शब्द अगम्म अथाह, वेद कतेब भेव ना पाईआ। आपे जाणे बेपरवाह, आप आपणी रचन रचाईआ। पारब्रह्म सच सेव कमा, सेवक सेवा आप लगाईआ। अलक्ख अभेव आप अख्वा, अलख निरँजण नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरा दए सुहा, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची कार हरि निरँकार जुगा जुगन्तर आप कराईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, हरि साचा आप करांयदा। अबिनाशी करता खेल अपार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी एका धार, आपणी आप चलांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, हर घट डेरा आपे लांयदा। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सार शब्द हरि धार निराली, एका एक उपाईआ। एका जोत जगे अकाली, एका नूर करे रुशनाईआ। एका बणे करता पाली, प्रितपालक नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाईआ। साचा घर हरि भगवन्त, एका एक सुहांयदा। हरिजन मेले साचे सन्त, साची सिख्या इक्क समझांयदा। नाम निधाना देवे गुण गुणवन्त, आत्म अन्तर ब्रह्म
वखांयदा। आप बणाए साची बणत, पंज तत्त फोल फोलांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटांयदा। जुग करता हरि करनेहारा, समरथ पुरख अख्वाया। आदि जुगादी लै अवतारा, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाया। नित नवित्त साची कारा, सांधा सन्तां ल्ए उठाया । धुन अनादि सच्ची धुन्कारा, एका मंगल राग सुणाया। सर सरोवर ठंडी ठारा, ताल सुहावा इक्क उपाया। आपे खोले्ह बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। आत्म सेजा हो उज्यारा, निरगुण बैठा आसण लाया। सुरत सुवाणी मेल मिलाए साचे हाणी, घर साचा इक्क सुहाया। इक्क वखाए पद निरबाणी, परम पुरख वड वड्याआ। आवण जावण चुक्के काणी, जिस जन हरि हरि दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साध सन्त हरि बेअन्त कोटी कोटि रिहा तराया। कोटी कोटि सन्त अधार, हरि नामा वणज कराईआ। देवे दरस अगम्म अपार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। रवि ससि करन निमस्कार, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाईआ। आप सुहाए सचखण्ड दुआर, सच सिँघासण आसण लाईआ। अलख अगोचर भेव न्यार, भेव अभेदा आप हो जाईआ। सति पुरख निरँजण साची कार, सति सतिवादी आप कराईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ी धार, चार कुन्ट रही वहाईआ। काया मन्दिर अन्ध अँध्यार, दीवा बाती ना कोई जगाईआ। सच ना दिसे गुरुदुआर, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। रसना जेहवा कूड़ अहार, सच अमृत जाम ना कोई प्याईआ। तन शृंगार काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर एका हरि, आपणी कल वरताईआ। अकल कला कल धार, हरि हरि वेस वटांयदा। आदि जुगादी पावे सार, आपणा कर्म कमांयदा। कलिजुग कूड़ा वेख पसार, जोती जामा भेख वटांयदा। जीव जन्त होए विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवणहारा सच वर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। नाम कंडे साचे तोल, लेखा दए चुकाईआ। आदि जुगादी रहे अडोल, ना डोले कोई डुलाईआ। लक्ख चुरासी सुत्ती अनभोल, ना सोया कोई जगाईआ। चारों कुन्ट वज्जे ढोल, कूड़ नगारा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, हरि वड बली बलवाना। औलीए पीर शेख़ मुसायक मेटण आया, मारे तीर निशाना। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले शब्द दोशाले आप लपेटण आया, आपणा पाए नाम दोशाला। खेवट खेटा बेड़ा बन्ने लावण आया, खेले खेल दो जहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन जन हरि आपणे रंग रंगाया।
तारनहार गुर एक है, परम पुरख करतार। जिस जन बख्शे साची टेक है, देवे राम नाम अधार। काया बुधी करे बिबेक है, हउमे हँगता रोग निवार। पंज तत्त विकारा रिहा वेख है, माया मोह ना करे ख्वार। आपे लिखणहारा लेख है, ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार। आपे दाता नर नरेश है, शाह सुल्तान सच्ची सरकार। आपे गणपति हरि गणेश है, करोड़ तेतीस दए अधार। आपे सुरपति राजा इन्द करे वेस है, आपे अमृत बख्शे ठंडी ठार। आपे गंगा गोदावरी तेरा लेखा रिहा वेख है, आपे सुरस्ती करे प्यार। आपे जल जल धार है, जल धार रूप आप निरँकार। आपे घट घट अन्दर रिहा वेख है, घर घर विच महल्ल उसार। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस है, निरगुण जोती नूर उज्यार । आपे दसरथ सुत्त राम रामेश है, कान्हा कृष्ना आप मुरार। आपे नानक गुर दस्मेस है, एका जोती दस अवतार। आदि जुगादी रहे हमेश है, आवे जावे विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। एका एक एकँकार हरि निरँकार, पारब्रह्म हरि अख्वांयदा। आदि निरँजण मीत मुरार, जोत निरँजण मेल मिलांयदा। सार शब्द कर त्यार, अनहद ताल वजांयदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, गुरमुख साचे आप उठांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, एका दूजा भेव चुकांयदा। तीजे नैण दरस अपार, चौथे पद समांयदा। पंचम मीता मीत मुरार, पंचम मोह चुकांयदा। सोलां मग्घर सच्चा घर बार, हरि साचा खेल खिलांयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, हरि साचा सच करांयदा । अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, नौ दुआरे ना खोज खुजांयदा। दसवें मीता मेल मुरार, आप आपणा मेल मिलांयदा। एका गीता गुण ज्ञान, मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। एका पूजा वेद पाठ पुराण, एका सिख्या सिक्ख समझांयदा। एका खाणी बाणी कर पछान, बाण निराला एका लांयदा। एक रूप श्री भगवान, चारे वरनां नज़री आंयदा। अठारां पुराणां टुट्टे माण, माण अभिमाना मेट मिटांयदा। सोहँ अक्खर इक्क पछाण, दो जहाना चलत चलांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म कर प्रधान, सचखण्ड दुआरा आप वखांयदा। गुरमुख साची सखी हरि हरि साचा काहन, नाम बंसरी विच वजांयदा। साचा मेला सीता राम, सीता सुरती आप प्रनांयदा। वसे खेड़ा नगर ग्राम, जिस दर सतिगुर पूरा चरन टिकांयदा। मिटे रैण अन्धेरी शाम, साचा नाम चन्द चढ़ांयदा। पूरन करनेहारा काम, पूरन इच्छया आप करांयदा। लेखे लाए माटी चाम, जो जन नेत्र नैण दर आए दर्शन पांयदा। रोग सोग सर्ब मिट जाण, जो जन रसना सोहँ गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्त्र नाम सिखांयदा। एका मन्त्र साचा गाउणा, साची जुगत जणाईआ। रोगां सोगां डेरा ढौहणा, साचा सुख दए उपजाईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाउणा, आप आपणा पर्दा लाहीआ। मनमुखां दर दर फिराउणा, काग वाग रहे कुरलाईआ। बिन हरि साचे ना बेड़ा किसे बन्ने लाउणा,
कलिजुग झूठा गुर ना देवे कोई गवाहीआ। बिन हरि सति पुरष ना किसे अख्वाउणा, दर घर साचे डेरा लाईआ। सन्त सति सरूप ना किसे समाउणा, सति असति गया रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बाल निधाना नौजवाना लेखा दए चुकाईआ। हरिजन लेखे जाए लग्ग, हरि सज्जण सच्चा पाया। फड़ फड़ हँस बणाए कग, माणक मोती चोग चुगाया। दीपक जोती जाए जग, अज्ञान अन्धेर मिटाया। दरस दिखाए हरि हरि उप्पर शाह रग, आप आपणा मेल मिलाया । पंज तत्त बुझाए लग्गी अग्ग, अमृत आत्म मुख चुआया। सतिगुर पूरा हरि सरबग्ग, दाता दानी देण दान आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी हथ्थीं बन्न्हे तन्द, साचा गाना हथ्थ बंधाया। शब्द गाना बन्न्हे डोर, हरि साचा सच कमाईआ। फड़ फड़ मारे पंजे चोर, शब्द कटार इक्क उठाईआ। जगत विकारा देवे होड़, आप आपणी सेव कमाईआ। अन्तिम वेले गया बौहड़, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। जिस जन आत्म अन्तर लग्गी औड़, दे दर्शन आप बुझाईआ। आपे चढ़या साचे घोड़, साचा अस्व आप दौड़ाईआ। दो जहानां लाया एका पौड़, लोकमात फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। गुरसिख उठ जाग भगत दुलार, हरि सतिगुर आप जगांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, पुरख अबिनाशी आप खिलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकार, सत्त दीप सर्ब कुरलांयदा। साध सन्त ना पावे कोई सार, सिर हथ्थ ना कोई टिकांयदा। घर घर बैठ राम अवतार, राम राम सर्ब अख्वांयदा। गोबिन्द खण्डा कर त्यार, गोबिन्द आपणा नाम वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, दर आपणे सोभा पांयदा। सोभावन्त हरि भगवाना, भगतन भगती नाम दृढ़ांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, आदि शक्ती सेवा लांयदा। मेल मिलाए जोत ज्वाला, अष्टभुज कुड़माई आप करांयदा। सिँघ शेर शेर बलवाना, आप आपणी कल वरतांयदा। सन्त सुहेले बन्न्हे गाना, साचा सगन मनांयदा। शब्द अनादी इक्क तराना, घर मन्दिर आप सुणांयदा। भेखाधारी भेख बावना, बलधारी आप हो जांयदा। आपे मारे रामा रावणा, लंका गढ़्ह आप सुहांयदा। आपे खेल खेल महाना, रथ रथवाही रथ चलांयदा। आपे नाम सति दर प्रधाना, वाह वाह गुरू फतिह गजांयदा। कलिजुग अन्तिम जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना, निहकलंक आप अख्वांयदा। चौदां तबकां पार कराना, चौदां लोक उठांयदा। ब्रह्मा विष्न वक्त चुकाना, सुरपति राजा तख्तों लांहयदा। लक्ख चुरासी फड़ फड़ाना, नौ खण्ड ख़ाक उडांयदा। गुरमुख साचे मेल मिलाना, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, दर साचा आप सुहांयदा। साचा दर हरि सुहञ्जणा, हरि साचे आप सुहाया। जोत
जगाए आदि निरँजणा, आदि निरँजण वेस वटाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर ल्ए तराया। जिस जन नेत्र नाम पाए अंजणा, अज्ञान अन्धेर दए मिटाया। दो जहानी साचा सज्जणा, लोकमात वेखण आया। जो घड़या सो भञ्जणा, थिर कोए रहिण ना पाया। हरिसंगत चरन धूढ़ कराए साचा मजणा, दुरमति मैल दए गंवाया। अन्तिम वेले पर्दा आपे कज्जणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। लाड़ी मौत घर घर नच्चना, आपणा घूँगट दए उठाया। काल नगारे कोलों किसे ना बचणा, डौरु डंका रिहा वजाया। पंज तत्त भाण्डा दिसे कच्चना, सच भठयाले ना कोई तपाया। हरि सतिगुर साचा साचो सचना, आदि जुगादि इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दए तराया।
२६ जेठ २०१६ बिक्रमी भाग सिँघ दे घर झण्डे जम्मू
सच्च घर सच दुआर, गुर सतिगुर वेख वखाईआ। किरपा कर अपर अपार, आपणी दृष्ट आपे पाईआ। जगत तृष्ना दए निवार, साचा सुख इक्क उपजाईआ। भगती नाम भरे भण्डार, भवसागर पार कराईआ। वणज कराए इक्क वपार, नाम नामे हट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिरध बालां ल्ए तराईआ। उतरे पार सर्ब परिवार, जिन हरि हरि मेल मिलाया। किरपा करे सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण वेख वखाया। सोहे बंक सच्चा दरबार, दर घर साचे मंगल गाया। पाया परम पुरख करतार, जगत जंजाला संगल कट्ट वखाया। दाता दानी देवणहार, दर्द दु:ख भय भञ्जण नेत्र अंजन ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल गुरमुख लाल, घर मन्दिर इक्क सुहाया। घर मन्दिर सच मुनार, हरि साचा सच सुहाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अमृत बूंद स्वांती ठंडी ठार, चरन चरनोदक गुरमुखां मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए आपणे दर, घर सच्चा इक्क वड्याईआ।
२६ जेठ २०१६ बिक्रमी पूरन चन्द दे घर झण्डे जम्मू
तीर्थ तट सच किनार, गुर सतिगुर चरन दुआरया। अमृत भरे अमर भण्डार, आप आपणे रंग रंगा रिहा। निहकर्मी कर्म रिहा विचार, कुकर्मां लेख चुका रिहा। धर्मी धर्म इक्क संसार, हरिसंगत मेल मिला ल्या। वरन वरनी वसे बाहर, घर सच्चा इक्क वखा ल्या। मरनी मरे ना विच संसार, जीवण मुक्त आप बणा ल्या। करनी करे आप करतार, करता पुरख
नाउँ वड्या ल्या। धरनी निउँ निउँ करे निमस्कार, जिस दुआरे चरन छुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर वेखे बंक दुआर, अन्दर आपणा धाम वखा ल्या। अन्दर धाम हरि न्यारा, साची सेज हंढाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, त्रैगुण बंधन तोड़ तुड़ाईआ। पंचम देवे पंच हुलारा, शब्दी शब्द शनवाईआ। राज जोग सच्चा सिक्दारा, गुर चरन सच्ची शहिनशाहीआ। किरपा करे आप निरँकारा, निर्धन निर्धन ल्ए तराईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, जगत तृष्ना तृखा बुझाईआ। गावत गावत उतरे पारा, जो जन रसना सोहँ गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साची वज्जे वधाईआ।
२६ जेठ २०१६ बिक्रमी सांई दास दे घर झण्डे जम्मू
चरन चरनोदक साची धार, दु:ख दर्द मिटाईआ। जगत रुले कर प्यार, अनमुल्ले लाल बणाईआ। भण्डारे खुल्ल्हे दर दरबार, अतोट अतुट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन चरनामित आप हो जाईआ। चरन मीता मीत मुरार, चरन सरन सरनाईआ। पतित पुनीता करे विच संसार, आप आपणा सुख उपजाईआ। चलाए रीता अपर अपार, आपणी नीती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बावल बोला नूरी अल्ला हू हू दए मिटाईआ। हू अल्ला हक्क बहक्क, हकीकत वेख वखांयदा। कलमा कलमी रिहा मुक्क, आयत शरायत मिटांयदा। अल्फ़ मीम नकेल पाए नक्क, हमज़ा मुख भवांयदा। मुला शेख़ डूँघी गारे देवे सट्ट, डूँघी भॅवरी आप भुवांयदा। अन्दर मैल देवे कट्ट, अमृत साचा मुख चुआंयदा। एका दूआ मेटे फट्ट, दोए दोए रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत निमाणे निमाणयां आपणे गले लगांयदा।
२६ जेठ २०१६ बिक्रमी बीबी छम्ब जम्मू
कलिजुग आयू सौ बरस, हरि साचे आप उपाईआ। आपे करनहारा तरस, नेत्र नैणां वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी बुझावणहार हिरस, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जिस जन देवे आपणा दरस, करामात इक्क वखाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आपणी वढ्ढी आप दवाईआ। आपणी वढ्ढी सौ रुपया, एका नाम रखाईआ। गुरमुख चढ़ाए आपणी नईआ, आपणा चप्पू लाईआ। हरिसंगत बणया भैणां भईआ, बेमुखां सिर छाईआ। प्रगट होया साचा सईआ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपणी कढ्ढ के बैठा वहीआ, राए धर्म दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वढ्ढी आपे रिहा खुआईआ। जिस जन वढ्ढी देवे नाम, कर किरपा गुण निधानया। नज़री आए एका राम, एक रूप श्री भगवानया। सज्जण साक सैण छुटयां तमाम, नाता तुटे मात पित भैण भ्राया। सच्चा दिसे एको काम, गुर सतिगुर चरन ध्यानया। मनमुख जीव होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पानया। अन्दर वड़े पंज शैतान, दूई द्वैती मारन कानीआ। मदिरा मास पीण खाण, रसना जेहवा गुण वखानया। ऐथे ओथे ना मिले माण, घर मन्दिर ना कोए सुहानया। सच्चा दिसे ना सच मकान, नौ दर जीव होए हलकानया। साचा ताल ना कोए वजान, मन मति होई प्रधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वढ्ढी देवे नाम सच्ची निशानया। नाम निशाना सच्ची वढ्ढी, गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। पंज विकारा विच्चों जाए कढ्ढी, एका ब्रह्म वखाईआ। सुरत सुवाणी बाल अणजाणी नढ्ढी, गुर शब्द करे कुड़माईआ। लेखे लाए रत्त मास नाड़ी हड्डी, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंधन पाईआ। नाम वढ्ढी रिशवत खोर, भगवन भगतां आप करांयदा। मनमुख सुवाए अन्धेर घोर, गुरमुख साचे आप जगांयदा। पहलां बन्न्हे पंज चोर, दूजे मार्ग एका लांयदा। तीजा नेत्र खोल्हे फोर, हरन फरन फरन हरन आप आपणा दरस वखांयदा। चौथे पद गुरमुख साचा चढ़े घोड़, सतिगुर पूरा आप चढ़ांयदा। हरि पाया हरि रघुराया घर साचे वड्डा, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। लक्ख चुरासी वेखणहारा मिट्ठा कौड़, घट घट अन्दर फोल फोलांयदा। जिस जन आत्म अन्तर लग्गी औड़, अमृत भर प्याला आप प्यांअदा। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर पूरा जाए बौहड़, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सचखण्ड दुआरे लाए एका पौड़, अद्धविचकार ना कोए अटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सौ बरस इक्क सद धार, एका एक उपजाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म नद वजाए अपर अपार, नाद अनादा आपणे हथ्थ रखाईआ। बोध अगाधा शब्द जैकार, आपणा लेखा आप लिखाईआ। पावे सार सन्त साध, सन्त साजण ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे आप समाईआ। झूठा ताअना जगत तराना, गुरमखां तोड़ तुड़ांयदा। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, एका रूप नज़री आंयदा। एका शब्द एका गाना, एका राम वखांयदा। एका कृष्ना एका कान्हा, एका मण्डल रास रचांयदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका बंक सुहांयदा। एका पुरख इक्क
सुल्ताना, एका शाह उपजांयदा। एका राज इक्क राजाना, एका रईयत आप उपांयदा। एका पद वखाए हरि निरबाणा, निर्भय रूप आप हो जांयदा। कलिजुग वेखे दूसर झूठ दुकाना, कलिजुग जीआं माया ममता आप भरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सद कलिजुग तेरी हद्द आपे पार करांयदा। आपे करे पार किनारा, सद सद वेख वखाईआ। सज्जण साचा मीत मुरारा, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, आप आपणी रचन रचाईआ। खेले खेल कृष्न मुरारा, रूप अनूप आप दरसाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, बिप्पर सुदामा आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग तेरा खेल तमाशा, हरि साचा वेख वखांयदा। आपे सखीआं पाए रासा, आपे रथ चलांयदा। आपे हो त्रिलोकी नाथा, आपे वंड वंडांयदा। आपे जाणे हार पासा, आपे डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे खेल खिलांयदा। आपे शब्द आप ज्ञान, आपे गीता करे पढ़ाईआ। आपे अर्जन होए मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। आपे बख्शे चरन ध्यान, आपे देवे माण वड्याईआ। आपे आए विच मैदान, ग्यारां सत आप हो जाईआ। अठाई लक्ख इक्क पहचान, अठारां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां धिरा वेख वखाईआ। एका हरि दोए धार, लोकमात चलांयदा। पांडो बख्शे सच प्यार, दुर्योध्न काम क्रोध हँकार भरांयदा। दहि दिशा विचोला विच संसार, भेव कोए ना पांयदा। अन्तिम करनी करे कार, सिपाहसलार आप हो जांयदा। करनी करन वेख बलकार, युधिष्टर संग निभांयदा। भीम नकल सहिदेव कर ख़बरदार, दरोणा कृपा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा खेल, आदि जुगादी कर कर मेल, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। आपे करे आपणा बोध, आपे ज्ञान दृढ़ाईआ। आपे वेखणहारा युद्ध, आपे करे लड़ाईआ। आपे अस्व बहे कुद, आपे जल थल फेरा पाईआ। आपे कौरुक्षेत्तर ल्ए सुध, आप आपणा चरन टिकाईआ। आपे अग्नी जाणे आपे सीतल धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। आपे कान्हा कृष्न मुरार, आपे रूप अनूप वटांयदा। आपे खाली हथ्थ रक्खे सरकार, रथ रथवाही रथ चलांयदा। आपे दोहां धिरां मारे मार, भीसम पतामा आप तरांयदा। आपे शिखण्डी करे प्यार, आपणी डण्डी आपे लांयदा। आपे दूती दुष्टी दए सँघार, गदा चक्र आप चलांयदा। सन्त सुहेले सज्जण ल्ए उभार, आपणा लेखा आप मुकांयदा। र्दोणा सुत्त होया ख़बरदार, असव अस्वथामा अक्ख खुल्हांयदा। अन्दर वेख अन्धेरी रात, आप आपणा राह तकांयदा। छत्र धारी सुत्ता विच प्रभास, साचा संग ना कोए वखांयदा। अन्तिम करी एका बात, तेरा लहिणा वक्त चुकांयदा। पंचम सीस देवे
काट, तेरे हट्ट वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। अस्वथामा हो त्यार, दुर्योध्न दए सलाहीआ। पंजे पांडू देवां मार, जै जै तेरे नाम कराईआ। आप आपणा आया बल धार, खेले खेल बेपरवाहीअ। आप भुलाया भरम गंवार, भरमी भरम भवाईआ। द्रोपद सुत्त सीस ल्ए उतार, आया वाहो दाहीआ। हँकारी वेख दुर्योध्न रोवे ज़ारो ज़ार, कुल आपणी कहर कमाईआ। ब्रह्मा ब्रह्मण गई सत्तया, अस्त्र शस्त्र हथ्थ सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। अत्याचार अन्त कर, अन्तिम नीर वहाया। अन्दर मन्दिर धूंआँधार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। शिव शंकर अग्गे करे पुकार, दोइ जोड़ सीस निवाया। कौण रच्छया करे संसार, कवण दूशन दए मिटाया। पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा शब्द अगम्मी मारे वाज, आप आपणा हुक्म सुणाया। कलिजुग अन्तिम तेरा साजे साज, मानस मानुख ल्ए उपजाया। प्रगट होए हरि सच्चा शाहो राजन राज, आप आपणे अंग ल्ए लगाया। गुर संगत तेरी रक्खे लाज, गोबिन्द आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी विच ना कोए भुआया। मानस ते मानस थीआ, हरि साचे जोत जगाईआ। अमृत बीज अमृत फल किया, अमृत मुख चुआईआ। अन्तिम लेखे लग्गे साढे तिन्न हथ्थ सीआं, नौ खण्ड करे लड़ाईआ। निर्मल किया आपे जिया, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि हरिभगत ल्ए उपजाईआ । आपे आए जोत धर, जुग जुग जोत जगांयदा। सनक सनंदन सनातन सन्त कमारा रूप कर, बराह नाम आप रखांयदा। यज्ञे पुरख पावे सार, हाव ग़रीव वेख वखांयदा। नर नरायण चोटी चढ़, आप आपणा वेख वखांयदा। दत्तात्रै आपे फड़, आपे फड़ पंचम मेल मिलांयदा। कपल मुनी वेखे घर, आप आपणी जोत जगांयदा। रिखव देव लाए आपणे लड़, आप आपणा नाउँ धरांयदा। पृथू अन्दर आपे वड़, आप आपणी रीत चलांयदा। मत्सय रूप हरी हरि, जल धारा डेरा लांयदा। कच्छप मिन्दिरा पिठ धर, आप आपणा वेस वटांयदा। मोहणी रूप अग्गे खड़, बल बावन आप भुलांयदा। हँसा मोती चोग कर, सच ज्ञान दृढ़ांयदा। नर सिँघ आपे वेस धर, हरनाक्ष मेट मिटांयदा। नर सिँघ रूप धर, प्रहलाद पार करांयदा। हरी नरायण ध्रू गज वेख वखांयदा। धनंतर नाम आपे धर, आपणी कल चलांयदा। परस राम एका विद्या पढ़, माण ताण इक्क जणांयदा। राम रामा रूप करतार, हँकारी दुष्ट मेट मिटांयदा। वेद व्यासा कुँआरी कन्या मात कर, पुराण अठारां लेख लिखांयदा। कान्हा कृष्ना जोत धर, त्रिलोकी नंदन लक्ख चुरासी बंधन आप तुड़ांयदा। बोध बोधा बोध अवतार, ज्ञान ज्ञान आप उपांयदा। कलिजुग वेखे घर घर, निहकलंका नाउँ धरांयदा। नानक जोती दस अवतार, एका बूझ बुझांयदा। ध्रू प्रहलाद ल्ए वर,
आप आपणा संग निभांयदा। अमरीक नुहाए साचे सर, दुरबाशा माण तुड़ांयदा। जनक बदेही आपे फड़, आप आपणा ज्ञान समझांयदा। हरी चन्द लगाए आपणे लड़, तारा राणी जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे सैण कबीरा वेखे सर्ब लेखे लग्गे, रविदास चमार हरि साची बणत बणांयदा। अजामल पापी उतरे पार, गनका नाल रलाईआ। बधक एका दए सहार, चरन कँवल बाण छुहाईआ। पापण पूतना दए अधार, मोहण मुम्मे रही पाईआ। नामा कराए वणज वपार, गाए मोई आप जवाईआ। नाम देव कर सच जैकार, पत्त डाल्ही हरि हरि नज़री आईआ। सैण नाई लाए पार, सखा सैण आप हो जाईआ। कोटन कोटि कोटि जीव जन्त पाए सार, आप आपणा भेव छुपाईआ। द्वापर अन्तिम करया विहार, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। अस्वथामे मंगी मंग बण भिखार, पाप पुन्न हरि आप वेख वखाईआ। पिछला कर्ज़ा रिहा उतार, अग्गे आपणे मार्ग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोद्धा सूरबीर बलवान, आपे जाणे आदि जुगादी आण, वेद कतेब लेखा ना कोई लिखाईआ। वेद कतेब अन्दर हद्द, हरि साचा नीह रखांयदा। भगत बणाया आपणी यद्द, आपणे नाल उपजांयदा। आपे भार रिहा लद्द, आपणे कंध उठांयदा। सचखण्ड दुआर इक्क निशान देवे गड्ड, ना दूसर कोई फड़ उठांयदा। आपणे नाल लडाए आपणा लड, लोकमात जन्म दवांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर ना देवे छड्ड, जूनी जून ना कोई भवांयदा। अमृत प्याला प्याए साची मदि, सदा अमर रखांयदा। कलिजुग काल नगारा रिहा वज्ज, चारे कुन्टां कूक सुणांयदा। जूठ झूठ वज्जी ढड्ड, मोह हँकारा सारिंग हथ्थ उठांयदा। मनमुक्ख सुत्ते डूँघी खड्ड, पार किनारा ना कोई जणांयदा। राए धर्म नक्क गुत्त देवे वढ्ढ, दुहागण नार सुहागण कन्त ना कोई उठांयदा। आपणी करनी बणे कग्ग, हँस चोग ना कोई खुवांयदा। तत्ती वा रही वग, अमृत धार ना कोई वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार, भेव अभेद अछल अछेद, अछल अछल्ल आप करांयदा। अछल अछल्ल हरि भगवाना, शब्द तराना इक्क सुणाईआ। साची सखीआं मंगल गाणा, एका राग एका राग अल्हाईआ। धुन आत्मक सच तराना, काया मन्दिर आप सुणाईआ। आपे होया जाणी जाणा, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग मेटणहारा कूड़ी शाहीआ। कूड़ी शाही मेट निशाना, सच सुच्च वरतांयदा। शब्द सरूपी नौजवाना, मात गर्भ ना फेरी पांयदा। एका चिल्ला तीर कमाना, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। लोआं पुरीआं खेल खिलाणा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजांयदा। चारे खाणी होए हैराना, चारे बाणी बोल सुणांयदा। परा पसन्ती इक्क मकाना, मधम बैखरी आप अल्हांयदा। जिस जन बन्न्हे हथ्थीं गाना, घर साचे मेल मिलांयदा। लोकमात छुट्टे आवण जाणा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा।
मेल मिलाए राम रामा, भगवन भगतन डोरी नाम बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आपणी धार, पुरख अबिनाशी हो त्यार, निरगुण सरगुण विच संसार, आपणी चलत चलांयदा। निरगुण रूप हरि निरँकारा, अकल कला अख्वाईआ। सरगुण पंज तत्त कर प्यारा, मन मति बुध दए चतुराईआ। निरगुण रूप अगम्म अपारा, रूप रंग ना कोई जणाईआ। सरगुण होया ख़बरदारा, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूआ दूआ एका एका आप अख्वाया। एका दूआ एकँकार, निराकार साकार रूप वटाया। आपे विष्नूं हो उज्यार, आपणी सेजा आसण लाया। आपे बस्त्र तन शृंगार, लाल रंगीला भूषन पाया। आपे लछमी ख़बरदार, आपे चरन झस्सण लाया। आपे ब्रह्मा वेता ब्रह्म रूप अपार, पारब्रह्म रूप वटाया। आपे वेखे वेखणहार, अट्ठे नेत्र खोल्ह खुल्हाया। आपे पाठ पूजा वेद विचार, चारे लेखा लेख खुल्हाया। आपे शंकर ल्ए उभार, धूंआँधार आप मिटाया। आपे पाए गल विच हार, हथ्थ त्रिसूल आप उठाया। आपे बाशक तशका कर त्यार, मुकेश सेवा लाया। आपे सभ तों वस्सया बाहर, भेव कोए ना पाया। आदि जुगादी हरि अवतार, निरगुण सरगुण नाउँ धराया। कलिजुग अन्तिम खेले खेल अगम्म अपार, वेद व्यासा लेख लिखाया। नानक गोबिन्द मारी मार, लक्ख चुरासी दए सज़ाया। सम्बल नगरी धाम न्यार, उच्च महल्ल अटल डेरा लाया। नाम खण्डा तेज़ कटार दो धारा ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, जेरज अंड फोल फुलाईआ। गुरमुख साजण मीत मुरार, आप आपणे चरन बहाया। नौ खण्ड पृथ्मी हो त्यार, कुलाखण्ड इलाबुत हरि नामे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भद्र भारत खण्ड ल्ए तराया। भारत खण्ड जोत निराली, हरि साचे जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी वेखे पत पत डाल्ही, भार अठारां बनास्पत फोल फोलाईआ। चार वरनां देवे शब्द दलाली, नाम विचोला इक्क उपाईआ। जल्वा नूर नूर जलाली, नूरो नूर अलाहीआ। हक्क हकीकत ना होए खाली, लाशरीक इक्क अख्वाईआ। दो जहानां सच्चा माली, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम बणया हाली, धरत धवल फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी हथ्थीं गेड़ा रिहा दवाईआ। आपे गेड़ा देवणहारा, दीन दयाल अख्वाया। आपे छेड़ा छेड़नहारा, घर घर अग्नी दए तपाया। आपे बेड़ा रोढ़नहारा, वहिंदे वहिण दए वहाया। आपे खेड़ा ढाहवणहारा, नगर खेड़ा दए मिटाया। आपे भाणा सहिणहारा, हरिजन भाणे आप रखाया। आपे लहिणा देणा देवणहारा, जुग जुग लहिणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखाया। निहकलंक निरगुण जोत, नूरो नूर समाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात विच ना आईआ। वेख वखाए ब्रह्मण्ड खण्ड कोटी कोटि, कोटन
कोटां विच समाईआ। गुरमुख साचे बख्शे एका ओट, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। कलिजुग जीव आल्हनिउँ डिगे बोट, उप्पर धरत ना कोए उठाईआ। रसन वासना होई खोट, दुरगंध रहे फैलाईआ। कोई ना चढ़या उप्पर चोट, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। जूठ झूठ भंग पीती घोट, अट्ठे पहर ख़ुमार वखाईआ। काम क्रोध क़िया लोट पोट, माया ममता पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतन ल्ए तराईआ। भगतन साचे आपे रक्ख, रक्खणहार अख्वांयदा। आप करे कक्खो लक्ख, करता कीमत आप चुकांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, वक्खरी धार बंधांयदा। दरस वखाए हो प्रतक्ख, स्वच्छ सरूप वटांयदा। मनमुखां मानस जन्म होए भट्ठ, कलिजुग भठयाला इक्क तपांयदा। जो घड़या सो जाए ढठ्ठ, वेला अन्तिम आंयदा। धर्म राए रिहा नठ्ठ, दहि दिशां पन्ध मुकांयदा। चित्रगुप्त चुक्कणी गट्ठ, लक्ख चुरासी हिसाब वखांयदा। लाड़ी मौत मारन हारी सट्ट, हरि साची सेवा लांयदा। सीस धड़ देवे कट्ट, अद्धविचकारे पार करांयदा। खाली दिसे काया मट्ट, अमृत जाम ना कोए प्यांअदा। स्वांगी स्वांग रचया बाज़ीगर नट, दिस किसे ना आंयदा। जोती जगे लट लट, घर मन्दिर आप जगांयदा। गुरमुखां तन पहनाए पट, सच दोशाला नाम वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगां जुगन्तर देवे वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, भगत भगवान गुण निधान आप आपणे लेखे लांयदा। सौ रुपया जगत चट्ट,ी, जीवां जन्तां रही भरमाईआ। मनमुखां सच ना खट्टी खट्टी, गए वक्त गंवाईआ। हरि का दुआर समज्झया बाणीआ हट्टी, पुच्छ पुच्छ कीमत रहे पाईआ। मानस जन्म प्या पाशा चौपट नटी, सिध्धी नरद ना कोए कराईआ। धन जोबन जवानी मुल ना पए इक्क अट्टी, यूसुफ गया समझाईआ। किसे तोल ना तुलना सेर वटी, धड़ी पसेरी ना कोए पाईआ। अन्तिम बुज्झया दीवा बत्ती, ख़ाकी ख़ाक घर वखाईआ। भाईआं भैणां बाहर सुटणा हथ्थीं, इक्क परि ना कोए रखाईआ। नार प्यार ना करे रत्ती, जो रही सेज हंढाईआ। माँ वगदी ना वेखे वा तत्ती, आपणी हथ्थीं लम्बू लाईआ। पुत्तर धीआं पाले दे दे मती, अन्तिम धक्का देवण लाईआ। जो जन खावे आहार छत्ती, बिन हरि नाम कम्म ना आईआ। पाया कंचण सोना तोले मासे रत्ती, रत्ती रत्त ना कोए वखाईआ। मदिरा प्याला पीता ता ता भट्ठी, अन्तिम भट्ठी दए जलाईआ। जीव जन्त आपणे हथ्थीं रिहा कट्टी, अन्तिम पुर्ज़ा पुर्ज़ा कट्ट वखाईआ। जो जन सौ रुपया सतिगुर पूरे कोलों खाधी चट्ट,ी, रत्न जवाहर हीरे माणक मोती कोई ना तुल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। उठ जीव कलिजुग जाग, हरि साचा आप जगांयदा। छम्ब अन्दर लग्गा भाग, भगवन आपणा वेस वटांयदा। धोवण आया दुरमति मैल दाग़, जो जन दर आए सीस झुकांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सच
सरोवर इक्क नुहांयदा। दो जहानां पकड़े वाग, अस्व घोड़े आप चढ़ांयदा। चरन धूढ़ी मजन माघ, घर साचे आप करांयदा। पंज तत्त बुझे लग्गी आग, काम क्रोध नेड़ ना आंयदा। घर घर साचा जगे चिराग, जो जन रसना हरि हरि गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप उठांयदा। उठ जीव बाल नादान, जागण वेला आया। सतिगुर पूरा मेहरवान, देवे नाम सृष्ट सबाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई सारे एका गाण, अल्ला वाहिगुरू राम नाम कृष्न आप अख्वाया। करनी करता पूरे करे काम, जो जन मंगण दर दर आया। निथाव्याँ देवे साचा थांव, हरिसंगत मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत दए वड्याआ। हरिसंगत वड्याई धन्न, धन्न घर हरि नामा पाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, हरि हिरदे विच वसाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, धर धरनी धवल सुहाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, साची करनी किरत कमाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, निरत सुरत इक्क रखाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, पुरख अकाल इक्क मनाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, दीन दयाल दर बहाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, माया ममता मोह जंजाल तुड़ाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, काल दुआर ना फेरा पाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, सतिगुर पूरे निउँ निउँ सीस झुकाया। हरिसंगत बेड़ा आपे बन्न्ह, कलिजुग अन्तिम पार कराया। इक्क सुणाया राग कन्न, एका घर वसाया। जननी जनिआ साचा जन, गुरमुख वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आप अख्वाया।
सतिगुर विचोला इक्क है, दूसर नांहे कोए। पहलों मिटाए आपणी तृख है, फिर करे दूजी अरजोए। तीजे सिख्या ल्ए सिख है, हरि भाणे अन्दर होए। चौथे संसार जाणे मिथ है, मिथ्या सर्ब लकोए। पंजवें आपे रिहा पेख है, नौ खण्ड पृथ्मी आप खलोए। छेवे लिखणहारा लेख है, मात पित ना जाए कोए। सत्तवें सभ दा दाता नर नरेश है, आपे देवणहारा ढोए। अठवें अट्ठां तत्तां सति उपदेश है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन मति बुध एका तत्त परोए। नौ दर भुल्ले भरम भुलेख है, माया ममता मोह भुलाए। दसवें हरि हरि साचा ल्ए वेख है, गुरसिख इक्को आए सोए। नौ खण्ड पृथ्मी हरि का घर, लक्ख चुरासी विच वसाईआ। कोटन मावां रोवण दर, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। आपणी करनी रिहा कर, करता आपणी कार कमाईआ। कर्म धर्म जरम लिख्त लेखा आपे धर, आपे दए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति इक्क समझाईआ। पहलां सिखणी गुरमति, गुरमति बूझ बुझांयदा। दूजा उपजे
फिर तत्त, दूसर राह वखांयदा। पहलों निभाउणा चरन नत्त, जगत मार्ग फेर वखांयदा। पहलों बन्न्हे नाम गट्ठ, दूजे पुत्त आप लुभांयदा। तीजे उत्ते जिस गल्ल दित्ती सुट्ट, उस दी झोली ना कोई भरांयदा। चरनी डिगे सतिगुर पूरा जाए तुठ, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। जो जगत लगाए सतिगुर पूरा ठोकर, अभुल्ल गुरू भुल्ल विच कदे ना आंयदा। सतिगुर पूरा चारन वाला नहीं चोखर, लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा। जन भगतां कट्टे आपे औकड़, जो जन सरनाई आंयदा। जो जन दर दुआरे बणे सौकण, सौकण मौहरा गल लटकांयदा। हथ्थ फड़ाए कल धौंसण, नगारा राह वखांयदा। पहलो काया अन्दर देणा चौकड़, पोच पाचा आप करांयदा। नाम बहारी देवे बौकर, जूठा झूठा कूड़ा आप हुंझांयदा। घर खिच ल्याए भुल्लया छोकर, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। ना कोई विच पाए रुकड़, ना कोई मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमति इक्क समझांयदा। गुरमति हरिजन ल्ए जाण, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। बचन करे फिर परवान, आपणे लेखे ल्ए लगाईआ। जिस जन अन्दर माण अभिमान, लोक लाज वेख वखाईआ। फुरना जाणे जाणी जाण, फुरने अन्दर आप समाईआ। सो माता ना होए जगत अञ्याण, जिस भुल्लया बिन बालक खाली गोद वखाईआ। दूजा ना कोई विचोला बणे विच जहान, हरि शब्द विचोला इक्क रखाईआ। प्ए वक्त मुकर सभ जाण, ना देवे कोई गवाहीआ। हरि की संगत ना सके कोई पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मात पित वेखे रित, विछोड़ा जोड़ा आपे वेख वखाईआ। माता बैठी मार दड़, डोरी दूजे हथ्थ फड़ाईआ। कवण लगाए उखड़ी जड़, कवण देवे घर मिलाईआ। पहलों गुर का शब्द जाए पढ़, दर दूजे वज्जे सच वधाईआ। तीजे फड़ाए आपणा लड़, चौथे पुत्तर मेल मिलाईआ। बीज बीजे आपणे वत्तर, आपणी काया फल लगाईआ। दूजे अग्गे ना रक्खे सथ्थर, जिस मिल्या धुर दरगाहीआ। नेत्र नैण ना वरोले अथ्थर, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। जो माता मन करके बैठी पत्थर, कवण पूत गोद उठाईआ। कलिजुग विचोला कोई ना पढ़े एका अक्खर, एकँकारा ना मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, नरायण गढ़्ह रिहा समझाईआ। नरायण गढ़्ह सच महल्ला, हरि साचे आप सुहाया। काला बाग उप्पर थल्ला, अद्धविचकार आप रखाया। गुर गोबिन्द गुर दुआर एका मल्ला, एका डेरा लाया। साढे सत्त घंटे बाअद उठ जाए इक्क अकल्ला, गुर पूरे हुक्म सुणाया। किसे विच ना आए वल छला, वल छल धारी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जगत तोला पहलों तोले, शब्द अक्खर हरि हरि बोले, हरिजन वस्सया सदा कोले, नेरन नेरा आप हो आया।