२७ जेठ २०१६ बिक्रमी भोला राम दे घर पिण्ड जौड़ीआं ज़िला जम्मू
धृग संसार जीवना, बिन हरि नाम प्यार। गुर सतिगुर चरनी थीवना, देवणहारा नाम अधार। साचा प्याला एका पीवणा, भरया नाम जाम करतार। बीज अमृत सच्चा बीवना, फल लग्गे अपर अपार। तन पाटा आपणा सीवणा, नाम तागा गंढ्ढणहार। मन आपणा करना नीवणा, निउँ निउँ हरी दुआर निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बख्शे सच विहार। बिन हरि नामे भुल्लया, मूर्ख मुग्ध अञ्याण। लोकमात फिरे रुलया, जूठा झूठा पीण खाण। साचे तोल किसे ना तुल्या, दर घर साचे ना होए परवान। सच भण्डारा एका खुल्हया, खोल्हणहारा श्री भगवान। देवे नाम एका अनमुलया, जो जन मंगे दानी दान। भाग लगाए साची कुलया, कुलवन्ता विच जहान। कलिजुग अन्धेर एका झुलया, जीव जन्त सर्ब कुरलान। सोहँ शब्द जो जन गाए आपणे बुल्लया, लक्ख चुरासी फंद कटान। काया बूटा किसे ना हुल्लया, जिस रसना गाया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। अमृत आत्म मूल ना डुल्लया, कँवल नाभी आप भुआन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर फ़रमान। हरि फ़रमाना धुर दी बाण, हरिभगतां आप जणाईआ। एका नेत्र नाम निधान, निरवैर झोली पाईआ। किरपा करे वाली दो जहान, दोए दोए मन्दिर वेख वखाईआ। मेटणहारा झूठ दुकान, सच समग्री इक्क वखाईआ। एका दाता गुण निधान, गहर गम्भीर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि नामे वणज कराईआ। वणज वापारा हरि हरि नाम, हरि सज्जण आप करांयदा। नगर खेड़ा सच ग्राम, थिर घर वासी इक्क वखांयदा। ना कोई सुबाह ना कोई शाम, सूरज चन्द ना कोई चढ़ांयदा। पंज तत्त ना दीसे चाम, रक्त बूंद ना कोई अख्वांयदा। जिस जन प्याए आपणा जाम, तिस जन आपणा घर वखांयदा। निरगुण बैठा साचा राम, सच सिँघासण आसण लांयदा। भुक्ख तृष्ना ना कोई ताम, आलस निन्दरा ना कोई जणांयदा। ना कोई माया ममता दाम, सोना रुपा ना कोई उठांयदा। जन भगतां आदि जुगादी करे काम, लोकमात फेरी पांयदा। पल्ले बन्न्हे एका नाम, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ दुवांयदा। दस्म दुआरी करे खाम, आपे बन्द लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, बिन हरि नामे लेखा कोए ना लांयदा। बिन हरि नाम ना कोई लेखा, दर घर साचे मिले ना ढोईआ। ना कोई माण रखाए धारी केसा, मूंड मुंडाए ना करे रसाईआ। जिस जन लिखे आपे रेखा, मस्तक मेखा आप लगाईआ। नाम जपाए दस दस्मेसा, वाह वाह गुरू वड्डी वड्याईआ। राम नाम नर नरेसा, निरगुण आपणे घर सुहाईआ। अकल कला कल धारी वेसा, कलिजुग रूप वटाईआ। राह तक्कण ब्रह्मा विष्न महेषा, शिव शंकर नैण उठाईआ। गुरमुख हिरदे होए प्रवेशा, आप
आपणा मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरे सद आदेसा, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि नाम दए वड्याईआ। हरि का नाम धीरज धरवास, धरत धवल रखांयदा। बिन हरि नामे ना दिसे कोई स्वास, हरिजन भगती भगत लगांयदा। काया मन्दिर मण्डल मंडप पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आप वखांयदा। साचे मन्दिर साहो शाबास, निरगुण सतिगुर डेरा लांयदा। डूँघी कन्दर पावे रास, साची गोपी काहन नचांयदा। आपे करे आपणा वास, शब्द अनादी आपणा आपे गांयदा। आपे आपणा कर प्रकाश, दीवा बाती आप जगांयदा। जन भगतां होए दासी दास, लोकमाती राह तकांयदा। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आस, जो जन रसना जेहवा गांयदा। जिस जन लग्गी दरस प्यास, दे दरस तृखा बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नाम मन्त्र इक्क रखांयदा। हरि का नाम साचा मन्त्र, हरिजन हरि लिव लाईआ। त्रैगुण माया बुझे बसन्तर, पंचम चोर ना करे लड़ाईआ। जिस जन बणाए साची बणतर, घोरी रैण अन्धेरी ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। नाम सिख्या साची बूझ, गुरमुखां आप बुझांयदा। लहिणा देणा चुक्के एका दूज, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। नेत्र नैण वेखे तीज, हरि लोचण आपणा आप खुल्हांयदा। चौथे घर आपे सीझ, तन मन हरया आप वखांयदा। पंचम मीता जन भगतां करे आपे रीझ, शृंगारा नाम करांयदा। आदि जुगादी बीजे बीज, आपणी हथ्थीं आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, नाम निधाना एका गुण वखांयदा। नाम निधान हरि हरि धार, हरिजन विच टिकाईआ। वेख वखाए नर नार, नर नरायण जो रहे गाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला करे कराए सच प्यार, साचा मेला मेल मिलाईआ। गुरू गुर चेला सोहे इक्क दुआर, दर दुआरा इक्क वखाईआ। सज्जण सुहेला हरि निरँकार, डुब्बदे पाथर ल्ए तराईआ। नाम खण्डा तेज कटार, गुरसिख काया गात्रे आप लटकाईआ। राम नाम मारे मार, जगत विकारा मेट मिटाईआ। इक्क वसाए सच ग्राम, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जिस जन बख्शे साचा नाम, हँ ब्रह्म रूप अख्वाईआ। सोहँ पीणा साचा जाम, चेत चेत सहिज सुख पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लड़ अग्गे खड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, जन भगतां आप फड़ाईआ।
२७ जेठ २०१६ बिक्रमी प्रकाश चन्द दे घर जम्मू
सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, इक्क अकल्ला एकउँकारया। जोती नूर श्री भगवान, अबिनाशी करता नाउँ धरा रिहा।
आदि निरँजण खेल महान, पारब्रह्म रूप समा रिहा। थिर घर वसे सच मकान, बंक दुआरा आप उपा ल्या। पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान, सच सिँघासण आसण ला ल्या। आपे देवणहारा आपणा दान, आपणी झोली आप भरा ल्या। आपे देवे धुर फ़रमान, आप आपणा शब्द सुणा ल्या। आपे वेखे दो जहान, आप आपणी कल वरता ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा इक्क अख्वा रिहा। सतिगुर साचा हरि भगवन्त, अकल कला अख्वाईआ। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपे बणाए आपणी बणत, ना मरे ना जाईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहंत, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सच सिँघासण नारी कन्त, कन्त कन्तूहला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा नाउँ रखाईआ। सतिगुर साचा हरि निरँकार, आदि जुगादि अख्वाया। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा नाउँ रखाया। आपे पावे आपणी सार, आप आपणा मेल मिलाया। आपे बन्न्हे आपणी धार, धार धारा विच्चों कढाया। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त नाउँ धराया। अलक्ख निरँजण बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा वेस वटाया । सतिगुर साचा सच महल्ला, निरगुण आपणा आप उपाईआ। पुरख अकाल वस्सया इक्क अकल्ला, जूनी रहित वड्डी वड्याईआ। आपणे दीपक आपे बला, आपणे नूर करे रुशनाईआ। आपणे प्रकाश आपे रला, प्रकाश प्रकाश विच टिकाईआ। आपणा सिँघासण आपे मल्ला, शाह शाबासन वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा नाउँ रखाईआ। सति सतिगुर सच्चा नाउँ रक्ख, हरि आपणा नाउँ रखाया। आप आपणा कर प्रतक्ख, आप आपणा रूप वटाया। आपणा लेखा आपे लिख, लिखणहारा आप हो जाया। आपणी सिख्या आपे सिख, आपणी विद्या आप पढ़ाया। आपणी मंगे आपे भिख, आपणी झोली अग्गे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाया। सतिगुर सच्चा हरि भगवान, हरि साचे जोत जगाईआ। एका वसे सच मकान, उच्च महल्ल अटल आप उपाईआ। आपे होया नौजवान, बिरध बाल ना वेस वटाईआ। आपे खेले खेल महान, खेल खेलंता आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा हरि रघुराईआ। सतिगुर सच्चा सच्चा दाता, हरि साचे वड वड्याईआ। आपणी रक्खे उत्तम ज़ाता, वरन बरन ना कोए बणाईआ। बैठा रहे इक्क अकांता, इक्क अकल्ला जोत रुशनाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राता, ना कोई सूरज चन्न चढ़ाईआ। ना कोई मण्डप माढ़ी वेखे बहु बिध भांता, गगन मण्डल ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा घर साचा वेख वखाईआ। साचा हरि दरवाज़ा, आपणा आप खुल्हांयदा। परम
पुरख प्रभ ग़रीब निवाज़ा, निरगुण निरगुण जोत जगांयदा। आपणी रक्खी आपे लाजा, आपणा पर्दा आपे पांयदा। अगम्म अगम्मड़ी मारे वाजा, शब्द अनादी सुत्त उपजांयदा। एका अस्व रक्खया ताजा, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। लोआं पुरीआं रचया काजा, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लांयदा। लक्ख चुरासी साजन साजा, त्रैगुण माया बंधन पांयदा। पंचम मेला पंचम राजा, पंचम रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा हरि मेहरवान, धुर दरबान इक्क अख्वांयदा। सतिगुर सच्चा शहिनशाह, पारब्रह्म बेअन्त। आपणा बणे आप मलाह, आप बणाए आपणी बणत। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपा, आपे नारी आपे कन्त। आपे सेजा रिहा हंढा, आपे चाढ़्हे रंग बसन्त। आपे लक्ख चुरासी ल्ए उपा, आपे देवे जोत निरंत। आपे मन मति बुध विच टिका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल जुगा जुगन्त। सतिगुर पूरा जागरत जोत, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, चक्र चिहन ना कोए वखाईआ। रूप अनूपा कोटी कोटि, घड़ भाण्डे साज धराईआ। शब्द अगम्मी लाए चोट, धुन आत्मक आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा साचा मार्ग इक्क वखाईआ। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, आदि निरँजण रूप वटांयदा। संग रखाए काल महांकाल, आप आपणे लाल उठांयदा। लक्ख चुरासी करे प्रितपाल, प्रितपालक आप हो जांयदा। आपे बणे शब्द दलाल, गुर गुर वेस धरांयदा। लक्ख चुरासी वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। आपणी घालन आपे घाल, आपणी सेवा आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा देवे वर, शब्द गुर इक्क उपजांयदा। शब्द गुर सूरबीर बलकारा, हरि सतिगुर आप उपजांयदा। निरगुण सरगुण कर प्यारा, पंज तत्त मेल मिलांयदा। दीपक जोती कर उज्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म जणांयदा। एका मन्दिर खेल न्यारा, घर घर विच सोभा पांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अलक्ख अलक्खणा लेख लिखांयदा। वरते वरतावे विच संसारा, करनी करता नाउँ उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा साचा कर्म कमांयदा। सतिगुर सच्चा साख्यात, हरि साचे सच वड्याईआ। गुर मन्त्र देवे नाम दात, पंज तत्त करे कुड़माईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्न चढ़ाईआ। अमृत आत्म बूंद स्वांत, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सतिगुर सच्चा मेहरवान, गुर गुर वेस कराईआ। हरि सतिगुर साची सिख्या, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुर मंगी एका भिख्या, हरि नामा झोली पाया। धुर मस्तक आपे लिख्या, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेस वटाया। सतिगुर सच्चा देवणहार, एका नाम भण्डारया। गुर गुर ल्ए मात अवतार, जग खेल अपारया। भगतन मीता ख़बरदार,
गुरमुख सोए मात उठा रिहा। गुरसिखां बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती नाता आप जुड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकउँकार अकल कल धार आपणी कल वरता रिहा। सतिगुर साचा इक्क अकल्ला, एका रंग रंगाईआ। गुर गुर वसाए सच महल्ला, लोकमात वज्जे वधाईआ। वसणहारा जलां थलां, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। गुरमुख आत्म सच सिँघासण एका मल्ला, आप आपणी सेज विछाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुगा जुगन्त हरि भगवन्त वड्डी वड्याईआ। भगतन मीता पुरख अबिनाशा, जन भगतां खेल खिलांयदा। गुर गुर वेखे जगत तमासा, आप आपणा मार्ग लांयदा। गुरमुखां अन्दर पावे रासा, गोपी काहन आप नचांयदा। गुरसिख गाए स्वास स्वासा, रसना जेहवा गुण वखांयदा। पूरन करे जुग जुग आसा, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप सति सरूप आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा शाह सुल्तान, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुर मन्त्र देवे इक्क ज्ञान, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। जीव जन्त सभ रसना गान, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, दे मति आप समझाईआ। एका दूजा भेव मिटाण, तीजे लोइण करे रुशनाईआ। चौथे पद मेल श्री भगवान, हरि मेला सहिज सुभाईआ। छेवें छप्पर ना कोई मकान, सत्तवें सति पुरख निरँजण बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग सतिगुर पूरा आप हो जाईआ। सतिगुर पूरा जीअ दाता, दयावान अख्वांयदा। गुर गुर सुणाए साची गाथा, हरि का नाम मन्त्र अल्हांयदा। गुरमुखां लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब झोली पांयदा। गुरसिख चढ़ाए साचे राथा, रथ रथवाही आप हो जांयदा। आपे हो त्रिलोकी नाथा, त्रैलोकां वेख वखांयदा। चौदां लोकां एका हाटा, एका वणज करांयदा। एका वस्त एका खाटा, एका आसण लांयदा। एका जोती नूर लिलाटा, एका डगमगांयदा। एका अमृत मारे ठाठा, सर सरोवर इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आप आपणी खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा दीना बंधन, नाथ अनाथां ल्ए उठाईआ। गुर गुर देवे परमानंदन, परम पुरख मिलाईआ। गुरमुखां मस्तक लाए चन्दन, धूढ़ी टिक्का इक्क छुहाईआ। गुरमुखां तोड़े जगत जंजाला बंधन, माया ममता मोह चुकाईआ। नाम सुणाए सुहागी छन्दन, पंचम सखीआं मिल मिल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर दाता सचखण्ड, साचा थान सुहांयदा। गुर गुर नाम देवे वंड, आपणी वंड वंडांयदा। गुरमुख अन्तर पाए ठंड, सांतक सति करांयदा। गुरमुखां पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ, चोर यार लुट्ट कोई ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, जुग करता आप अख्वांयदा। जुग करता हरि करनेहारा, परम पुरख सुल्तानया। सतिजुग त्रेता द्वापर हरि पावे सारा, कलिजुग खेले खेल महानया। आपे राम कृष्ना ल्ए अवतारा, निरगुण जोती जोत जोत जगानया। आपे वेद व्यासा बण लिखारा, पुराणी पुराण आप अख्वानया। गीता ज्ञान दए अधारा, तीर निशाना मारे बाणया। आपे ईसा मूसा कर वणजारा, अञ्जील कुरान करे प्रधानया। आपे मेला संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी आप प्रनानया। आपे कलमा रसूल कायनात लाए नाअरा, आप आपणा खेल खिलानया। आपे निरगुण नानक बन्न्हे धारा, नाम सति मन्त्र इक्क दृढ़ानया। आपे जोती दस अवतारा, गुर गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बलवानया। आपे अर्जन पंचम बण लिखारा, आप आपणा भेव खुलानया। आपे वसे सभ तों बाहरा, भेव कोए ना पानया। आदि जुगादी एकँकारा, अकल कला अख्वानया। लक्ख चुरासी पावे सारा, देवे धुर फ़रमानया। ब्रह्मा विष्न शिव कोटन कोटि खड़े रहिण दुआरा, निउँ निउँ सीस झुकानया। करोड़ तेतीसा बणे भिखारा, सुरपति राजा इन्द नाल मिलानया। राए धर्म मारे नाअरा, नेत्र नैणां नीर वहानया। चित्रगुप्त ढहि पए दुआरा, आपणा लेखा आप वखानया। धरत मात रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धरानया। शाह सुल्तान होए गंवारा, साचा धर्म ना कोई वखानया। चार वरन नार विभचारा, साचा कन्त ना कोई हंढानया। मनमति लोकमात होई अवारा, दहि दिशा फेरी पानया। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, जुगा जुगन्तर वेखे मार ध्यानया। थिर घर बैठा सच दुआरा, जोती जोत डगमगानया। शब्दी शब्द ल्ए अवतारा, जोद्धा सूरबीर आप हो जानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वरते आपणे भाणया। सतिगुर सच्चे साचा भाणा, आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई जाणे राजा राणा, शाह सुल्तान भेव ना पाया। गुरमुख विरले दर आपणे देवे माणा, मनमुख गूढ़ी नींद सुआया। जूठा झूठा तणया ताणा, पंच विकारा जाल लगाया। साध सन्त माया ममता लोभ हलकाना, काम क्रोध संग रखाया। किसे मन्दिर अन्दर वज्जे ना राग तराना, अनहद ताल ना कोए सुणाया। पंज तत्त मुनारा दिसे सुंञ मसाणा, हरि का रूप ना कोई दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा वेस आप कराया। साचा वेस हरि बनवारी, सतिगुर पुरख करांयदा। इक्क अकल्ला एकँकारी, आपणी कल वरतांयदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, सरगुण वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं पावे सारी, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फोलांयदा। जेरज अंडां रिहा ललकारी, उत्भुज सेत्ज आप उठांयदा। राज राजानां करे खुआरी, शाह सुल्तानां ख़ाक रलांयदा। लहिणा देणा चुक्के पंज तत्त हँकारी, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। जूठ झूठ रिहा मारी, वहिंदी धारी आप रुढ़ांयदा। कलिजुग अन्तिम नाता तुटे यारी, चार यार संग मुहम्मद कोए ना नाल रखांयदा। अञ्जील कुराना
करे पुकारी, बहि बहि मता पकांयदा। अन्तिम कलिजुग आई वारी, ना कोई संग रखांयदा। अल्ला राणी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारी, मुख पल्लू आपे लांहयदा। नानक गोबिन्द बण लिखारी, कलिजुग लेखा लेख चुकांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारी, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। आवे जावे वारो वारी, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारी, ब्रह्मण्डां नाम चमकांयदा। मनमुख जीआं जाए मारी, तिक्खी दोवें धार वखांयदा। गुरमुख साजण जाए तारी, फड़ बांहों गल लगांयदा। एका देवे नाम ख़ुमारी, राम नाम झोली पांयदा। मोहण मुकट नर नरायण मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। राम रामा हरि अवतारी, हरि जू हरि मन्दिर डेरा लांयदा। नानक निरगुण निरगुण धारी, त्रैगुण बंधन कोए ना पांयदा। गुर गोबिन्द शाह सवारी, नीला नीली धारों पार करांयदा। लोकमात वेखे वड संसारी, समुंद सागर फोल फोलांयदा। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, सतिगुर पूरा फोल फोलांयदा। जन भगतां फिरे पिच्छे अगाड़ी, जुग जुग सेव कमांयदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ी, जोत निरँजण आप जगांयदा। साचे मन्दिर जाए वाड़ी, कबीर कबीरा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति गुर पूरा देवे वर, वर दाता आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। गुर मन्त्र देवे नाम अंजन, नाम सति वड्डी वड्याईआ। चरन धूढ़ जन साचा मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। धुर दरगाही साचा सज्जण, लोकमात फेरा पाईआ। जन भगतां आए पर्दा कज्जण, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। शब्द अनादी ताल घर साचे वज्जण, ताल तलवाड़ा इक्क वखाईआ। गढ़्ह हँकारी, भाण्डे भज्जण, जो जन आए सरनाईआ। आपे रक्खणहारा लज्जण, वेले अन्त दए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, जोती नूरा नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर निहकलंक, निरगुण आप अख्वाया। आप वजाए आपणा डंक, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया। वेख वखाए राउ रंक, ऊँचां नीचां आप समाया। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाया। खेले खेल बार अनक, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। प्रगट होया वासी पुरी घनक, घर मन्दिर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणा बंधन पाया। सतिगुर पूरा बन्दी छोड़, बन्दी बन्द कटांयदा। गुर गुर लगाए निभे तोड़, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। गुरमुख चढ़े साचे घोड़, दरगाह साची आप वखांयदा। आदि अन्त जाए बौहड़, आप आपणा बिरध धरांयदा। जिस जन अन्तर लग्गी औड़, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। लक्ख चुरासी वेखे फल मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखांयदा। दो जहानां रिहा दौड़, आप आपणा पन्ध
मुकांयदा। आपे जाणे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लांयदा। आपे लाए आपणा पौड़, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण धार जोत निरँकार आपणी आप आप उपजांयदा। निहकलंक हरि का नाउँ, ना मरे ना जाया। एका वसे सच ग्राउँ, नेहचल धाम सुहाया। ना कोई पिता ना कोई माउँ, बालक गोद ना किसे उठाया। ना कोई देवे ठंडी छाउँ, सिर हथ्थ ना किसे टिकाया। ना कोई करे बैठ न्याउँ, इक्क अकल्ला आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निहकलंक इक्क अकल्ला, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। आपे होए अछल अछल्ला, अछल अछल्ल आप करांयदा। आपणी जोती आपे रला, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, कलिजुग खेल खिलांयदा। बोलणहारा अन्तिम हल्ला, लक्ख चुरासी आप जगांयदा। बिन हरिभगत ना फड़े कोई पल्ला, खाली हथ्थ सर्ब फिरांयदा। किसे फल ना दिसे डाल्हा, सिम्मल रुख लहरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ रखांयदा। नाउँ निरँकार आप अलाह, अलाही नूर अख्वाया। आपणा सजदा आप करा, आपे सीस झुकाया। आपणा कलमा आप पढ़ा, मुकामे हक्क आप मिलाया। शरअ शरीअत आप जणा, लाशरीक आप ख़ुदाया। हक्क हकीकत वेख वखा, ख़ालक ख़लक दए हिलाया। कलिजुग तारीक इक्क लिखा, लेखा दए मुकाया। चौदां तबकां फोल फुला, सद चौदां पार कराया। एका डंका रिहा वज्जा, भुल्ल रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निराकार निरँकार निरवैर आप हो जाया। निरआकार अकाल मूर्त, जूनी रहित अख्वाईआ। सति सरूप साची सूरत, सति पुरख निरँजण आप वखाईआ। शब्द अगम्मा नाद तूरत, निरँकार आप वजाईआ। आप सुणाए नेड़े दूरत, दो जहानां वेख वखाईआ। कलिजुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, कूड़ी क़िया मेट मिटाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन धूढ़त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़त, माया ममता मोह चुकाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़त, उतर कदे ना जाईआ। मनमुख मनमुख जीव रहे झूरत, मुख निन्दक रसना काग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, एकँकारा आप अख्वाईआ। सतिगुर सरनाई साची ओट, घर सज्जण सच्चा पाया। उतरे पाप कोटी कोटि, जिस जन आपणे गले लगाया। जगत विकारा कढ्ढे खोट, सच सच नाम दृढ़ाया। निरगुण जगाई निरगुण जोत, जोती जोत करे रुशनाया। अनहद लगाई साची चोट, साचा राग आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एकँकारा रूप वटाया।
पंज तत्त तन शरीर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाया। पंज तत्त मारे तीर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। पंज शब्द बन्न्हे धीर, साचे मन्दिर अन्दर आप सुणाया। पंजां कढ्ढे हउमे पीड़, अग्नी तत्त बुझाया। पंजां चोटी चाढ़्हे अख़ीर, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाया। आपणी हथ्थीं देवे सीर, अमृत आत्म जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, चिन्ता सोग दए मिटाया। चिन्ता सोग मिटे दु:ख, लथ्थे सगल विसूरा। सतिगुर मेला साचा सुख, मानस जन्म ना रहे अधूरा। उज्जल होए मात मुक्ख, आसा मनसा हरि हरि पूरा। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ा। उलटा गर्भ ना होए रुक्ख, नाता छुट्टे कूड़ो कूड़ा। लहिणा देणा चुक्के मानस मनुख, जिस मिल्या हरि सज्जण सतिगुर पूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जिन देवे आपणा नाम वर, मन्दिर अन्दर अन्दर मन्दिर जोत जगाए नूरो नूरा। नूर नुरानी जोत अकाली, अकल कला कल धारीआ। लक्ख चुरासी वसे नाली, गुरमुख विरले चढ़ी लाल्ही, जिस मेला शाह सवारीआ। आपे होया जाण जाणी, जानणहार आप अख्वा रिहा। गुरमुख उठाए अञ्याणी बाली, आप आपणी गोद बहा रिहा। शब्द सुणाए अकथ कहाणी, समरथ पुरख आप गा रिहा। हरिजन बणे साची राणी, सतिगुर कन्त मेल मिला रिहा। अमृत देवे ठंडा पाणी, निझर धारा मुख चुआ ल्या। अजपा जाप एका बाणी, आपणा नाम पढ़ा ल्या। साचे दर कर परवानी, जगत सैंहसा रोग मिटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, दर आया लेखे ला ल्या। लेखे लेखा गया लग्ग, हरि सतिगुर आप लगाया। हँस हँस बणाया कग्ग, कागों हँस रूप वटाया। दुरमति मैल धोवे दाग़, निर्मल अमृत नीर वहाया। साचा दीपक जाए जग, जगत अन्धेरा वक्ख रहिण ना पाया। मिल्या मेल सूरा सरबग्ग, तृष्ना अग्ग दए बुझाया। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, सो सतिगुर पूरा आप हो जाया। गुरसिख हीरे लाल अमोलक मोती नग, आप आपणी रंगण ल्ए चढ़ाया। सचखण्ड दुआरे दए रक्ख, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाया। कलिजुग चार कुन्ट दहि दिशा लौंदे भक्ख, जगत विकारा लम्बू लाया। जुग जुग सन्त भगत भगवन्त आपणे ल्ए रक्ख, दूता दुष्टां मेट मिटाया। बिन हरि सरनाई मानस जन्म भट्ठ, लेखा लेखे कोई ना लाया। चरन धूढ़ गुर तीर्थ अठसठ, मजण माघ इक्क कराया। जो उपजे सो जाए ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाया। प्रभ गेड़नहारा उलटी लट्ठ, कलिजुग वेला अन्तिम आया। गुरसिख उठाए नठ्ठ नठ्ठ, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ज़ात पात ना कोई रखाया। एका देवे साची मति, एका दूजा भउ मिटाया। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, अग्नी तत्त ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म बीज बीजे साचे वत, अमृत मेवा फल खवाया। दु:ख रोग उतरे
संताप, पूत सपूता वेख वखाईआ। रसना गाउणा सोहँ जाप, जुग जुग आप जणाईआ। लोकमात होए वड प्रताप, फुल फल दए महिकाईआ। दरस दिखाए आपणा आप, आप आपणे रंग रंगाईआ। आपे होए माई बाप, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रोग सोग देवे कट्ट, जो जन रसना जेहवा जेहवा रसना हरि गुण गाईआ।
हरि नाम वस्त सच रास, गुर सतिगुर हथ्थ रखाईआ। हरिजन मेल मिलाए शाहो शबाश, निरगुण निर्धन दया कमाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, सति सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंगे रंग हरि भगवान, नाम रंगण चलूलया। एका देवे धुर फ़रमान, शब्द शब्दी नाम अनमोल्लया। मेल मिलाए दो जहान, आपणे कंडे आपे तोल्लया। सखा सखाई जाणी जाण, घट मन्दिर बहि बहि बोल्लया। शब्द जणाई धुर फ़रमान, आप सुणाए साचा ढोल्लया। गुरमुख गाए चतुर सुजान, मनमुख सुत्ता रहे अनभोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन काया आपे मौलया। काया अन्दर जाए मौल, आप आपणी दया कमाईआ। अमृत देवे साची पौहल, एका जाम प्याईआ। उलटा करे नाभ कँवल, कँवला आप भवाईआ। जग वड्याई उप्पर धवल, धरनी धरत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बख्शे सच सरनाईआ। सरनगत हरि सज्जण मीत, सोहे बंक दुआरा। एका नाम वसाए चीत, मेल मिलाए एकँकारा। सदा सुहागी साचा गीत, रसना हरि हरि जैकारा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, गुरमुख साजण उतरे पारा। देवे नाम शब्द अनडीठ, वेख वखाए गुप्त ज़ाहरा। सदा सुहेला वसे चीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बख्शे चरन प्यारा। चरन प्यारा साचा संग, हरिजन आप निभाईआ। अंगी कार लाए अंग, आप आपणी गोद उठाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। एका वज्जे सच मृदंग, हरि साचा सच वजाईआ। साची सेजा हरि पलँघ, शब्द सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नाम अनमुल्ल अनडीठड़ा, गुरमुख रिदे विचार। हरि सतिगुर साचा मीतड़ा, अमृत साची धार। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, जुग जुग वरते विच संसार। साचा गुरुदुआर मन्दिर मसीतड़ा, गुरमुख काया महल्ल अपार। नौ दर रस दिसे फीकड़ा, दसवें मेला हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण पाए सार। सज्जण सोया जागया, घर साचे वज्जी वधाईआ। सतिगुर पाया वड वड भागया, उज्जल मुख
कराईआ। हँस बणया कागया, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। वर पाया राजन राज्जया, शाहो भूप सहिज सुखदाईआ। घर मंगल रचया काज्जया, गुण गावत ख़ुशी मनाईआ। चढ़या नाम सच जहाज्जया, सतिगुर बेड़ा रिहा चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग रिहा वखाईआ। एका मार्ग सच सलाह, पुरख अकाल ध्यावणा। पुरख अबिनाशी विच मलाह, चप्पू नाम लगावणा। बेऐब ख़ुदाई बेपरवाह, कलमा सच पढ़ावणा। वाह वाह गुरू आप अख्वा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ावणा। सतिनाम हरि सति वरता, सति सतिवादी वेस वटावणा। हउमे हँगता गढ़्ह दए तुड़ा, माया ममता मोह चुकावणा। साची संगता मेल मिला, गुरमुख बूझ बुझावणा। गुरमुख खेड़ा दए वसा, मन्दिर अन्दर डेरा लावणा। दीवा बत्ती इक्क जगा, निर्मल नूर नूर रुशनावणा। कमलापाती मेल मिला, साची सेज सुहावणा। आपणी आरती ल्ए करा, गगन मण्डल वेख वखावणा। सो दर साचा ल्ए सुहा, सो घर आप बणावणा। राग अनादी एका गा, गुणवन्ता गुण ध्यावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां आपे होए साक सज्जण सैणा। सज्जण सच्चा पातशाह, सतिगुर पुरख सुल्तान। हरिजन जपाए आपणा नाँ, देवे धुर फ़ुरमाण। लोकमात पकड़े बांह, चुक्के जम की कान। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दर घर साचे कर परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां होए सदा निगहबान।
२८ जेठ २०१६ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर बटाले
काया गागर अमृत नीर, हरि हरि आप भराईआ। किसे हथ्थ ना आए पीर फकीर, साध सन्त रहे कुरलाईआ। जिस जन मारे आपणा तीर, नाम उछाला दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा सिरजणहार, आदि अन्त श्री भगवानया। जिस जन बख्शे चरन प्यार, दो जहानां देवे माणया। लक्ख चुरासी गई हार, बिन सतिगुर पूरे कोए ना पार करानया। पंज विकारा डुब्बे अद्धविचकार, नाम वञ्झ महाणा ना कोई लगानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका चरन ध्यानया। चरन ध्यान सतिगुर मीत, हरिजन हरि समझांयदा। अबिनाशी करता पतित पुनीत, पतित पावण आप तरांयदा। साचा मन्दिर गुरुदुआरा देहुरा मसीत, काया कंचन गढ़्ह सुहांयदा। आपे वसणहारा चीत, घर मन्दिर फेरी पांयदा। आदि जुगादि अवल्लड़ी रीत, जुग जुग मात धरांयदा। जन भगतां देवे नाम अनडीठ, अनडिठड़े धाम सुहांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, आप आपणा मुख भवांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां एका राह वखांयदा। एका राह पुरख सुल्तान, निरगुण धार विच समाईआ। भगत वछल श्री भगवान, जन शब्दी मेल मिलाईआ। जगत विचोला हरि मेहरवान, एका ढोला साचा गाईआ। बणया तोला गुण निधान, निरगुण सरगुण तोल तुलाईआ। बदलया चोला खेल महान, पर्दा उहला आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारनहारा पुरख समरथ अकल कला अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर चलाए रथ, आप आपणी सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, शब्द डोरी तन्द बंधांयदा। त्रैगुण माया पाए भट्ठ, पंजां तत्तां मेट मिटांयदा। लेखा चुकाए तीर्थ अठसठ, तट किनारा फोल फुलांयदा। पावे सार चौदां हट्ट, चौदां तबका पर्दा लांहयदा । वसणहारा घट घट, आप आपणी खेल खिलांयदा। कलिजुग खेल अन्तिम बाज़ीगर नट, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द नगारे मारे सट्ट, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। जन भगतां दुरमति मैल देवे कट्ट, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। मनमुखां लाए एका फट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। दूई द्वैती अग्नी अग्ग, पंज तत्त रही जलाईआ। कलिजुग जीव रहे दग, चारों कुन्ट रहे कुरलाईआ। एका वाअ रही वग, ना सके कोई मिटाईआ। सतिगुर पूरा हरि सरबग्ग, एक एकँकारा नाउँ धराईआ। जन भगतां बन्न्हे नाम तग, हथ्थीं गाना आप उठाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कग, सोहँ साची चोग चुगाईआ। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, आप आपणा दर सुहाईआ। कौस्तक मणीआ साचा नग, जोत निरँजण लिलाट वखाईआ। अनहद ताल जाए वज्ज, पंचम तलवाड़ा आप वजाईआ। आत्म सेजा बहि सज, अमृत धारा मुख चुआईआ। सुरत सुवाणी कराए साचा हज्ज़, काया काअबा इक्क सुहाईआ। पतिपरमेश्वर जोती नूर अलाही आपे रब्ब, रहीम रहिमान आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणा पद, आपणी सोभा आप गणाईआ। आपे जाणे आपणी हद्द, वेद कतेब ना कोई लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, घर सज्जण मेल मिलाईआ। घर मेला शौह पाया, आत्म रंग चलूल। निमाणी नढड़ी गले लगाया, कन्त कन्तूहल ना जाए भूल। साची सेजा फूलन बरखा बरसाया, आप चुकाए आपणा मूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सन्त ना जाए भूल। घर सुहञ्जणा हरि बनवारी, गुरमुख नारी कन्त प्रनाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यारी, घर मन्दिर दीवा बाती कमलापाती करे रुशनाईआ । सुरत सवाणी साची लाड़ी, उत्तम होई जाति पाया वर पुरख बिधाती, ना मरे ना जाईआ। प्रकाश प्रकाश नाड़ नाड़ी, सच महल्ले देवे वाड़ी, उच्च अटले पिछे अगाड़ी, आप आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। अमृत आत्म रस
साचे मुक्ख, निरगुण सरगुण आप चुआया। आप उतारे तृष्ना भुक्ख, त्रै त्रै बंधन तोड़ तुड़ाया। सुफ़ल कराए साची कुक्ख, जन जनणी जन जाया। आपे बैठा अन्दर लुक, आपे मुखड़ा दए वखाया। गुरमुखां भार रिहा चुक्क, सिर आपणे आप उठाया। मनमुखां ख़ाक पाए बुक्क, छार संसार रिहा उडाया। हरि का भाणा ना जाए रुक, हरे बूटे जाण सुक्क, सुक्के हरे ना कोई कराया । गुरमुखां देवे अन्तर आत्म एका सुख, हरि मन्दिर हरि हरि मेल मिलाया। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, आलस निन्दरा विच ना आया। जन भगत प्यार अग्गे जाए झुक, दूसर सके ना कोई निवाया। अन्तिम आपणी गोदी ल्ए चुक्क, सति पुरख निरँजण सेव कमाया। मात गर्भ ना उलटा रुख, कलिजुग अन्तिम जिस जन नर हरि दर्शन पाया। शेर शेर निराला हरि जी रिहा बुक, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणी ढक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले आपणे घर, घर सुहञ्जणा दीवा बाती इक्क निरँजणा, मेल मिलाए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी काया गागर आपणा अमृत नाम सच सरोवर इक्क वखाया।
हँस उडया मार उडारी, छुटयां जगत सरीर। हरि दर्शन पाया अन्तिम वारी, चोटी चढ़या अख़ीर। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कारी, गुरसिख तेरी सतिगुर बन्न्हे बीड़। नित नवित्त हित करे निरँकारी, जन भगतां तोड़े लोकमात चुरासी ज़ंजीर। पिता पूत दए सिक्दारी, आवण जावण कट्टे भीड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, मानस जन्म ना जाए हर, लेखे लग्गे काया धरत सरीर।