पुस्तकालयभाग ८

पहली हाढ़ २०१६ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

सतिगुर पुरख दयाल, पारब्रह्म अबिनास्सया। जोती जल्वा नूर जलाल, निरगुण नूर नूर प्रकास्सया। आदि निरँजण गुर गोपाल, खेले खेल शाहो शाबास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रास्सया। दीन दयाल सतिगुर ठाकर, एका एक एकँकारया । गहर गम्भीर गहर गुर सागर, खेले खेल अगम्म अपारया। एका जोत जगत उजागर, आप आपणा वेस वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल आप अख्वा रिहा। पुरख अकाल हरि निरँकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध आप हो जाईआ। खेले खेल दो जहान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक आप आपणी

कल वरताईआ। अकल कला धारी पुरख अगम्मा, एका एक अख्वांयदा। ना मरे ना कदे जम्मा, मात पित ना कोई रखांयदा। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़मा, आलस निन्दरा ना कोई रखांयदा। तृष्ना भुक्ख ना कोई तमा, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणा कम्मा, करनी करता आप अख्वांयदा। आपे घड़या आपे भन्नया, भन्नणहारा भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार एकँकार, रूप अनूप शाहो भूप आप आपणा नाउँ प्रगटांयदा। नाउँ निराला हरि निरँकार, आपणा आप रखाईआ। शब्द शब्दी शब्द जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका दर इक्क दरबार, मन्दिर अन्दर इक्क सुहाईआ। दीवा बाती इक्क उज्यार, एका जोत करे रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरार, घर बैठा साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ। आपणे रंग हरि राता, वड वड्डा वड वड्याईआ। पतिपरमेश्वर पुरख बिधाता, आदि अन्त इक्क अख्वाईआ। इक्क अकल्ला इक्क अकांता, एक एकँकारा निराकार अख्वाईआ। आदि निरँजण उत्तम जाता, जूनी रहित भेव ना राईआ। मूर्त अकाल सर्ब सुख दाता, घर साचा रिहा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दीपक इक्क जगाईआ। निरगुण दीपक कर उजाला, हरि हरि रूप वटाया। सतिगुर पुरख पुरख अकाला, परम पुरख नाउँ धराया। आदि शक्ति जोत ज्वाला, जोती नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाया। करनहार पुरख समरथ, हरि साचे वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणा रथ, आप आपणी सेव कमाईआ। आपणी कथा सुणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेलणहारा खेल खिलंदड़ा, खेले पुरख अपार। ना कोई दूजा संग रखंदड़ा, ना कोई मीत मुरार। धरत धवल धौल ना कोई सुहंदड़ा, गगन मण्डल ना कोई उज्यार। आकाश प्रकाश ना वेख वखंदड़ा, सुन अगम्म ना धूंआँधार। सति पुरख निरँजण वेस वटंदड़ा, आदि जुगादी बेऐब परवरदिगार। नूर इलाही आप अख्वंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। साचा धाम इक्क वखंदड़ा, ना कोई मन्दिर ना कोई दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि निरँकार। निराकार निराकार, गुण अवगुण ना कोई जणाईआ। मात पित ना कोई सुत्त दुलार, भाई भैण ना कोई रखाईआ। साध सन्त ना कोई दुआर, ब्रह्मा विष्न शिव ना सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीस ना गाए वारो वार, गण गंधर्ब ना ताल वजाईआ। गुर पीर ना कोई अवतार, रसना जेहवा ना कोई हिलाईआ। जंगल जूह ना कोई उजाड़ पहाड़, सागर समुंद ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला बैठा बेपरवाहीआ। इक्क अकल्ला आदि अन्त, अन्त आदि समाया।

खेले खेल जुगा जुगन्त, आप आपणी कल वरताया। रवि ससि बणाए बेअन्त, मण्डल मण्डप आप सहाया। आपे लक्ख चुरासी उपाए जन्त, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। आपे लक्ख चुरासी नारी नर बणे कन्त, नारी नर नरायण ल्ए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि रघुराया। खेलणहारा हरि निरँकारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आदि जुगादी इक्क वरतारा, एका गुर अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण मेल संसारा, हरि साचा वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सारा, आप आपणी कल वरताईआ। दिवस रैण दए हुलारा, मास बरस संग रखाईआ। राउ रंक इक्क दुआरा, एका घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। जुगा जुगन्तर खेलया खेल, हरि सज्जण सच्चा शाह। सतिजुग त्रेता मेलया मेल, वड दाता बेपरवाह। आपे वसे रंग नवेल, आपे निथाव्याँ दए थाँ। आपे चाढ़्हनहारा तेल, सगनी सगन ल्ए मना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे सच न्याँ। द्वापर उतरया आपणे घाट, हरि साचे जोत जगाया। कलिजुग अन्तिम वेखे वाट, भेव कोई ना पाईआ। त्रैगुण माया अग्नी लाट, पंज तत्त रही जलाईआ। बुध मति विकी हाटो हट, मन हौका दए सुणाईआ। गुर के शब्द ना सुत्ता कोई खाट, नाम पलँघ ना हेठ विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रुतड़ी वेख वखाईआ। साची रुत्त चौथे जुग, कलिजुग वेख वखाया। आपणी चोग लक्ख चुरासी लई चुग, माया ममता मोह रखाया। हरि का भेव ना सके कोई बुझ, वेद पुराण रहे गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा सच्ची सेव रिहा कमाया। सतिगुर सच्चा पातशाह, शहिनशाह सुल्तान। दो जहानां बण मलाह, लोकमात होए निगहबान। चार वरनां पकड़े बांह, इक्क वखाए सच निशान। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दाता दानी वड मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल दो जहान। दो जहानां हरि हरि वाली, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी तेरा पाली, प्रितपालक वड वड्याईआ। नाम शब्द इक्क दलाली, जगत वणजारा वणज कराईआ। आपे जाणे हक्क जलाली, सच सुच्च वेख वखाईआ। वेखे फल पत पत डाल्ही, आप आपणी फेरी पाईआ। आपणे हथ्थां रक्खे खाली, गुरमुख साचे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, छे गुर छे उपदेस, छे घर आपे वेख वखाईआ। छे घर छे गुर, छप्पर छन्न छुहाया। सति पुरख निरँजण आपे तुर, तुरीआ नाद इक्क वजाया। कोई ना जाणे हरि का सुर, तान सैन ना किसे गाया। छत्ती राग ना चढ़े घोड़, बहत्तर तलवाड़ा ना किसे वजाया। दर दुआरे जायण मुड़, हरि का पन्ध ना किसे मुकाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सेवक साची सेवा आप लगाया। साची सेवा बारां मास, तीस तीस वड्याईआ। छे रुत्तड़ी कर प्रकाश, छप्पर छन्न छुहाईआ। आपे वसे आस पास, रूप सरूप ना कोई जणाईआ। ताणा तणया पृथ्मी आकाश, नाम डोरी बंधन पाईआ। लक्ख चुरासी धरया वास, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार करे कुड़माईआ। शब्दी शब्द शब्द धरवास, ब्रह्म ब्रह्म उपजाईआ। उँणंजा पवण इक्क स्वास, एका हुक्म चलाईआ। आदि जुगादि ना जाए विनास, अबिनाशी पुरख आप अख्वाईआ। कलिजुग खेले खेल तमाश, हरि दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। छे रुत्तड़ी वंडी वंड, रुत्ती रुत्त सुहाया। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड विच ना आया। उत्भुज सेत्ज सुत्ता दे कर कंड, आप आपणा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोती दस अवतार, हरि जी लाए आपणी कार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। बारां मास बारां बरस, बारां बारां रास बणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोई जणाईआ। ना कोई घसवटी सके परख़, हरि का भेव कोई ना पाईआ। जिस जन कमाए आपणा तरस, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नानक निरगुण मेटे हरस, एका रंग रंगाईआ। आपे अर्श आपे फर्श आपे कुर्श , काअबा दए वखाईआ। आपे मेघ आपे बरस, जल धारा आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी वंडन आप वंडाईआ। पहली रुत्तड़ी वंडी वंड, वंडणहार करतारा। आपे सुहागण आपे रंड, आपे वसे सभ तों बाहरा। आपे भेख आपे पखण्ड, आपे वरते सच वरतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जाणे आपणी कारा। कलिजुग तेरी कमाई, हरि साचे सच जणाया। निरगुण जोत कर रुशनाई, नानक तत्त सजाया। एका वस्त विच टिकाई, लेखा लेख ना कोई लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाया। खेले खेल पुरख अकाला, निरगुण सरगुण विच समांयदा। दीपक जोती कर उजाला, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। पंज तत्त बण रखवाला, नाना रूप आप करांयदा । चरन दुआर काल महांकाला, आप आपणा बंधन पांयदा। साचा मन्दिर सच धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रुत्त सुहावणी रसना जेहवा किसे ना गावणी, निरगुण निरगुण आप वखांयदा। निरगुण मेला निरगुण धार, निरगुण नानक विच समाया। निरगुण इक्क एकँकार, एकउँकारा वेस वटाया। आपे शब्द आप जैकार, आपणा नाअरा आपे लाया। आपे नाम सति कर वरतार, वंडणहारा आप हो जाया। आपे धुन अनादी बण धुन्कार, अनहद साचा ताल वजाया। आपे सोई जागी करे ख़बरदार, आलस निन्दरा आप मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, साची रुत्त पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त आप आपणी वेख वखाया। पहली रुत्त कर परवान, कलिजुग दए गवाहीआ। नानक निरगुण मारे बाण, नाम सति फड़ फड़ाईआ। सरगुण खेले खेल जहान, हरि साचा आप खिलाईआ। चेत्र चित वसे भगवान, विसर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विसाख आप हो जाईआ। विसाख उपज्या फुल कमल, कमला आप खिलाया। पुरख अबिनाशी तोल्लया तोल, विष्नूं सेवा लाया। ब्रह्मा बैठा विच अडोल, एका रूप वटाया। आप उठाए नाथ भोल, भोला नाथ आप जगाया। सभ दा पर्दा आपे खोल्ह, नेत्र दरस आप दृढ़ाया। आप वजाया साचा ढोल, ब्रह्म पारब्रह्म दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली रुत्त आपणे लेखे लाया। पहली रुत्त सरगुण धार, नानक निरगुण गाईआ। शब्द डंका अपर अपार, लोकमात गया वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। कलिजुग कूके विच संसार, रो रो दए दुहाईआ। कूड़ी क़िया नार मुटयार, तन शृंगार रही कराईआ। चारों कुन्ट करे विचार, नेत्र नैण रही उठाईआ। जूठ झूठ कज्जल धार, आप आपणी धार बंधाईआ। पंच विकार कर प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सतिगुर छुट्टा मीत मुरार, घर रुट्ठा धी जवाईआ । कुट्ठा खाए सर्ब संसार, हरि का नाम ना रसना लाईआ। नानक निरगुण मारे मार, शब्द निशाना तीर चलाईआ। अर्जन जोद्धा सूरबीर बलकार, साची सेवा सेव कमाईआ। दूजी वंड वंडे संसार, आपणी हथ्थीं आप लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम भेव खुल्हाउणा, शब्दी शब्द नगारा। नानक विचोला इक्क बणाउणा, गुर अर्जन लेख लिखारा। नौ खण्ड पृथ्मी मट्ठ तपाउणा, पंच तत्त बणे अन्ग्यारा। कूड़ा लम्बू एका लाउणा, जले सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे इक्क हुलारा। शब्द जणाई नानक गुर, हरि हरि बूझ बुझाईआ। एका ताल एका सुर, इक्क सतार हिलाईआ। एका शब्द एका घोड़, एका रिहा चढ़ाईआ। इक्क लगाए निभे तोड़, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। एका हुक्म ना सके कोई मोड़, हुक्म अन्दर सर्ब फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वंड, शब्दी वंड वंडाईआ। शब्द जैकारा गुर बुलंदड़ा, हरि हरि कर ध्यान। जेठ जलन्दड़ा सर्ब रखंदड़ा, होए आप मेहरवान। पंचम मीता पंचम मेल मिलंदड़ा, पंचम होए आप निगहबान। लोकमात जोत जगन्दड़ा, पंज तत्त करे प्रधान। आप आपणा भेव छुपंदड़ा, जोती नूर श्री भगवान। आप आपणा नाउँ वटंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे जाणी जाण। जानणहार जाणया, आपणा बिरध पछान। नानक रंग एका माणया, एका जोत श्री भगवान। गुर अर्जन चले साचे भाणया, दिवस रैण सुणे फ़रमान। लेखा

लिखे अकथ कहानीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा आपे दान। कलिजुग अन्तिम तप्या जेठ, जीव जन्त रहे कुरलाया। मायाधारी वड वड सेठ, राज राजान देण दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाया। सरगुण धार पंचम जेठ, आपणी रुत्त सहाईआ। भन्नणहारा कौड़े रेठ, बैठा वेस वटाईआ। ना कोई दिसे बाशक सेज, सांगोपांग ना कोई हंढाया। ना कोई नर ना नरेसे, शाह सवार ना कोई वखाईआ। ना कोई पूजा गणपति गनेश, शिव शंकर ना कोई मनाईआ। ना कोई ब्रह्मा विष्न महेष, आपणी जेहवा ना कोई गाईआ। इक्क अकल्ला कर कर वेस, आप आपणी कल वरताईआ। सुधा सर साचा वेस, दर दर बैठा अलक्ख जगाईआ। छे छे कर प्रवेश, छे दर खोल्ह खुल्हाईआ। आदि जुगादी रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाईआ। दूजी रुत्त कर परवान, पंचम जेठ सुहाया। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, भेव कोए ना पाया। खेले खेल दो जहान, लोकमात वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा वेला आप सुहाया। साचा वेला साची धार, हरि सतिगुर हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले पावे सार, गुर चेले ल्ए उठाईआ। भगत भगती दए आधार, आत्म शक्ती नाम धराईआ। बूंद रक्ती कर विचार, मानस मानुख लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचाईआ। जेठ तपाया सर्ब संसार, चार कुन्ट कुरलाया। अठसठ तीर्थ ना पावे कोई सार, अग्नी तत्त ना कोई बुझाया। शब्द खण्डा ना देवे कोई मार, गा गा थक्की ख़लक सबाया। पार कन्ढ्ढा ना कोए किनार, अद्धविचकार सर्ब रुढ़ाया। जिस जन आपणी किरपा देवे धार, त्रैगुण बंधन तोड़ तुड़ाया। दरस दिखाए अगम्म अपार, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अग्नी वेख वखाया। कलिजुग अग्नी तप अन्ग्यारा, धरत धवल डुलाईआ। जीव जन्त करे पुकारा, हरिभगत रहे सुणाईआ। गुरमुख रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जूठे झूठे करन बहारा, कलिजुग सगला संग निभाईआ। नानक निरगुण वेखे विच संसारा, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मंगे मंग बण भिखारा, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जुग जुग वरते तेरा वरतारा, तूं दाता बेपरवाहीआ। आदि जुगादी एकँकारा, तेरा भेव ना कोई पाईआ। तेरी चरन सरन निमस्कारा, सरनगत इक्क रखाईआ। कलिजुग अन्तिम होए खुआरा, जेठ अग्नी इक्क लगाईआ। पारब्रह्म हरि प्रभ सुण पुकारा, एका शब्द सुणाईआ। आप आपणा ल्ए अवतारा, वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरमुख साचे ल्ए उभारा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अग्नी जेठ आपे दए बुझाईआ। आपणा मठ आप तपाया, हरि साचा लम्बू लांयदा। आपणा हठ आप निभाया,

बवन्जा साल मुख छुपांयदा। बवन्जा अक्खर वक्ख कराया, आप आपणी वंड वंडांयदा। पैंतीस अक्खर पत्थर हेठ दबाया, साचा सथ्थर मात विछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। नानक गुर गुणी गहिंद, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी सगला संग, साची सिख्या इक्क समझाईआ। तेरी काया मेरा रंग, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। तेरी सेज मेरा पलँघ, मेरा तेरा तूं हंढाईआ। तेरी भुक्ख मेरा नंग, तेरा पर्दा उप्पर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका सिख्या रिहा समझाईआ। नानक गुर सुण सलाह, रसना हरि हरि गांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क मलाह, आदि जुगादि अख्वांयदा। सन्तां भगतां पकड़े बांह, मनमुख आप मिटांयदा। लोकमात करे न्याँ, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। वख वख हँस करे काँ, आप आपणी वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। पहला रंग रंग करतारा, पैंती अक्खरी आप चढ़ाईआ। आपणा अक्खर कर अवतारा, आपे रूप वटाईआ। आपे मुक्ता वसे बाहरा, आपणा कन्ना आप लगाईआ। सिहारी हिस्सा पाए अपारा, बिहारी झोली डाहीआ। औउँकड़ बणे दर भिखारा, दोऔउँकड़ दूजा भेव चुकाईआ। एका डण्डा एका धारा, एका लांव लगाईआ। दोए लावां कर प्यारा, निरगुण शब्द जोत कुड़माईआ। उत्ते होड़ा कर त्यारा, आपणा छत्र आप झुलाईआ। औ कनौड़ा पावे सारा, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। एका टिप्पी दए सहारा, आप आपणा बन्द कराईआ। एका बिन्दी निरगुण धारा, एका नुक्ता दए समझाईआ। पैंती अक्खर गुर विचारा, गुरमुखां करे पढ़ाईआ। छत्तीआं छत्ती रागां वस्सया बाहरा, छत्ती रागां कोई ना गाईआ। सैंती ना पुरख ना होए नारा, नर नरायण आप हो जाईआ। अट्ठ तीस हो उज्यारा, आप आपणी कल वरताईआ। तीस नौ एका धारा, एका रंग समाईआ। चार चार कर प्यारा, एका बिन्दी बिन्द उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता वेख वखाईआ। पंचम अक्खर पंचम रंग, पंचम मोह चुकांयदा। पंचम रंगे साचा रंग, गोबिन्द सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी धार हरि निरँकार, आपे आप चलांयदा। आपणी धार आप चला, आपणा खेल खिलाया। आपणा तन आप जला, गुरमुखां भेट चढ़ाया। गुरमुख साचे ल्ए जगा, बीस बीसा वड वड्याआ। जगत जगदीस रचन रचा, जागरत जोत करे रुशनाया। इक्क एकँकारा आप अख्वा, आप आपणा वेस वटाया। दूजे वेस ल्या वटा, निरगुण सरगुण विच समाया। तीजे जोती आप जगा, जागरत जोत करे रुशनाया। चौथे घर डेरा ला, साचा दर सुहाया। पंचम खेले खेल सहिज सुभा, आपणा मंगल आपे गाया। छेवा घर दए वसा, निरगुण जोत करे रुशनाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण बेपरवाह, जोती जामा भेख वटाया।

अट्ठ तत्त कोई जाणे ना, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध ना कोई रखाया। नौ दर ना कोई धरवास, रसन स्वास ना कोई चलाया। दसवें दर हो प्रकाश, आपणा नाअरा आपे लाया। दस अक्खर साची रास, दस जोती भेंट चढ़ाया। मात गर्भ ना दस दस मास, बालक गोद ना किसे उठाया। आपणे अन्दर रक्खया वास, आपणा मन्दिर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म दुआरी साची धार, वीह सद वीह बिक्रमी हो उज्यार, वीह सौ लेखा विच संसार, वीह दस साचा करे प्यार, साचा लेखा आप लिखाया। अक्खर पंज पहली वंड, पंजां विच टिकाईआ। पैंती पंज चार चुताली होए ब्रह्मण्ड, चौथे जुग वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण धारा आपणी आप बदलाईआ। सरगुण बदलया चोला, निरगुण रूप वटाया। दसवें अक्खर बोल्लया बोला, आपे रसना गाया। आपे खेलया आपणा होला, आपे सगन मनाया। आपणा बणया आपे विचोला, आपे वेखण आया। आपणा गाया आपे ढोला, सोहँ नाम धराया। नानक बणया साचा तोला, एका कंडा हथ्थ उठाया। दस अक्खर निरगुण धार ना कोई पाए रौला, घर दसवें मेल मिलाया। पचास अक्खर कर प्यार, सच सतार आप हिलाया। निहकलंका जामा धार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। लक्ख चुरासी पावे सार, साधां सन्तां फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप खिलाया। दस दस साची किरपा कर, दर दसवें डेरा लाया। आपणा आप गुरमुखां अग्गे धर, गुरमुख सोए ल्ए जगाया। अजपा जाप एका कर, आपणा मन्त्र नाम दृढ़ाया। साचा घाड़न आपे घड़, गुरमुख साचे दर घड़ाया। डूँघी कन्दर आपे वड़, काया भँवरी वेख वखाया। सुखमन नाड़ी पार कर, आपणे मार्ग आपे लाया। आपणा पल्ला आपे फड़, गुरसिखां लड़ बंधाया। त्रिकुटी छुट्टी गया चढ़, सतिगुर पूरा लैण आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई वखाया। अन्दरे अन्दर दरस देवे खड़, आप आपणा रूप वटाया। सोहँ अक्खर आप आपणा आपे पढ़, जीवण मरन इक्क वखाया। दस्म दुआरी बैठा वड़, निकल कदे ना जाया। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर नाउँ रखाया। दस्म दुआरी साची धार, दस साल आप चलाईआ। दिवस दिवस कर प्यार, सोए बाले आप उपाईआ। रात राणी पहरेदार, सेवक सेवा रही कमाईआ। दर दुरकाए चोर यार, ठग्गी ठग्ग ना कोए वखाईआ। निरगुण रूप सच्ची सरकार, सच तख्त सुल्तान अदल कमाईआ। जुग जुग विछड़े मेले यार, चार युग फोल फुलाईआ। साचा मीता मीत मुरार, एका एक आप हो जाईआ। साची रीता विच संसार, कलिजुग अन्तिम रिहा चलाईआ। मन्दिर मसीता वेख विचार, गुरदुआरे फोल फुलाईआ। जीव

जन्त होया हँकार, मनमति करे पढ़ाईआ। साची सिख्या ना करे कोई विचार, पुरख अकाल ना कोई मनाईआ। गुर का बचन गए विसार, गुर गोबिन्द लेख लिखाईआ। जो परमेश्वर मुझ को उचरे नर नार, कुंभी नर्क रखाईआ। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। वीह सौ दस बिक्रमी कर प्यार, साची रीती आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी कथा कहाणी आपे गाए पद निरबाणी, निर्भय रूप वखाईआ। दस दो तेरा सच विहारा, हरि सतिगुर आप कराया। प्रगट हो विच संसारा, साचा लेख लिखाया। साचे अक्खर कर उज्यारा, साचे दर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा उठाया। गुरमुख साचे दए हुलारा, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। वीह सौ दस बिक्रमी कर प्यारा, सोलां मग्घर रुत्त सुहाईआ। इकवंजवां अक्खर लिख्या अपर अपारा, कलम शाही ना कोई रखाईआ। लिखणहारा हरि निरँकारा, अमृत धार नाल रलाईआ। जन भगतां करया सच प्यारा, चौथे जुग दए वड्याईआ। कबीर जुलाहा बण लिखारा, देवे दर गवाहीआ। आदी आदि मिल्या मीत मुरार, सो सुहञ्जणी घड़ी होई रुशनाईआ। पूजा पाठ पार किनारा, जिस दर बैठा सच्चा माहीआ। हरिसंगत दीपक कर उज्यारा, साची जोत करे रुशनाईआ। साचा लाल कर प्यारा, आप आपणे रंग रंगाईआ। जितया मन विच संसारा, मन जीत वज्जी वधाईआ। इकवंजा अक्खर कर उज्यारा, साढे तिन्न हथ्थ दए वखाईआ। बावन तेरी बन्न्हे धारा, भेखाधारी भेख ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। इक्क दस एका रंग, हरि साचे रंग रंगाया। नानक निरगुण मंगी मंग, हरि पूरी दए कराया। दाता दानी सूरा सरबंग, आदि जुगादी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंक जगत जगदीश, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा छत्र झुल्ले सीस, हरि साचा वेख वखाईआ । राज रजानां शाह सुल्तानां इक्क हदीस, साधां सन्तां इक्क पढ़ाईआ। बवन्जा अक्खर तेरी कोई ना करे रीस, पोह छब्बी करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर आप सुहाईआ। साचा मन्दिर हरि निरँकार, लोकमात उपजांयदा। जगत जगदीसा पहलों करया ख़बरदार, साची पुरी आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आप आपणा खेल खिलांयदा। नौ दुआरे कर त्यार, नौ खण्ड फोल फुलांयदा। सत रंग निशाना अपर अपार, सच संदेश सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख एका मार्ग लांयदा। नौ दुआरे कर त्यार, उप्पर मन्दिर आप रचाया। दस्म दुआरी बन्द किवाड़, ना कोई वेखे वेख वखाया। पारब्रह्म रूप करतार, निरगुण जोत करे रुशनाया । जन भगतां करे मात प्यार,

गुरमुख साचे ल्ए उठाया। साढे तिन्न हथ्थ लेखा अद्धविचकार, सच सिँघासण आसण लाया। जोत अकाली निराकार, नूरो नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा दए वखाया। पहली हरि हरि बणत बणाई, दर दरबार सुहाया। दूजे हरिसंगत आप उठाई, नौ अठारां वेख वखाया। वीह सौ बारां जोड़ जुड़ाई, दर साचा इक्क सुहाया। साचा लेखा गया समझाई, लक्ख चुरासी फंद कटाया। दस्म दुआरी पन्ध मुकाई, नौ दुआरे चरनां हेठ दबाया। सच सिँघासण रिहा विछाई, आप आपणा आसण लाया। गुरमुखां मिले चाँईं चाँईं, जगत नेत्र बन्द कराया। पकड़ उठाए आपे बाहीं, सोया कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बवन्जा अक्खर कीते वक्खर, दस्म दुआरी तोड़या पत्थर, पंच विकारा लाहया सथ्थर, आप आपणा संग निभाया। साची भगती भगत भगवान, आपणी आप जणाईआ। वीह सद बारां कर ध्यान, दूजी रुत्तड़ी वेख वखाईआ। जेठ नाल रलाया हाढ़ बलवान, अग्नी तत्त रही बरसाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ । पहली हाढ़ कढ्ढया बाहर, कलिजुग कूड़ कुरलाया। दूजी हाढ़ वेखे अखाड़, पंज तत्त डेरा लाया। तीजी हाढ़ होए उजाड़, जूह जंगल डेरा ढाया। चौथी हाढ़ बण वणजार, हरिजन साचे मेल मिलाया। पंचम कर पंच प्यार, छेवें दर सुहाया। सत्तवें साची करे कार, अठवें अट्ठ तत्त रंगाया। नौ दर वेखे जगत अखाड़, दसवें गुरमुख मेल मिलाया। दस इक्क ग्यारां हो त्यार, आप आपणा राह तकाया। दस दो बारां नर अवतार, निरगुण नूर करे रुशनाया। तेरां हाढ़ कर विचार, आप आपणा नाम धराया। चौदां तबकां पाए सार, चौदां हट्टां फोल फुलाया। पन्दरां अन्दरां वेखे धार, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। सोलां इच्छया कर शृंगार, गुर भिच्छया गुरमुखां आपे पाया। सतारां हाढ़ हरि निरँकार, वीह सौ बारां वेख वखाया। गुरमुखां दित्ता इक्क प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाए जैकार, लक्ख चुरासी विच ना आया। जोग अभ्यास ना कोई सुनार, अग्नी मट्ठ ना कोई तपाया। सिर पाए ना कोए जल धार, धूणी ता ना कोई वखाया। बिन सतिगुर पूरे कोई ना उतरे पार, गुर नानक दए गवाहया। कबीर कहे पुकार पुकार, उच्चे मन्दिर कूक सुणाया । नाल रलाया रविदास चम्यार, आपणा चमड़ा जिस विकाया। गोबिन्द करया सच प्यार, गुरमुख साचे ल्ए उठाया। अमृत बख्शया खण्डे धार, नाम खण्डा विच फिराया। एका बोल सच्चा जैकार, लक्ख चुरासी गया सुणाया। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, आप आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दित्ता एका वर, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाया। हाढ़ सतारां सच सुभाग, गुरमुख नारी कन्त

मिलाया। घर मन्दिर जगाया सच चिराग़, दीवा बत्ती ना कोई रखाया। चार युग दा धोया दाग़, आपणी हथ्थीं मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी पकड़ी वाग, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाया। आप बणाए हँस काग, सोहँ साची चोग चुगाया। अट्ठे पहर इक्क वैराग, आपणा आप हिरदे विच टिकाया। पहलों मोया फेर गया जाग, गुरसिख आपणे ल्ए जगाया। एका शब्द एका राग, एका रिहा सुणाया। जो जन सरन सरनाई गए लाग, आवण जावण फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ बारां सच विहारा, हरिसंगत तेरा आप मनाया। हरिसंगत तेरी कट्ट चुरासी फाँसी, आपणे गल लटकाईआ। पहलो नाम रखाया घनकपुर वासी, दूजे जोत करे रुशनाईआ। तीजे खेले खेल पृथ्मी आकाशी, छोटे बाले ल्ए उठाईआ। चौथे घर करे वासी, वास निवासी आप हो जाईआ। किसे हथ्थ ना आए पंडत काशी, कोटन कोटि ज्ञानी ध्यानी फिरदे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत एका मति समझाईआ। हरिसंगत तेरा तोड़या फंद, हरि आपणा कर्म कमाया। जिस जन गाया बत्ती दन्द, राए धर्म ना दए सजाया। दर दुआरे दरस अमोघ परमानंद, जिस जन आए दर्शन पाया। नौ दुआरे डूँघी कंध, दूई द्वैती पर्दा लाहया। आवण जावण चुकया पन्ध, जिस जन आपणे रंग रंगाया। मदिरा मास तजाया गन्द, विष्टा कीट ना फिर अख्वाया। दरगाह साची चढ़या चन्द, ब्रह्मा शिव रहिण सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग जेठ हाढ़ मेल मिलाया। जेठ जेठा अग्नी ला, नौ खण्ड रिहा जलाईआ। हाढ़ आपणा आप उपा, गुरमुख सज्जण ल्ए मिलाईआ। हाढ़ सतारां दिवस सुहा, वीह सद बारां कर्म कमाईआ। बवन्जा साल वेख वखा, बावन खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवणहारा वर, आसा मनसा पूर कराईआ। आसा मनसा हरि हरि पूर, हरि हरि मेल मिलन्नया। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, एका जोत श्री भगवन्नया। आपे नेड़े आपे दूर, खेले खेल दो जहानया। आपे शब्द आपे तूर, नाद अनादी आप वजन्नया। आपे दाता आपे सूर, सूरबीर आप अख्वन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा जोग वखन्नया। सच तख्त सुल्तान बिराजे, परम पुरख श्री भगवन्तया। जन भगतां आपे करे काजे, आप आपणा धाम सुहन्तया। रैण अन्धेरी मारे वाजे, सोए लोकमात उठन्तया। प्रगट जोत देस माझे, सम्बल नगरी धाम सुहन्तया। मनमुखां खोल्हणहारा पाजे, एका राग सुणन्तया। गुरमुखां देवे साचा राजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्म दुआरी कर प्यारी, गुरमुखां वखाए चरन दुआरी, जोती निरगुण हरि उज्यारी, आसण सिँघासण पुरख अबिनाशन डेरा लांयदा।

थिर घर हरि साचा वासन, निरगुण दीवा बाती। सच दुआरा साचा आसण, निरगुण जोत इक्क इकांती। निरगुण दुआरा सच सिँघासण, पुरख अबिनाशी निरगुण रक्खी तिलक लिलाटी। पारब्रह्म साची सेजा सेवा करे नेहचल धामा, आपे गुरू आपे चेला आपणा आप कहावे। ना विछड़े ना तुट्टे, ना कोई वहिण वहावे। जीव जन्त आपणे वहिण वहे, लक्ख चुरासी वहिण वहावे। साच सूत साचा कर्म, निर्मल भोजन किया। ना जूनी ना कोई जिया, आप आपणा आपे थीआ। शब्द घोड़ सच्चा अस्वारी, कोटन कोटि जीव जन करन निमस्कारी। गुर का शब्द लैणा मूर्ख मुग्ध अञ्याण, भव सागर तारे, मेल मिलावे शाह सुल्तान। अचरज लील्हा अपर अपार, हरि आपणी आप रचाईआ। असुत्ते प्रकाश हरि निरँकार, आपणा आप कराईआ। लाल वेस खेल अपार, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। कंचन वेखे सिरजणहार, सूहा वेस वटाईआ। चिटी धार कर प्यार, आप आपणा संग निभाईआ। पीला पीर पीर गुर अवतार, परम पुरख आप अख्वाईआ। नीला निरगुण सरगुण कर प्यार, जोत शब्द करे कुड़माईआ। काला वेखे अन्ध अँध्यार, हिरदा कवण फोल फुलाईआ। सति पुरख निरँजण रंग सत लील्हा अपर अपार, अट्ठे पंखड़ीआं खेल खिलाईआ। दोए दस करन निमस्कार, रवि ससि सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज लील्हा अपर अपार, अकल कल रंग वरताईआ।

हरि का गुण जाणे की बप्परा, वड वड्डी वड्याईआ। काया चोला पहने कपड़ा, जुग जुग वेस वटाईआ। वस्सया धाम आपणे छप्परा, साची छन्न छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे गुण दए लिखाईआ। आया गुणवन्ता भगवान, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ । सोहँ शब्द उठाया हथ्थ निशान, लोआं पुरीआं आप वखाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। मनमुखां मारे तीर निशान, दूई द्वैती बाण चलाईआ। कलिजुग मिटे झूठ दुकान, सच सुच्च करे कुड़माईआ। सतिजुग साचा कर प्रधान, एका मार्ग दए लगाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। ऊँच नीच राउ रंक आप वसाए इक्क मकान, एका रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी आपे रिहा कमाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि हरि आया, निरगुण नूर रुशनाईआ। जुगा जुगन्तर खेल खिलाया, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। सच्चे पातशाह शाह सुल्ताना आप अख्वाया, अकाल पुरख वड्डी वड्याईआ। लोआं पुरीआं दए उठाया, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि भाणा बलवान, आपणे हथ्थ रखांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, जुग जुग शब्द सुणांयदा।

जन भगतां होए निगहबान, आप आपणा मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी पीड़े घाण, मनमती डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग मिटे सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, हरि साचे सच वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका रंग रंगाउणा, इक्क निशान रिहा वखाईआ। सोहँ शब्द सृष्ट सबाई गाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका मार्ग पाईआ। राम कृष्न वेस वटाउणा, नानक गोबिन्द कर जोत रुशनाईआ। ईसा मूस खेल खिलाउणा, संग मुहम्मद वज्जे वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच्चे पातशाह बेपरवाह इक्क अख्वाईआ। सच्चे पातशाह निरगुण धार, आपणी आप चलाईआ। मूर्ख मुग्ध ना पावे सार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। लेखा लिख्त अगम्म अपार, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ।

बिन किरपा ना बूझे ढोर, मन मति ना कोई चतुराईआ। संग रलाए पंज चोर, पंचम मेल मिलाईआ। लभ्भदा फिरे अन्धेर घोर, निहकलंक हथ्थ ना आईआ। जगत दर्शन खिच्ची डोर, चारों कुन्ट भवाईआ। मन ममता चढ़या घोड़, काम क्रोध हल्काईआ। दहि दिशा वेखे दौड़ दौड़, आपणी अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। जगत वासना ना मिटे कौड़, रस मिट्ठा ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे लच्छण आपे दए लिखाईआ। हरि का लच्छण कोई ना पेखे दिस किसे ना आया। गुर गोबिन्द कढ्ढे भरम भुलेखे जिस जन गुर गोबिन्द वेख वखाया। पहलों मिले नर नरेशे, नर नरायण फेर दरसाया। गुर चरन भेट चढ़ाए मुच्छ दाढ़ी केसे, सो गुर सूरा निहकलंक दए वखाया। दिवस रैण सदा वेख हाज़र हज़ूर, हाज़र आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप दए खुल्हाया। साचा युध हरि निरँकार, आपणा आप कराईआ। मन मति बुध ना पावे सार, गुर गोबिन्द लेख लिखाईआ। आपणी सुध ना पाए जीव विच संसार, अनभव कवण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे साचा वर, निहकलंक सो जन वेख वखाईआ। निहकलंक हरि का रूप, पुरख अकाल वटाया। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया। जिस जन उप्पर जाए तुठ, आप आपणा पर्दा लाहया। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, अन्दर मन्दिर मेल मिलाया। निहकलंक शब्द खण्डा एका फड़या जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, करदा युद्ध दिस किसे ना आया। शब्द खण्डा तिक्खी धार, निहकलंक हथ्थ उठाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, मनमुखां दए सजाईआ। मारी जाए वारो

वार, चारे कूटां कूके वाहो दाहीआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, गुरमुख रसना रहे गाईआ। घर मिल्या सज्जण मीत मुरार, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम एका एक डंक वजाईआ।

सदा दयाल सर्ब सुख दाता, हरि हरि सज्जण मीत मुरार। जिस जन बख्शे चरन कँवल नाता, सो जन उधरे पार। नाम देवे साची दाता, देवणहार आप निरँकार। आदि जुगादी इक्क अकांता, खेले खेल विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जन जन हरि आप लाए पार। पार किनार पुरख करतार, आपणा आप वखाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, देवे सच सच्ची सरनाईआ। मिटे रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यार, कूड़ कुड़यारा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या पाए भिच्छया दर साचे वेख वखाईआ। नाम वस्त जगत अनमोल, हरिजन झोली पांयदा। दर दरवाजा आपे खोल्ह, आपे वेख वखांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, आपणा भार आप उठांयदा। वसणहारा सदा कोल, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम राम इक्क वखांयदा। नाम धन सच्चा धन माल, धन हरि हरि नाम वखाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाल, जंजाला जगत तोड़ तुड़ाईआ। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, गुर गुर वड्डी वड्याईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख बुज्झे हरि दर सुझे, मेला सहिज सुभाया। चरन प्रीती गुर गुर लुझे, गुर मन्दिर अन्दर पाया। हरि भेव खुल्हाए आपणे गुज्झे, आप आपणा पर्दा लाहया। लेखा चुक्के एका दूजे, एका रंग समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वड्याआ। वड वड्याई आप कर, देवे नाम निधाना। एका अक्खर जाप धर, करे पंच प्रधाना। हरिजन भाणा जाए जर, भाणा वरते दो जहानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां बन्न्हे नाम हथ्थीं सच्चा गाना।

आदि नमो गुर देवा, गुरू गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेवा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। आदि जुगादी आपणी सेवा, शब्द ब्रह्मादी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ सत्त देवे वर, अड्ड अड्ड गंढ्ढ बंधाईआ। नौ सत्त वंड वंड, दो दो लेख लिखाया। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, हरि हरि

रूप वटाया। खेले खेल जेरज अंड, जोग जुगत वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आप दरसाया। निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण रूप चलाईआ। निरगुण रूप आप करतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण खण्डा तेज़ कटार, निरगुण आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत्त दुलारा वेख वखाईआ। सुत्त दुलारा शब्द अनरंग, रूप रंग ना राया। आदि जुगादि सूरा सरबंग, सहँसर मुख शेष ना गाया। लाल भूशण लाए अंग, अंगीकार वेस वटाया। पुरख अगम्मा वजाए मृदंग, एका नाअरा लाया। आप आपणा रक्खे संग, सगला संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाया। लाल भूषन बसुधा धार, लक्ख चुरासी रंग रंगांयदा। सत्तां दीपां करे ख़बरदार, सति सरूपी वेस वटांयदा। सत्त पैसे कर प्यार, कलिजुग करता कीमत आपे पांयदा। जूठ झूठ करे खुआर, माया ममता मोह तुड़ांयदा। नाम डंका इक्क अपार, शब्द नगारा आप वजांयदा। जोगन कल जोगन ख़बरदार, हाकन डाकन मूंड मुंडांयदा। रिद्ध सिद्ध जाए हार, नौ नाथ मुख शरमांयदा। इक्क लक्ख हज़ार चुरासी मारे मार, लोकमात भार ना कोई उठांयदा। एकँकारा होया ख़बरदार, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगांयदा। लाल धारी लाल रंग, लालो लाल रंगाया। पुरख अबिनाशी सूरा सरबंग, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया। आपणे अस्व कस्सया तंग, एका डौरु डंका रिहा वजाया। दर दुआरे आपे लँघ, आपे वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लाल लालां विच टिकाया। लाल उप्पर काली धार, अक्खर अक्खर पढ़ाईआ। साध सन्त करन विचार, प्रगट होया बेपरवाहीआ। निहकलंका ल्ए अवतार, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। सम्मत सोलां होया ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी मारे मार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। इक्क नलेर कर प्यार, आपणे हथ्थ उठाईआ। दूसर ना कोई दिसे होर सिक्दार, सच्चा ताज ना कोई टिकाईआ। पारब्रह्म गुर इक्क अवतार, प्रभ अबिनाशी करता नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत ज़ंजीर इक्क बंधाईआ। जगत ज़ंजीर नाम बन्न्ह, शब्दी ताला लाया। मनमुख जीवां देवे डन्न, बन्दी बंध बंधाया। जो घड़या सो देवे भन्न, राए धर्म सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका संगल हथ्थ फड़ाया। जगत संगल झूठ विकारा, माया मोह बंधाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, लेखा ना कोई जणाईआ। सन्त साध करन विचारा, साखियात नज़र ना आईआ। सम्मत सत्तरां दए हुलारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। पहली चेत्र रहिणा ख़बरदारा, नाम डण्डा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ।

नाम डण्डा हथ्थ करतार, आपणे आप उठांयदा। दो जहानां मारे मार, कलिजुग सतिजुग वेख वखांयदा। नाम निशाना अपर अपार, साधां सन्तां तन लगांयदा। बन्न्हे गाना अपर अपार, साचा सगन मनांयदा। सोलां सोलां हो उज्यार, सोलां धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची भेटा भेट वखांयदा। टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल, पूरन पुरख अबिनासीआ। टुट्टे फल लगाए डाल्ह, हरि सज्जण शाहो शाबासीआ। गुरमुख सज्जण साचे लाल, आप आपणी गोद उठासीआ। सन्त सुहेले जुग जुग भाल, देवे नाम धरवासीआ। सखा सुहेला करे प्रितपाल, निज घर आत्म रक्खे वासीआ। शब्दी शब्द बण दलाल, करे कराए पूरी आसीआ। हरिसंगत वखाए सच्ची धर्मसाल, गुर चरन सच्चा भरवासीआ । एका नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना आप वखासीआ। देवणहारा दानी दान, दाता दानी आप अख्वासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे बन्द खुलासीआ। बन्दी छोड़ पुरख बिधाता, बन्दी छोड़ अख्वाया। जो जन मंगे नाम दाता, नाम भण्डारा दए भराया। जो जाणे जन आत्म गाथा, अन्तर आत्म मेल मिलाया। जो जन मंगे सगला साथा, सगला संग रखाया। जो जन मंगे लहिणा देणा मस्तक माथा, पूर्ब झोली पाया। जो जन मंगे पूजा पाठा, सो जन चरन ध्यान रखाया। जो जन मंगे काया घाटा, नाम कंडे तोल तुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तोड़णहारा आप हो जाया। आपे तोड़े तोड़णहारा, टुट्टी गंढ्ढ वखांयदा। साची सिख्या दए संसारा, साख्यात रूप वटांयदा। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, अगम्मड़ा धाम सुहांयदा। सोहँ शब्द इक्क जैकारा, चार वरनां आप सुणांयदा। गुरमुख सज्जण मीत मुरारा, दर घर आपणे आप सुहांयदा। भुल्ल रुल जो आए दुआरा, फड़ बांहों गले लगांयदा। दोए जोड़ करे निमस्कारा, निउँ निउँ वेख वखांयदा। काया कंचन गढ़्ह कर प्यारा, साची वस्त टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिख्या लेखा लेख मिटांयदा। लिख्या लेखा आप मिटाए, जिस जन आपणी दया कमाईआ। साची सिख्या गुर मति समझाए, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। आत्म भिच्छया एका पाए, जो जन दर दरवाजा मंगण आईआ। अन्तिम रच्छया कर वखाए, दो जहानां होए सहाईआ। साचे दर तों घुथया थांएँ ना कोई पाए राहे, राए धर्म दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वर दाता देवे इक्क वड्याईआ। हरिसंगत दर साचा पाउणा, हरि सज्जण मीत मुरार। शब्द अनादी गाउणा, सो पुरख निरँजण जै जै जैकार। हँ ब्रह्म इक्क दरसाउणा, वरन गोत वस्सया बाहर। कर्मी कर्म इक्क कमाउणा, हुक्मी हुक्म सच्चा दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत जाए तार। हरिसंगत मंगो नाम भिख, भरया हरि भण्डारा। अग्गे लेखा देवे लिख, करे पार किनारा। साची सिख्या लैणी सिख, तुटे गढ़्ह

हँकारा। सम्मत सोलां साची थित, वीह सौ करे पुकारा। गुरमुख तेरी साची रित, हरि सज्जण ल्ए उभारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल नित नवित्त, लोकमात लै अवतारा। हरिसंगत हरि दर पाया, मंगी मंग अपार। तृष्ना भुक्ख गंवाया, देवे नाम अधार। सुफली कुक्ख वखाया, जो मंगे सुत्त दुलार। काया रोग जलाया, दु:खड़े दए निवार। नाम चोगी चोग चुगाया, तृष्ना देवे मार। धुर संजोगी मेल मिलाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत लाए पार। हरिसंगत साचा बेड़ा बन्न्ह, गुर सतिगुर कंध उठाया। गुरमुख वड्याई तेरी धन्न, घर हरि धन नामा पाईआ। जननी जणया साचा जन, मिली सच्ची सरनाईआ। वा ना लगे तत्ती तन, अग्नी तत्त ना कोई जलाईआ। राग अनादी एका कन्न, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। हरि का भाणा लैणा मन्न, हरिजन भाणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दए वड्याआ। हरिसंगत तेरा सच्चा घर, हरि साचा आप सुहांयदा। खुल्हा रक्खे सदा दर, ना कोई बन्द करांयदा। आवण जावण चुक्के डर, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। सच सरोवर नुहाउणा सर, अमृत जल वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मुख सलांहयदा। हरिसंगत उज्जल मुखड़ा, लोकमात उज्यार। दूर विकारा होए दु:खड़ा, बख्शे चरन प्यार। मात गर्भ ना उलटा रुखड़ा, जूनी जून दए निवार। जो जन होए दर्शन भुखड़ा, देवे दरस अगम्म अपार। गुरसिख काली नींद कदे ना सुतड़ा, अट्ठे पहर रहे ख़बरदार। खेले खेल पुरख अबिनाशी अचुत्तड़ा, लेख लिखाए गोबिन्द धार। सुफ़ल कराए मात कुखड़ा, जो जन आए चल दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत बेड़ा लाए पार। हरिसंगत तेरा पार किनारा, गुरमति सुर आप कराईआ। एका देवे नाम सहारा, निरगुण हथ्थ वड्डी वड्याईआ । आपे खड़ा अद्धविचकारा, आपणा राह तकाईआ। जिस जन बख्शे चरन दुआरा, चरन प्रीती तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत संग समाईआ। हरिसंगत हरि समाया, हरि हरि रूप अपार। हर घट डेरा आपे लाया, गुरमुख विरला पावे सार। कलिजुग अन्तिम अन्धेरा छाया, भरमे भुल्ला सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे नाम दान, अज्ञान अन्धेर गंवाया।