११ हाढ़ २०१६ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, हरि नर सतिगुर वेस वटाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता आप बणाए आपणी बणतर, निरगुण
नूर जोत रुशनाया। खेले खेल गगन गगनंतर, भेव अभेदा भेव छुपाया। इक्क अकल्ला एकँकार निराकार घट घट अन्तर, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। जूनी रहित पुरख अकाल, एका एकँकारया। आदि जुगादी दीन दयाल, खेले खेल अपर अपारया। अग्गे वस्सया सच सच्ची धर्मसाल, घर साचे आसण ला ल्या। आपणा दीपक आपे बाल, जोती नूर डगमगा रिहा। करे कराए सर्ब प्रितपाल, आपणी सेवा आप कमा ल्या। आपे चले आपणी चाल, आपणा मार्ग आपे ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचा ल्या। आपणी रचना आपे रच, हरि आपे वेख वखांयदा। आपे सतिगुर पुरख सच्च, सति सरूप हो जांयदा। एका शब्द आपे वाच, एका आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर आप उपजांयदा। जोती नूर उजाला हरि गोपाला, एका रंग समाया। खेले खेल खेल निराला, खेलणहार दिस ना आया। चले चलाए चाल निराला, जुग जुग आपणा वेस वटाया। एका शब्द एका ताला, एका राग अल्हाया। एका मन्दिर एका अन्दर एका घर एका दर खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूरो नूर रुशनाया। निरगुण नूर हरि निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। इक्क अकल्ला ल्ए अवतार, आपणा वेस वटाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। आपे वसे सचखण्ड दुआर, थिर घर आपे डेरा लाईआ। आपे शाह भूप सुल्ताना सच सिक्दार, धुर फ़रमाना आपणा आप जणाईआ। आपे चोबदार होए पहरेदार, दर दरबाना आप सुहाईआ। आपे होए निगहबाना, आपे वेख वखाईआ। आदि जुगादी नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। बिरध बाल ना कोई वखाना, एका अंक समाईआ। वसणहार सच मकाना, उच्च महल्ला डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सरगुण वेस हरि अवल्ला, एका एक कराया । सच दुआरे बैठ अकल्ला, अकल कला अख्वाया। आपणी जोती आपे बला, आपणी जोत करे रुशनाया। आपणा शब्द सुनेहड़ा आपे घला, आपे रिहा सुणाया। आप फड़ाए आपणा पल्ला, वर दाता आप हो जाया। आपणा आसण आपे मल्ला, दूसर संग ना कोई रलाया। वसे नेहचल धाम अटला, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह डेरा लाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई अंग लगाया। ना कोई नगर ना ग्रां, ना कोई खेड़ा होर वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत जोत डगमगाया। जोती नूर हरि गोपाल, गोबिन्द हरि रघुराईआ। आप आपणी करे प्रितपाल, घर साचा इक्क सुहाईआ। आपे चले नाल नाल, आप आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क वड्याईआ। आदि जुगादी हरि करतार, आपणा खेल खिलांयदा।
खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोई ना पांयदा। विष्नूं देवे इक्क सहार, ब्रह्मा झोली पांयदा। ब्रह्म कँवल होया उज्यार, अमृत मुख पुवांयदा। नाम सच सति भण्डार, साचे दर सुहांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ आप धरांयदा। आपणा नाम आपे रक्ख, आपणा रूप वटाईआ। ब्रह्मा विष्नूं कर प्रतक्ख, साचा संग निभाईआ। शंकर लेखा अलक्खणा अलक्ख, आपे ल्ए गणाईआ। आपे सभ तों होए वक्ख, आपणी कल आप वरताईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, त्रैगुण मेल मिलाईआ। पंज तत्त देवे वथ्थ, एका झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन आप रचाईआ। निरगुण धार पुरख अकाल, रूप रंग ना कोए। दीनां बंधप दीन दयाल, करे खेल जाणे ना कोए। त्रै उपजाए साचे लाल, देवे नाम शब्द सच ढोए। फल लगाए आपणे डाल्ह, लक्ख चुरासी आप परोए। आपे माया पाए जंजाल, तोड़ ना सके कोए। सेवा लाए काल महांकाल, निरगुण वेखे दर खलोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत आप बलोए। निरगुण जोत साचा नूर, नूरो नूर उपजाया। आपणे दर हाज़र हज़ूर, आप आपणा पर्दा लाहया। आपे वसे नेड़े दूर, दूर नेड़े ना कोई जणाया। आपे शब्द अनादी तूर, धुनी नाद आप वजाया। आपणी मनसा आपे पूर, लक्ख चुरासी वंड वंडाया। अमृत आत्म सति सरोवर, घट घट ताल भराया। त्रैगुण नाता पंज तत्त गरूर, माया बंधन बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल कराया। खेलणहार पुरख समरथ, अकल कल अख्वाया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया। आपे पूजा आपे पाठ, आपे मन्त्र नाम दृढ़ाया। आपे सर सरोवर मारे ठाठ, जल धारा आप रुढ़ाया। आपे अग्नी होए काठ, जगत बसन्तर आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल खिलाया। ब्रह्मा देवे शब्द अधार, एका शब्द जणाईआ। चारे वेदां बण लिखार, लेखा गया समझाईआ। धरत धवल महल्ल उसार, आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी अन्दर वाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाईआ । आपे कढ्ढणहारा बाहर, जुग जुग वेख वखाईआ। सरगुण निरगुण ल्ए अवतार, लोकमात करे रुशनाईआ। सन्त साजण ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। भगतां देवे नाम अपार, नाम नामा झोली पाईआ। खोल्हणहारा बन्द किवाड़, अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस पुरख अगम्म, आपणा आप करांयदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। आपे जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कमांयदा। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, चिन्ता सोग ना कोई रखांयदा। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। हड मास नाड़ी
ना दिसे चम्म, पंज तत्त ना कोई वखांयदा। जुग जुग बेड़ा आपे बन्न्ह, आप आपणा भार उठांयदा। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, थिर घर साचे डेरा लांयदा। गुरमुख वेखे साचे जन, जन जननी लेखे लांयदा। एक राग सुणाए कन्न, एका धुन उपजांयदा। लोकमात चढ़ाए साचे चन्न, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। गढ़्ह हँकारी भाण्डा भन्न, आत्म ज्ञान जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वांयदा। जग करता हरि करनेहारा पारब्रह्म अख्वाया। आदि जुगादी ल्ए अवतारा, एका गुर गुर नाम धराया। लक्ख चुरासी पावे सारा, घट घट वेख वखाया। जन भगतां देवे नाम धारा, अन्दर मन्दिर मेल मिलाया। डूँघी कन्दर हो उज्यारा, जोत निरँजण दीप इक्क जगाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजाया। सर सरोवर ठंडी ठारा, अमृत ताल भराया। मेल मिलाए दस्म दुआरा, आत्म सेजा इक्क विछाया। निरगुण जोती नूर इक्क उज्यारा, दिवस रैण डगमगाया। मुख शरमायण रवि ससि सितारा, निउँ निउँ सीस झुकाया। गुरमुख तेरा सच दुआरा, आदि जुगादी वेख वखाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, निराकारा वेस वटाया। सृष्ट सबाई कर पसारा, सगला बंधन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाम धराया। जुग जुग मन्त्र नमो देव, आदि पुरख अख्वांयदा। पारब्रह्म अलख अभेव, वेद कतेब ना कोई जणांयदा। निरगुण जाणे सरगुण सेव, सेवा सरगुण निरगुण आप करांयदा। आपे रसना आपे जेहव, पवण स्वासी आप चलांयदा। आपे देवणहारा मेव, अमृत फल आप खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग नाउँ हरि निरँकार, आपणा नाउँ रखाया। ओम रूप विच संसार, सो पुरख निरँजण वेस वटाया। हँ ब्रह्म कर कर त्यार, परम पुरख वड्याआ। एका रूप दिसे धार, नारी पुरख मेल मिलाया। कन्त कन्तूहला कर प्यार, साची सेजा आप हंढाया। सुरत सुवाणी ख़बरदार, दिवस रैण रही जगाया। मेल मिलावा साचे यार, मानस मानुख ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा बंधन आपे पाया। सतिजुग त्रेता बंधन पा, द्वापर वेख वखाईआ। आप आपणा वेस वटा, आपणा नाउँ धराईआ। आप आपणा नाम ध्या, आदि शक्ति आप हो जाईआ। आपे देवे रिज़क सबा, उत्पत आपे रिहा कराईआ। आपे चारे वेदां रिहा गा, चारे मुख अल्हाईआ। बाशक तशका आपे गल लटका, हथ्थ त्रिसूल उठाईआ। सांगोंपांग आप हंढा, आपे नैण मटकाईआ। करोड़ तेतीसा सेवा ला, एका रसना गाईआ। गण गंधर्ब दए उठा, किन्नर यच्छप आपे ताल वजाईआ। लक्ख चुरासी बणत बणा, आप आपणा नाम जपाईआ। भगत वछल आप अख्वा, हरिजन ल्ए उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। मुहम्मद लेखा दए लिखा, लेखा लिख
ना कोई मिटाईआ। ईसा मूसा साचा सूसा तन छुहा, साचे सीस वखाईआ। नानक निरगुण गा, नाम सति पढ़ाईआ। अर्जन लेखा दए लिखा, एका गुर वड्याईआ। गोबिन्द सपूता आप बणा, देवे माण वड्याईआ। अमृत खण्डा जाम प्या, सुधासर सुहाईआ। शस्त्र बस्त्र तन सजा, वेखे बेपरवाहीआ। एका नूर डगमगा, जोती नूर करे रुशनाईआ। दस्म घर दर सुहा, गुर दसवां वेख वखाईआ। घर घर मंगल आपणा गा, एका रिहा सुणाईआ। चारों कुन्ट फेरी पा, दहि दिशा वेख वखाईआ। जीव जन्त रहे कुरला, ना दिसे कोई सहाईआ। धरत मात मारे धक्का, खुल्ल्हे केस नेत्र रो रो नीर वहाईआ। कोई ना देवे ठंडी छाँ, कलिजुग अग्नी अग्ग तपाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख वखा, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणा सुत्त आप उठा, अबिनाशी अचुत्त दए वड्याईआ। साची रुत्त रुत्त सुहा, फुल रुत्तड़ी इक्क लगाईआ। चार वरनां बणाए भैण भ्रा, ऊँचां नीचां मेट मिटाईआ। एका सिख्या सिख समझा, एका गुर वखाईआ। पुरख अकाल गया मना, ना दूसर कोई सहाईआ। बंस सरबंस भेट चढ़ा, आप आपणी सेव कमाईआ। जीव जन्त गया समझा, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। गोबिन्द धार हरि निरँकार, निरगुण आप चलाईआ। एका जोती दस अवतार, रूप अनूप दरसाईआ। एका शब्द इक्क कटार, एका खण्डा ल्या चमकाईआ। एका सज्जण मीत मुरार, एका मार्ग लाईआ। राउ रंकां इक्क प्यार, एका धाम बहाईआ। अमृत आत्म कर त्यार, गुरमुखां आप प्याईआ। आप आपणा उत्तों वार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। मंगे मंग बण भिखार, एका झोली रिहा डाहीआ। मिल्या मेल धुर करतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गोबिन्द चेला गोबिन्द गुर हरि अवतार, हरि हरि वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम चार कुन्ट होए धूंआँधार, रैण अन्धेरी एका छाईआ। साध सन्त जीव जन्त होए विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। जूठ झूठ होए हाहाकार, नाम सति ब्रह्म मति ना कोए कुड़माईआ। पंज तत्त चले विकार, कुँवारी कन्या करे शृंगार, साचा घर ना मिले दुआर, नर नरायण ना कोई हंढाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा उडदे ना दिसे पंखी डार, पृथ्मी आकाश लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां होए दुहाईआ। धरत धवल उलटा कँवल, ना कोई सहाई साँवल सँवल, श्री राम नाम ना कोई गाईआ। अल्ला हू ना कोई अल्ला ऐनलहक्क ना सके कोई अल्हा, चारों कुन्ट उडने कक्ख, सृष्ट सबाई होए हल्काईआ। नूर ख़ुदाई परवरदिगार, ना कोई सांझा यार, राम नाम ना कोई सहार, राधा कृष्न ना कोई विचार, दुर्गा इष्ट ना कोई विचार, वाहिगुरू फतिह ना कोई गजाईआ। घर घर होए हाहाकार, भईआ भैणां मारे मार, साचा सईआ ना कोई विचार, कलिजुग नईआ रिहा चलाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखार, गरुसिक्खां करया सच प्यार, शब्द सनेहुड़ा विच संसार, आपणी रसना
गए सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, लोआं पुरीआं मारे मार, लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, सरगुण मीत नूर होए उज्यार, महल्ल अटल अचल्ल एका नाम वखाईआ। जल थल डूँघे सागर पावे सार, जंगल जूह वेखे पहाड़ उजाड़, कन्दर अन्दर मस्जिद गुरदुआर फोल फोलाईआ। वेद विद्या ल्ए उभार, शास्त्र सिमरत कर विचार, अञ्जील कुराना खोल्ह किवाड़, खाणी बाणी वेखे घाड़, लक्ख चुरासी टोहे नाड़ नाड़, अड़या कोई रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अखाड़, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वाड़, शब्द अगम्मी रक्खे धाड़, पुरख अबिनाशी साचा लाड़, साचा घोड़ा जोती शब्दी जुड़या जोड़ा साह अस्वार, हरि निरँकार निरगुण नूर नूर उज्यार, लोकमात करे चढ़ाईआ। ना कोई खण्डा ना कटार, पंज तत्त ना कोई प्यार, ना कोई सज्जण मीत मुरार, साक सैण ना कोई रखाईआ। गुरसिखां करे प्यार, जुग जुग गुरमुख जाए तार, देवे नाम शब्द अनडीठड़ा काया मन्दिर साचे अन्दर दए टिकाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका रूप सच्ची सरकार, नज़री आए विच संसार, चारे वरनां करे प्यार, जगत रुशनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर प्यार, अठारां बरन दए अधार, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, पारब्रह्म करतार। लोकमात किसे दिस ना आया, प्रभ वेखणहार सर्ब संसार। रूप रंग किसे नज़र ना आया, अन्दर वड़ वड़ बैठे गुरुदुआर। शब्द नाद ना किसे वजाया, रागी गाण गायण अपर अपार। बोध अगाधी शब्द ना किसे सुणाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत विहार हरि निरँकार आपणे हथ्थ रखाया। आपणे हथ्थ रक्खी डोर, हरि सतिगुर वड वड्याईआ । प्रगट होए अन्ध घोर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। आपे जाणे आपणा ज़ोर, ना लेखा कोई लिखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे दौड़, जेरज अंडां फोल फोलाईआ। शब्द अगम्मी चढ़या घोड़, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखाईआ। लोकमात आया वागां मोड़, निहकलंक नाउँ रखाईआ। गुरमुखां आत्म अन्तर लग्गी औड़, गुर प्रसादी दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ रखाईआ। चौथे जुग चौथे घर चौथी धार, चौथा पद समाया। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। मूर्त अकाल हो उज्यार, निरगुण धार रिहा चलाया। सरगुण साजण कर प्यार, हरिजन मेल मिलाया। घर मन्दिर सोहे बंक दुआर, दर साचे आसण लाया। शाह सुल्ताना वड सिक्दार, शाहो भूप वेख वखाया। गोपी काहन कर प्यार, सीता राम मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम
वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, पारब्रह्म अख्वांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, लक्ख चुरासी आप भुलांयदा। सगला संगी मीत मुरारा, साचा संग निभांयदा। वसणहारा सभ तों बाहरा, आप आपणा नूर डगमगांयदा। चार कुन्ट इक्क नगारा, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, एका सिख्या आप सिखांयदा। पुरख निरँजण खेल अपारा, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। एका पुरख एका नारा, एका सेजा सुहांयदा। कमलापाती मीत मुरारा, साची रुत्ती रुत्त वखांयदा। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़ा, आपणा मुख वखांयदा। बुझाए अग्नी तत्ती हाढ़ा, पंज तत्त आप जलांयदा। साचे मन्दिर सच अखाड़ा, साची सखीआं आप वखांयदा। दो जहाना पार किनारा, आप आपणा बंक सुहांयदा। निरगुण जोत नूर कर उज्यारा, लोकमात वेख वखांयदा। सम्मत सम्मती पावे सारा, वीह सद बिक्रमी नाल रलांयदा। वीह सद पन्दरां कर विचारा, चौदां मुख सलांहयदा। चौदां हट्टां वणज वणजारा, चौदां तबकां मेल मिलांयदा। नूर अलाही खेल अपारा, परवरदिगार आप अख्वांयदा। ख़ालक ख़लक दए सहारा, आप आपणा वेस वटांयदा। निरगुण ब्रह्म कर विचारा, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। नाम सति सति वरतारा, सतिगुर पूरा आप वरतांयदा। फतिह डंक डंका जै जैकारा, वाहिगुरू वाहिगुरू वाहिगुरू आप गजांयदा। त्रैगुण आपे वस्सया बाहरा, दिस किसे ना आंयदा। निहकलंका ल्ए अवतारा, आपणा नाउँ धरांयदा। सोहँ शब्द वणज वापारा, लक्ख चुरासी आप करांयदा। वीह सौ पन्दरां सच दिहाड़ा, हाढ़ ग्यारां लेख लिखांयदा। गुर गुर कर वणजारा, साचे दर बहांयदा। दिवस रैण एका कारा, पंज पंज वेख वखांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, अन्दर बाहर आप अख्वांयदा। आपे भगती भरे भण्डारा, नाम नामा झोली पांयदा। आपे शब्द खण्डा बण तेज़ कटारा, गुरमुखां तन सुहांयदा। आपे अमृत बणया ठंडी ठारा, आत्म रस आप चखांयदा। आपे रण भूमी सुत्ता पैर पसारा, आपे सीस धड़ कट्ट वखांयदा। आपे कर सच प्यारा, आप आपणी गोद उठांयदा। आपे मीता पंच प्यारा, पंचम नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका भेद आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि का भेद कोई ना जाणे, वेद कतेब रहे कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत जगत गाए गाणे, भगत भगवन्त करे वड्याईआ। गुरमुख विरला सन्त रंग एका माणे, जिस छड्डी सर्ब लोकाईआ। एका दर होए परवाने, एका मिले साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा लहिणा आपे दए चुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवणहारा, गुर गुर रूप वटांयदा। गुरमुख साचा लेवणहारा, आपणा लेखा ना कदे मुकांयदा। आपणा तन मन धन पाए गहिणा, बिन सतिगुर पूरे ना कोए छुडांहयदा। कलिजुग अन्तिम वखाए नैणां, वेला अन्तिम आंयदा। चार वरनां बणाए भाई भैणां, हरिसंगत नाउँ रखांयदा। लक्ख चुरासी
जूठा झूठा वहिण वहिणा, अन्तिम एका धक्का लांयदा। सचखण्ड दुआरे किसे ना बहिणा, धर्म राए राह तकांयदा। गुर गोबिन्द गुर साचा कहिणा, हरि साचा पूर करांयदा। जीवां जन्तां साधां सन्तां लक्ख चुरासी इक्क दूजे दे नाल खहिणा, ना पल्लू कोई तुड़ांयदा। राह तक्के लाड़ी मौत डैणा, राए धर्म हुक्म सुणांयदा। लहिंदी दिशा पाए वैणा, आपणा गेड़ा आप कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। वेखणहार पुरख समरथ, समरथ पुरख अख्वाया। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्थ, ना कोई उधार कराया। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, दहि दिशा रिहा फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका धार इक्क विचार, एका रिहा वखाया। एका धार नानक गुर, कलिजुग मात चलाईआ। पैंती अक्खरी आपे बौहड़, आपे वेख वखाईआ। आपे लाया आपणा पौड़, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बवन्जा अक्खर करे वक्खर, बावन बावन वेस वटाईआ। ईश्वरी अक्खर बावन, भेव किसे ना पाया। पैंती अक्खर सारे गावण, सत्त सतारां दिस ना आया। एका बाण मारे रावण, सीता सुरती ना कोए छुडाया। कान्हा कृष्ना ना होए ज़ामन, अर्जन रथ ना कोए चलाया। चार यार ना पकड़े दामन, संग मुहम्मद ना कोए रलाया। कलिजुग मेला कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। गोबिन्द गुर मिल्या ज़ामन, साचा मार्ग इक्क वखाया। पुरख अबिनाशी मेटे तृष्ना तामन, पुरख अकाल इक्क मनाया। कलिजुग अन्तिम होए ज़ामन, निहकलंक नाउँ रखाया। लोआं पुरीआं मेटे रैण अन्धेरी शामन, साचा चन्द इक्क चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पन्दरां कर विचार, चौदां रक्खी एका धार, अठसठ खिच्चे चरन दुआर, गंगा गोदावरी रही कुरलाया। अठसठ तीर्थ गुर के चरन, दूजा तट ना कोई वखाईआ। खोल्हणहारा हरन फरन, घट मन्दिर मेल मिलाईआ। दाता दानी करनी करन, करता पुरख आप अख्वाईआ। गेड़ चुकाए मरनी मरन, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। लहिणा चुक्के वरनी वरन, वरन गोत ना कोई बणाईआ। गुरमुख विरले सरनी पड़न, जिस बख्शे सच सरनाईआ। निरगुण रूप तरनी तरन, तारनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, चार कुन्ट रंग रता। सृष्ट सबाई धूंआँधार, ना जाणे कोई गुर मता। लक्ख चुरासी नार विभचार, ना दीसे धीरज सता। चारों कुन्ट हाहाकार, बहत्तर नाड़ी उबली रता। किसे ना मिल्या हरि सज्जण मीत मुरार, ना होया ठंडा तत्ता। गुरमुखां करे आप प्यार, बीज बीजे साचे वता। सम्मत सोलां सच विहार, आपे करे पुरख बिधाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल इक्क इकांता। अकल
कल धार अकल कल धारी, अकल कल अख्वाईआ। निरगुण जोत जोत निरँकारी, आदि निरँजण वड वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपारी, अलख अगोचर भेव ना राईआ। शब्द शब्द कर जैकारी, शब्दी शब्द शब्द कराईआ। चौथे जुग पावे सारी, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। ब्रह्मा मनवन्त्र होए खुआरी, शब्द तीर एका लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे आपणी डोर, आपे रिहा खिचाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकारा, हरि हरि खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी ल्ए अवतारा, लोकमात वेख वखांयदा। आपे घड़े आपे भन्नणहारा, समरथ पुरख आप अख्वांयदा। आपे सन्त साध करे प्यारा, भगत भगवन्त मेल मिलांयदा। आपे दूतां दुष्टां पाए सारा, लंका गढ़्ह आप तुड़ांयदा। आपे वेखणहारा धुँधूकारा, प्रकाश आकाश आप सुहांयदा। आपे रवि ससि मण्डल तारा, धरत धवल आप हो जांयदा। आपे गगन मण्डल कर पसारा, लोआं पुरीआं आसण लांयदा। आप सुहाए सचखण्ड दुआरा, थिर घर आपणा आसण लांयदा। आपे दीपक जोती कर उज्यारा, आपे डगमगांयदा। आपे शाहो भूप सिक्दारा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आपे सति पुरख निरँजण खेले खेल अपारा, अगम्मड़ी कार आप करांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। भगतां आत्म खेल न्यारा, सम्मत सोलां राह तकांयदा। ग्यारां हाढ़ दिवस विचारा, गुरमुखां मेल मिलांयदा। गुर गोबिन्द कर प्यारा, सिँघ गोबिन्द लेख लिखांयदा। वज्जे किंग नाम सितारा नाम सुरंगी हथ्थ उठांयदा। अनहद मृदंगा गाए वारो वारा, बहत्तर ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। छत्ती राग ना पायण सारा, नारद मुन सुरस्ती मुख सलांहयदा। गा गा थक्का सर्ब संसारा, हरि का शब्द दिस ना आंयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, दर साचे सोभा पांयदा । आपे राम कृष्न अवतारा, नानक गोबिन्द आप अख्वांयदा। अन्तिम कलिजुग ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गुरमुखां भरया शब्द भण्डारा, आपणी हथ्थीं आप वरतांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठारा, निझर झिरना हरि झिरांयदा। खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, नौ दुआर पार करांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। मेल मिलाए सच दुआरा, घर मन्दिर कुण्डा लांहयदा। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारा, आपणी करवट आप बदलांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, आपणी गोदी आप उठांयदा। धन गुरसिख सच दुलारा, गुर गोबिन्द रसना गांयदा। कलिजुग अन्तिम लाहे उधारा, पिछला लहिणा ना कोई रखांयदा। पहलां करे जगत विहारा, सृष्ट सबाई फेर उठांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां मारे मारा, सीस ताज ना कोई टिकांयदा। साधां सन्तां करे भिखारा, दर मंगण भिख ना पांयदा। कूड़ा मेटे कूड़ हँकारा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। साचा शब्द सच जैकारा, सो पुरख निरँजण आप लगांयदा। साचे दिवस सच विहारा, हरिसंगत आप करांयदा। आपे लाल आपणा
आप वारा, सीस जगदीस भेट चढ़ांयदा। राग छतीस ना कोए उचारा, अञ्जील कुरान ना कोई गांयदा। वेद पुराण ना लाए नाअरा, ना कोई हवन गवन वखांयदा। इष्ट देव हरि इक्क अवतारा, एका पुरख अख्वांयदा। नूरी जल्वा नूर अपारा, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद सोलां सोलां धार, गुरमुखां करे आप शृंगार, सोलां इच्छया देवे वर, पाए भिच्छया हरि करतार, करे रच्छया विच संसार, दूसर दर ना कोई वखाईआ। साचा दर हरि सुहञ्जणा, हरि साचे आप सुहाया। पुरख अबिनाशी जोत जगाई आदि निरँजणा, निरगुण दीप डगमगाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर ल्ए तराया। नेत्र नाम पाए अंजणा, जो जन सरनाई आया। चरन धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल दए गंवाया। धुन अनादी ताल एका वज्जणा, अनहद साचा दए वजाया। सतिगुर पूरे पर्दा कज्जणा, शब्द दोशाला हथ्थ उठाया। काल नगारा कलिजुग वज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाया। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाया। संगी साथी किसे ना पर्दा कज्जणा, वेले अन्तिम देण तजाया। हरि चरन दुआरे अमृत पी पी रज्जणा, कलिजुग वेला अन्तिम आया । गुरमुख मीत प्यारे साचे सज्जणा, जुग जुग तेरा राह तकाया। लक्ख चुरासी लौण ना देवे अज पज्जणा, ना कोई सके मुख छुपाया। बीस सद बीस बिक्रमी नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मदिरा मास सभ ने तजणा, रसना पान बीड़ी ना कोई लगाया। गुरसिख साचे धुर दरगाही राजन राजना, शाह सुल्तान बणके आया। प्रगट होया देस माझना, शब्द डंका रिहा वजाया। चिट्टा अस्व एका ताजना, शाह अस्वार आप दौड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सोलां कर प्यार, गुर संगत वखाए हरि दुआर, हरि का रूप नज़री आया। हरि दुआर हरि का रूप, हरिजन विच टिकाईआ। गुरसिख तेरा सति सरूप, गुर नानक मुख सलाहीआ। कबीर दुआरे देवे धूप, ब्रह्म अग्नी नित जलाईआ । आत्म राम एका सुख, सुख सहिज सेव कमाईआ। जगत तृष्ना मिटे भुक्ख, जिस मिल्या दाता बेपरवाहीआ। मात गर्भ सुफ़ल होई कुक्ख, लक्ख चुरासी कट्टी जम की फाहीआ। उज्जल होया लोकमात मुक्ख, जो जन दर आपणे ल्ए मिलाईआ। हरिसंगत निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग बूटा जाणा सुक्क, प्रभ साचा जड़ उखड़ाईआ। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, सोहँ शब्द हथ्थ ना आईआ। गुर नानक गाया लुक लुक, हरि साचा करे रुशनाईआ। सिँघ शेर शेर रिहा बुक्क, सिँघ शेर नाउँ रखाईआ। गुरसिखां भार आपे चुक्क, कलिजुग पैंडा रिहा मुकाईआ। उलटा गर्भ ना होए रुक्ख, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। करोड़ तेतीस देवी देव सुरपति इन्द ब्रह्मा विष्न शिव सुखना रहे सुख, कवण वेला हरि हरि दर्शन पाईआ।
ना हरि मानस ना मानुख, गुरमुखां अन्दर आपणा आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणी बीज फुल फुलवाड़ी, हरि साचे कर्म कमाया। कृष्न अर्जन मिल्या वार ग्यारां हाढ़ी, गुड़गाउँ दरोना अचारज धाम सुहाया। कलिजुग अन्तिम होए पिछे अगाड़ी, आप आपणी सेव कमाया। हरि का रूप ना कोई मुच्छ ना कोई दाढ़ी, ना कोई मूंड मुंडाया। गुर गोबिन्द बणाया लाड़ी, साचा लाड़ा आप सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग द्वापर तेरा लहिणा, गोबिन्द गहिणा कलिजुग अन्तिम वेखण आया। गोबिन्द गहिणा तन शृंगार, आपणा कर्म कमाया। सिँघ दया कर प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपणा आप अग्गे धर, आपणी झोली रिहा विछाया। पंचां बन्न्हे इक्क दस्तार, एका बंधन पाया। पंचां मेला मीत मुरार, पंचम दए मिलाया। चार चारे दए वार, चारे कुन्टां वेख वखाया। चार यारी करे ख्वार, भेव किसे ना पाया। दो दब्बे धरनी भार, दो मैंहदी लाल रंगण आप रंगाया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, आपणा रूप ना कोई रखाया। कलिजुग करया कर्म विचार, जगत मार्ग इक्क रखाया। शब्द सुनेहड़ा देवे सांझे यार, मित्र प्यारे हाल सुणाया। खंजर प्याला मिठी धार, सूलां सेज रिहा हंढाया। पुरख अबिनाशी पावे सार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निहकलंका नाउँ रखाया। गोबिन्द तेरा डंका वज्जे सर्ब संसार, नौ खण्ड पृथ्मी दए सुणाया। पंचां देवे सच्ची सिक्दार, सीस दस्तार आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया। नर नरायण हरि भगवान, भगवान वेस वटाया। लोकमात ना सके कोई पछान, वल छल धारी खेल खिलाया। लक्ख चुरासी बाल निधान, ब्रह्म ज्ञान ना कोई जणाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, शास्त्र भेव किसे ना आया। खाणी बाणी होए हैरान, हथ्थ किसे ना आया। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदवाला वेख मकान, काया मन्दिर ना कोए सुहाया। झूठ चलाई जगत दुकान, चौदां हट्ट ना हट्ट विकाया। जगत तृष्ना पीण खाण, आत्म रस हथ्थ किसे ना आया। मदिरा मास करन पान, माया ममता मोह ना कोई तुड़ाया। अन्तिम पीड़े कोहलू घाण, गुर पीर ना कोए छुडाया। प्रगट होए आया घर तरखाण, एका रंदा हथ्थ उठाया। लक्ख चुरासी करे पुण छाण, सद बख्शिंद वेस वटाया। देवणहारा नाम दान, नाम भण्डारा इक्क सुहाया। सोहँ शब्द धुर फ़रमान, सतिजुग साचा राह वखाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई सारे गाण, भेव रहे ना राया। हाढ़ ग्यारां वड प्रधान, हरि साचे माण रखाया। सम्मत सोलां झुल्ले निशान, सतिगुर पूरा रिहा झुलाया। साधां सन्तां घर घर पई मकाण, हरि शब्द ना मेल मिलाया। हथ्थ ना आई साची खाण, बिन गुर पूरे कुंजी ना कोई फड़ाया। पूजा पाठ कर कर सुणाण, मन मनुआ ना किसे बंधाया। गुर
दर मन्दिर खाधा पूजा धान, अन्तिम लेखा देणा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, वीह सौ ग्यारां वड वड्याई देवणहार हरि रघुराई, आप आपणा रंग रंगाया। रंग रंगाया हरि चलूल, घर सज्जण मेल मिलन्नया। जुग विछड़े ना जाए भूल, देवणहार श्री भगवानया। गुर संगत गुरमुख लोकमात उपजाए साचे फूल, सतिजुग साचा चड़े्ह चन्नया। हरिजन सच पंघूड़ा रिहा झूल, सतिगुर पूरे बेड़ा बन्न्हया। मेल मिलावा कन्त कन्तूहल, मेल मिल्या चिरीं विछुन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण आपे चुणया। गुरसिख सज्जण तेरा सच मुनारा, हरि साची जोत जगाईआ। निर्मल दीपक कर उज्यारा, एका मन्दिर रिहा सुहाईआ। आपे वेखे वेखणहारा बैठ न्यारा, निरगुण नूर बेपरवाहीआ। साचे घर मंगलाचारा, आपणा मंगल आपे गाईआ। साची सखीआं मीत मुरारा, साख्यात नज़री आईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजाईआ। नेत्र दर्शन कँवल नैण निरँकारा, निज नेत्र वेख वखाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, निझर झिरना रिहा झिराईआ। गुरमुखां लेखा चुक्के नौ दुआरा, नौ दर ना कोई हल्काईआ। खोल्हण आया बन्द किवाड़ा, सम्मत सोलां राह तकाईआ। सम्मत सतारां ग्यारां हाढ़ा, एका अग्गे एका पिछे आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ । शब्द सुनेहड़ा हरि मृगिन्द निरगुण नूर अलाहीआ। गुरमुखां मेटणहारा चिन्द, सगली चिन्त गंवाईआ। बख्शे धार सागर सिन्ध, गहर गम्भीर अख्वाईआ। हरिसंगत बणाए साची बिन्द, सुत्त अनादी आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा मेल मिलाईआ। हाढ़ ग्यारां नौ दस धाड़, अट्ठ तत्त वेख वखाया। सति पुरख निरँजण साची कार, छे दर वेस वटाया। पंचम मीता हो त्यार, चौथे पद दए मिलाया। तीजे नेत्र खोल्ह किवाड़, आप आपणा दरस दिखाया। दूई द्वैती देणी मार, एका रंग रंगाया । इक्क अकल्ला एकँकार, निरगुण सरगुण वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। हरिसंगत करया सच प्यार, सच दुआरा इक्क सुहाया। डुब्बदे पाथर जाए तार, मूर्ख मुग्ध अञ्याण ल्ए बचाया। जो जन बणे दर भिखार, नाम झोली दए भराया। मेल मिलाए गुर करतार, शब्द विचोला विच रखाया। साचा ढोला गाए हरि संसार, सोहँ बोला आप जणाया। बणया तोला गिरवर गिरधार, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। बदलया चोला ना कोई पाए सार, सम्मत सोलां राह तकाया। ग्यारां हाढ़ आपणी संगत आपे मवला, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। उलटा करे नाभ कँवला, चार युग जो उलटा वखाया। मंगे मंग धरनी धवला, अग्गे निउँ निउँ सीस झुकाया। लेखा जाणे साँवल सँवला, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच त्यौहार कर
विहार, पंचम मारनहारा मार, आपणी करनी रिहा कराया। सम्मत सोलां वीह सौ ग्यारां हरि साचे कर्म कमाया। गुरमुख साजण मीत मुरारा, दर साचे सद बहाया। निरगुण सरगुण करे कारा, करनी करता करदा आया। एका रंग रंगाए पुरख नारा, नारी नर ना कोई जणाया। दो जहानां पावे सारा, एथे ओथे होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुच्च सुहाया। सच विहार करने योग, आपणी किरत कमांयदा। पहलों कट्टे हउमे रोग, माया ममता दर दुरकांयदा। गुरमुखां मेटे चिन्ता सोग, काम क्रोध नेड़ ना आंयदा। पार कराए चौदां लोक, रवि ससि मण्डल मण्डप चरना हेठ दबांयदा। शब्द सुणाए इक्क सलोक, हँ ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। देवणहारा साची मोख, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मार पंचम ख्वार, पंच मीत पंच धुन्कार, पंच जैकार आप लगांयदा। पंचम मारे कर ख्वार, पंचम वड वड्याईआ। पंचम देवे दर दुरकार, पंचम सोभा दर घर पाईआ। पंचम करन हाहाकार, पंचम मंगल हरि हरि गाईआ। शब्द विचोला बण करतार, कलिजुग अन्तिम जोड़ जुड़ाईआ। हाढ़ ग्यारां दिवस विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण रिहा समझाईआ। हाढ़ ग्यारां सच तारीख, एका वंड वंडाईआ। कान्हा कृष्ना रक्खे उडीक, एका राह तकाईआ। गुर गोबिन्द काले उत्ते खिच्ची लीक, आपणा लेख गया लिखाईआ। पुरख अकाल मंगी भीख, प्रभ भिच्छया झोली पाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा चुक्के लक्ख चार हज़ार बतीस, पंचम झोली पाईआ। छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। ना कोई करे तेरी तेरी रीस, जूठी झूठी मेटे लशकर शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप आपणी कल वरताईआ। कुलवन्ता हरि भगवन्ता, अकल कला अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, आदि अन्ता वेस वटांयदा। गुरमुखां उठाए साचे सन्तां, भगतां मेल मिलांयदा। सतिजुग बणाए साची बणता, साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सेहरा सीस दस्तार, आपणी हथ्थीं आप बनांयदा। सच दस्तार सीस ताज, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। दो जहानां साचा राज, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। आप उठाए मारे वाज, सुत्या ल्ए जगाईआ। दिवस रैण रिहा भाज, औदा जांदा दिस ना आईआ। सम्मत सोलां रचया काज, हाढ़ ग्यारां साह सुधाईआ। हरिसंगत चढ़ाए सच जहाज, नाम चप्पू एका लाईआ। वेले अन्तिम रक्खे लाज, हाढ़ सतारां लेखा दए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत शब्द मेल मिलाईआ। सुरत शब्द मेल मिलाउणा, मिलणी हरि करांयदा। कुड़म कुड़माई साची आउणा, घर साचा वेख वखांयदा। धी जवाई इक्क बणाउणा, एका वेस वटांयदा। एका सेजे आप सुहाउणा, दूजा दर ना कोई बणांयदा।
एका बस्त्र काया चोली रंग रंगाउणा, रंग मजीठी इक्क रंगांयदा। हरिसंगत तेरा पन्ध मुकाउणा, तेरी डोली आपणे कंध उठांयदा। जगत कहार आप अख्वाउणा, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। दरगाह साची सच्चा धाम सुहाउणा, सुहांयदा। दर दरवाज़ा आप खुल्हाउणा, आपणा हुक्म सुणांयदा। गुरमुखां साचे धाम बहाउणा, आप आपणी सेव कमांयदा। जगत सुत्त फेर बहाउणा, पूरन इच्छया पूरन पूरी आप करांयदा। पिछला वेला आप सुहावणा, चौथे चौथे धार रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्चा वर, सोलां सोलां वेख वखांयदा। सम्मत सोलां चढ़या चा, त्रैलोक वजी वधाईआ। पुरीआं लोआं रहे गा, मंगलाचार हर घट थाँईंआ। साध सन्त नेत्र रहे उठा, राह तक्कण साचे माहीआ। मनमुख जीव रहे कुरला, कलिजुग अग्नी एका लाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। अन्तिम प्रगट होया जगत मलाह, निहकलंका नाउँ रखाईआ। करन आया सच न्याँ, एका तोला तोल तुलाईआ। लहिणा चुक्के पुत्तरां माँ, भैण भाई ना वंड वंडाईआ। अड अड करे हँस काँ, काग हँस वेख वखाईआ। जिस जन जपाए आपणा नाँ, आप आपणे विच मिलाईआ। निथाव्याँ देवे सच्चा थाँ, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा सच व्याह, घर साचे होए कुड़माईआ। घर व्याह घर सच्चा पाया, घर मन्दिर सोभावन्त। साचा सच नज़री आया, धन्न सोभागण सोभावन्ती मिल्या हरि हरि कन्त। ना मरे ना कदे जाया, आदि जुगादि महिमा अगणत। फड़ निमाणी गले लगाया, इक्क सुणाया सुहागी छंत। अंगीकार अंग कराया, बणाई साची बणत। साचा रंगण रंग रंगाया, उतर ना जाए आदि अन्त। हरि सज्जण नाम महिकाया, पिर पाया धन हरि भगवन्त। साची हाढ़ी ख़ुशी मनाया, लेखा चुक्के जीव जन्त। कलिजुग अन्तिम नेड़े आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचां देवे सीस ताज, आप आपणी दए वड्याआ। गुरसिख तेरी वड वड्याई, गुर सतिगुर तेरी सेव कमाईआ। हरिजन तेरी वड वड्याई, हरि हरि दर तेरे वेस वटाईआ। हरिसंगत तेरी वड वड्याई, तेरी भगती हरि कमाईआ। हरिसंगत तेरी वड्याई, हरि तक्की तेरी सरनाईआ। बिन तेरे प्रगट होए ना किसे थाँईं, साध सन्त रहे धूंणीआँ ताईआ। सन्त सुहेले भुजां बांही, गुरसिख आपणे बल रखाईआ। आपणी काया जगत विहार हरिसंगत तेरे चरनां हेठ वछाई, तेरी धूढ़ी रहे सीस जगदीस छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा प्यार अमृत धार, नेत्र नीर छहिबर लाईआ। हरिसंगत तेरा सच प्यार, सतिगुर पूरा इक्क वखानया। लक्ख चुरासी झक्ख रही मार, रूप अनूप शाहो भूप दर दरवेश ना किसे दरसानया। मानस मानुख गए हार,
आत्म ब्रह्म ना कोए वखानया। तीर निराला मारे बाण, अणयाला तीर ना कोए चलानया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा साचा घर, कलिजुग अन्तिम करे परवानया। संगत तेरा सच दुआर, हरि साचे आप प्रनाया। गोबिन्द लेखा लिख अपार, सम्बल नाउँ धराया। वेद व्यासा कर विचार, पूत सपूत ब्रह्मण गौड़ राह तकाया। हरि का खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणा करदा आया। वेले अन्तिम ल्ए अवतार, निरगुण नूर करे रुशनाया। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर विच अपार, घर साचे डेरा लाया। आपे खेले खेलणहार, खेल खिलंता खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सगन आप मनाया।
इक्क अकल्ला एकँकार, हरी हरि आप अख्वांयदा। छे दर पावणहारा सार, दर दरवेश वेस वटांयदा। बीस बीसा ख़बरदार, बलधारी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। पंच प्यार पंच प्रधान, पंचम वड वड्याईआ। पंचम शब्द पंच निशान, पंच रिहा झुलाईआ। पंचम नाम पंचम ज्ञान, पंचम रिहा दृढ़ाईआ। पंचम धूढ़ पंचम अशनान, पंचम पंचम रहे कराईआ । पंचम माण पंचम अभिमान, पंच पंचां वेख वखाईआ। पंच चिल्ला पंच तीर कमान, पंच खण्डा नाम वखाईआ। पंच जोद्धा सूर बली बलवान, बल धारी आप हो जाईआ। पंच खेले दो जहान, पंच लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम पाया हरि गुर मीता, घर सज्जण वड वड्याईआ। बैठा रहे इक्क अतीता, आप आपणी कल वरताईआ। आप चलाई साची रीता, जुग जुग वेस वटाईआ। आपे ठंडा आपे सीता, सांतक सति आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी करे आप पढ़ाईआ। पंचम देवे धुर फ़रमाना, धुन आत्मक आप सुणाईआ। शब्द अनादी साचा गाणा, आपे आप अल्हाईआ। मेल मिलाया शाह सुल्ताना, तख्त ताज इक्क वखाईआ। गुरसिख रहिणा अन्दर भाणा, हरि भाणे वड वड्याईआ। तख्तो लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां रिहा सुणाईआ। हाढ़ ग्यारां दिवस सुहावणा, पंचम दए वड्याईआ। साचा ताज सीस टिकावणा, शाह सुल्ताना खाक मिलाईआ। जगत राजाना आप उठावणा, घर घर अग्नी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज रचना आप रचाईआ। गुरसिखां देवे वड भण्डार, मनमुखां करे हल्काया। गुरमुखां बन्न्हे सीस दस्तारा, आप आपणी सेव कमाया। जगत शाही दए हुलार, चारों कुन्ट वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, दिवस रैण एका नैण, आपणा दरस दए वखाया। पंच प्यारे रहिणा त्यार, वेला अन्तिम आंयदा। घर फड़न आए सरकार, साचा सगन मनांयदा। हथ्थकड़ी लवौणी कर प्यार, जगत बंधन आप तुड़ांयदा। अग्गे चले शाह अस्वार, आप आपणा कदम उठांयदा। सोहँ जैकारा नाअरा लाए विच संसार, अदली अदल कमांयदा । बन्दीखाने कोई ना सके वाड़, वाड़ गढ़्ह हँकार आप तुड़ांयदा। पंचम मीता पंचम पहला करे त्यार, आप आपणे लड़ बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वाली हिन्द आप उठांयदा। वाली हिन्द उठया जाग, हरि साचे जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई लोकमात नौ खण्ड बुझणा चिराग, दीवा बत्ती ना कोई जलाईआ। उच्चे मन्दिर उडने काग, हरि साचा दए उडाईआ। बिन सिँघ पूरे किसे ना पकड़े वाग, पिछला लेखा दए समझाईआ। अस्सू तिन्न रक्खणा याद, वीह सौ तेरां बिक्रमी दए गवाहीआ। राज मन्त्री ना सुणे कोई फ़रयाद, ना दिसे कोई सहाईआ । प्रभ का खेल आदि जुगादि, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हाढ़ ग्यारां कर प्यार पंच जणाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीता, गुर गुरमुख तेरी काया गुरदुआर इक्क बणाया। गुरसिख तेरा काया हट्ट, हरि साचे आप खुल्हाया। जोती जगे लट लट, दिवस रैण डगमगाया। दुरमति मैल देवे कट्ट, अमृत आत्म जाम प्याया। इक्क वखाए तीर्थ तट्ट, अठसठ नहावण कोई ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा गोबिन्द पाया गहिणा, कलिजुग अन्तिम भाणा सहिणा, सिँघ बिशन तेरी वड्याईआ। भाणा सहिणा हरि आप सहाई, अट्ठे पहर नज़री आईआ। इक्क छिन विछड़ ना जाई, लड़ फड़या बेपरवाहीआ। घर मंगल गाउणा चाँईं चाँईं, चढ़या चन्न सृष्ट होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी प्रीत साची रीत, बिप्पर सुदामा नेह निहकामा, निहकर्मी आप कमाईआ। बिप्पर सुदामा जगत प्रीत, बाल बाला मेल मिलाया। आपे पतित आप पुनीत, आपे पापी ल्ए तराया । आपे हस्त आपे कीट, आप आपणे विच समाया। आपे वसणहारा चीत, चित वित ठगौरी आपे पाया। आपे गाए सुहागी गीत, आपे बैठा मुख भवाया। आपे परखणहारा नीत, जुग जुग वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रीतम प्रीती वेख वखा, सिँघ प्रीतम तेरी प्रीती पाल, परम पुरख संग निभाया। सतिगुर पूरा दीन दयाल, कलिजुग सागर ल्ए तराया। फल लगाए साचे डाल्ह, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। उत्ते देवे नाम रुमाल, सीस दस्तार इक्क बंधाया। चरन भिखार कराए काल महांकाल, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लेखा रिहा लिखाया। लेखा लिखणहार निरँजण, आदि पुरख अबिनास्सया। आपे गंगा गोदावरी करे मजन,
आपे बनारस थेटा पावे रास्सया। आपे होया पड़दे कज्जण, आपे कसीरा हथ्थ वटास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग खेले खेल तमास्सया। तेरा कसीरा कौडी मुल्ल, करता कीमत आपे पांयदा। ढोरू ढेर गया तुल, नाड़ी चमड़ा वेच वटांयदा। सच भण्डारा गया खुल्ह, हरि साचा वेख वखांयदा। गंगा धारा अमृत धार उपज्या कँवल फुल, फल फुलवाड़ी आप खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत लहिणा पूर करांयदा। रविदास रवीदास, रवि ससि करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा कदे ना करे निरास, स्वास स्वास जो रहे ध्याईआ। साचे मण्डल पावे रास, गोपी काहन आप नचाईआ। आपे जाणे लेखा दस दस मास, मात गर्भ वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आस, आप आपणे लड़ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुख गुर गुर मुख आप मिलाईआ। मुख गुर गाए गुरमुख, गुरसिख वड वड्याईआ। कलिजुग धूंआँ रिहा धुख, तेरी हथ्थीं लम्बू लाईआ। जगत कंगन ना सके कोई चुक्क, पंडत पांधे रहे शरमाईआ। जिस दर्शन पाया नेत्र झुक, चरन दुआरा नज़री आईआ। प्रगट होए जो बैठा लुक, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख दित्ता गुरमुख वर, गुर गुरमुख वज्जी वधाईआ। गुरमुख हरि दर सच्चा पाया, घर साचे सच्चा ढोआ। सतिगुर पूरा नज़री आया, भउ चुकया एका दूआ। दया दृष्टी जिस कमाया, सो जन जागे सोया। बटवारा कर विचारा बख्शे धारा, आदि जुगादी नवां नरोआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे जेहा आपे होया। आपे वड्डा वड वड्याई, भेव कोए ना पांयदा। मूर्ख मुग्ध ल्ए तराई, जिस जन दया कमांयदा। बाल्मीक बटवारा बजवाड़ा वेखे थाउँ थाँईं, तन खाता फोल फुलांयदा। कलिजुग मेला सहिज सभाई, पिछली रीत नीत ना आप भुलांयदा। मिल्या मेल चाँईं चाँईं, गीत सुहागी एका गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द ज्ञान इक्क ध्यान हरि भगवान दर आपणा आप सुहांयदा। अट्ठे पहर दिवस रात, इक्क प्रभात एका रंग रंगाया। उत्तम होई लोकमात ज़ात, ज़ात अजाति मेट मिटाया। अमृत पीता बूंद स्वांत, निझर झिरना इक्क झिराया। गाया शब्द अनादी इक्क अकांत, इक्क अकल्ला रिहा सुणाया। सिँघ पाल तेरी पुच्छी वात, पिछला पला पूरा रिहा कराया। करे खेल बहु बिध भांत, बिध बिधना जोड़ जुड़ाया। अन्दर मन्दिर मारे झात, डूँघी कन्दर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सेहरा पहली वेरा, आपणी हथ्थीं गुरमुख साचे सीस बंधाया। साचा सेहरा हरि निरँकार, सिँघ इन्द्र सीस बंधाईआ। नाता तुट्टा सर्ब संसार, हरि चरन सेव कमाईआ। साचा वर कन्त भंतार, घर वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार जुगां सच्चा साथी,
लेखा लिखे ना कथना काथी, जगत रसना रही शरमाईआ। जगत रसना भेव ना राए, कलम मुख भवाया। सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुग जुग जिस जन आपणी नज़री वेखे, सो जन जन्म मरन विच ना आया। आपणा रंग रंगाए मूंड मुंडाए धारी केसे, दस दस्मेसे वेस वटाया। राह तक्कण ब्रह्मा विष्न महेषे, गणपति गणेशे नैण उठाया। ल्ए अंगड़ाई बाशक सेजे, विष्नूं आपणा चरन उठाया। वड वड्याई रिखी केशे, गुरसिख गवर्धन आप चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम दित्ता नाम वर, आपे वस्सया काया घर, घर साचा इक्क सुहाया।
पंचम घोड़ी चाढ़्ह, हरि शब्दी घोड़ चढ़ाया। आदि शक्ती पाणी रही वार, साचा मंगल एका गाया। पुरख अबिनाशी वेखे हो त्यार, आप आपणा दर सुहाया। जोत निरँजण कर प्यार, वाग रही हथ्थ उठाया। शब्द विचोला फेरे मारे वारो वार, दो जहानां पन्ध मुकाया। साची सखीआं मंगलाचार, वाह वाह मंगल सोहणा गाया। सोहँ शब्द जै जै जैकार, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाया। नाता तुट्टा सर्ब संसार, घर कन्त सुहागी एका पाया। वज्जी वधाई धुर दरबार, प्रभ साचे मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे सज्जण हरि साचा रंगण रंग रंगाया। पंच प्यारे रंगे रंग, हरि हरि रंग अमोला। दर दुआरे मंगी मंग, रंगया काया चोला । शब्द अनादि वज्जे मृदंग, अनहद साचा ढोला। सर सरोवर आत्म गंग, उलटे नाभ कँवला। मानस जन्म ना होए भंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पाए सार उप्पर धवला। पंच प्यारे मिल्या मेल, हरि सज्जण सतिगुर पाया। जगत लिखारी भगत भिखारी चढ़े तेल, सिँघ दर्शन वेख वखाया। पंच विकारा पाए नकेल, चारों कुन्ट रिहा नचाया। आपे गुरू आपे चेल, आपे लेखा रिहा लिखाया। आपे सज्जण आप सुहेल, सखा सखाई आप बण जाया। आपे वसे रंग नवेल, आपे सिँघ दर्शन अन्दर मन्दिर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंच प्यारे कर लिखारी, साचा सगन मनाया। पंच प्यारे शब्द लिखारी, चार जुग वड्यांअदा। सतिजुग तेरी सच्ची सिक्दारी, पंचां हथ्थ फड़ांयदा। आपे होए पहरेदारी, आपणी सेव कमांयदा। तेरी कीमत ना कोई पाए लक्ख हज़ारी, सतिगुर पूरा आपे आप चुकांयदा। गुरसिख आप उठाए वारो वारी, इक्की इक्की जोड़ जुड़ांयदा। हाढ़ सतारां निउँ निउँ करे निमस्कारी, निवण सो अक्खर एका मति समझांयदा। तोड़ निभाए लग्गी यारी, जो जन सथ्थर यार विछांयदा। गुरसिख तेरी सुरत सवाणी ना रहे कुँवारी, गुर का शब्द आप प्रनांयदा। मिले मेल साची हाणी, घर साचे मेल मिलांयदा। साचे मन्दिर साची बाणी, आपणा शब्द सुणांयदा।
भेव खुलाए चारे खाणी, चारे बाणी रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत देवे साचे वर, जगत चुकाए झूठा डर, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। राए धर्म तुट्टा नाता, सतिगुर पूरे आप तुड़ाया। देवणहारा साची दाता, एका नाम वस्त झोली पाया। हरिसंगत तेरी सच बराता, दरगाह साची दए चढ़ाया । कलिजुग कूड़ा मारे ठाठां, चारे कुन्ट शोर मचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, साचा मेला आप कराया ।