१२ हाढ़ २०१६ बिक्रमी लछमण सिँघ दे घर वैरोवाल अमरजीत सिँघ दी शादी समें
सतिगुर सच्चा साख्यात, पारब्रह्म गुर अवतारया। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्न चढ़ा रिहा। शब्द अगम्मी ल्ए बरात, लोकमात वेख वखा रिहा। जन भगतां देवे साची दात, नाम ख़ज़ाना इक्क भरा रिहा। गुरमुखां करे उत्तम ज़ात, आप आपणा मेल मिला रिहा। आदि जुगादी इक्क अकांत, एकँकारा आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साची धार बंधा रिहा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, चार वरन जणाईआ। शतरी शूद्र ब्रह्मण वैश ना कोई विचार, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई जणाईआ। एका शब्द इक्क प्यार, एका वणज कराईआ। एका दर सच्चा दरबार, दर मन्दिर इक्क खुलाईआ। ग़रीब निवाज़ा हो त्यार, लोकमात करे कुड़माईआ। राजन राजा शाह सिक्दार, आप आपणा हुक्म चलाईआ। वरते वरतावे वरत्नहार, आप आपणी कल वरताईआ। धरनी धरत धवल हो उज्यार, निर्भय रूप आप अख्वाईआ। जूनी रहित सिरजणहार, अकल कल वड्याईआ। नाद तूरत शब्द अपार, आपणा आप वजाईआ। पुरख अकाल मीत मुरार, साचा संग निभाईआ। आदि जुगादी खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शौह दरयाए आप रुढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम रुढ़या बेड़ा, हरि साचा आप रुढ़ांयदा। आपे देवणहारा गेड़ा, उलटी लट्ठ गिढ़ांयदा। पंज तत्त विकारा जीआं जन्तां साधां सन्तां लग्गा झेड़ा, आत्म ब्रह्म ना कोई जणांयदा। पारब्रह्म दर खुल्हा वेहड़ा, भेव कोई ना पांयदा। करे कराए हक्क निबेड़ा, जुग जुग वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग लहिणा गया चुक्क, हरि सतिगुर आप चुकाया। मनमुखां पैंडा गया मुक्क, गुरमुखां राह वखाया। जूठयां झूठयां मुख पैणा थुक्क वेला अन्तिम आया। हरया बूटा रिहा सुक्क, अमृत सिंच हरा ना कोई कराया। आपणा भार ना ल्ए कोई चुक्क, जगत
ग्रन्थी होए हल्काया। प्रभ अबिनाशी बैठा लुक, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप चलाया। चार वरनां कर प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। चार वरनां शब्द ज्ञान, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। सतिगुर पूरा मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, एका शब्द जणाईआ। वरनां बरनां एका आण, अठारां बरनां बंधन पाईआ। राउ रंक राज राजनां शाह सुल्ताना, ऊँचां नीचां रिहा सुणाईआ। प्रगट होया श्री भगवाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। कलिजुग मिटे कूड़ निशाना, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। ना कोई वेद ना पाठ पुराणा, गीता ज्ञान ना कोई वखाईआ। शास्त्र सिमरत ना करे ध्याना, ना कोई फोल फुलाईआ। ना कोई वेखे अञ्जील कुराना, ना बाईबल होए सहाईआ। खाणी बाणी ना होए प्रधाना, आप आपणी रचन रचाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, एका खण्डा शब्द उठाईआ। वेखणहारा दो जहाना, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग साचा राह सुहञ्जणा, हरि साचे आप सुहाया। पारब्रह्म प्रभ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराया। गुरसिखां नेत्र पाए नाम अंजणा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। धुरदरगाही साचा सज्जणा, लोकमात वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा रिहा चुकाया। कलिजुग लहिणा आप चुकावणा, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। जूठा झूठा हरिसंगत विच कोई ना आवणा, गुरमुखां देवे वड वड्याईआ। मदिरा मासी ना कोई दर बहावणा, देवे दर दुरकाईआ। सचखण्ड दुआरा लोकमात बणावणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ । सरगुण साचा मेल मिलावणा, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। पंचम सखीआं धुन अनादी मंगल गावणा, ताल तलवाड़ा हरि इक्क वजाईआ। अमृत धार ठंडी ठार आत्म रस इक्क वखावणा, निझर झिरना दए झिराईआ। साचा मन्दिर आप सुहावणा, काया खेड़ा दए वसाईआ। जुग जुग विछड़े मेल मिलावणा, नाम बंधन डोरी पाईआ। तिलक चन्दन मस्तक इक्क लगावणा, जोत लिलाट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची बणत बणाईआ। सतिजुग साचे हो प्रधाना, आया हरि दुआर। पुरख अबिनाशी निगहबाना, देवे इक्क ज्ञान। चार वरनां एका माणा, ऊँच नीच ना कोई रंक राजान। एका शब्द सारे गाणा, एका नूर श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जाणी जाण। सतिजुग साचा मार्ग लाउँणा, हरि सज्जण सच कुड़माईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाउणा, गुर सतिगुर दया कमाईआ। अनन्द कारज आप कराउणा, परमानंद समाईआ। निजा नंद रस चुआउणा, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। झूठा धन्दा मात मिटाउणा, एका रंगण रंग रंगाईआ।
एका साची जोड़ी जोड़ जुड़ाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। नाम घोड़ी आप चढ़ाउणा, आपणे हथ्थ वाग उठाईआ। अन्तिम सखीआं मंगल गाउणा, गीत सुहागी इक्क सुणाईआ। मनमुख जीव कोई नज़र ना आउणा, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका राह चलाईआ। चार वरनां एका रंग, हरि सज्जण आप चढ़ांयदा। शब्द रंगीला वेख पलँघ, गुरमुख नारी आप बहांयदा। आपे लाए आपणे अंग, अंगीकार आप करांयदा। आपणे मन्दिर आपे लँघ, लोक लज्जया ना कोई रखांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग, समरथ पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा बणे मलाह, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, इक्क अकल्ला एकँकार आप अख्वांयदा। एकँकारा निरगुण जोत, हरि हरि रूप समाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई बरन धराया। शब्द नगारा एका चोट, जुगा जुगन्तर रिहा लगाया। कलिजुग अन्तिम गुरमुखां कढ्ढे वासना खोट, दुरमति मैल दए धुवाया। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, हरि का रूप दिस ना आया। साधां सन्तां माया भरी ना अजे पोट, दिवस रैण होए हल्काया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर तेरा वेखण आया। कलिजुग कूड़ पसार, अन्त घर घर झूठ प्रधानया। जीवां जन्तां लग्गी बसन्तर, लग्गी अग्ग पंज शैतानया। गुर का शब्द ना जाणे मन्त्र, गुर नानक देवे ब्रह्म ज्ञानया। गुर अर्जन बणाई साची बणतर, गुरू ग्रन्थ इक्क वखानया। आपे जाणे जुगा जुगन्तर, जुग जुग खेल श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी बाणीआ। आपणी बाणी आपे बोल, आपे लेख लिखाईआ। आपे वसणहारा कोल, आपे वेख वखाईआ। आपे धरनी आकाश गया मवल, मौला रूप आप हो जाईआ। आपे अमृत आत्म भरया कँवल, सर सरोवर आप अख्वाईआ। आपे आदि अन्त रहे अडोल, ना मरे ना जाईआ। जन भगतां करे सदा चोल्ह, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। नाम कंडे देवे तोल, एका तोला आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी छाछ वरोल, गुरसिख मक्खण ल्ए कढाईआ। मनमुखां कलिजुग अन्तिम कढ्ढे पोल, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, चार वरन जणाया। पुरख अबिनाशी पावे भिख, नाम भण्डारा इक्क वरताया। जगत तृष्ना मिटे तृख, तृप्त तृप्त कराया। आपणी हथ्थीं लेखा लिख, लिखणहार आप हो जाया। आपे मंगणहारा भिख, आपे झोली अग्गे डाहया। आपे आपणे नेत्र रिहा पेख, जगत नेत्र बन्द कराया। आपे मुच्छ दाढ़ी रक्खे केस, आपे मूंड मुंडाया। आपे दाता दानी दस दस्मेस, गुर गोबिन्द नाम धराया। आपे खेले खेल रिखी केस, कलिजुग गोवर्धन हथ्थ उठाया। आपे राम रामा हो प्रवेश, सीता सुरती
ल्ए उपाया। आपे ब्रह्मा विष्न महेष, आपे गणपति नाम रखाया। आपे करोड़ तेतीसा करे अदेश, आपे सुरपति वेस वटाया। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग हंढाया। आपे सचखण्ड दुआरे नर नरेश, निरगुण नूर डगमगाया। आपे अलख अगम्म हर घट अन्दर रिहा वेख, आप आपणा आसण लाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वर धरया भेख, निहकलंका नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे कर प्यार, आपे बणे आपणी धार, दूसर कोई ना विच रखाया। शब्द विचोला कर त्यार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। साचा ढोला करे ख़बरदार, सोहँ अजपा जाप जपाईआ। प्या रौला सर्ब संसार, भेव अभेद भेव छुपाईआ। अछल अछल्ला हरि निरँकार, वल छल धारी खेल खिलाईआ। चारे वेद ना पायण सार, बरन अठारां रहे गाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकार, हरि सज्जण दिस ना आईआ। गुरमुख विरला करे विचार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, चरन धूढ़ी मस्तक लाईआ। दुरमति मैल दए उतार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आप सुहाए बंक दुआर, घर घर विच मन्दिर वेख वखाईआ। उच्च महल्ल अटल मिनार, निरगुण आपणा आप सुहाईआ। दीवा बाती इक्क उज्यार, तेल बाती ना कोई पाईआ। कमलापाती मीत मुरार, एका साचा माहीआ। गीत सुहागी गाए वारो वार, आप आपणा राग अल्हाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, साचे शब्द करी कुड़माईआ। सुरत सुवाणी कर त्यार, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। अमृत पाणी देवे वार, खण्डा धार मुख चुआईआ। बजर कपाटी देवे पाड़, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। पंचम धाड़ी कर ख्वार, साचा राह तकाईआ। आत्म सेजा हो त्यार, आपणीआं भुजा रिहा उठाईआ। साचा मेला कन्त भतार, नारी निरगुण मेल मिलाईआ। एका सेजा सुत्ते पैर पसार, दूसर दर ना कोई वखाईआ। अबिनाशी अचुत खेल अपार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सुहाए रुत्त विच संसार, लोकमात वज्जी वधाईआ। हाढ़ बारां दिवस विचार, वीह सौ सोलां बिक्रमी नाल रलाईआ। गुरसिखां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, साची शब्द करी कुड़माईआ। सतिजुग साचे वर घर पाउणा, हरि साचा कन्त कन्तूहलया। पुरख अबिनाशी इक्क मनाउणा, दूसर दर ना जाणा भूलया। नानक मार्ग इक्क रखाउणा, गुर गोबिन्द फलया फूलया। बेमुखां वहिंदी धार वहाउणा, जूठ झूठ मुकाए मूलया। सच सुच्च मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, पूरा करे कीता कौलया। चार वरनां एका सरन लगाउणा, आपे होया राम कृष्न नानक गोबिन्द साचा मौलया। ईसा मूसा वेख वखावणा, संग मुहम्मद चार यार आपे चढ़े उप्पर धौलया। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल आदि जुगादी इक्क अडोल्लया। आदि जुगादी जुग जुग कार, करनी करता आप करांयदा।
सतिजुग तेरा सच विहार, सतिगुर पूरा आप वखांयदा। गुरमुखां करे जगत प्यार, भगत भगती वेख वखांयदा। अन्दर मन्दिर इक्क दुआर, मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर चार दिवार ना रचन रचांयदा। साची बाणी अमृत धार, निझर झिरना आप झिरांयदा। अनहद हिलाए इक्क सतार, ताल तलवाड़ा इक्क वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, एका नाम तरांयदा। एका नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप उपाईआ। चार वरनां करे प्यार, सतिजुग साची वड वड्याईआ। अनन्द कारज जगत विहार, गुर मन्त्र दए सुणाईआ। सोहँ शब्द जै जैकार, पारब्रह्म विच समाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर, आप हो जाईआ । आपे नारी कन्त भतार, आपे सेज हंढाईआ। आप जोड़ी जोड़े अपर अपार, जोड़नहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा देवे वर, हाढ़ बारां कर विहारा साचा मार्ग एका लाईआ। हाढ़ ग्यारां संगत विहार, हरि साचे सच कराया। साची जंञ कर त्यार, घर साचे सोहला गाया। एका मीता पुरख अकाल, दूसर ओट ना कोई धराया। दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध वेख वखांयदा। हरिसंगत तेरे तोड़े जगत जंजाल, कलिजुग बंधन रहे ना राया। देवे नाम सच्चा धन माल, चोर यार लुट्ट कोए ना जाया। इक्क वखाए सच सच्ची धर्मसाल, गुरदुआरा इक्क बणाया। ना कोई शाह ना कंगाल, सतिगुर बैठा आसण लाया। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाया। जिस घर दीवा बत्ती देवे बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचे देवे वर, दिवस राती एका रंग रंगाया। गुरमुख तेरी सच प्रभात, अट्ठे पहर जणाईआ। मिल्या मेल कमलापात, घर साचे वज्जी वधाईआ। सोहँ शब्द साची दात, सतिगुर पूरा झोली पाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता ना कोई तुड़ाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, सच सुच्च करे रुशनाईआ। कोई ना पुच्छे ज़ात पात, जो जन रसना हरि हरि गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचे शब्द करे कुड़माईआ। शब्द गुर गुरसिख धार, गुरमुख विच टिकाया। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा रंग रंगाया। वेखे विगसे करे विचार, अलख अलखणा भेव ना राया। अगम्म अगोचर बेऐब परवरदिगार, सांझा यार आप अख्वाया। हक्क हकीकत पावे सार, लाशरीक इक्क ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका कलमा रिहा पढ़ाया। एका कलमा कायनात, हरि साचा आप पढ़ांयदा। नूर इलाही वेखे मार झात, आप आपणा वेस वटांयदा। मुकामे हक्क साची दात, हक्क हकीकत झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत निकाह बेपरवाह आपे वेख वखांयदा। जगत निकाह आपे कर, आपणा
रंग रंगाया। इक्क वखाए साचा घर, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। ना कोई पुरख नारी नार, नर नरायण आप हो जाया। गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़, नबी रसूलां जोड़ जुड़ाया। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर एका पौड़े जायण चढ़, हरि साचे आप चढ़ाया। चार कुन्ट तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, कलिजुग वेला अन्तिम आया। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुर सतिगुर आपे ल्ए फड़, सन्त विचोला इक्क रखाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, जननी जन ना गोद उठाया। ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, ना कोई इष्ट मनाया। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मात धराया। आपे राम रामा अवतारा, राम रामा वड वड्याईआ। आपे सीता सुरती करे प्यारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। आपे वेद वेदांता बण लिखारा, एका विद्या ब्रह्म पढ़ाईआ। एका वेदी कर त्यारा, वेद शास्त्र दए गवाहीआ। साख्यात गुर करतारा, आप आपणा कर्म कमाईआ। जुगा जुगन्तर खेले खेल न्यारा, जुग जुग आप कराईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसारा, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। नानक बद्धी साची धारा, गुर अर्जन लेख लिखाईआ। पहली लाव प्रकृति तेरा पार किनारा, गुरमुख साचे बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा राह चलाईआ। इष्ट देव श्री भगवान, सति पुरख मनाया। दूजे शब्द शब्द ज्ञान, गुर मन्त्र इक्क दृढ़ाया। तीजे नेत्र इक्क ध्यान, एका राह तकाया। चौथे घर हो परवान, घर सज्जण वेख वखाया। पंचम मीता नौजवान, गुर पूरा आप अख्वाया। किसे ना वस्सया मन्दिर जगत मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। किसे ना विके हट्ट दुकान, चौदां लोक ना कोई विकाया। चौदां तबकां वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं फेरा पाया। जुग जुग खेले खेल महान, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। गुरमुखां करे दर परवान, जन भगतां मेल मिलाया। कलिजुग जीव सुत्ते बाल अञ्याण, माया पर्दा उप्पर पाया। राखी करन पंज शैतान, चारों कुन्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाया। साची सिख्या पुरख नार, हरि साचा सच समझांयदा। सीता सुरती राम प्यार, सतिगुर मेल मिलांयदा। कान्हा कृष्ना वेख विचार, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। एका हक्क सर्ब संसार, एका कलमा आप पढ़ांयदा। नानक बीज बीजे साचे वत, नाम नामा झोली पांयदा। गुर अर्जन रक्खे आपे पति, गुरू ग्रन्थ लेख लिखांयदा। गुर गोबिन्द लेखे लाई रत्त, रत्ती रत्त लगांयदा। गुरसिखां दे समझावे मति, गुरू ग्रन्थ इक्क वखांयदा। सगल विसूरे जाण लथ्थ, जो जन सरनाई आंयदा। दूई द्वैती होए भट्ठ, भट्ठ खेड़ा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा देवे वर,
साची सिख्या सिख विचार, आत्म अन्तर इक्क विचार, दूसर ना कोई बन्न्हे धार, नेत्र नैण इक्क उज्यार, चौथे घर मेल भतार, साची नारी कन्त मिलांयदा । नारी कन्त हरि हरि मेला, गुर सतिगुर आप कराया। आपे गोला गुरू गुर चेला, चेला गुर आप अख्वाया। आपे सज्जण सज्जण सुहेला, सखा सखाई आप हो जाया। आपे वसे आपणे रंग नवेला, रंग रत्तड़ा आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरा बस्त्र, तेरा गहिणा तेरा कज्जल तेरे नैणा जगत शृंगार कराया। कलिजुग नैण कज्जल धार, कूड़ो कूड़ वहाईआ। मनमुख नारी होई विभचार, झूठ शृंगार रही हंढाईआ। घर घर वेसवा होए ख्वार, ना पल्लू कोई फड़ाईआ। पुरख अबिनाशी देवे दर दुरकार, दरगाह साची कोई ना थाँईंआ। राए धर्म मारे मार, देवणहारा अन्त सजाईआ। जिस जन मिल्या नर निरँकार, नानक मेला सहिज सुभाईआ । नंना मुक्ता नानक हो त्यार, थिर घर बैठा जोत जगाईआ। नन्ना स्सयारी ख़बरदार, दो जहानां फेरा पाईआ। कक्के औकड़ करे विचार, लोकमात वज्जे वधाईआ। त्रैगुण तेरा भेव अपार, रजो तमो सतो वेख वखाईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश कर त्यार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। मन मति बुध दए अधार, निरगुण आपणी वस्त टिकाईआ। सरगुण साचा कर त्यार, नौ दर खोल्ह खुल्हाईआ। गगन मण्डल वेख विचार, रवि ससि आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, पारब्रह्म वेख वखाया। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। भगत सुहेला वसे पास, घर घर डेरा लाया। आपे वेखे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल फेरा पाया। साचे घर साची रास, गोपी काहन आप नचाया। हर घट अन्दर रक्खे वास, गुरमुखां पर्दा लाहया। मनमुख सुत्ते विच प्रभास, हरि हरि रूप दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचे देवे वर, धर धरनी धरत सुहाया। धरनी धरत धवल कर पुकार, नेत्र नीर रही वहाईआ। लक्ख चुरासी होई खुआर, चारों कुन्ट रहे कुरलाईआ। साधां सन्तां आई हार, हरि सज्जण ना कोई मेल मिलाईआ। मदिरा मास करन अहार, धृग धृग जीवण धृग जीवास, दरगाह साची कोई ना होए सहाईआ। नानक गोबिन्द ना वस्सया पास, वेले अन्त ना दए गवाहीआ। रसना गाया ना स्वास स्वास, मन तन धन गुर अग्गे ना भेट चढ़ाईआ। गुरसिख साचे बलि बलि जास, धन्न धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। तेरी आसा ना होए निरास, पूरन आसा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची नींह रखाईआ। सतिजुग साची नींह धर, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। नारी मिल्या साचा वर, शब्द विचोला
विच रखांयदा। आपणी करनी आपे कर, कर किरपा मेल मिलांयदा। नाम फड़ाया साचा लड़, ना छोड़े ना छोड़ छुड़ांयदा। दोहां अन्दर आपे वड़, हरि नारी वेख वखांयदा। मस्तक लेखा आपे पढ़, पिछला मेट मिटांयदा। दोहां जोती एका कर, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा सच वरतांयदा। सतिजुग साचा सच वरतावणा, सति सति सति आप कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मति इक्क उपजावणा, ब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। हँ ब्रह्म आप अख्वावणा, हँ रूप आप हो जाईआ। एकँकारा वेस वटावणा, ओंकारा खेल खिलाईआ। निरगुण धार धार चलावणा, सरगुण डेरा लाईआ। सरगुण साचा वेख वखाउँणा, निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, चार वरन करे कुड़माईआ। चार वरन जगत कुड़माई, हरि साचा सच जणांयदा। एका घर वज्जे वधाई, एका मंगल साचा गांयदा। एका मन्दिर दए सुहाई, एका जोत जगांयदा। एका शब्द सच्ची शनवाई, एका राग अल्हांयदा। एका मेला सहिज सभाई, एका गुर करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची धार हरि निरँकार, आपणी किरपा आप करांयदा। चार वरनां सच्चा रंग, हरि सतिगुर पुरख चढ़ाया। सतिजुग साची मंगी मंग, अग्गे आपणी झोली डाहया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, देवे दान रिज़क सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिखां देवे साचा वर, एका शब्द शब्द सुणाया। सो पुरख निरँजण इक्क अकाल, एका एकँकारया। आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध आप अख्वा रिहा। करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण आप आपणा मेल मिला रिहा। सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, अकल कला अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, पुरख अबिनाशी वड्डी वड्याईआ। हँ ब्रह्म कर त्यारा, आत्म जीव वंड वंडाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। नारी कन्त वेख भतारा, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। लिख्या लेख अपर अपारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां होए उज्यारा, हरि साचा आप कराईआ। लक्खण दीप खेल अपारा, पुष्कर वेख वखाईआ। करौच लाए एका नाअरा, जम्बु करे कुड़माईआ। सलमल तेरा सति सहारा, सान वड्डी वड्याईआ। कुशा करे इक्क प्यारा, आत्म ब्रह्म पढ़ाईआ। प्रगट हो विच संसारा, साची लाँव इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत मर्यादा बंधन पाईआ। जगत बंधन आपे पा, आपे तन्द बंधांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जुग जुग बणे जगत मलाह, शब्द विचोला नाल रखांयदा। जन भगतां पहलों पकड़े बांह, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों
हँस उडांयदा। आपे पिता आपे माँ, बाल अञ्याणे आपणे आपे गोद उठांयदा। देवणहारा ठंडी छाँ, सिर समरथ हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला मेल मिलांयदा। नारी कन्त जुड़या जोड़, हरि साचा सगन मनांयदा। आदि जुगादी जाए बौहड़, जुग जुग वेस वटांयदा। मिट्ठा करे रीठा कौड़, अमृत फल इक्क खुवांयदा। दरगाह साची लाया पौड़, चौथे पौड़े आप चढ़ांयदा। प्रभ अबिनाशी गया बौहड़, दूजी ओट ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनन्द कारज आरम्भ आप करांयदा। अनन्द कारज चार वरन, एका पुरख अकाल मनाईआ। दूजा चुक्के जगत डरन, मिले मेल साचे माहीआ। तीजा खुल्ल्हे हरन फरन, घर साचे वज्जे वधाईआ। चौथे घर आपे चढ़न, दोए मूर्ति जोत इक्क हो जाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम पंचम पंचम वार जै जै जै पढ़न, सतिजुग रीती आप चलाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद गुरसिख कदे ना वड़न, काया मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे दित्ता वर, नारी पिर वसे एका घर, घर साचे सगन मनाईआ।
अमरजीत सिँघ दे अनन्द कारज दे पिच्छों शुभ अशीश सतिजुग धार
पूत सपूता सुत्त दुलार, गुर गुरमुख रंग रंगाया। दर घर साचे कर प्यार, आप आपणा दरस दिखाया। देवे दरस अगम्म अपार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाया। अमृत अमर बख्शे ठंडी धार, अमरजीत सिँघ अतीत वखाया। साची रीत चली संसार, गोबिन्द लेखा दए मुकाया । ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, गुरसिख तेरा खुल्हा वेहड़ा आप बणाया। भरया रहे नाम भण्डार, तोट रहे ना राया। नज़री आए हरि करतार, दूसर नैण ना कोई वखाया। गुरसिख ना उडे काग उडार, हँस हँसा आप बणाया। सोहँ माणक मोती चुगे विच संसार, गुर नानक रसना गाया। दुरमति मैल गई धोती, सतिगुर पूरे काज रचाया। जगत जोड़ी नाल बीबी जगीरो चढ़ी चोटी, बेमुखां राह दिस ना आया। तीर्थ तट्टां लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, डूँघी कन्दर बैठे आसण लाया। जिस जन देवे पारब्रह्म अबिनाशी करता एकँकार एका शब्द सोटी, लोआं पुरीआं पार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, बारां हाढ़ हो त्यार, वीह सौ सोलां बिक्रमी सतिजुग तेरा साचा मार्ग आप लगाया।
१२ हाढ़ २०१६ बिक्रमी जेठूवाल
हरि सज्जण सतिगुर मीतड़ा, परम पुरख करतार। काया चोली रंगे चीथड़ा, आप आपणी किरपा धार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत बरखे ठंडी ठार। आदि जुगादी पतित पुनीतड़ा, पतित पापी जाए तार। जुगा जुगन्तर जाणे रीतड़ा, वरते वरतावे विच संसार। साचा मन्दिर गुरुदुआर गुरसिख काया इक्क मसीतड़ा, हरि सुत्ता पैर पसार। वेखे धाम नाम इक्क अनडीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल कर, खेले खेल सिरजणहार। धाम अवल्ला हरि निरँकार, आपणा आप उपांयदा। उच्च महल्ला कर त्यार, साचे मन्दिर डेरा लांयदा। इक्क अकल्ला ख़बरदार, आदि जुगादी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग करता करनेहार, अबिनाशी करता खेल अपार, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, अकल कला अख्वाया। आदि जुगादी जुगा जुगन्त आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त आप उपाए आपे देवे मथ, वेखणहार आप हो जाया। बोध अगाधी शब्द धुन अकथना अकथ, पारब्रह्म आपे ल्ए उपाया। आपे जाणे पूजा पाठ, मन्त्र ज्ञान नाम आप दृढ़ाया। आपे सर सरोवर मारे ठाठ, साचा तीर्थ आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रीता वेख वखाया। वेखणहारा हरि निरंकारया, हरि सतिगुर शहिनशाह। निरगुण नूर करे उज्यारया, सतिगुर पूरा बेपरवाह। खेले खेल अगम्म अपारया, लोकमाती जोत जगा। जन भगतां देवे नाम अधारया, एका मन्दिर मेल मिला। शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणा रिहा, सोहँ ढोला साचा गा। पिछला लहिणा मूल चुका रिहा, अग्गे आपणे मार्ग पा। साचा मार्ग इक्क वखा रिहा, चार वरनां पकड़े बांह। उचां नीचां राउ रंकां एका धाम बहा ल्या, वेखणहारा एका थाउँ थाँ। सच सनेहुड़ा इक्क सुणा ल्या, फड़ फड़ हँस बणाए काँ। डुब्बदे पत्थर आप तरा ल्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रथ आप चला ल्या। रथ रथवाही हरि निरँकारा, हरि हरि रूप समांयदा। इक्क अकल्ला कर पसारा, जलां थलां वेख वखांयदा। नौ खण्ड तेरा वेस अपारा, नर नरेश वेस वटांयदा। चार कुन्ट दहि दिशा होए ख़बरदारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। भगत वछल वछल गिरधारा, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। तार सितार वजाए सितारा, नाम सुरंगी आपणे हथ्थ उठांयदा। नानक निरगुण करे नाम वणजारा, साचा हट्ट इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी कल आप वरतांयदा। कलिजुग वरते हरि हरि कल, अकल कला कल धारया। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, जोती जामा भेख अपार, वसे नेहचल धाम अटल, उच्च महल्ल अगम्म अपारया।
पावे सार जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी खेल खिला रिहा। खेल खिलंता हरि भगवन्ता, आदिन अन्ता जोत जगांयदा। पुरख अबिनाशी नारी कन्ता, चाढ़्हे रंग इक्क बसन्ता, साची सेजा आप सुहांयदा। लक्ख चुरासी बणाए बणता, आपे जाणे आपणी मनता, शब्द ज्ञान आपणा आप दृढ़ांयदा। आपे साधन आपे सन्तां, आपे माया पाए बेअन्ता, भरम भुलेखे आप भुलांयदा। आपे जीव आपे जन्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे शाह आपे सुल्तान, सच सिक्दार आप अख्वाईआ। आपे राज आप राजान, आपणा हुक्म आप चलाईआ। आपे दर दरवेश बण दरबान, दर बैठा अलक्ख जगाईआ। आपे अलख निरँजण हो प्रधान, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। आपे उठाए सच निशान, थिर घर साचे आप झुलाईआ। आपे जोद्धा सूर बली बलवान, एकँकारा आप अख्वाईआ। आपे शब्द खण्डा तीर कमान, शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। आपे मन्दिर मस्जिद बण मकान, पूजा पाठ आप कराईआ। आपे हवन पवण सुगंध वेख वखान, धूंआँधार आप हो जाईआ। रवि ससि कर प्रधान, मण्डल मण्डप आपे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि हरि मौला, हरिजन जन मिलानया। नाम वणजारा नाम कंडे साचे तुला, पावे मुल सर्ब संसारया। एका धारन एका बोला, एका ढोला रसना गा ल्या। एका काया एका चोला, शब्द विचोला इक्क बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोती इक्क जगा ल्या। जागरत जोत जगत जगा, गुर गुर वड्डी वड्याईआ। सतिगुर साचा सगन मना, घर वसे बेपरवाहीअ। आपणी सिख्या आप सुणा, आपणी झोली पाईआ। आपणा लिख्या आपे दए मिटा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी भेटा दए चढ़ा, आपे पोच पुचाईआ। खेवट खेटा आप अख्वा, आपणी नईआ आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर मन्दिर खोज खुजाईआ। घर मन्दिर हरि जाणया, परम पुरख करतार। गुरमुख विरले मात पछाणया, जिस जन बख्शे चरन प्यार। कलिजुग जीव सुत्ता बाल अञ्याणया, ना देवे कोई हुलार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कार। कार करंदड़ा दिवस रैण, परम पुरख अख्वाया। धाम सुहंदड़ा साक सैण, सज्जण मीत बण जाया। जुगा जुगन्त चुकाए लहिण देण, आपणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाया। दरस विखंदड़ा दिवस रैण, नेत्र नैण इक्क खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा वेख वखाया। घर साचे हरि जोत अकाली, निरगुण आप जगाईआ। एका मंगे नाम दलाली, एका मति समझाईआ। शाह शहाना हक्क
हलाली, हक्क बहक्क वेख वखाया। गुरमुख विरले घाल घाली, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख मस्तक चढ़े लाली, मनमुख रोवे दए दुहाईआ। धुर दरगाही साचा माली, लोकमात फेरा पाईआ। जुगा जुगन्त अवल्लड़ी चाली, चाल निराली इक्क चलाईआ। लक्ख चुरासी वेखे फल पत्त डाल्ही, फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर साचा इक्क सुहाईआ। साचा दर सच दरबारा, हरि साचे सच खुल्हाया । आदि निरँजण हो उज्यारा, जोत निरँजण वेख वखाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, तन मन्दिर आप वजाया। आपे होए सुनणेहारा, दिस किसे ना आया। खेले खेल गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर भेव ना राया। ना कोई पुरख ना कोई नारा, नर नरायण नाउँ धराया। ना कोई सज्जण ना कोई सैण ना कोई मीत मुरारा, भाई भैण ना कोई बणाया। गुरमुखां करे इक्क प्यारा, जुग जुग आपणा वेस वटाया। लेखा लिख्या वीह सौ बिक्रमी साल बारां, बारां बारां लेख जणाया। बारां रासी होए रास, नाम कुण्डली एका पाया। सम्मत तेरां कर प्रकाश, साधां सन्तां वेख वखाया। सम्मत चौदां घर घर वास, एका इक्की जोड़ जुड़ाया। सम्मत पन्दरां शाहो शबाश, अठसठ चरनां हेठ दबाया। सम्मत सोलां गुरमुखां अन्दर करे वास, आप आपणी दया कमाया। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना सोहँ गाया। पार किनारा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल निउँ निउँ सीस झुकाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख अबिनाश, गुरमुख साचे ल्ए मिलाया। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। लहिणा देणा चुक्के दस दस मास, गर्भवासा फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दिवस रैण रैण दिवस जगत प्रभात एक वखाईआ। सच प्रभाती हरि हरि बोले, हरिजन आप जगाया। कलिजुग अन्तिम कंडे तोले, नाम कंडा हथ्थ उठाया। वसणहारा काया चोले, आप आपणा मुख छुपाया। मेल मिलावे हौले हौले, गुरमुख सोए ल्ए जगाया। वसणहारा निज घर आत्म सदा कोले, मुख तों पर्दा दए लाहया। गुरसिख नारी कर प्यारी आपे पाए साचे डोले, लाल रंगीला रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शाहो शाबाशी शब्द अनादी धुन एका बोले, आपणा मंगल आपे गाया। वीह सौ सोलां सचखण्ड तेरा दर दरवाज़ा आपे खोल्हे, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराया। तारन आया तारनहारा, अन्तिम कलिजुग जोत जगाईआ। वणज कराए वणज वपारा, नाम नामा हट्ट विकाईआ। कँवल कराए कँवल उज्यार, कँवल कँवला आप खुल्हाईआ। भगती भरे भगत भण्डार, देवणहार बेपरवाहीआ। गुरमुखां देवे इक्क सहारा, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। छुटयां नाता सर्ब संसारा, बिन सतिगुर पूरे दूसर कोई दिस ना आईआ। दिवस रैण करे प्यारा,
आत्म सेजा सुत्ता बेपरवाहीआ। सम्मत सोलां करे शृंगारा, सोलां इच्छया पाए भिच्छया, साची सिख्या इक्क समझाईआ। नानक कबीर नेत्र पेख्या, सो सतिगुर साचा इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम ग़रीब निमाणे लिखे लेखया, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जामा धारया भेखया, भगवन आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहारा वर, वर दाता आप अख्वाईआ।
त्रैगुण रंग अपार, पंज तत्त रंग रंगाया। मन मति बुध बख्शे धार, आपणा खेल खिलाया। आपे जाणे जानणहार, डूँघा सागर ताल भराया। काया गागर वेख विचार, अमृत जल टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रस आप चुआया। आपणा रस निझर धार, हरिजन आप चुआईआ। काया करे ठंडी ठार, सांतक सति वरताईआ। अग्नी तत्त देवे मार, रत्ती रत्त सुकाईआ। ब्रह्म मति इक्क अपार, गुरमति करे पढ़ाईआ। मेल मिलावा कमलापत, घर सज्जण शहिनशाहीआ। देवणहारा तख्त ताज, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द अगम्मी मार अवाज़, सोया सुत्त उठाईआ। सिँघ तारा रक्खे लाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कूड़ी क़िया जगत जञ्ञू देवे गलों लाहीआ। जगत जञ्ञू कच्चा तन्द, कलिजुग तन बंधाया। पुरख अबिनाशी तोड़नहारा फंद, आपणी हथ्थीं तोड़ तुड़ाया। रसना गाउणा बत्ती दन्द, घर घर विच होए सहाया। दीन दयाला गुर गोपाला, आप चढ़ाए साचा चन्द, रवि ससि रहे शरमाया। इक्क उपजाए परमानंद, आत्म दरसी दरस दिखाया। शब्द अनादी सुहागी छन्द, मंगल सोहला राग एका गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखा लेखे लाया। लेखा लेखे गया लग्ग, हरि साचा आप लगांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग, सोहँ मोती चोग चुगांयदा। दीपक जोती जाए जग, जगत अन्धेर मिटांयदा। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, आप आपणा रूप वटांयदा। गुरसिख मेरा सुच्चा नग, आपे ताज सीस टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सेहरा चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा वेख वखांयदा। तेरा मेरा एका रंग, अंगीकार कराया। तेरी सेजा सच पलँघ, हरि जी आसण लाया। आप वजाए सच मृदंग, ढोलक छैणा ना कोई वजाया। तेरे अन्दर वहाए साची गंग, गंगा लहिणा दए चुकाया। रविदास निभाया अन्तिम संग, हरि साचे मेल मिलाया। तुटी आपे ल्ए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आप अख्वाया। तेरे कर्मां आपणे सीस चुक्के पंड, तेरा हौला भार कराया। तेरा दर उप्पर ब्रह्मण्ड, हरि साचे आप बणाया। कोटन कोटि जोग जुगीशर मुनी मुनीश्र तपी तपीश्र रहे मंग, हथ्थ किसे ना आया। सतिगुर पूरा दाता दानी वड सरबंग, कलिजुग सरसा पार कराया। काया चोली नाम मजीठी चाढ़्हे रंग, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, गुरमुख साचे दर तेरा सच्चा इक्क सुहाया। तेरा दर सच्चा दरबार, हरि साचे जोत जगाईआ। निरगुण दीपक कर उज्यार, सरगुण वेखे बेपरवाहीआ। शब्द अगम्म सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक आप वजाईआ। लेखा लिखणा बण भिखार, प्रभ साचा दए लिखाईआ। सम्मत सोलां सतारां हाढ़ा भरे भण्डार, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी तेरे चरनां राह तकाईआ। देवे नाम धुर नाम इक्क निशान, सोहँ झण्डा हथ्थ फड़ाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मा विष्न महेषा करोड़ तेतीस देवत सुर वज्जे कानी, तीर निराला इक्क चलाईआ। आपे मन्दिर गाए बाणी, बावन बावन रूप वटाईआ। धन्न सुभाग सुघड़ स्याणी होई राणी, घर बैठी सगन मनाईआ। कन्त कन्तूहल रंग रंगीला अबिनाशी करता जाण जाणी, घट अन्दर वेख वखाईआ। मिले मेल प्रभ साचे हाणी, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी तार हरि निरँकार, आपे खिच्चे आपणी वार, आपणी सेवा आप लगाईआ। खिच्चे तार सुरत सवाणी, शब्दी सेव कमाया। देवे नाम धुर दी बाणी, दर दुआरा इक्क खुल्हाया। आप सुणाए अकथ कहाणी, कथनी कथ ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिखां देवे वर, जन भगतां दर दर घर घर कलिजुग करे आप पछाणी। खिच्ची तार सति सतार निरँकार, अकल कल वरताईआ। देवे नाम सच्ची धुन्कार, धुन अनादी आप सुणाईआ। गावत गाए वारो वार, दिवस रैण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर जगत वक्खर, नाम भिच्छया गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणी झोली पाईआ। दिवस सुहञ्जणा भगत वड्याई, सन्तन मंगल गाया। आदि निरँजण खेल खिलाई, जागरत जोत करे रुशनाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, मेटणहार काली शाहीआ। साचा मार्ग इक्क रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत रिहा जणाया। हरिसंगत हरि शब्द जणाए, साची सिख्या इक्क समझाईआ। भैण भाई सर्ब वखाए, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। पहला सोहला कुलदीप गाए, सिँघ बिशन दी जाईआ। साचा सेहरा सीस बंधाए, वीर वीर करे वड्याईआ। भाई भैण सिर हथ्थ रखाए, आपणीआं भुजा उठाईआ। भैण भाई राह तकाए, दिवस रैण वेख वखाईआ। सतिजुग साचा नाता सतिगुर पूरा आप चढ़ाए, हरिसंगत एका माता एका पिता एका घर जाईआ। सच सपुत्री सतिगुर पूरा तेरा लेखा आपणे लेखे लाए, तेरी आत्म हरि गुण गाए, घर वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा सेहरा हरिसंगत सिर बंधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत वीह सौ सोलां बिक्रमी आपे वेखण आईआ।