पुस्तकालयभाग ८

१६ हाढ़ २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

नौ नौ चार सद, अलक्ख अभेव अपार। आदि जुगादि खेल ब्रह्मदि, पारब्रह्म रूप करतार। शब्द अनाद वजाए नद, धुन अगम्म सच्ची धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेलणहार। नौ नौ चार खेल, खेल हरि निरंकारया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्क अवतार, गुरमति सुर इक्क अख्वा रिहा। जोती नूर नूर उज्यार, शब्द शब्दी शब्द उपजा रिहा। हरि हरि हरि त्यार, पारब्रह्म वेस वटा रिहा। बोध अगाधी खेल अपार, लेखा लेख ना कोई जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचा ल्या। नौ नौ चार खेल अगम्म, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। आदि जुगादी जाणे आपणे कम्म, ना कोई दूसर संग रखाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अकल कला आप अख्वाईआ। नौ नौ चार धार हरि निरँकार, आपणी आप चला। खेले खेल खेलणहार, भेव अभेदा भेव छुपा। निरगुण दीपक बाती कमलापाती आप कर उज्यार, आप आपणा दर सुहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अकाल मूर्त अजूनी रहित निराकार आप हो जा। नौ नौ चार हँ, परम पुरख अख्वाया। थिर घर बैठ सच पलँघ, पुरख अबिनाशी आसण लाया। आपणा दर दरवाज़ा दर दरवेश आपे लँघ, आप आपणी अलक्ख जगाया। निरगुण निरगुण अग्गे रिहा मंग, निराकार वेस वटाया। आपे दाता दानी सूरा सरबंग, देवणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाम धराया। नौ नौ चार नाउँ, नामा नाम वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच ग्राउँ, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार, बेपरवाह अगम्म अथाह आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीपक जोत कर रुशनाईआ। नौ नौ चार मीत, चौथे पद समाया। पुरख अबिनाशी एका गीत, एकँकारा मुख सलाहया। आपे जाणे आपणी रीत, लेखा लिख्त विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। नौ नौ चार खेल, खेलणहार पुरख समरथया। वसणहारा रंग नवेल, आप चलाए आपणा रथिआ। धुरदरगाही सज्जण सुहेल, आपे जाणे आपणी कथन कथ्थया। आपे गुरू आपे बणे चेल, आपे घट घट अन्दर वस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि दो जहानी फिरे नस्सया। नौ नौ चार दो जहान, हरि हरि खेल खिलंदड़ा। पुरख अबिनाशी मेहरवान, सच दुआरा इक्क सुहंदड़ा। शब्द अगम्मी इक्क निशान, धर्म दुआरे आप झुलंदड़ा। थिर घर बैठ सच्चे मकान, आपणा दीपक आप जगन्दड़ा। दीपक जोती जगे महान, प्रकाश प्रकाश करंदड़ा। सच तख्त बैठ सुल्तान, शाहो

भूप आप अख्वंदड़ा। आपे दर दरबारी बण दरबान, दर दरवेश सीस झुकंदड़ा। आपे देवे धुर फ़रमान, आप अपणा हुक्म सुनंदड़ा। आपे होए निगहबान, वेखणहार आप हो जांदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे खेल खिलंदड़ा। नौ नौ चार जुग, चार चार वड्याईआ। आपे करे आपणा युद्ध, आपे वेख वखाईआ। जगत झेड़ा मन मति बुध, बुध बिबेक आप हो जाईआ। आपे मनुआ रिहा कुद्द, आपे हरि रंग वखाईआ। आपे वेस वटाए अठारां सिद्ध नौ निध, नौ दर खोज खुजाईआ। आपे त्रैगुण करे युद्ध, रजो तमो सतो मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नौ नौ चार खाण, खाणी खाण पछाणया। देवणहारा साचा दान, दाता दानी श्री भगवानया। एका वसे सच मकान, मन्दिर अन्दर शाह सुल्तानया। साचा भूप राज राजान, सीस ताज इक्क टिकानया। खेले खेल दो जहान, लोआं पुरीआं वेख विखानया। रवि ससि करे पछाण, मण्डल मण्डप फेरा पानया। वेखणहारा ज़िमी अस्मान, गगन गगनंतर डेरा लानया। एका जोत श्री भगवान, जीअ दाता आप अख्वानया। आपे होया बेपछाण, आप आपणा रूप वटानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगानया । नौ नौ चार जोत उजाला, सतिगुर पुरख अख्वाया। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, भेव अभेदा अछल अछेदा चारे वेदां भेव ना राया। चरन दुआरे रखाए काल महांकाला, धर्मसाला इक्क सुहाया। आदि जुगादी जुगा जुगन्त चले अवल्लड़ी चाला, जुग जुग चलदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाया। नौ नौ चार जोत रुशनाई, हरि सचा वेस वटांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म वज्जे वधाई, आपे वेख वखांयदा। शब्द शब्दी कर कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। लक्ख चुरासी डेरा लाई, आपणा मुख छुपांयदा। विष्नूं वंसी रूप वटाई, कँवल मुख खुल्हांयदा। ब्रह्मा हरि हरि इक्क समझाई, एका राग अल्हांयदा। शंकर लेखा आप समझाई, आपणे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगांयदा। नौ नौ चार सज्जण, हरी हरि आप अख्वांयदा। अबिनाशी करता पारब्रह्म अगम्म अथाह बेपरवाह आपे होए पर्दे कज्जण, आपे पर्दा लांहयदा। शब्द अगम्मा सच सलाह, इक्क जपाए आपणा नाँ, दूसर मार्ग ना कोई वखांयदा। जगत जुगत भगत पकड़े बांह, आपे पिता आपे माँ, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा करे न्याँ, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। करोड़ तेतीसा मारे धा, रो रो नीर वहांयदा। गण गंधर्ब तक्कण राह, राह खैहड़ा दिस ना आंयदा। सतिगुर पूरा बेपरवाह, करनी करता करनी आपणी आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर जगत बुझाए बसन्तर, आत्म अन्तर वेख वखांयदा। नौ नौ चार आत्म धार, आत्म हरि हरि जणाईआ। जगत विद्या वस्सया बाहर, लिखण पढ़ण

विच ना आईआ। गा गा थक्के वेद चार, पुराण अठारां रहे कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत गए हार, दिवस रैण सिफ्त सलाहीआ। गुर पीर साध सन्त रहे पुकार, दिवस रैण रसना जिह्वा हिलाईआ। गीता ज्ञान इक्क अधार, अट्ठ दस रंग रंगाईआ। अञ्जील कुरान करे पुकार, परवरदिगार भेव ना राईआ। नानक निरगुण निराकार, निरँकार सेवा लाईआ। शब्द अगम्मी एका धार, आदि अनाद आप सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादि रिहा विचार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ठांडा दरस दर सच्चे दरबार, हरि बैठा आसण लाईआ। सज्जण सुहेला मीत मुरार, इक्क अकेला रिहा तराईआ। गुर चेला सोहे इक्क घर बार, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। नौ नौ चार हरि करन जोग, आपणा कर्म कमांयदा। जगत आयू रिहा भोग, जुग वेख वखांयदा। वेखणहारा तीनां लोक, चौदां हट्टां फोल फुलांयदा। चौदां तबकां इक्क सलोक, एका सोहला गांयदा। लक्ख चुरासी देवणहारा मोख, आप आपणा वेस वटांयदा। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। जन भगतां चुगाए नाम चोग, सोहँ हँसा मुख सलांहयदा। कट्टणहारा हउमे रोग, अन्तर आत्म मेल मिलांयदा। भोगणहारा साचा भोग, सुरत सुवाणी संग रलांयदा। देवणहारा दरस अमोघ, जोती नूर डगमगांयदा। हरि का भाणा ना सके कोई रोक, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बंधन पांयदा। नौ नौ चार बंधन पा, डोरी तन्द बंधाया। निरगुण निरगुण खेल खिला, लेखा निरगुण हथ्थ रखाया। सरगुण मेला बेपरवाह, गुर सतिगुर रूप वटाया। पंज तत्त डेरा आपे ला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सुहाया। मन मति बुध ल्ए प्रना, आप आपणा संग निभाया। घर विच घर ल्ए उपा, निज घर आपे डेरा लाया। शब्द अनादी राग अला, अनहद ताल वजाया। हरि लेखा इक्क समझा, एका दर वखाया। दूई द्वैती पर्दा लाह, आपणा राह वखाया। साची सेजा डेरा ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर कर रुशनाया। नौ नौ चार हरि हरि ज़ोर, आप आपणा बल वखाईआ। वसणहारा अन्ध घोर, घोर अन्धेरा वेख वखाईआ। वेखणहारा पंच चोर, पंचां करे लड़ाईआ। पावणहारा झूठा शोर, दिवस रैण रिहा कुरलाईआ। वसणहारा मढ़ी गोर, ख़ाकी ख़ाक रिहा रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, एका रंग रंगाईआ। नौ नौ चार जला थला, समुंद सागर वेख वखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी डल्ला, मन्दिर अन्दर फेरा पाईआ। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका रंग रंगाईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटला, उच्च महल्ल अटल मुनार दर दुआर बैठा आसण लाईआ। आपणे दीपक आपे बला, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, धुर दी बाण रखाईआ।

करे कराए वल छल्ला, अछल अछल्ल आप रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ नौ चार जुग, जुग जुग वेस वटाया। सन्त सुहेले साचे चुग, आप आपणे चरन लगाया। सुफल करे मात मुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माया। सचखण्ड दुआरे साचा सुख, घर साचे मेल मिलाया। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, हउमे हँगता रोग मिटाया। सुफल कराए जननी कुक्ख, दस दस मास लेखे लाया। उलटा गर्भ ना होए रुक्ख, गुर सतिगुर ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ नौ चार उतरे पार, सद सद करे विचार, ब्रह्मदि तेरा बेड़ा पार, पार किनारा आप वखाया। पार किनारा डूँघा सागर, गहर गम्भीर दया कमाईआ। हरिजन तेरी काया गागर, सति सरोवर वेख वखाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, कलिजुग अन्तिम जन्म दवाईआ। कराया वणज सच्चा सौदागर, सोहँ शब्द होई कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा वेख वखाईआ। चौथे जुग साची कल, हरि साचा आप वरतांयदा। लक्ख चुरासी भुलाए कर कर वल छल, वल छल धारी भेव ना आंयदा। वसणहारा जल थल, लोकमात जोत जगांयदा। जोती शब्दी आपे रल, पवणी पवण समांयदा। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ल, गुरमुख सोए मात उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत जगांयदा। जोती जोत जोत जगा, जोत सरूपी जामा पांयदा। वरन गोत गोत वरन ना कोई रखा, आप आपणा रंग रंगांयदा। शब्द चोट नगारे इक्क लगा, सच नगारा आप वजांयदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पार करा, चौथे जुग फेरा पांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर लाई ढाह, कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा आप वखांयदा। खेले खेल अगम्म अथाह, भेव कोई ना पांयदा। वेद व्यासा लेखा गया लिखा, चार लक्ख बत्ती हज़ार मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप रखांयदा। आपणे भाणे आपे रक्ख, जुग जुग बंधन पाया। लक्ख चुरासी कर प्रतक्ख, आदि जुगादी आपे वेखण आया। आपे भाण्डे करे सख, आपे दए भराया। लक्ख चुरासी लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां जेरज अंडां आपे देवे मथ, नाम मधाणा एका पाया। वेखणहारा अठसठ नठ्ठ नठ्ठ, पूजा पाठ गायत्री मन्त्र फोल फुलाया। उलटी गेड़णहारा लट्ठ पुरख समरथ, त्रैगुण माया पाए नथ्थ, लक्ख चुरासी देवे मथ, चारों कुन्ट आप भुवाया। वसणहारा घट घट, जोती नूर लट लट, वेखणहारा चौदां हट्ट, अवण गवण पवण रिहा समाया। कलिजुग प्रगट होया लट पट, शब्द अगम्मी लाए सट्ट, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तट्ट, गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद खाली रिहा वखाया। साढे तिन्न हथ्थ तेरा एका तत्त, पुरख अबिनाशी रक्खी पति, बीज बीज्जया आपणे वत, गुर गोबिन्द सेवा लाया। नाड़ बहत्तर ना उबली रत्त, मेल मिलावा कमलापत, घर साचे बैठा सथ्थर घत्त,

सूलां सथ्थर हेठ ना कोई विछाया। खेले खेल बाज़ीगर नट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग चौथे वेख वखाया। चौथे जुग उठ निधान, हरि साचा आप उठांयदा। प्रगट होया श्री भगवान, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, एकँकारा आप अख्वांयदा। आदि निरँजण वड मेहरवान, पारब्रह्म वेस वटांयदा। आदि शक्ति जोत महान, जोती जोत डगमगांयदा। नूर इलाही बेपहिचाण, नेत्र नैण ना किसे जणांयदा। खेले खेल शाह सुल्तान, आपणा हुक्म सुणांयदा। शाह भूप राज राजान, सच सिँघासण आसण लांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आपणी बणत बणांयदा। जुगा जुगन्तर वेखे मार ध्यान, आपणा लेखा पूर करांयदा। आपे सीता आपे राम, गोपी काहन आप नचांयदा। आपे नानक गोबिन्द कर प्रनाम, आपणा सीस झुकांयदा। आपे देवणहारा दान, आपे झोली डांहयदा। आपे प्रगट होए विच जहान, दो जहानां वाली आप अख्वांयदा। आप झुलाए धर्म निशान, धर्मी आपणे हथ्थ उठांयदा। आपे शस्त्र तीर कमान, खड़ग खण्डा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार आकार धर, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखांयदा। चौथे जुग नेत्र खोल्ह, हरि हरि आप खुल्हांयदा। चौथे मन्दिर रिहा बोल, गुरमुख सोए आप उठांयदा। चार चार पर्दे देवे खोल्ह, चाल निराली इक्क रखांयदा। हौली हौली आपे बोल, आपणा राग सुणांयदा। साचे कंडे देवे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। लक्ख चुरासी छाछ दए विरोल, गुरमुख मक्खण बाहर कढांयदा। बीस बीसा करया घोल, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे बणया जगत विचोल, नाम विचोला इक्क रखांयदा। हरि का भेव ना जाणे पंडत रौल, ज्ञानी ध्यानी ध्यान ना कोई लगांयदा। गुरमुख बणाए कला सोल, अकल कला आप अख्वांयदा। देवे वड्याई हरि हरि धौल, धरत धवल वेख वखांयदा। उलटा करे नाभ कौल, कँवला झिरना मुख झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ पंज चार प्रगट हो विच संसार, शब्द अगम्मी फड़ कटार, तिक्खी रक्खे दोवें धार, मारी जावे वारो वार, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सर्ब कुरलांयदा। विष्नूं पुकार एका नाअर, चतुर्भुज वड्याईआ। ब्रह्मा हरि हरि प्यार, पारब्रह्म रिहा ध्याईआ। शंकर निउँ निउँ करे निमस्कार, हथ्थ त्रशूल उठाईआ। कलिजुग अन्तिम आई वार, लेखे मंगे साचा माहीआ। मन मनवन्तर होए पार, भस्मन्त्र ना कोए सहाईआ। बाशक सेजा ख़बरदार, सहँसर मुख गाईआ। रागी नादी वस्सया बाहर, भेव कोई ना पाईआ। आदि जुगादी खेल अपार, करनहार आप अख्वाईआ। त्रै त्रै लाए सेवादार, त्रै आपणे दर बुलाईआ। चौथे जुग चौथे घर हो त्यार, चौथा पद इक्क वखाईआ। पंचम मार कर ख़ुआर, पंचम वड वड्याईआ। छे दर मेला मीत मुरार, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। सति पुरख निरँजण निराकार, निरगुण आपणा खेल

खिलाईआ। सति दुआरे पाए सार, सति सरूप आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौ चार वेखे घर, घर साचा इक्क वखाईआ। घर साचा हरि पाया, हरि मिल्या बेपरवाह। थिर घर साचा इक्क सुहाया, पुरख अबिनाशी मेला सद मला। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निहकलंका नाउँ रखा। मात पित ना कोई बणाया, ना कोई दिसे भैण भ्रा। ना किसे मुलां पंडत पांधे इल्म पढ़ाया, ना कोई अल्फ़ी लई पा। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर ना कोई उपाया, घर सुहाया एका थाँ। राग ताल ना कोई वजाया, शब्द अनादी रिहा गा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया, जोती जामा भेख वटा। ब्रह्मा लेखा दए चुकाया, आत्म जोती मेल मिला। विष्नूं विश्व धारी आप हो जाया, आपणा नाअरा आपे ला। शिव शंकर खेल खिलाया, आपणी गोदी ल्ए सुआ। गुरमुखां माण दुवाया, साची पौड़ीआं ल्ए चढ़ा। दर दरवाजा इक्क खुल्हाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा मार्ग ला। आपणा मार्ग जाणे पन्थ, पन्थ पन्थी आप अख्वाईआ। भेव ना जाणे कोई ग्रन्थ, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। आदि जुगादी इक्क भगवन्त, दूसर होर ना कोई दिसाईआ। गुरमुख उठाए साचे सन्त, हरि सज्जण मेल मिलाईआ। सचखण्ड दुआरे बणाए बणत, आप आपणी मति समझाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त ना कोई लिखाईआ। वेखणहारा जीव जन्त, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन साचा आप उठाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। वीह सद सोलां मेल मिलाउणा, मेलणहारा बेपरवाहीआ। बेआस किनारा पार कराउणा, बेआसा रहे ना कोईआ। जिस जन नेत्र दर्शन पाउणा, थिर घर बैठा आसण लाईआ। हाढ़ सतारां दिवस सुहाउणा, नव सत्त करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा नज़री आउणा, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। हँस कागी काग हँस बणाउणा, कागद कलम शाही दए गवाहीआ। साचा जोग इक्क समझाउणा, जगत जुगीशर भेव ना पाईआ। तप तपीश्र इक्क वखाउणा, त्रैगुण अग्नी दए बुझाईआ। समरथ पुरख कल खेल खिलाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। सतिजुग साचा रथ चलाउणा, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। लोकमात बेड़ा इक्क तराउणा, चार वरनां ल्ए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्त अन्त आप हो जाईआ। आपे अन्त आपे आदि, आदि जुगादि आप अख्वाया। आपे सन्त आपे साध, आपे सति सति वरताया। आपे ब्रह्म आपे ब्रह्मादि, पारब्रह्म आप हो जाया। आपे शब्द धुन होए नादी नाद, ताल तलवाड़ा आप वजाया। आपे अगम्म अगम्मड़ा बोध अगाध, अलक्ख अलक्खणा भेव ना राया। आपे सुनणेहारा फ़रियाद, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। आपे भगतां वेला रक्खे याद, गुरमुखां विछड़ कदे

ना जाया। कलिजुग अन्तिम देवण आया दाद, पिछला लहिणा दए चुकाया। जन्म कर्म पूर्ब साथ, अगला लेखा दए समझाया। एका विकणा सतिगुर हाट, हाढ़ सतारां दिवस सुहाया। गुरमुखां किसे ना नुहाए तीर्थ ताट, सतिगुर चरन दुआरा मजन इक्क कराया। सोहँ शब्द पूजा पाठ, हरि हरि पारब्रह्म मिलाया। किसे ना विकणा दूजे हाट, निउँ निउँ सीस ना किसे झुकाया। एकँकारा करनहारा पूरा घाट, साचे कंडे रिहा तुलाया। अग्गे नेड़े दिसे वाट, पिछला पन्ध मुकाया। काया चोला सभ दा जाए पाट, बिन सतिगुर पूरे ना कोई सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद सोलां वेख वखाया। वीह सद सोलां फुलया फुल्ल, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। हरिसंगत तेरा पावण आया मुल्ल, करता कीमत आपे दए चुकाईआ। आपे वसण आया कोल, नगर खेड़ा आपणा आप तजाईआ। आप वजावण आया ढोल, सोहँ आपणा नाउँ धराईआ। आपे तेरे पर्दे रिहा फोल, आपणे पर्दे अग्नी भेट चढ़ाईआ। आपे तेरी काया रिहा मवल, आपणी काया ना कोई वखाईआ। आपे अमृत भरया तेरे कँवल, आपणा कँवल पहले भन्नाईआ। आपे तेरे अन्दर रिहा बोल, आपणा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ पहलों ढाहीआ। आपे तेरे पर्दे रिहा खोल्ह, आपणा पर्दा मुख तों लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवणहारा साचा वर, सम्मत सोलां लाहे डर, निहकलंक करे रुशनाईआ। निहकलंक गाउणा ढोला, हरि प्रगट नर अवतारया। सतारां हाढ़ी बदलया चोला, प्रगट होए विच संसारया। कोए ना रक्खे पर्दा उहला, सिँघ पूरन विच समा रिहा। गुर गोबिन्द बण विचोला, सम्बल नगरी डेरा ला ल्या। साधां सन्तां जीआं जन्तां चारों कुन्ट प्या रौला, हरि का भेव कोई ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद सोलां आपणा पर्दा आपे लाह रिहा। झूठा पर्दा जाणा लथ्थ, हाढ़ सतारां वड वड्याईआ। चारों कुन्ट नज़री आए पुरख समरथ, पूरन पूरे विच समाईआ। इक्क खुल्हाए साचा हट्ट, चार वरनां वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन जोत आप हो जाईआ।