पुस्तकालयभाग ८

१७ हाढ़ २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच शब्द जैकार

अचरज खेल करे भगवान, आदि पुरख वड वड्याईआ। प्रगट होया विच जहान, पारब्रह्म रूप वटाईआ। आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला नौजवान, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। जोती नूर श्री भगवान, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। पुरख अगम्म अगम्मड़ा आपे होया मेहरबान, आप आपणी दया कमाईआ। आप उपाया आपणा

सच मकान, थिर घर साचा नाउँ रखाईआ। आपे शाह आपे सुल्तान, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणी कल वरताईआ। कुलवन्ता हरि भगवन्ता, पारब्रह्म अख्वाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग करदा आया। आदि जुगादी साची बणता, हरि साचा आप बणाया। खेले खेल नारी कन्ता, साची सेज हंढाया। पुरख अबिनाशी एका रंग चढ़ाए बसन्ता, उतर कदे ना जाया। आपणे दर दुआर हरि निरँकार कर पसार आपे होए मंगता, मंगणहार आप अख्वाया। दर दरवेश नर नरेश आपे लँघदा, आपणा मन्दिर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। आपणा नाउँ आपे धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। करता पुरख करनी कर, आपणी किरत कमाईआ। आपणा देवणहारा वर, आपे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणी रचना आपे रच, आपणा नाउँ धराया। आपे वेखे सच सच्च, सच आप वरताया। आपणे अन्दर आपे गया रच, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहार पुरख अकाल, एका एकँकारया। आपे दाता दीन दयाल, आपे खेले खेल अगम्म अपारया। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली आप वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरा रिहा। जुग जुग खेल खेल भगवाना, हरि हरि भेव ना राया। वसणहारा सच मकाना, नेहचल धाम अटल सुहाया। दीपक जोती इक्क महाना, परम पुरख जगाया। खेले खेल दो जहानां, घर साचा इक्क सुहाया। राग अनादी इक्क तराना, आपणा आपे गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाया। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकार, आपणा आप प्रगटाईआ। इक्क इकल्ला निराकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी आसण लाईआ। आपे सेवक सेवादार, आपणी सेव कमाईआ। आपे शाह भूप सुल्तान, आप आपणा हुक्म चलाईआ। आपे खड़ग खण्डा तीर कमान, आपे रिहा सीस लगाईआ। आप झुलाए सच निशान, सच सुच्च वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी आपे रिहा कराईआ। करनहारा पुरख करतारा, एका एक अख्वाया। आदि जुगादी खेल अपारा, जुग जुग आप कराया। साचा मन्दिर कर उज्यारा, दीवा बाती इक्क जगाया। इक्क शब्द इक्क भण्डारा, एका नाम वरताया। एका शस्त्र कर त्यारा, एका सीस जगदीश टिकाया। एका रक्खे तिक्खी धारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाम धराया। अजूनी रहित एका निरँजण, एका एक अख्वांयदा। दानी दाता दर्द

दु:ख भय भंजन, आप आपणा खेल खिलांयदा। आप आपणा बणे सज्जण, सज्जण मीत आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धरांयदा। जुग करता हरि करनेहारा, पारब्रह्म आप अख्वाया। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर समझाया। एका नाम सच भण्डारा, एका रिहा वरताया। ब्रह्मा विष्न दए सहारा, शिव शंकर सेवा लाया। करोड़ तेतीसा दए सहारा, आप आपणा खेल खिलाया। त्रैगुण तेरा मीत मुरारा, त्रै त्रै मेल मिलाया। पंज तत्त कर उज्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश होए सहाया। मन मति बुध बन्न्हे धारा, नौ दर खोज खुजाया। महल्ल अटल उच्च मिनारा, घर घर विच टिकाया। निरगुण बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण दीपक इक्क जगाया। पारब्रह्म भेव न्यारा, भेव किसे ना पाया। आपे वसे सभ तों बाहरा, आप आपणी रचन रचाया। आदि जुगादी जुग जुग खेल करतारा, खेलणहारा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाया। सचखण्ड निरगुण धार, सचखण्ड बणत बणाईआ। निरगुण जोत जगे अपार, पंज तत्त ना कोई रखाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, ना कोई कन्त सुहाग हंढाईआ। ना कोई मन्दिर ना कोई घर बार, दर दुआर ना कोई वखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आपणी कल वरताईआ। जोती नूर शब्द कटार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एका रूप दरसाईआ। सचखण्ड दुआर साचा रंग, हरि हरि आप सुहाया। पुरख अबिनाशी मंगी मंग, आपणी झोली आपे डाहया। आपणा वेखे सच पलँघ, घर साचे आप रखाया। दाता दानी सूरा सरबंग, एका एक अख्वाया। आदि जुगादि ना होए भंग, जुग जुग आपणी रचन रचाया। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर हरि निरँकार, निरगुण धारा आप चलाया। निरगुण धार जोत अकाल, हरि हरि आप जगाईआ। दीपक आपणा आपे बाल, आप करे रुशनाईआ। आपे गगन मण्डल पावे रास दीपक होए थाल, रवि ससि आप लटकाईआ। आपे करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ रखाईआ। आपे दो जहानां साचा माली, साची करनी रिहा कराईआ। आपणी घाल आपे घाली, आपणा लेखा आपणे लेखे लाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली, चाल निराली इक्क रघुराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सिँघासण पुरख अबिनाशण एकँकारा कर पसारा, थिर घर बैठा आसण लाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, निरँकारा रूप वटाया। आपे वस्सया नेहचल धाम अटला, उच्च मुनार इक्क वसाया। सच सिँघासण आपे मल्ला, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ धराया। निरगुण धार तेज़

कटार, शब्द खण्डा चमकाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह हो त्यार, बेपरवाह आप अख्वाईआ। आदि निरँजण ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। आदि शक्ति कर प्यार, एका संग निभाईआ। जोद्धा सूर बली बलकार, आपणी भुजा आप उठाईआ। आपणा बल आप विचार, आपे वेख वखाईआ। खड़ग खण्डा साची धार, आप आपणी वंड वंडाईआ। जेरज अंड कर पसार, उत्भुज सेत्ज मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार आप चलाईआ। निरगुण धार पुरख अबिनाशा, आपणी आप चलांयदा। आपे मण्डल पावे रासा, आपे वेख वखांयदा। आपे खेले खेल तमाशा, खेलणहार आप हो जांयदा। आपे वसे पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल आप रहांयदा। आपे लक्ख चुरासी करे वासा, आपे मुख छुपांयदा। आपे होए दासी दासा, जन भगतां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नौ नौ चार धार, हरि साचे नाउँ रखाया। नौ नौ चार चौकड़ी उतरी पार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। ब्रह्मा ब्रह्म पुरी रोवे ज़ारो ज़ार, ना दिसे कोई सहार, शिव शंकर करे दर पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाया। विष्नूं मीता मीत मुरार, हरि साचे संग बणाया। करोड़ तेतीसा आई हार, सुरपति इन्द ना होए सुहाया। गण गंधर्ब रहे पुकार, किन्नर यच्छप ना राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। आप आपणा नाउँ रंग, नौ संग चार चार कुड़माईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी होई भंग, कलिजुग अन्तिम वेला आईआ। पारब्रह्म वजाए इक्क मृदंग, गुर पीर ना कोई अख्वाईआ। शब्द सुहेला वसे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। लोआं पुरीआं आपे लँघ, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाईआ। नौ नौ चार मंग, चार चार संग रखाया। आदि जुगादी साचा कन्त, ओअँ नाउँ धराया। राम रामा बणाए बणत, कृष्न कृष्न वड्याआ। सतिनाम वस्सया चित्त, निरगुण नानक गाया। गोबिन्द चलाई साची रीत, वाहिगुरू फतिह गजाया। ना कोई मन्दिर ना मसीत, ना गुरदुआर वखाया। जो जन हिरदे रक्खे चीत, सतिगुर पूरा होए सहाया। आदि जुगादी परखे नीत, आप आपणा नाउँ धराया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कीट कीटां अन्दर डेरा लाया। देवणहारा नाम अनडीठ, नाम अनमुल्ला आपणे हट्ट विकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाया। पारब्रह्म निरँकारा, हरिजन विछड़े मेलण आया। देवे नाम भण्डारा, गुर गुर चेले वेखण आया। कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेख चुकाए रवि ससि सतारा। रवि ससि सतार लेख चुकावणा, हरि साचे वड वड्याईआ। सप्तम रिखी गोद सुहावणा, वेला अन्तिम दए गवाहीआ। जोती तेज इक्क वखावणा, नूरो नूर करे रुशनाईआ।

ज़िमी अस्माना डेरा ढाहवणा, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। आपणी कल आप वरतंत, करनहार आप अख्वाया। पुरख अबिनाशी साचा कन्त, घर साचे वेख वखाया। जन भगतां चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। तोड़णहारा गढ़्ह हँगत, दूई द्वैती मेट मिटाया। दर दरवेश होए मंगत, मंगणहार वेस वटाया। वेखणहार साची संगत, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंक कलि प्रगट होया, त्रैलोक वज्जे वधाईआ। चौदां लोक रहे ना सोया, चौदां तबकां दए उठाईआ। गुरमुखां देवे धुरदरगाही साचा ढोआ, नाम निधाना झोली पाईआ। अमृत बीज साचा बोआ, साचा फल खुआईआ। आदि जुगादी नवां नरोआ, ना मरे ना जाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोआ, वेद शास्त्र सिमरत पुराण खाणी बाणी भेव कोए ना पाईआ। आपणे जैसा आपे होया, आप आपणा रूप वटाईआ। वेखणहारा बाल नौजवाना , लोकमात करे रुशनाईआ। जन भगतां अमृत आत्म चोआ, झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी करनी आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम हरि हरि आया, हरि साचा खेल खिलांयदा। गुरमुख सोया मात उठाया, दे मति आप समझांयदा। एका दर एका घर एका वर आपे होया, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा वेख वखांयदा। नौ नौ चार पार किनारा, हरि सतिगुर आप करांयदा। प्रगट हो विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गोबिन्द मीता दए सहारा, गुर गुर शब्द अल्हांयदा। भगती भगत भरे भण्डारा, आत्म ब्रह्म जणांयदा। नाम खण्डा तेज कटारा, गुरसिखां हथ्थ फड़ांयदा। आपे बैठा अद्धविचकारा, आपणा सीस भेट वखांयदा। मनी सिँघ चीरया आरा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। आपणा आप पहलों वारा, दूजा खेल खिलांयदा। कलिजुग करे पार किनारा, खाली हथ्थ वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां एह समझांयदा। गुरमुख तेरी तेज कटार, हरि साचे सीस उठाईआ। चरन प्रीती कराए इक्क प्यार, दूजा दर ना कोई वखाईआ। लक्ख चुरासी मारे मार, आपणी रचन रचाईआ। हरिसंगत फड़ फड़ जाए तार, देवे शब्द वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, चारों कुन्ट रही कुरलाईआ। गुरसिखां करे सच प्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। वीह सौ सोलां बन्न्हे धार, सोलां कलीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिख्या लेखा दए समझाईआ।

वीह सद सोलां शब्द धार, हरि सतिगुर आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। दस्म दुआरी मीत मुरार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग आप कराईआ। शब्द भण्डारा लै करतार, नौ दुआर पार कराईआ। आपे आए संगत विचकार, दे मति रिहा समझाईआ। अमृत देवे ठंडी ठार, निझर धार मुख चुआईआ। शब्द धुन अनादी धार, घर घर विच वजाईआ। बज़र कपाटी खोल्ह किवाड़, सुन्न समाध खुल्हाईआ। अग्नी बुझाए तत्ती हाढ़, पंज तत्त ना कोई लगाईआ। आपणे मन्दिर देवे वाड़, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाईआ। ख़ुशी कराए नाड़ नाड़, जो जन आए सरनाईआ। वज्जे दमामा सतारां हाढ़, हरि साचा आप वजाईआ। धुरदरगाही साचा लाड़, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखाईआ। हरिसंगत मिल्या मेला, गुर पूरा आप मिला रिहा। रंग रंगाया गुरू गुर चेला, चेला गुर आप हो जाया। धुरदरगाही सज्जण सुहेला, लोकमात वेखण आया। हाढ़ सतारां चढ़ाए तेला, सम्मत सोलां साह सधाया। आदि जुगादी वसे कोला, विछड़ कदे ना जाया। नौ खण्ड पृथ्मी खेले होला, शब्द अगम्मी कल वरताया। गुर संगत तेरा चुक्के डोला, आप आपणे कंध उठाया। नौ खण्ड पृथ्मी पाए रौला, ना कोई धीर धराया। पुरख अबिनाशी बदलया चोला, निहकलंका नाउँ रखाया। आदि जुगादी बणया तोला, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। साचा रंग आप चढ़ाउँणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउँणा, कलिजुग कूड़ा दए उठाईआ। हरि सज्जण शाह वेख वखाउणा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाउँणा, एका बूझ बुझाईआ। निरगुण बाती दीप जगाउणा, अट्ठ तत्त करे रुशनाईआ। पूजा पाठ ना कोई कराउणा, कर किरपा पार कराईआ। अठसठ तीर्थ किसे ना नहाउणा, चरन सरन इक्क सरनाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर ना कोए सुहाउणा, तेरा मन्दिर आप सुहाईआ। नौ दुआरे पन्ध मुकाउणा, सुखमन टेडी नाड़ी आपे पार कराईआ। दर घर साचा वेख वखाउणा, आपणी आप करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां किरपा कर, आप आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। नौ दुआरे चुकया पन्ध, हरि साचे आप चुकाया। हरिसंगत घर घर चढ़या चन्द, गुरमुख आपणे आप चढ़ाया। देवणहारा परमानंद, निज घर बैठा आसण लाया। सतिगुर पूरा बण बख्शिंद, एका मार्ग लाया। जिस जन गाया बत्ती दन्द, लेखा लेखे दए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए तराया। शब्द खण्डा तेज कटार, सतिगुर पूरा हथ्थ उठाईआ। शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, आप आपणा हुक्म वरताईआ। मारे मार दो दो धार, दो जहानां वेख वखाईआ। ख़लक ख़ुदाई

गई हार, हू हू कर कर नाअरा लाईआ। राम राम ना कोई प्यार, रामा कृष्न ना वेख वखाईआ। सति नाम ना कोई अधार, वहिगुरू फतिह ना कोई गजाईआ। प्रगट होया निहकलंक हरि निरँकार, आपणी सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या विच संसार, साचा मार्ग ल्ए लाईआ। गुरमुखां होया पहरेदार, आप आपणी सेव कमाईआ। हरिसंगत सौणा पैर पसार, दूती दुष्ट नेड़ ना आईआ। दूतां दुष्टां देवे मार, आप आपणा हुक्म चलाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, भगतन संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी बणत बणाईआ। बणत बणाई हरि ब्रह्मण्डा, वंडी वंड वंडांयदा। वढ्ढणहारा लक्ख चुरासी कंडां, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। चार कुन्ट नौ खण्ड सति दीप मेटणहारा भेख पखण्डा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। एका प्याए जाम साचे धाम गुरमुखां पाए ठंडा, आपणी सेव कमांयदा। नार दुहागण गुरसिख ना दिसे रंडा, साचा कन्त आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा तेज कटार, हथ्थ फड़ी आप निरँकार, सत्तां दीपां मारे मार, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। गुरमुखां हरि हरि बेड़ा बन्न्ह, आपणा खेल खिलांयदा। सतिजुग चढ़ाए साचा चन्न, कलिजुग कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां कहे धन्न धन्न, नौ सौ चुरानवें किसे हथ्थ ना आंयदा। प्रगट हो निरँकार, लोकमात लै अवतार, सोहँ शब्दी डंक वजांयदा। नानक गाया आपणी वार, मंगी मंग बण भिखार, देवणहार सच्ची सरकार, एका भिच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां इच्छया आप करांयदा। आपे खड़ग तेज कटार, आपे खण्डा रिहा चमकाईआ। शाह सुल्तानां दो जहानां वेखे विगसे करे विचार, आप आपणी रचन रचाईआ। शस्त्र बस्त्र कर त्यार, सोलां कलीआं इक्क शृंगार, साचा अस्व आप दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आपे रंगे लोकमात मूल ना संगे, निर्भय रूप आप हो जाईआ। निर्भय रूप आप करतार, प्रगट होया विच संसार, लक्ख चुरासी करे खुआर, साधां सन्तां ना देवे कोई सहार, जोती सभ दी खिच हरिसंगत तेरे चरनां हेठ दबाईआ। साधां सन्तां आई हार, कोई ना पावे किसे सार, धीरज जत ना कोई धरांयदा। जप तप गए हार, गुर दर ना कोई प्यार, मन्दिर मस्जिद हाहाकार, साची रक्खया ना कोई करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर आप अख्वांयदा। निहकलंक कल प्रगट होया, परम पुरख सुल्ताना। सतिगुर पूरा कदे ना सोया, खेले खेल दो जहानां, गुरमुखां देवे नाम सच्चा ढोआ, नाल रलाए अनहद शब्द सच्चा मरदाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका खण्डा शब्द चमकाणा।

आपणा सीस आपे कट्ट, गुरमुखां वखाए साचा हट्ट प्रगट होए झट पट, जोती नूर लट लट, चार कुन्ट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खण्डा फड़ कटार, मारनहारा मार, प्रगट होया विच संसार, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, मनमुखां दए सजाईआ। गुरमुख साचा साजण मीता, हरि साचे मेल मिलाया। प्रगट होया इक्क अतीता, दिस किसे ना आया। आदि जुगादी ठंडा सीता, सतिगुर नाउँ धराया। आपे जाणे आपणी रीता, वेद कतेब भेव ना राया। लक्ख चुरासी परखे नीता, देवणहार सर्ब सजाया। नाम निधान जिस जन पीता, आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सज्जण चरन धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल दए गंवाया। शब्द हुलारा साची धार, गुर सतिगुर आप चलाईआ। कालख टिक्का दुरमति मैल झूठी शाही दए उतार, जो जन आए सरनाईआ। अमृत भरे नाम भण्डार, काया करे ठंडी ठार, सांतक सति वरताईआ। एका रंग रंगाए पुरख नार, मेल मिलावा कन्त भतार, साची सेजा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा धार, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां दए वड्याईआ। सम्मत सोलां गया चढ़, हरि साचा सेव कमांयदा। गुरमुख साचे मेल मिलाए फड़ फड़, सोलां हाढ़ी दिवस सुहांयदा। भरम भुलेखा दूर कर, आपे हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। आसा मनसा पूर कर, आपे बेआस ना कोई वखांयदा। चरन भरवासा इक्क धर, ना कोई दूजा राह तकांयदा। सिर समरथ हथ्थ टिकाया, सर्ब कला समरथ आप अख्वांयदा। साढे तिन्न हथ्थ तेरा रथ चलाया, आप आपणा धक्का लांयदा। कलिजुग अन्तिम बोध अगाध शब्द बाणी अकथना अकथ चलाया, लेखा लिख्त ना कोई लिखांयदा। लक्ख चुरासी मथ वखाया, नाम मधाना एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। निहकलंका कल अवतारा, सम्बल धार बंधाईआ। गुर गोबिन्द कर प्यारा, सिँघ सिँघ वेख वखाईआ। उच्च महल्ल अटल मुनारा, बैठा आसण लाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नानक मेला मीत मुरारा, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। सर्ब जीआं सांझा यारा, परवरदिगार इक्क ख़ुदाईआ। ऐनलहक्क लाए नाअरा, आप आपणा नूर वखाईआ। राम सीता कर प्यारा, शास्त्र सिमरत फोल फुलाईआ। कान्हा कृष्ना दए हुलारा, एका ज्ञान दृढ़ाईआ। नाम सति सति वणजारा, वाह वाह गुरू वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, भेव कोई ना पाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, आप आपणी कल वरताईआ। जन भगतां देवे शब्द भण्डारा, सोहँ झोली पाईआ। सचखण्ड वखाए सच दुआर, हरि बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका खण्डा विच ब्रह्मण्डा, हरि हरि नाम चमकाईआ। नाम अवल्ली धार, एकँकार हरि निरँकार,

निरगुण आप चलांयदा। प्रगट हो विच संसार, पावे सार शब्द अधार, अनहद ढोला साचा गांयदा। राउ रंक करे प्यार, चार वरनां दए सहार, राज राजाना मेल मिलांयदा। शाह सुल्तानां करे खुआर, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। दूई द्वैती मेटे धार, शरअ शरीअत पार किनार, साची सिख इक्क समझांयदा। एका नाअरा शब्द जैकार, एका रामा कृष्ना हरि अवतार, नानक गोबिन्द इक्क वखान, संग मुहम्मद पावे सार, वेखणहारा चार यार, ईसा मूसा संग रलांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, आदि जुगादी बन्न्हे धार, प्रगट हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, मारी जाए वारो वार, दिस ना आए विच संसार, मनमुखां मुख ना आप वखांयदा। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सिँघासण पुरख अबिनाशण हरि अनमुल्ला, करता कीमत आपे पांयदा। जगत तराजू किसे ना तुला, तोलणहार आप अख्वांयदा। कदे ना जम्मया उच्ची कुला, आपणी कुल ना कोई बणांयदा। आदि जुगादि कदे ना भुल्ला, अभुल आप अख्वांयदा। गुरमुखां पावण आया मुल्ला, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सिँघासण एका एक सुहांयदा। सच सिँघासण हरि निरँकारा, एका एक उपाया। निरगुण दीपक कर उज्यारा, जोती जोत प्रगटाया। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, धुनी नाद इक्क वजाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए विच संसारा, सम्मत सोलां आपणा पर्दा आपे दए लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया। सम्मत सोलां चुकया पर्दा ओहला, हरि आपे जोत जगाईआ। गुरसिख गाओ घर घर ढोला, मिल्या पारब्रह्म वड वड्डी वड्याईआ। दिवस रैण वसे कोला, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख बणाए कला सोलां, जो जन रहे सरनाईआ। मनमुखां व्याहे आत्म बोला, आपणा खण्डा आप उठाईआ। ग़रीब निमाणे गुरसिख निताणे आप आपणी गोद उठाए आप बणया भोला, भोले भाउ ल्ए तराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, आदि निरँजण अलक्ख बेपरवाहीआ। आदिन अन्ता हरि निरँकारा, प्रगट होया विच संसारा, शब्द सरूपी फड़ कटारा, आप आपणा बदलया चोला, आप आपणी खेल खिलाईआ। अगम्म अगंड़ा अगम्मड़ी कार, हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े वस्सया बाहर, अलक्ख निरँजण इक्क जैकार, सचखण्ड लोकमात एका नाअरा रिहा लगाईआ। मनमुखां करे ख़बरदार, सोया रहे ना विच संसार, प्रगट होया निरगुण हरि करतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। धुर दा शब्द धुर दी बाण, गुरमुख सुणाए आप कान, कलिजुग अन्तिम लौहण आया मकान, मनमुख रोवण चार कुन्ट देवण दुहाईआ । नाल रलाए पंज शैतान, भरमे भुल्ले जीव निधान, माया ममता बेईमान, जगत विद्या रही भुलाईआ। जो जन रसना सोहँ गाण, काया मन्दिर मिले

भगवान, शब्द झुलाए साचा निशान, अट्ठे पहर रंग रंगाईआ। जूठे झूठे सर्ब पछताण, वेले अन्त ना कोई मकान, दर दर फिरदे बेईमान, साचा दर ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम धार अपर अपार, प्रगट कर विच संसार, सोहँ खण्डा कर त्यार, आप आपणे रंग रंगाईआ। सोहँ शब्द तेज कटारी, हरि आपणे हथ्थ उठांयदा। खेले खेल अगम्म अपारी, अलक्ख अलक्खणा भेव ना आंयदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, दीपक दीप आप जगांयदा। जन भगतां करे जगत प्यारी, आत्म शक्ति वखांयदा। बूंद रक्त रिहा उधारी, रत्ती रत्त सुकांयदा। पार कराए नर नारी, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पांयदा। कट्टणहारा जुग जुग बीमारी, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। साचा मेला कन्त भतारी, आत्म सेजा इक्क सुहांयदा। नाता छुट्टे सर्ब संसारी, सतिगुर पूरा लड़ लगांयदा। सम्मत सोलां सतारां हाढ़, बेआस निरास ना कोई वखांयदा। बेआस किनारा करया पार, हरि साचे मेल मिलाया। चरन कँवलां बख्शे इक्क प्यार, एका दर वखाया। एका नाम एका ढोला एका सोहला जै जैकार, एकँकारा एका मुख सलाहया। छत्ती राग ना पायण सार, नारद सुरस्ती दए दुहाया। गौड़ी भैरों रहे विचार, धनासरी आपणा तन कटाया। जैतसरी होए लाचार, गौंड कानड़ा ना कोई खुआया। पूत सपूता कर त्यार, पारब्रह्म खेल खिलाया। चारे कूटां कर पसार, दहि दिशा वेख वखाया। धुन अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद ताल वजाया। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, सोहँ रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। बेआस किनारा गया पैंडा मुक्क, हरि साचे जग मुकाया। हरिसंगत तेरा भार आपे चुक्क, आपणे सीस उठाया। सोलां साल रिहा बुक्क, आपणा मुख छुपाया। हाढ़ सतारां ढोआ गया ढुक, आपणा पर्दा देवे लाहया। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाया। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, प्रभ साचा दए सजाया। कलिजुग बूटा गया सुक्क, पत डाली रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा पार किनारा, शब्द अगम्मी दए सहारा, आत्म अन्तर इक्क वणजारा, आपणा वणज कराया। पार किनारा साचा घर, हरि हरि आप वखांयदा। आवण जावण चुक्के डर, लक्ख चुरासी गेड़ कटांयदा। चरन धूढ़ नुहाया साचे सर, दुरमति मैल मिटांयदा। आपणी किरपा आप कर, आपणी रंगण आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा सगन आप मनांयदा।

कलिजुग कल वरताई आप प्रभ, करनहार खेल खिलाया। सन्त सुहेले जुग जुग विछड़े आपे लभ्भ, आप आपणा मेल

मिलाया। उलटी करनहारा कँवल नभ, अमृत झिरना दए झिराया। पंच विकारा दए दब्ब, हरिजन साचे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप अपणा दर खुल्हाया। आपणा दर खोल्ह दुआरा, हरि साचा वेख विखंदड़ा। पुरख अबिनाशी भेव न्यारा, जुगा जुगन्तर आप करंदड़ा। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखंदड़ा। गोबिन्द साचा मीत मुरारा, हरि साचा मेल मलंदड़ा। शब्द विचोला बण संसारा, साचा खेल खिलंदड़ा। गुरमुख मेले वारो वारा, आप आपणा धाम सुहंदड़ा। निरगुण जोती निरगुण धारा, निरगुण नाम सुहंदड़ा। निरगुण दीवा निरगुण बाती कमलापाती कर उज्यारा, आप आपणा मुख विखंदड़ा। बूंद स्वांती अमृत धार ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिरंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला मेल मिलंदड़ा। मेल मिलावा पुरख सुल्तान, हरि सज्जण वड वड्याईआ। घर मन्दिर गाए गोपी काहन, साची रास वखाईआ। साची सुरती कर प्रनाम, एका राम ल्ए प्रनाईआ। एका नूर श्री भगवान, एका शब्द कुड़माईआ। नाम सति सति प्रधान, परम पुरख उपाईआ। वाह वाह गुरू गुर सारे गाण, गावणहारा दिस ना आईआ। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। हरिजन मेला दो जहान, घर साचा वेख वखाईआ। एका राग सुणाया कान, एका बूझ बुझाईआ। इक्क वखाए सच मकान, चौदां चौदां आप खुल्हाईआ। एका अमृत पीण खाण, एका ब्रह्म वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम बेपरवाह, आपणी दया कमांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, साची सिख्या इक्क समझांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पकड़े बांह, वेले अन्त ना कोई छुडांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल अगम्म पुरख अबिनाशी, आपणा आप कराईआ। प्रगट हो घनकपुर वासी, पुरी घनक वड्याईआ। जन भगतां लाहे जगत उदासी, आपणे रंग रंगाईआ। दर दुरकाए मदिरा मासी, हरिजन साचे वेख वखाईआ। भेव ना पायण पंडत कांशी, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी निरगुण नूर जोत प्रकाश नूरो नूर डगमगाईआ। किसे हथ्थ ना आए पृथ्मी आकाशी, गगन गगनां विच समाईआ। हरिजन मेले रसन स्वासी, जो जन रहे ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मति रिहा समझाईआ। रसन जिह्वा हरिजन गावण, राम नाम उरधारा। मेल मिलावा जिउँ बल बावन, प्रगट होए विच संसारा। मारे दुष्ट पंच विकारा रावण, राम रामा रूप करतारा। कान्हा कृष्ना बणया ज़ामन, द्रोपत सुत्त द्रोपती अधारा। पंच फड़ाए आपणा दामण, आपे लाए सतिगुर नाअरा। मेट मिटाए कामनी कामन, घर दीपक कर उज्यारा। रैण अन्धेरा चुक्के शामन, एका प्रगटे गुर अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपारा। अगम्म

अगोचर अगम्म अथाह, पारब्रह्म अख्वाया। निरगुण सरगुण बण मलाह, गुर सतिगुर नाउँ धराया। हरिजन वेखे थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाया। साचा मेला नगर ग्रां, काया खेड़ा इक्क वसाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाया। देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपे बणया पिता माँ, गुरमुख साचे गोद उठाया। करन आया सच न्याँ, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। सतिजुग साचा मार्ग देवे ला, सूर गाँ ना कोए खाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा रिहा लिखाया। आपणा लेखा आप लिखावणा, लिखणहारा आप हो जांयदा। पारब्रह्म प्रभ नाउँ धरावणा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। विष्नूं वंसी आप अख्वावणा, विश्व रूप समांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म प्रभ भेव चुकावना, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। शंकर शंकर संग रलावणा, हरी हरि वेख वखांयदा। त्रैगुण माया फुल्ल चढ़ावणा, पंचम मंगल गांयदा। पृथ्मी आकाश आप सुणावणा, एका नाअरा लांयदा। गगन पतालां फेरा पावणा, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। जुगा जुगन्तर नाम धरावणा, आप आपणी कल वरतांयदा। चारे वेदां वेख वखावणा, वेद विदांता आप उपांयदा। सन्त भगत भगवन्त मेल मिलावणा, नाम डोरी इक्क बंधांयदा। गुर चेला एका रंग रंगावणा, गुर गोबिन्द खेल खिलांयदा। शब्द रंगीला पलँघ विछावणा, आत्म सेजा सच सुहांयदा। नर नरायण नारी कन्त मेल मिलावणा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखांयदा। मिल सखीआं पंचम बहि गावणा, राग अनादी धुन उपजांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजावणा, खोजणहारा दिस ना आंयदा। बोध अगाधी शब्द चलावणा, सोहँ ढोला आपे गांयदा। सम्मत सोलां मेला मेल मिलावणा, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकांयदा। हाढ़ सतारां दिवस सुहावना, बावन अक्खरी पूर करांयदा। पैंतीस राग तेरा अलावणा, गुर गुर सेव कमांयदा। पारब्रह्म प्रभ आप अख्वावणा, दस सतारां जोड़ जुड़ांयदा। पहली हाढ़े रंग रंगावणा, आपणी करनी आप करांयदा। दूजा पर्दा आपे लाहवणा, आप आपणा मुख वखांयदा। तीजा नेत्र इक्क खुल्हावणा, आप आपणा नूर दरसांयदा। चौथे पद मेल मिलावणा, साचा घर वसांयदा। पंचम मीता पंचम गुर पंचम मेला आप करावणा, पंचम मुख आप सलांहयदा। छेवें दर राग अलावणा, नाद अनाद ना कोई वजांयदा। सति पुरख निरँजण आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी एका एक धाम सुहावणा, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। हरिजन साचे वेख वखावणा, अट्ठ अठोतरी माला ना कोई गल लटकांयदा। नौ दुआरे खोज खुजावणा, नौ दर बणत बणांयदा। दस्म दुआरी पर्दा लाहवणा, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहांयदा। चतुर्भुज आप अख्वावणा, आप आपणी भुजा उठांयदा। पूजा पाठ ना कोई करावणा, अभ्यास तप ना कोई जणांयदा। निउली कर्म ना कोई अख्वावणा, सीस ख़ाक ना कोई पांयदा। जल धारा ना कोई ठरावणा, अग्नी तत्त ना कोई जलांयदा। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ावणा, पिछला

लहिणा झोली पांयदा। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, चार वरनां इक्क समझांयदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहावणा, एका दर सुहांयदा। नारी कन्त हरि भगवन्त रूप बसन्त इक्क चढ़ावणा, लाल गुलाला दीन दयाला एका रंग रंगांयदा। साध सन्त गुरमुख साचे आपा तरावना, आया जिस जन आपणे चरन टिकांयदा। पंज तत्त बणाए बणत महिमा अगणत जुगा जुगन्तर आप आपणा भेव खुल्हावणा, भेव अभेदा अछल अछेदा आप हो जांयदा। पुरख सुल्तान हरि मेहरबान शब्द अनादी ढोला एका गावणा, सोहँ नाउँ रखांयदा। निरगुण धार हो उज्यार, पुरख करतार गुरमुख साजण ल्ए उभार, निहकलंक वज्जी डंक राउ रंक आप उठावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पुरख अबिनाश खेल तमाश, आदि जुगादी जुगा जुगन्त हरि भगवान कर पसार विच संसार गुर अवतार पारब्रह्म आप अख्वांयदा। निहकलंक नरायण नर, नेत्र लोचण पेखे नैण, गुरमुख साचे साक सज्जण सैण, आप चुकाए लहिण देण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लहिणा साचा गहिणा आपणी हथ्थीं झोली पांयदा। साचे मन्दिर साचे अन्दर साचे घर हरिदुआर गुरमुख साचे साचे बहिणा, हरि साचा आप बहांयदा। सम्मत सोलां तोल्लया तोला, ना कोई पाया तोला, एकँकारा हरि निरँकार कर पसार आत्म धार, निरगुण सरगुण गुण अवगुण छाण पुण लक्ख चुरासी जम की फाँसी हरिजन साचे दए लटकाईआ। मण्डल रासी शाहो शाबासी पृथ्मी आकाशी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां कर विचार, हाढ़ सतारां इक्क प्यार, साध सन्त हरिदुआर गुरमुख सोहिण चरन दुआर भगतां अमृत नाम आप प्याईआ। गुरमुख सज्जण सुहेले, घर साचे मेल मिलाईआ। मिल्या मेल गुरू गुर चेले, गुर गोबिन्द करे कुड़माईआ। सन्त सुहेले आपे मेले, मिल सखीआं मंगल गाईआ। सतिगुर पूरा निरगुण जोत हाज़र हज़ूर ज़ाहर ज़हूर नेड़े दूर ना कोई जाणे आत्म अन्तर ब्रह्म पछाणे सतिगुर पूरे चले भाणे, दे मति आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रंग रिहा रंगाईआ। रंगण रंग रंग चलूल, गुरमुख ना जाए भूल, करनहारा सूलीउँ सूल, आप चुकाए पिछला मूल, अग्गे मार्ग एका पांयदा। पुरख अबिनाशी गुरमुखां उत्ते बरख़े फूल, आदि जुगादि ना जाए भूल, हरिजन साचे आपणी गोद उठांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशी ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई धरत धवल ना पृथ्मी आकाश ना जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोई जल थल ना कोई गार, डूँघे सागर ना जाए तार, पुरख अगम्म ना मरे ना जाए जम्म, आपे जाणे आपणा कम्म, थिर घर साचा सचखण्ड अपर अपारा, हरि निवास पुरख अबिनाश, भेव कोए ना पांयदा। जोत निरँकार प्रगट संसार खेल अपार गोबिन्द धार शब्द कटार अपर अपार गुरमुख धार आत्म ब्रह्म नाम तन

सतिजुग दात वड करामात, एका एक झोली पाईआ। हरिसंगत तेरी उत्तम ज़ात, सतिगुर पुच्छे वात, चरन कँवल बंधाए नात, नर नरायण नेत्र लोचण आपे पेख, पिछले मेटणहारा लेख, अगला लेखा दए लिखाईआ। आपे मूंड मुंडाए मुच्छ दाढ़ी केस, आपे नानक गुर दस दस्मेश, पावे सार गणपति गणेश, वेखणहारा ब्रह्मा विष्न महेष, शाहो भूप सच सिँघासण नर नरेश, एकँकार कर पसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द खण्डा तेज कटार, गुरमुखां करे इक्क शृंगार, सोलां कलीआं अकल कला कल धार, आपणी कल वरताईआ। सम्मत सोलां हो त्यार, बदलया चोला विच संसार, गाया ढोला अपर अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्क जैकार, पुरख आपणा नाअरा लाईआ। हाढ़ सतारां करे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द संदेश इक्क सुणाईआ। हरिजन लेखा लेखे लावणा, गुर सतिगुर पूरा आप अख्वाया। सम्मत सोलां राह चलावणा, आप आपणी चाल चलाया। बेआस बेआस पार करावणा, नाम मुहाणा चप्पू एका लाया। साचा बेड़ा आप उठावणा, आपणे कंध आप उठाया। सुहागी ढोला आपे गावणा, साचा सगन मनाया। हरिसंगत दे बांह सरहाणे सोवणा, वेले अन्तिम ल्ए बचाया। राए धर्म ना दर पुछावणा, चित्रगुप्त ना लेख वखाया। लाड़ी मौत ना मौत प्रनावणा, आप आपणा खेल खिलाया। आए घर खोल्हे दर चुकाए डर, देवे दरस नारी नर बाल बिरध जवान एका रंग रंगावना, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेला साचे दर, हरिसंगत आप कराईआ। नौ नौ चार वस्सया खेड़ा, हरि सतिगुर आप वसाया। कलिजुग अन्तिम आया बन्न्हण बेड़ा, आप अपणा संग निभाया। लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, उलटी लट्ठ गिढ़ाया। धरत मात दा खुल्हा वेहड़ा, आपे दए कराया। दो जहानां सच निबेड़ा, साचा दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे वेख वखाया। हरि सज्जण जोड़ जुड़ंदड़ा, सम्मत सोलां कर विचार। पूरन इच्छया आप करंदड़ा, भरे नाम भण्डार। हउमे हँगता रोग मिटंदड़ा, बख्शे चरन प्यार। साचा मन्दिर इक्क सुहंदड़ा, निरगुण बाती कर उज्यार। शब्द अनादी इक्क सुनंदड़ा, अनहद धुन सच्ची धुन्कार। दर दरवाजा आप खुलंदड़ा, बज़र कपाटी देवे पाड़। साची हाटी नाम विकंदड़ा, आप सुहाए दस्म दुआर। हरिजन तेरा राह तकंदड़ा, निरगुण बैठा कर प्यार। हाढ़ सतारां मेल मिलंदड़ा, लेखा लिख्या अपर अपार। आवण जावण गेड़ कटंदड़ा, लक्ख चुरासी दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे पार किनार। बेआस किनारा पार उतारा, हरि सतिगुर वड वड्याआ। गुरमुख साजण कर प्यारा, नाम अधार हरिजन झोली पाया। वणज वपारा एकँकारा, निराकारा आप कराया।

शब्द भण्डार विच संसार, निरगुण धार रिहा चलाया। बंक दुआरा थिर दरबारा, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाया। जागरत जोत इक्क जगा, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। ब्यास किनारा पार करा, गुरमुख बणे मलाहीआ। खेवट खेटा बेड़ा रिहा चला, दिवस रैण वाहो दाहीआ। सम्मत सोलां नाल रिहा रला, सोलां कल दए वड्याईआ। बदलया चोला बेपरवाह, सोहँ ढोला साचा गाईआ। साचा सोहला ल्या सुणा, सो पुरख निरँजण मेल मिलाईआ । साचे तोले तोल ल्या तुला, नाम वट्टा एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। तोलण आया हरि करतार, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। नाम कंडा अपर अपार, कलिजुग अन्तिम नाल लिआंयदा। नानक गाई तेरां धार, त्रैगुण वेख वखांयदा। सम्मत चौदां हो त्यार, एका इक्की पांयदा। सम्मत पन्दरां खेल अपार, तीर्थ तट्टां फोल फुलांयदा। खिच्ची शक्ती हरि निरँकार, जल धारा ना कोई समांयदा। सम्मत सोलां मारे मार, साधां सन्तां मुख भुवांयदा। पीर फ़कीरां मारे मार, दस्तगीर ना कोई दस्त फड़ांयदा। मुलां शेख़ मुसायक पीर करन पुकार, कुतब गौंस ना कोई छुडांयदा। पंडत पांधे रहे विचार, पान्धी पन्ध ना कोई मुकांयदा। थक्के मांदे गए हार, हरि का भेव कोई ना पांयदा। ग्रन्थी पन्थी हाहाकार, आत्म ब्रह्म ना कोई रखांयदा। नाम शब्द ना वणज वपार, निरगुण घर ना कोई बहांयदा। नानक मेला ना मीत मुरार, गोबिन्द लड़ ना कोई बंधांयदा। आत्म अमृत ठंडी ठार, प्याला भर ना जाम प्यांअदा। धर्म ना बध्धी सीस दस्तार, जूठ झूठ रसना गांयदा। सच खण्डा ना तेज़ कटार, तन कृपान ना कोई वखांयदा। अमृत सर सरोवर ना करे कोई विचार, कूड़ी क़िया कर्म कमांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, थिर बैठा वेख वखांयदा। अन्तिम प्रगट हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जुग जुग विछड़े ल्ए उभार, हरि साचा मूल चुकांयदा। साची मुक्त बणाई जुगत, भगत भगती रंग रंगांयदा। पंचम सेहरा कर कर मेहरा ना लाए देरा, आपणी धार वखांयदा। चुरासी गेड़ा मुक्के झेड़ा हक्क निबेड़ा, साचे मन्दिर डूँघी कन्दर, अन्दरे अन्दर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेआस मेला सर्ब गुणतास, सच धरवास इक्क रखांयदा। सच धरवासा चरन भरवासा, चरन कँवल वड्याईआ। साचा मण्डल साची रास, गोपी काहन सच नचाईआ । साचा पुरख साचा शाहो शाबास, घर साचा सगन मनाईआ। करनहारा पूरी आस, पूरन इच्छया आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हाढ़ सतारां सति सति वरताईआ। सति वरते सति करतार, सति सति समाया। रत्ती रत्त कर प्यार, रत्ती रत्त रंगाया। ब्रह्म मति करे उज्यार, गुरमति मेल मिलाया। साचा तत्त विच संसार, सतिगुर इक्क समझाया। धीरज जत नारी नार, सति

सन्तोख इक्क वखाया। मानस जन्म होए भट्ठ, जिस जन गुर का शब्द भुलाया। सतिजुग साची करी चट्ठ, सम्मत सोलां वेल वधाया। हरिसंगत तेरा खोल्हे हट्ट, नाम भण्डारा इक्क भराया। काया मन्दिर तीर्थ तट्ट, सर सरोवर दए नुहाया। अमृत आत्म आपे झट्ट, निझर झिरना दए झिराया। दुरमति मैल देवे कट्ट, दूई द्वैती मेट मिटाया। शब्द लपेटे साचे पट्ट, एका पल्लू हथ्थ उठाया। वेखे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। वसणहारा घट घट, कलिजुग अन्तिम जोती जामा भेख वटाया। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, मारनहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सोलां जगत मलाह, पुरख अबिनाशी बेपरवाह, जन भगतां पकड़े साची बांह, दर मन्दिर इक्क खुल्हाया। दर मन्दिर एका आपणा खोल्ह, आपणी दया कमाईआ। शब्द अनादी एका बोल, सोहँ ढोला गाईआ। आदि जुगादी करे चोल्ह, जन भगतां मेल मिलाईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला रूप आप अख्वाईआ। उलटा करे नाभ कँवल, कँवल कँवला आप भुवाईआ। ना कोई जाणे पंडत पांधा रवल, हिसाब कताब ना लेख लिखाईआ। गुरसिखां प्याए अमृत आत्म साची पौहल, नाम खण्डा विच फिराईआ। मिले वड्याई उप्पर धवल, जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाईआ। साचा अमृत मिट्ठा रस, सोहँ शब्द जैकारा। सतिगुर पूरा देवे हस्स हस्स, गुरमुखां भरया रहे भण्डारा। आपे हरिजन होए वस, आपे निउँ करे निमस्कारा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे पावे सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग खोल्हे इक्क दुआरा। साचा अमृत शब्द धार, गुरमुखां मुख चुआईआ। पंचम बाती पंच प्यार, पंचम करे पढ़ाईआ। धुर दी राणी जोत निरँकार, साचा सगन मनाईआ। मिल्या हाणी विच संसार, गुरमुख वेख वखाईआ। अमृत पाणी वार ठंडी ठार, सांतक सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां अमृत रस, गुरमुखां आप प्याईआ। अमृत रस पंचम मुक्ख, पंचम धार बंधाया। सतिगुर पूरा देवणहारा सुख, घर साचे वेख वखाया। आप उठाए आपणी कुक्ख, जन जननी आप हो जाया। लेखा चुक्के उलटा रुख, दस मास ना अग्न तपाया। मेटणहारा तृष्ना भुक्ख, दर बैठा अलक्ख जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे वरनां रंग रंगाया। चारे वरनां हरि रंग राता, रंगणहारा रंग करतारा। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ाता, ज़ातां वसे बाहरा। शब्द अनाद सच्ची धुन गुर दाता, हरि मन्दिर भरे भण्डारा। पुछणहारा साची वाता, आदि जुगादि ल्ए अवतारा। बैठा रहे इक्क इकांता, इक्क इकल्ला खेल अपारा। हरिजन बंधाए चरन कँवल सच्चा नाता, टुट्ट ना जाए विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे लिखणहारा। ब्रह्मा दर भिखार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। विष्नूं करे कल पुकार, अग्गे आपणी झोली

डाहीआ। शंकर धाहां रिहा मार, धरत धवल कुरलाईआ। करोड़ तेतीसा गया हार, सिल पूजस ना कोए कराईआ। सरगुण तेरा पार किनार, पंज तत्त ना कोई वड्याईआ। निरगुण मिल्या निरगुण धार, शब्द करी रुशनाईआ। चारे वेदां कर त्यार, पुराण अठारां संग रलाईआ। छे शास्त्र इक्क अधार, सिमरत मनू आप समझाईआ। गीता ज्ञान दस अट्ठ अठारां अर्जन मुख सलाहीआ। अञ्जीलां कुरानां कर विचार, एका कलमा रिहा सुणाईआ। नाम सति बाणी धार, गुर गुर नाम वड्याईआ। गोबिन्द खण्डा तेज कटार, विच ब्रह्मण्ड समाईआ। पावे वंडां हरि निरँकार, जगत वंड वंडाईआ। अन्तिम कलिजुग प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। जन भगतां बख्शे चरन प्यार, ना कोई दूसर करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार आप अख्वाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन प्यार, प्रेम प्याला इक्क प्याईआ। वीह सद बिक्रमी होया ख़बरदार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, दूजी कुदरत आप बणाईआ। तीजे नेत्र करे विचार, चौथे घर डेरा लाईआ। पंचम नाम शब्द धुन्कार, साचे मन्दिर आप वजाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई सोहे दुआर, बंक दुआरी वड वड्याईआ। वीह सौ सत्त खेल अपार, सति सतिवादी ख़ुशी मनाईआ। वीह सद अट्ठ अपर अपार, आप आपणी बणत बणाईआ। सन्त मनी सिँघ सुत्त दुलार, बेआस किनारा वेख वखाईआ। वीह सद नौ रंग करतार, आपणे चोले आप रंगाईआ। वीह दस होया ख़बरदार, दिल्ली दुआरे फेरा पाईआ। साचा सज्जण कर त्यार, लोकमात करे कुड़माईआ। सोलां मग्घर दिवस विचार, साचा खेल खिलाईआ। मनजीत सिँघ मन ल्ए अधार, माया ममता मोह चुकाईआ। इन्द इर्न्दासण कर ख्वार, सच सिँघासण डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर कर त्यार, दस इक्क ग्यारां नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। इक्क ग्यारां एका खेल, एकँकारा आप करांयदा। भगत भगवन्त सज्जण सुहेल, जुग जुग आप अख्वांयदा। सन्त साजण चाढ़्हे तेल, गुरमुख वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जगदीशा डेरा ढांयदा। जगत जगदीशा दस दो, आपणा कर्म कमाया। आपे जाणे आपणे राह, आपे वहिण वहाया। आपे दाता होया निरभउ, भय ना कोई रखाया। आपे लक्ख चुरासी घट घट अन्दर रिहा सौं, गुरमुख विरले मात जगाया। आपे जाणे आपणा मोह, माया ममता दए मिटाया। आपे दरस दिखाए अग्गे हो, निरगुण नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत बारां वीह सद धारा, साचा राह साचा मार्ग लाया। वीह सद बारां सच तारीक, नौ नौ चार राह तकाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव रहे उडीक, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। हरि जी दिसे ना कोई शरीक, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। हरि का लेखा सदा

बरीक, ना सके पढ़ाईआ। हरि हरि खिच्चे साची लीक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी अन्तिम वर, जन भगतां भरया शब्द भण्डार, आपणे खाली हथ्थ रखाईआ। वीह सौ बारां सम्मत चढ़या, हरि साचे आप चढ़ाया। गुर संगत तेरा अक्खर पढ़या, आपणी विद्या दए मुकाया। हरिजन तेरा घाड़ण घड़या, साची बणत बणाया। आप फड़ाया आपणा लड़या, छुट्ट कदे ना जाया। साची मेली मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दर इक्क खुल्हाया। साचा दर हरि निरँकार, वीह सौ बारां अक्ख खुल्हाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, हरि मन्दिर इक्क सुहाईआ। सच सिँघासण अपर अपार, साढे तिन्न हथ्थ बैठा डाहीआ। सिँघ लछमण सेवा करे अपार, दिल्ली लेखा गया समझाईआ। छब्बी पोह दिवस विचार, आप आपणा आसण लाईआ। वीह सौ ग्यारां बिक्रमी रंग करतार, आपणे दए चढ़ाईआ। राज राजाना लिख्या लेख अपार, साधां सन्तां गया उठाईआ। सत्त रंग निशाना कर त्यार, चव्ही हथ्थ दए चढ़ाईआ। खोल्ही नाम गट्ठ गुर करतार, गुरमुखां अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ बारां कर प्यार, हरिसंगत तेरी जड़्ह, प्रभ अबिनाशी लोकमात खड़, आपणे अन्दर आप लगाईआ। गुरमुख साचा लाया बूटा, अमृत मुख चुआया। शब्द अगम्मी दित्ता झूटा, सोहँ ढोला गाया। लहिणा देणा चुकाए जूठा झूठा, साचा मार्ग एका लाया। आप मनाया जुगां जुगां दा रुठड़ा, आप आपणा दर सुहाया। हरिसंगत बन्न्ही एका मुठड़ा, ऊँच नीच ना कोई बणाया। नर निरँकार एका तुठा, गुर रूप ना कोए दिखाया। गुर का रूप शब्द अनडिठा, कलिजुग अन्तिम आप प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह वखाया। हरिसंगत हरि कर त्यार, हरि शब्द करी कुड़माईआ। लेखा लिख्या अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लक्ख चुरासी तन शृंगार, चुरासी कलीआं वंड वडाईआ। चिट्टे अस्व हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, हथ्थ फड़या साचे माहीआ। सम्मत तेरां होया ख़बरदार, नानक तेरी धार बंधाईआ। तोला बणया विच संसार, एका ढोला गाईआ। साधां सन्तां कढ्ढया पोला, घर थिर फेरा पाईआ। राज राजानां भार करया हौला, धन माल ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। सम्मत तेरां उतरया पार, हरि सज्जण खेल खिलाया। पुरख अबिनाशी हो त्यार, निरगुण जोती नूर रुशनाया। शब्द अगम्मी कर जैकार, एका नाअरा लाया। गुरमुख साजण पावे सार, लोकमात ल्ए उठाया। गोबिन्द सूरा कर त्यार, एका बंधन बंध बंधाया। एका इक्की वेख विचार, साची सिक्खी दए समझाया। चौदां लोकां पार किनार, चौदां तबकां पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, सम्मत चौदां चौदां हट्ट खेले खेल बाज़ीगर नट, हरिजन साचे ल्ए उठाया। सम्मत पन्दरां हरि मृदंग, अपणा नाम वजाया। पावे सार गोदावरी गंग, सुरस्ती वेख वखाया। जमना मंगे आपणी मंग, निउँ निउँ सीस झुकाया। अठसठ होवण मात नंग, उप्पर पर्दा कोए ना पाया। एका इक्की रक्खी संग, चरन चरनोदक इक्क चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा लेखा पहला आप चुकाया। अठसठ तीर्थ फेरा पा, गुरमुखां नाल रलाईआ। मन्दिर मट्ठ वेखे थाँ थाँ, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। गुर दर खेल रिहा खिला, खेलणहार बेपरवाहीआ। आपणी रचना लई रचा, आपे वेख वखाईआ। आपे जोती दए टिका, आपे खिच वखाईआ। हरिदुआर हरि की पौड़ी कोई ना सके नहा, हरि का रूप ना कोई दिसाईआ। सतिगुर पूरा एकँकार कलिजुग अन्तिम एका पकड़णहारा बांह, एका खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत पन्दरां वेखे डूँघे मन्दिर फोल फुलाईआ। सम्मत पन्दरां पार किनार, हरि साचा जोत जगाईआ। निरगुण रूप अपर अपार, दिस किसे ना आया। निरगुण मेला विच संसार, गुरमुख मेल मिलाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा नेत्र नैणां साची भिच्छया जगत इच्छया, आपे पूर कराईआ। सम्मत सोलां चढ़या चाअ, लोकमात उठ धाया। पुरख अबिनाशी मिल्या इक्क मलाह, नाम पल्लू इक्क फड़ाया। शब्द सरूपी सच सलाह, साचा मता पकाया। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, आपणी गोद उठाया। राज राजानां देवे ख़ाक रला, शाह सुल्तानां सीस ताज ना कोई टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद सोलां वेख वखाया। वीह सद सोलां एका छीका, रंगे रंगणहार। लक्ख चुरासी रसना रस जाणे फीका, हरिजन मेला कन्त भतार। सतिगुर पूरा नीकण नीका, शब्द अगम्मी देवे झलकार। जाणे भेव जीव जन जी का, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां साचा रंग, हरिजन मेला सूरा सरबंग, आपे लाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। अंगीकार पुरख करतार, हरिजन रंग रंगाया। सच बणाई साची नार, सच साची सेज हंढाया। सुहाए बंक थिर दरबार, घर सुहञ्जणा आदि निरँजणा जोत जगाया। दीपक बाती इक्क उज्यार, एका नूर डगमगाया। लोकमाती लै अवतार, निहकलंका नाउँ धराया। खोल्हे ताकी बन्द किवाड़, गुरमुख सज्जण मेल मिलाया। दीवा बाती नर निरँकार, पूर्ब लहिणा झोली पाया। लक्ख चुरासी उतरे पार, हाढ़ सतारां जिस जन दर्शन पाया। मार पलाकी शाह अस्वार, चिट्टे अस्व आप चढ़ाया। धुर दा राकी कर त्यार, लोकमात रिहा दौड़ाया। साचा साकी ख़बरदार, अमृत जाम प्याला दए प्याया। नाता छुट्टा सर्ब संसार, सतिगुर पूरे लड़ फड़ाया। मानस जन्म ना आए हार,

आवण जावण रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत मेघ सावण हरिसंगत आप बरसाया। हरिसंगत हरिसंगत रत्तड़ा, दिवस रैण प्रभात। सतिजुग साची देवे मतड़ा, प्रगट होया साख्यात। जगत विसूरा सगला लथ्थड़ा, जिस मिल्या पुरख बिधात। लहिणा चुक्के साढे तिन्न हथ्थड़ा, त्रैगुण मिटी वाट। लेखे लग्गा मस्तक मथड़ा, उतरया पूरे घाट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा हाट। साचा हट्ट सच दरबारा, हरि साचे मात खुल्हाया। सम्मत सोलां कर विहारा, हाढ़ सतारां दिवस सुहाया। जो जन गाए सोहँ जैकारा, सतिगुर पूरा वेख वखाया। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यार, घर मन्दिर इक्क सुहाया। राज जोग जगत सच्चा सिक्दार, सच सुल्तान डेरा लाया। मोख मुक्त पार किनार, साची जुगत इक्क समझाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर साचा इक्क सुहाया। दर दरबार नर निरँकार, निरगुण जोत जगाईआ। भगत वछल हरि मीत मुरार, हरिसंगत दए वड्याईआ। आपे वेखे ब्यास किनार, बेआसा थाउँ थाँईंआ। रसन स्वास कर प्यार, शाह शबाश मेल मिलाईआ। सर्ब गुण तास पावे सार, जगत उदासी दए मिटाईआ। गुरसिख अन्त ना रहे निरासी, दूसर दर ना मंगण जाईआ। प्रगट होया घनक पुर वासी, पुरी घनक करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगाईआ।

सतिगुर पूरा उठया, वड दाता हरि मेहरवान। गुरसिख कोए ना रहे रुट्ठया, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए पछाण। आप बन्हाए आपणी मुट्ठया, आपे होया पंच प्रधान। तीर निराल एका छुट्टया, मारे मार दो जहान। गुरसिख कदे ना जाए लुट्टयां, तेरी सेवा करे आप भगवान। लक्ख चुरासी खाली ठूठया, दर मंगण राज राजान। मनमुखां टंगे पुट्ठया, राए धर्म इक्क फ़रमान। हरिसंगत तेरे उत्ते हरिजू हरि हरि मन्दिर आपे तुठया, गुर अर्जन लेखा लिख्या महान। हरि मन्दिर हरि जागया, निरगुण जोत कर प्रकाश। शब्द सुणाया साचा रागया, जन भगतां पूरी करे आस। लोकमात आया भागया, वेखणहार पृथ्मी आकाश। हरिसंगत तेरी सरनाई सतिगुर पूरा लागया, पहलां आपणी पूरी करे आस। तेरी पकड़े फेर वागया, सम्मत सोलां बुझाए प्यास। साचा बन्न्हे नाम तागया, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ विच प्रभास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल शाहो शाबासया। खेलण आया खेल खिलारी, कलिजुग खेल खिलाया। जोत जगाई जोत निरँकारी, निरगुण नाउँ धराया। नौ दुआरे पार किनारी, नौ दर वेख वखाया। हरिसंगत करी माँ प्यारी, साचा मेल मिलाया। पहरा देवे पहरेदारी, चोबदार अख्वाया। ख़लक ख़ुदाए ना पाए सारी, ख़ालक ख़लक विच हो आया। जोती

जामा भेख न्यारी, जोती नूर डगमगाया। शाहो भूप भूप सिक्दारी, साचा सज्जण आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आपे रिहा चलाया। बन्न्हे धार नाम डोर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरिसंगत तेरे कढ्ढे पंज चोर, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। मन मति ना मचाए कोई शोर, गुरमति इक्क समझाईआ। मनुआ दहि दिशा ना जाए दौड़, आपणा बंधन आपे पाईआ। करे रस मिट्ठा कौड़, अमृत झिरना आप झिराईआ। धुरदरगाही आया दौड़, हरिसंगत वेख वखाईआ। चौथे पद लाया एका पौड़, आपणे पौड़े आप चढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम गया बौहड़, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआं दान, खेले खेल दो जहान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। निहकलंका रक्खया नाउँ, हरि हरि खेल खिलाया। सम्बल नगरी सच ग्राउँ, आपणा आसण लाया। आपे पिता आपे माउँ, आपे बाल उठाया। आपे देवे ठंडी छाउँ, हरिजन साचे मेल मिलाया। देवणहारा ठंडी छाउँ, हरिसंगत तेरे सीस हथ्थ टिकाया। दो जहानी पकड़े बाहों, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सतिगुर तेरी वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा विच ब्रह्मण्डां, आपणा आप चमकाया। उठया हरि बलवान सूरबीर बलकारा, भेव कोई ना पांयदा। जन भगतां देवे नाम सहारा, साचा मार्ग एका लांयदा। दूत दुष्ट करे ख्वारा, हँकारां गढ़्ह तुड़ांयदा। राम नाम इक्क अधारा, एका रूप दरसांयदा। एका शब्द इक्क जैकारा, एका राग अल्हांयदा। इक्क दर इक्क दरबारा, दर दुआर इक्क खुल्हांयदा। एका मीत इक्क मुरारा, एका ब्रह्म अख्वांयदा। एका पुरख एका नारा, सृष्ट सबाई रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत अगम्मी ना मरे ना कदे जम्मी, निरगुण निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण नाम सति करतार, सति सति वरताया। निरगुण साची पावे सार, साचा शब्द अल्हाया। शब्द शब्द गुर अपर अपार, नेत्र नैण ना वेस दिसाया। जिस जन किरपा करे आप निरँकार, आपणा मन्त्र दए दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां इक्क समझाया। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका मति समझाईआ। एका सीता एका राम, एका कृष्न मनाईआ। एका अल्ला राणी कर प्रनाम, एका नाअरा लाईआ। एका नाम सति प्रधान, नानक रसना गाईआ। एका गोबिन्द लेख महान, वाहिगुरू फतहि गजाईआ। सभ दा दाता आप भगवान, जुग जुग खेल खिलाईआ। नौ नौ चार वेख निशान, कलिजुग वज्जी सच वधाईआ। प्रगट हो हरि मेहरबान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े ल्ए पछाण, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। एका दरस श्री भगवान, एका रंग रंगाईआ।

एका अमृत पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सोहँ ढोला सारे गाण, नौ खण्ड मिले वधाईआ। सत्तां दीपां साची आण, हरि साचा आप रखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन ध्यान, भगवन नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी नाद वजाईआ। शब्द नाद हरि वज्जया, एका नाम जैकार। सतिगुर पूरा लोकमात हरि गज्जया, निहकलंकी जामा धार। जो घड़या सो भज्जया, थिर रहे ना कोए संसार। जन भगतां रक्खे लज्जया, आप आपणी किरपा धार। प्रगट होया देस माज्झया, सम्बल नगरी धाम न्यार। आपे जाणे आपणा काज्जया, लेखा लिखे ना कोई अपार। शाहो भूप वड राजन राज्जया, फड़े शब्द तेज कटार। गुरमुखां मारे वाज्जया, मनमुख सुत्ते पैर पसार। सम्मत सोलां चलाया सच जहाज्जया, सतारां हाढ़ी हरि विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां कराए सच शृंगार। उठ सिक्ख कर सच शृंगारा, हरि साचे बणत बणाईआ। सोहँ नाम कज्जल धारा, तेरे हथ्थ फड़ाईआ। प्रेम मैहन्दी रंग अपारा, तेरा तैनूं दए चढ़ाईआ। दिशा लहिंदी खेल अपारा, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाईआ। आपे वेखे आपे पेखे, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपे लिख्या लिखे लेखे, आपे दए मिटाईआ। आपे दाता दस दस्मेशे, दर दरवेश आप हो जाईआ। आप नरायण नर नरेशे, निरगुण नूर आप रुशनाईआ। आपे मुच्छ दाढ़ी रक्खे केसे, आपे मूंड मुंडाईआ। आपे धारनहारा भेसे, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत तेरी करी नाम कुड़माईआ।

नाम कुड़माई जुड़या नाता, हरि साचे जोड़ जुड़ाया। वर घर पाया पुरख बिधाता, विछड़ कदे ना जाया। मिटे रैण अन्धेरी राता, साचा चन्न चढ़ाया। देवणहारा साची दाता, एका वस्त झोली पाया। मेल मिलावा भैण भ्राता, भैणां भईआ वेख वखाया। देवणहारा साची गाथा, सोहँ नाम रिहा जपाया। चलावणहारा सच्चा राथा, हरिजन रथ रिहा चलाया। खेलणहारा त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथां होए सहाया। चौदां रत्नां आपे माथा, मथणहार भेव ना आया। सत्त सरोवर मारे ठाठा, सागर सागरां विच टिकाया। धरनी धरत धवल फिरे नाठा, पंज तत्त वेख वखाया। त्रैगुण पूरा घाटा, अन्तिम दए कराया। सतिजुग साचे साची वाटा, साचा मार्ग लाया। एका बस्त्र एका खाटा, एका सेज हंढाया। एका जोती एका लाटा, एका धूप धुखाया। वसणहारा काया माटा, गुरमुख साचे ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर,

सम्मत सोलां घाड़ण घड़, गुरमुखां अन्दर जाए वड़, ना कोई सके बाहर कढाया। गुरमुखां अन्दर आपे वड़ना, आपणी जोत जगाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़ना, ना मरे ना जाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़ना, माटी गोर ना कोई दबाईआ। जल धारा कदे ना हड़ना, डूँघी धार ना कोई वहाईआ। जगत विद्या अक्खर कोए ना पढ़ना, ना कदे कोई पढ़ाईआ। हरिसंगत फड़ाए आपणा लड़ना, आप आपणे लड़ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्मत सतारां हरिसंगत अग्गे दए ब्यान, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। हरिजन हरि हरि कीता बन्द, बन्दीख़ाना इक्क रखाया। चार दीवार ना कढ्ढी कंध, छप्पर छन्न ना कोई सुहाईआ। रवि ससि ना चमकाया सूरज चन्न, मण्डल मण्डप ना कोई वखाया। हथ्थीं पैरीं ना पाया कोई तन्द, एका बंधन प्रेम वखाया। नाम गाया सुहागी छन्द, सतिगुर पूरा सुणने आया। आपे मेटे आपणी चिन्द, सगली चिन्दा दए मिटाया। सतिगुर पूरा हरि मेहरबान सद बख्शिंद, हरिजन साचे ल्ए तराया। आप बणाए आपणी बिन्द, नारी सुत्त आप उपजाया। गहर गम्भीर गुणी गहिंद, वड दाता बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन ल्ए उठाया। उठ जाग सज्जण मीतड़े, हरि साजण अवाज़ लगाईआ। रंगण आया काया चोली चीथड़े, नाम ललारी इक्क वखाईआ। वसे धाम इक्क अनडीठड़े, दिस किसे ना आईआ। पूरे करे कौल कीतड़े, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। मिट्ठे करे काया कौड़े रीठड़े, गुर नानक मति समझाईआ। जिस जन वस्सया हरि हरि चीतड़े, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर गुरदुआर मसीतड़े, घर घर विच बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म पतित पुनीतड़े, पतित पापी ल्ए तराईआ। हरिसंगत गाओ सुहागी गीतड़े, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड्डी वड्याईआ। मानस जन्म गुरसिखां जीतड़े, हाढ़ सतारां जिस जन ख़ुशी मनाईआ। मनमुखां लब माया रंगे चीथड़े, रसना होए हल्काईआ। छत्ती जुग पिछले बीतड़े, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी दए दुहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा दुआरे खाली कीतड़े, ध्रू आपणी गोद उठाईआ। गुरमुख साचे सज्जण मीतड़े, लोआं पुरीआं आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां हाढ़ सतारां दो जहानां दए वड्याईआ। दो जहानां वड वड्डा दिन, हरि लोकमात जणाया। चार जुगां लेखा देवे गिण गिण, गुरमुख तेरी बाकी रहे ना राया। पार कराए लोक तीन, मण्डल मण्डप तेरे चरनां हेठ दबाया। दरस दिखाए प्रगट होए जिस जन, जोती जामा भेख वटाया। नौ खण्ड पृथ्मी लेखा चुकाए साढे तिन्न हथ्थ मिण मिण, भुल्ल रहे ना राया। खेले खेल खिन खिन, भय भयानक रूप वटाया। सृष्टी तेरा लेखा चुक्के तिन्न दिन, त्रैगुण अग्नी तत्त जलाया। आपणी हथ्थीं

चिखा देवे चिन्न, जोती लम्बू एका लाया। गुरसिख तेरा नज़री आवे एका चिन्न, उप्पर सोहँ लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां हाढ़ सतारां हरिसंगत करे सच प्यारा, साचा मेली मेल मिलाया। हरिसंगत साचा मीतड़ा, पाया पुरख अपार। सतिजुग साची चली रीतड़ा, सोहँ गावणा वारो वार। साचा मन्दिर इक्क मसीतड़ा, काया हरि मन्दिर होए उज्यार। रंगणहार चोली चीथड़ा, चाढ़्हे रंग नौ दुआर। आदि जुगादी ठंडा सीतड़ा, सति सति वरते विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत दर तेरे हरि बणया आप भिखार। हरि भिखारी दर दरवेश, हरिसंगत माल ख़ज़ानयां। मंगे मंग नर नरेश, हरिसंगत करे परवानया। सोहँ शब्द सच संदेश, आदि जुगादी साची बाणीआ। परम पुरख रहे हमेश, गुर पीर साध सन्त भेजे आपणी आप निशानीआ। नौ नौ चार ना चले किसे पेश, खाणी बाणी होए हैरानया। पुरख अबिनाशी आपे आपणी रेखा ल्ए वेख, आपे करे आपणी आप कुरबानीआ। लक्ख चुरासी मेटे रेख, ना दिसे जगत निशानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला शाह सुल्तानया। शाह सुल्तान सच्चा हरि भूप, साचे तख्त बराज्जया। सति सरूपी रंग अनूप, प्रगट होया देस माज्झया। फिरे दरोही चारे कूट, दहि दिशा फिरे भाज्जया। मेट मिटाए जूठ झूठ, जन भगतां रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क वजाए साचा वाज्जया। साचा वाजा अनहद ढोल, मृदंगा आप वजाईआ। निष्अक्खर वक्खर आपे बोल, आपे रिहा गाईआ। तोल तुलाए आपणे तोल, आपणा कंडा हथ्थ उठाईआ। हरिसंगत तेरे नाल मारे कोई ना रोल, तेरी वासना तेरे विच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वणज वणज वापारा, करे कराए आप निरँकारा, दूसर कोई ना संग रखाईआ। ना कोई दूसर ना कोई दूआ, दूई द्वैती ना वेख वखांयदा। आदि जुगादी नवां नरोआ, एकँकारा आप अख्वांयदा। सो पुरख पुरख आपे होया हं, ब्रह्म आप अख्वांयदा। शब्द अनादी आपे ढोआ, आपे गीत अल्हांयदा। अन्दर मन्दिर आपे बोआ, फुल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा मुल्ल, फुल फुलवाड़ी गई फुल्ल, पत डाली फोल फुलांयदा। फुल्ल मौलया फुलवाड़या, वेखे रुत्त बसन्त। होए ख़ुशी बहत्तर नाड़या, हरिजन मिल्या हरि हरि कन्त। धन्न सुभाग सतारां हाढ़या, रसना जिह्वा मणीआ मंत। दर घर वेख्या इक्क अखाड़या, जगे जोत श्री भगवन्त। लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़या, कलिजुग माया पाए बेअन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन उपजाए साचे सन्त। सन्त दुलारा हरि गोबिन्द, हरि हरि विच आप समाया। सतिगुर पूरा मेटणहारा चिन्द, चिन्ता चिखा

दए गंवाया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराया। गुरमुखां आत्म धार वहाए सागर सिन्ध, अमृत ताल भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत तेरा होए आप सहाया। आप सहाई लजपत राखा, वेखे दो जहाना। सतिगुर पूरा सज्जण साचा, खेले खेल महाना। करता कीमत पाए अलक्खणा अलाखा, लक्ख कौड़ी ना कोई चुकाना। आप सुणाए आपणी गाथा, सोहँ धुर फ़रमाना। लेखे लग्गे चरन छुहाया मस्तक माथा, आवण जावण चुक्के काना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए श्री भगवाना। श्री भगवान कल्गीधर, धर धरनी जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी करनी करता कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। आदि जुगादी वरनी वरन, बरन वरन ना कोई रखाईआ। शब्द शब्दी साची सरन, लक्ख चुरासी मति समझाईआ। गुर गुर अक्खर एका पढ़न, हरि हरि नाम पढ़ाईआ। साचे मन्दिर आपे वड़न, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। त्रैगुण अग्नी मूल ना सड़न, अग्नी तेज ना कोई सड़ाईआ। सतिगुर पूरे जो जन लड़ फड़न, आर पार किनारा ब्यास पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे वेख वखाईआ।

गाया ढोला आदि निरँजणा, इक्क इकल्ला एकँकार। हरिसंगत मेला साचे सज्जणा, सुहाया बंक दुआर। चरन धूढ़ कराए साचा मज्जणा, आप आपणी किरपा धार। कलिजुग अन्तिम पर्दा कज्जणा, सम्मत सोलां रिहा पुकार। हाढ़ सतारां जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहे ना विच संसार। गुरसिख रक्खे तेरी लज्जणा, प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार। मदिरा मास सभ ने तजणा, मिले मेल परवरदिगार। शब्द अनादी अनहद ताल वज्जणा, आप वजाए सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए पार। पार करिंदड़ा पुरख सुल्तान, सति पुरख अख्वाया। गावत गाए जीव जहान, जीवण जुगत ना कोए वखाया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, एका शब्द दए सुणाया। देवणहारा आत्म दान, ब्रह्म ज्ञान इक्क दृढ़ाया। धुन अनादी राग साचे कान, ब्रह्म ब्रह्मादी आप अल्हाया। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर वेख मकान, उच्च महल्ल अटल सुहाया। नौ दुआरे जगत दुकान, दसवां आपणे हथ्थ रखाया। जुग जुग जन भगतां करे मात पछाण, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला दए कर, जन जननी लेखे लाया। जन जननी जन जाणया, जानणहार निरँकारा। लक्ख चुरासी पुणया छाणया, गुरमुख मिल्या लाल

अपारा। हरिसंगत कर परवानया, आप बणाया सुत्त दुलारा। देवणहारा धुर फ़रमानया, लावणहारा एका नाअरा। गावणहारा साचा गाणया, गावत गाए अपर अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां भरे नाम भण्डारा।

आपणे नेत्र करे बन्द, गुरमुखां नैण खुल्हाईआ। जन भगतां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दी छोड़ वड वड्याईआ। आप विखाए निजा नंद, परमा नंद डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप उठाईआ। गुरसिख उठ भिन्नड़ी रैण, नेत्र नैण उग्घाड़या। हरिजन मेला साक सज्जण सैण, हाढ़ सतारां ख़ुशी मना रिहा। जुगां जुगां चुकाए लहिण देण, जुगा जुगन्तर पावे सारया। लक्ख चुरासी सारे कहिण, दिस ना आए विच संसारया। गुरमुख गुरसिख धाम इक्ट्ठे बहिण, सतिगुर साचा बंक सुहा ल्या। नाता तोड़े भाई भैण, गुरमुखां मेल मिला रिहा। मनमुखां लैण ना देवे चैन, नाम खण्डा इक्क चमका रिहा। लाड़ी मौत राह वेखे डैण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म सुणा ल्या। हरिसंगत उठ उठ जाग, हरिसंगत आप जगांयदा। सचखण्ड दुआरे लग्गा भाग, लोकमात वेख वखांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगांयदा। दीपक जोती जगे चराग, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। दुरमति मैल धोवे दाग, मस्तक टिक्का काली शाही लांहयदा। माया डस्सनी ना डस्से नाग, ममता मोह चुकांयदा। दो जहानां पकड़े वाग, साचा संग निभांयदा। जो जन सरनाई गया लाग, आवण जावण फंद कटांयदा। त्रैगुण माया ना लग्गे आग, पंच विकारा मेट मिटांयदा। आप उपजाए साचा राग, अनहद ताल वजांयदा। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, सच सरोवर इक्क नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां वेख वखांयदा। हरिसंगत उठ बल धार, नेत्र नैण उग्घाड़ना। पुरख अबिनाशी दरस अपार, घर बैठा सच दुआरना। मिल्या मेल विच संसार, उतरया पार किनारना। पाया वर कन्त भतार, पारब्रह्म पुरख सुल्तानना। सोभावन्ती होई नार, घर मन्दिर इक्क सुहावना। पिया प्रीतम कर प्यार, साचा सगन मनावना। आत्म सेजा रही शृंगार, साचा कन्त हंढावना। अन्तिम वेखण आया कन्या कुँवार, गुरमुख साचे आप प्रनावणा। होए ना दुहागण विच संसार, जिस जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गावणा। उठ सिक्ख जाग, प्रभ संगत मेल मिलन्नया। प्रभ देवण आया दाज, नाम भण्डारा खोल्ह रखन्नया। रक्खणहारा साची लाज, लोकमात फिरे भन्नया। प्रगट होया देस माझ, आपे मेले चिरी विछुन्नया। दो जहानां साजण साज, सतिगुर पूरा खेल खिलन्नया। कलिजुग अन्तिम रचया काज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेल मिलन्नया।

हरिसंगत उठ नेत्र खोल्ह, आलस निन्दरा जगत गंवाईआ। सतिगुर सज्जण आया कोल, रोग सोग दए मिटाईआ। सतिगुर पूरे अग्गे आपणे दु:खड़े फोल, दु:ख सुख विच समाईआ। आपणी ज़िंदड़ी आपे घोल, घोली घोल घुंमाईआ। आपणी रसना आपे बोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड्डी वड्याईआ। निहकलंक वजाया ढोल, त्रिलोकी रिहा उठाईआ। लक्ख चुरासी तेरा कढ्ढे पोल, पर्दा उहला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत रिहा जगाईआ। संगत खोल्ह नेत्र अक्ख, नैणी नैण उग्घाड़या। पारब्रह्म रूप प्रतक्ख, सच सिँघासण जोत निरंकारया। करनहारा कक्खों लक्ख, लक्खों कक्ख आप बणा रिहा। ख़ाली करे भाण्डे सख, आप आपणा खेल खिला रिहा। हरिसंगत लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, चार वरन ना कोई विचारया। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, आपे जाणे आपणी कारया। दो जहानी रक्खे पति, पति पतिवन्ता मीत मुरारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत नाम अधारया। हरिसंगत ल्ए अंगड़ाई, हरि साचे खेल खिलाया । एका नाम शब्द कुड़माई, हरि नामा वणज वखाया। रसना गाउणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा एका पाया। मंगल गाओ सहिज सभाई, जगत विछोड़ा दए कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा उठाया। उठया हरिजन सच्चा मीता, हरिसंगत संग निभाया। नज़री आया इक्क अतीता, ठांडा सीता दर्शन पाया। नाम सुणाई साची गीता, एका ज्ञान दृढ़ाया। शब्द वखाए इक्क अनडीठा, एका अक्खर सलाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां सो पुरख निरँजण सवाधान विच जहान नौ नौ आपे होया। नौ रंग नौ अन्तरा, नौ नौ खेल अपार। चार जुग वेखे सथ्थरा, सथ्थर लाहे सर्ब संसार। बज़र कपाटी लग्गा पत्थरा, अन्दर मन्दिर बन्द किवाड़। गुरमुख विरला होया वक्खरा, जिस जन किरपा करी आप करतार। लभ्भदे फिरदे गोकल मथरा, घर बैठा काहन मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत करे प्यार। घर बैठा सच्चा पातशाह, परम पुरख सुल्तान। दो जहानां सच मलाह, वस्सया उच्च मकान। फड़ फड़ आपे पाए राह, एका वेखे श्री भगवान। आप जपाए आपणा नाँ, आपे देवे दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत होया मेहरबान। हरिसंगत बाल निधानया, बाली बुध निधान। सतिगुर पूरा होए मेहरबानया, देवे नाम निधान। धर्म झुलाए इक्क निशानया, धर्मी धर्म धर्म निशान। अनहद सुणाए साची बाणीआ, आत्म अन्तर हो प्रधान। तीर निशाना मारे कानीआ, अणयाला तीर इक्क महान। आपे होए जाणी जाणया, हरिसंगत कर परवान। लेखा चुक्के चारे खाणीआ, चारे बाणी पद निरबाण। सतिगुर मिल्या साचा हाणीआ, छुट्टयां आवण जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे धुर माण। धुर

फ़रमान साचा बोला, हरिसंगत आप जणाईआ । सो पुरख जणाया साचा ढोला, हँ हँ दए मिटाईआ। एका देवे सच झकोला, नाम हुलारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप जगाईआ। जागरत जागे वड वड भागे, नेत्र नैण खुल्हाया। मेलणहारा कोल वाघे, आप आपणा बंधन पाया। फेरनहार जगत सुहागे, लेखा लेखे दए मुकाया। चार कुन्ट दहि दिशा नौ खण्ड आपे भाजे, आप आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा सईआ इक्क अख्वाया। साचा सईंआ हरि गोबिन्द, गहर गम्भीर समांयदा। हरिसंगत तेरी मेटे चिन्द, साचा मार्ग एका लांयदा। दाता दानी गुणी गहिंद, गुर सतिगुर नाउँ रखांयदा। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां बण बख्शिंद, भुल्ल अभुल्ल आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला साचे घर, साची सखीआं मेल मिलांयदा। साची सखी भिन्नड़ी रैण, हरिसंगत वेख वखाईआ। आपे खोल्हे आपणे नैण, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रंगण आप चढ़ाईआ। भिन्नड़ी रैण वेख प्रभात, आपणा कुण्डा लाहया। गुरमुखां पुछण आई वात, पूर्ब मेला मेल मिलाया। दर दुआरे बैठ इकांत, आपणा सोहला रही गाया। हरिसंगत वेखणा मार झात, सतिगुर पूरा नज़री आया। गुरमुख बणाई जगत बरात, साचा दूल्हा आप सजाया । कँवल नैण कँवलापात, कँवल मुख सलाहया। शब्द अनादी गाए गाथ, गावणहार आप हो जाया। आप चलाए आपणा राथ, दिवस रैण सेव कमाया। खेले खिलारी त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं फेरा पाया। भिन्नड़ी रैण मारे ठाठ, सर सरोवर इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरा सच दुआरा, हरिसंगत हरि हरि पाया। सतिगुर पूरा भरे भण्डारा, तोट रहे ना राया। चार वरनां इक्क वरतारा, वरतावणहार इक्क अख्वाया। सतिगुर सज्जण मीत मुरारा, साचा वेला दए सुहाया। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां, बेआस किनारा पार कराया। आस निरास दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण वेख वखाया। भिन्नी रैनड़ीए सच सहारा, हरिजन आस रखाईआ। तेरा मन्दिर तेरा दुआरा, तेरा गुरू सहाईआ। मेरा प्रीतम प्रेम प्यारा, बैठा बेपरवाहीआ। दोहां विचोला हरि निरँकारा, शब्दी शब्द उपाईआ। साचा मंगल गाए विच संसारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ । निहकलंक नर अवतारा, निरगुण रूप हरि रघुराईआ। दूसर ना ल्ए सहारा, रवि ससि ना कोई चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। गुरमुख उठ सुत्त दुलार, हरि सतिगुर आप उठांयदा। भिन्नड़ी रैण कर प्यार, भिन्नड़ी रैण मेल मिलांयदा। हाढ़ सतारां भरे भण्डार,

अतोट अतुट रखांयदा। बेआस किनारे उतरे पार, सच किनारा इक्क सुहांयदा। सच किनारा सचखण्ड दुलार, सतिगुर पूरा आसण लांयदा। निरगुण जोत जगे अपार, दिवस रैण डगमगांयदा। शब्द धुन सच्ची धुन्कार, एका राग अल्हांयदा। सच तख्त बैठ सची सरकार, साचा हुक्म चलांयदा। निरगुण रूप अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण भेव ना आंयदा। सरगुण चेला विच संसार, साची जोत प्रगटांयदा। गुरसिख सज्जण ल्ए उभार, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कागों हँस बणांयदा। कागों हँस चुगाए चोग, माणक मोती ताल सुहाया। दरस दिखाए हरि अमोघ, कोटन कोटी जीव तराया। जन भगतां बख्शे साचा जोग, एका अल्फ़ी अल्फ़ नाम पाया। कट्टणहारा हउमे रोग, गैन ग़फ्लत विच ना आया। ऐन अक्खर सुणाए सच सलोक, एका ढोला नाअरा गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा लेखा, लेखे ल्ए लगाया। लेखे लाए लेख बनवारी, लिख्या लेखे पांयदा। दर आयां पैज रिहा संवारी, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जो जन आए बण भिखारी, नाम भिच्छया झोली पांयदा। जो जन बैठे बण हँकारी, दर दुआरे आप दुरकांयदा। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारी, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, संगत मेला साचे घर, हाढ़ सतारां सम्मत सोलां साचा चोला आप बदलांयदा। चोला बदलया आप निरँकार, आपणी दया आप कमाईआ। सिँघ बिशन कर प्यार, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। सिँघ प्रीतम पहरेदार, पिच्छे पिच्छे चरन उठाईआ। सिँघ गुरमुख हो त्यार, नाम डण्डा रिहा हिलाईआ। सिँघ इन्द्र कर प्यार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सिँघ पाल करे विचार, दीन दयाल दरस दिखाईआ। दर्शन सिँघ बण लिखार, दो जहानां लेखा रिहा मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम उतरया पार, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। झूठ जूठ मिटे संसार, नार विभचार ना कोई दिसाईआ। नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना दए जलाईआ। एका रूप सच्ची सरकार, निरँकार नूर रुशनाईआ। चारे कुन्ट ख़बरदार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप गुरमुखां विच बन्द कराईआ। पंच सिक्ख पंच प्रधान, पचम मीत अख्वाया । पंचम कढ्ढ नाम किरपान, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाया। पंचम करे निगहबान, पंचम मेला मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए तराया। पंचम खिच्च कटार, हरि निरँकार, दो दो हथ्थ फड़ाईआ। आपे आया अद्धविचकार, नठ्ठ किते ना जाईआ। गुरसिख खिच ल्याए विच दरबार, हरिसंगत तेरी वड वड्याईआ। तेरे विच्चों ना होए बाहर, पहरेदार पंच

बहाईआ। लेखा लिख्या बण लिखार, चिट्टे उप्पर काली शाहीआ। नाता जुड़या विच संसार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। भवजल सागर कर जाए पार, डूँघी भँवर ना कोई रुढ़ाईआ। कागज़ कलम ना लिखे लेख हरि निरँकार, सत्त समुन्द्र मस बणे कागज़ कलम बणे बन राईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जामा भेख अपार, गुर गोबिन्द मेला मेल मिलाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, उच्च अटला आसण लाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, आपणी कल वरताईआ। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां दिवस विचार, पंच प्यारे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रीत पतित पुनीत, सतिजुग मार्ग आपणा आपे लाईआ। पंचम प्यारे पहरेदार, हरि बंधन बन्दी पाया। आप उठाए जगत सरकार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। प्रगट होया हरि निरँकार, वरनां बरनां दए मिटाया। राज राजाना करे खुआर, शाह सुल्तानां वेख वखाया। साधां सन्तां मारे मार, जीआं जन्तां दए सजाया। गुरमुख सचे ल्ए उभार, जिस जन आपणा नाम जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, कर किरपा वेख वखाया। पंच प्यारे पहरेदार, सेवक सेव कमाईआ। बन्द करी जोत निरँकार, प्रेम डोरी बंधन पाईआ। अग्गे पिच्छे विच संसारे, खब्बे सज्जे सेव कमाईआ। हरिसंगत लेखे हरि दुआरे, हरी दुआरे इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी भेटा हरिसंगत आप चढ़ाईआ। हरिसंगत अग्गे सीस धर, तेज कटार कटाया । गुरमुख सज्जण चुक्के डर, सतिगुर पूरा होए सहाया। कलिजुग रोवे नारी नर, वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट हर थाँईं, हरिजन साचे होए सहाया।

हरि सतिगुर ढाडी आया, गुरसिखां गाए साची वार। आदि जुगादी वेस वटाया, इक्क इकल्ला एकँकार। शब्द अनादी एका गाया, आप आपणा कर जैकार। आदि शक्ति नाउँ धराया, रूप अनूप सच्ची सरकार। निरगुण आपणा खेल खिलाया, खेले खेल अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बन्न्हे आपणी धार। हरि ढाडी दर मंगदा, गुरमुखां उच्च दुआर। थिर घर साचे आपे लँघदा, आपे बणया शाह सरकार। आपणा आसण आपे रंगदा, आप अपणी किरपा धार। खेले खेल सूरे सरबंग दा, सतिगुर पूरा ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर जोत उज्यार। जोती नूर आदि भवानी, आदि शक्ति अख्वाईआ। परम पुरख शाह सुल्तानी, हरि हरि नाउँ उपाईआ। नाम खण्डा तीर कमानी, साचा शस्त्र हथ्थ उठाईआ। खेले खेल दो जहानी, लोकमात वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी

कर प्रधानी, आपणी कल वरताईआ। ब्रह्मा विष्न शिव भरदे पाणी, सेवक सेवा साचा लाईआ। एका मन्त्र शब्द ज्ञानी, एका ब्रह्म पढ़ाईआ। एक वेखे धुर दी बाणी, एका राग अल्हाईआ। साचे अन्दर सच सवाणी, साची शक्ती आप टिकाईआ। आपे बणया आपणा बानी, आपणी बाण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रूप अनूपा साचा भूपा बिन रंग रूपा, भेव अभेद ना कोई वड्याईआ। आदि शक्ति हरि अधार, हरि हरि जोत जगांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव कोई ना पांयदा। निरगुण निराकार निरँकार, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे होए सलाहकार, सच सलाह आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगांयदा। जागरत जोत पुरख अकाल, आपणी आप उपाईआ। आपे चले नाल नाल, आप आपणा संग निभाईआ। आपे करे कराए प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। आप आपणा दीन दयाल, आपे बंधन तोड़ तुड़ाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, जुग जुग आपणी चाल रखाईआ। आपे होए काल महांकाल, काल नगारा आप वजाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, दो जहानां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपे जोद्धा बण बलकार, आपे खण्डा हथ्थ उठांयदा। आपे सीस जगदीश आपणा वार, आपे भेट चढ़ांयदा। आपे रक्खे तिक्खी धार, आपे मुख भुवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खण्डा तेज कटार, पुरख अबिनाशी कर प्यार, आप आपणे हथ्थ वखांयदा। शब्द खण्डा खड़ग खण्ड, हरि साचे हथ्थ उठाया। वेखणहारा विच ब्रह्मण्ड, लोकमात वेस वटाया। लोआं पुरीआं आपे लँघ, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाया। आपे हरि अवतार, दूती दुश्मण आप अख्वाईआ। आपे खेल करे संसार, आपे करे लड़ाईआ। आपे बस्त्र शस्त्र तेज कटार, आपे बैठा सीस झुकाईआ। आपे चिल्ला तीर कमान, आपे कमन्द खिचाईआ। आपे मारनहारा मार, आपे ल्ए बचाईआ। आपे एका एकँकार, आदि जुगादी रिहा कराईआ। आदि शक्ति हो त्यार, एका नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता खेल कराईआ। जुग करता जोत नुरानी, नूरो नूर समाया। आपे इष्ट आदि भवानी, आप आपणा नाउँ धराया । आपे होया जाण जाणी, जानणहार भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। आपे मारे आप जवाए, आपे वेख वखांयदा। आपे साचा खेल खिलाए, आपे वेस वटांयदा। आपे जोत ज्वाला नाउँ धराए, सिँघ अस्वार आप अख्वांयदा। सुंभ निसुंभा आप उठाए, आप आपणा मेल मिलांयदा। अभेव अभेदा रिहा छुपाए, भेव कोई ना पांयदा। अष्टभुज धारी नाउँ धराए, सिँघ मृदंग आप वजाए, आपणा नाअरा लांयदा। आपणा अंग आप कटाए, अंगीकार

आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि शक्ति आदि भवानी, जोती जोत नुरानी, नूर नूर डगमगांयदा। आदि शक्ति रूप धर, सिँघ शेर अस्वारया। कलिजुग खेल अपर अपार, भेव कोए ना पा रिहा। पंज तत्त नाउँ धर, सीस जगदीश ना कोई वखा रिहा। एका जोती नूर कर, नूरो नूर डगमगा रिहा। साचे शेर अस्वारी कर, कहर रूप हो आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी देवे वर, वर दाता आप अख्वा रिहा। साचे शेर कर अस्वारी, सिँघ सिँघ उठ उठ धाया। खेले खेल जोद्धा बलकारी, बल अपणा वेख वखाया। निरगुण जोती कर उज्यारी, आप आपणा नाउँ धराया। निरगुण नाउँ निहकलंक अवतारी, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारी, ब्रह्मा विष्न शिव हिलाया। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारी, सत्तां दीपां आप हिलाया। मनमुख जीवां करे खुआरी, ना सके कोई तजाया। गुरमुख सज्जण रिहा तारी, आप आपणे चरन लगाया। चरन लग्गण दी आई वारी, क्यों बैठे मुख भुवाया। प्रगट होया हरि निरँकारी, एका ढोला साचा गाया। गाओ ढोला अपर अपारी, लेखा लेखे दए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका जोत, ना कोई वरन ना कोई गोत, खेले खेल कोटी कोटि, कोटि कोटी वेस वटाया। चरन दुआर साचा घर, कलिजुग अन्तिम आप वखाया। जो जन सरनाई गए जुड़, जन्म मरन फंद कटाया। आप फड़ाया आपणा लड़, ना सके कोई छुडाईआ। साचे पौड़े गया चढ़, गुरमुखां ल्ए चढ़ाईआ। अद्धविचकार ना जाए कोई अड़, नानक कबीर दए गवाहीआ। एकँकारा एका अक्खर पढ़, सोहँ मेल मिलाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बख्शे चरन सच्ची शरनाया। चरन दुआर उच्च महल्ला, हरिसंगत हरि समझांयदा। सतिगुर पूरा इक्क इकल्ला, आपणा रंग रंगांयदा। वसणहारा जलां थलां, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त, आप भुलाए कर कर वल छला, गुरमुखां पर्दा लांहयदा । जोती शब्दी आपे रला, सच सुनेहड़ा आप घलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आपणा नाउँ धरांयदा। चरन दुआरा सचखण्ड निवास, गुरमति एह समझाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, लोकमात करे रुशनाईआ। जन भगतां होया दासी दास, सेवक सेव कमाईआ। पार किनारा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल चरनां हेठ दबाईआ। गुरसिख तेरे मन्दिर तेरी पाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। लेखे लग्गे स्वास स्वास, जो जन रसना गाईआ। सम्मत सोलां पूरी करे आस, निरासा कोई रहिण ना पाईआ। साचे मन्दिर सच बिलास, भोग भोगी इक्क वखाईआ। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग करता वड वड्याईआ। जोती जोत कर प्रकाश, चरन कँवल करे रुशनाईआ। लहिणा देणा चुक्के दस

दस मास, दर दरबारा ल्ए खुल्हाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत साची ल्ए तराईआ। चरन कँवल कँवल जन नाता, गुर सतिगुर आप बंधाया। दरस दिखाए पुरख बिधाता, आप आपणा रूप वटाया। देवणहारा साची दाता, सोहँ मन्त्र झोली पाया। मेटणहारा अन्धेरी राता, साचा चन्द इक्क चढ़ाया। शब्द अगम्मी सुणाए गाथा, आपणा मन्त्र आप अल्हाया। इक्क वखाए पूजा पाठा, गुरदुआर इक्क सुहाया। इक्क सरोवर मारे ठाठा, एका अमृत आप प्याया। एका भरया नाम बाटा, धुरदरगाही लै के आया। कलिजुग अन्तिम पूरा करे घाटा, जिस जन चरन ध्यान रखाया। दूसर विके ना किसे हाटा, गुर का शब्द इक्क समझाया। दर दर फिरे ना कोई नाठा, आप आपणा दर बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीती देवे वर, चरन चरनोदक एका मुख चुआया। चरन चरनोदक आत्म रस, गुरमुखां मुख चुआईआ। दरस दिखाए नस्स नस्स, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। तीर निराला मारे कस, अनिआला तीर इक्क लगाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, आपे ल्ए मिलाईआ। हिरदे अन्दर हरिजू वस, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। कोटन कोटि करे प्रकाश रवि ससि, सूरज चन्न रहे शरमाईआ। आदि जुगादी आपणा जस, जन भगतां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीती साची रीती, कलिजुग अन्तिम इक्क समझाईआ। चरन प्रीती साचा रंग, हरिजन साचे आप चढ़ांयदा। आत्म सेजा वेख पलँघ, आपणा आसण लांयदा। शब्द अनाद वज्जे मृदंग, गुर सतिगुर आप वजांयदा। अमृत धार वहाए गंग, निझर झिरना इक्क झिरांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आपणी सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, चरन कँवल कँवल सहारा, दो जहानां उतरे पारा, सचखण्ड दुआर इक्क सुहांयदा। चरन कँवल कँवल जन, चरन चरन चरन वड्याईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, लोचण लोचण दर्शन पाईआ। आप मिटाए मरन डरन, डरन मरन भय ना कोई रखाईआ। सतिगुर पूरा तरनी तरन, हरिजन साचा ल्ए तराईआ। जो जन सरनाई साची पड़न, चरन चरन जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वर दानी जोत भवानी शब्द निशानी इक्क वखाईआ। वर दानी वर मंगण आई, गुरमुखां वेख दुआरा। आपणी चोली आपे रंग रंगण आई, सालू रतड़ा लाल अपारा। गुरमुखां गुरसिखां संग रक्खण आई, विछड़या संसारा। जोत नुरानी डगमगाई, कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपारा।

सोहँ शब्द साची धार, निरगुण सरगुण आप अख्वाईआ। पारब्रह्म रूप करतार, ब्रह्म ब्रह्म वेख वखाईआ। जुगा जुगन्त साची कार, करनी करता आप कमाईआ। आप आपणा कर उज्यार, आपणा नाउँ जपाईआ। आदि अन्त इक्क प्यार, एका विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ सो आप हो जाईआ। सो पुरख निरँजण दीन दयाला, निरगुण हरि हरि आप अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल निराला, हरि साचा आप खिलांयदा। प्रगट हो दीन दयाला, आप आपणी दया कमांयदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। सो दर हरि कर परवाना, घर साचे आसण लांयदा। पुरख अबिनाशी नौजवान, साचा मन्दिर इक्क आप सुहांयदा। सच सिँघासण मेहरबान, आप आसण लांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आपणी वंड वंडांयदा । पारब्रह्म पुरख सुल्तान, ब्रह्म रूप उपजांयदा। हँ ब्रह्म कर प्रधान, लोकमात राह चलांयदा। लक्ख चुरासी जीआ दान, आपे झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो आपणा आप उपजांयदा। सोहँ रूप आप करतारा, सो सो वेख वखाईआ। आपणे रंग रंगे करतारा, आपणी चोली आप रंगाईआ। आपणा भर आप भण्डारा, आपे रिहा वरताईआ। एका ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म वेख वखाईआ। सोहँ रूप सच्ची धारा, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती दीप जोत जगाया, जागरत जोत वखाईआ। सतिगुर पूरा साख्यात आपणा रंग रंगे अपार, रंग रंगीला मोहण माधव माध लाल गुलाला इक्क रंग चढ़ाईआ। शब्द हरि अपर अपार धुन नाद वजा रागी राग साचा गाईआ। बोध अगाधी भेव खुल्हा, भगवन भगौती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोहँ शब्द दए वड्याईआ। सोहँ शब्द सच जैकारा, राम नाम समाया। कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, गीता ज्ञान दृढ़ाया। अल्ला हू एका नाअरा, एका संग निभाया। नाम सति वणज वपारा, नानक आप उपाया। गोबिन्द बोले सच जैकारा, साचा गुरू सलाहया। खेले खेल पुरख करतारा, कलिजुग वेस वटाया। चार वरनां करे इक्क प्यारा, शब्द जैकारा इक्क सुणाया। हिन्दू सिक्ख ना कोए विचारा, मुस्लिम ईसाई ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ शब्द आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म मेल मिलाया। उपजे ब्रह्म शब्द ज्ञान, शब्दी शब्द समझाईआ। हरिजन मेला हरि भगवान, हरी हरि आप कराईआ। धर्म वखाए सच निशान, साची सिख्या इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ मेला शाहो भूप, सति सरूप आदि जुगादि रूप वटाईआ। आदि जुगादी हरि का रंग, हरि हरि विच समाया। हँ ब्रह्म मंगी मंग, सो पुरख निरँजण झोली पाया। वज्जे नाम इक्क मृदंग, हरि

साचा आप वजाया। दो जहानां आपे लँघ, दर दरवाज़ा कुण्डा लाहया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, लोकमात वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्को दाता, देवणहार रिज़क सुबाया।

आदि पुरख करतारा, निरगुण निरँकारा नाउँ रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती नूर नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। सति सरूपी साची धारा, सति सति उपजांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जुग करता हरि हरे, हरि हरि रूप समाया। आपणी करनी आपे करे, करनी करता आप हो जाया। निरगुण साची जोत धरे, पारब्रह्म रूप वटाया। पुरख अबिनाशी साचा घाड़ण घड़े, घड़ण हार आप हो जाया। साचे मन्दिर आपे वड़े, थिर घर साचा इक्क सुहाया। उच्च महल्ले आपे चढ़े, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। आपणा फड़े आपे लड़े, आप आपणा बन्न्हण पाया। आपणी विद्या आपे पढ़े, आपणा लेखा आप लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धराया। आदि जुगादी हरि भगवान, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वेख वखांयदा। निरगुण दीपक बाती नूर महान, जागरत जोत जगांयदा। सच तख्त बैठ सुल्तान, शाहो भूप आप अख्वांयदा। निरगुण राज राजान, दर दरबान इक्क सुहांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा शब्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ रखांयदा। आपणा नाउँ आपे रक्ख, निरँकार आप अख्वाया। आपे निरगुण हो प्रतक्ख, दीपक जोत करे रुशनाया। आपे आपणा आप करे वक्ख, पारब्रह्म ब्रह्म वेस वटाया। आपे लेखा जाणे अलक्खणा अलक्ख, अलक्ख निरँजण भेव ना राया। आपे भाण्डे करे सक्ख, आपे सक्खणे रिहा भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता खेल खिलाया। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग धार बंधांयदा। आप बणाए आपणी बणता, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। आपे जाणे आपणी मन्नता, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, हँ ब्रह्म आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित वेख वखांयदा। अजूनी रहित पुरख अकाल, अकल कला कल धारया। निरगुण दीपक बाती जोती एका बाल, एका एक करे उज्यारया। एका गगन एका थाल, एका मण्डल आप सहारया। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप चला रिहा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाम धरा ल्या। जुग जुग खेल खिलंदड़ा, परम पुरख करतार। निरगुण सरगुण वेस वटंदड़ा, पंज तत्त करे प्यार। आदि निरँजण वेख वखंदड़ा, पारब्रह्म गुर करतार। आदि शक्ती मेल मिलंदड़ा, आप आपणा कर प्यार। धाम अवल्ला इक्क सुहंदड़ा, वसणहारा सचखण्ड दुआर। अगम्म अगम्म अगम्म आप अख्वंदड़ा, अलक्ख अलक्खणा भेव न्यार। शब्द नगारा ताल इक्क वजंदड़ा, धुन अनादि सच्ची धुन्कार। घर साचा इक्क सुहंदड़ा, थिर घर बैठ सच्ची सरकार। आपणा हुक्म आप चलंदड़ा, देवणहार धुर फ़रमान। लोआं पुरीआं रचन रचन्दड़ा, मण्डल मण्डप ल्ए उसार। विष्न ब्रह्मा लेख लिखंदड़ा, शिव शंकर ल्ए उभार। करोड़ तेतीसा आप उठंदड़ा, अमृत बख्शे ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल अपार। आदि जुगादी हरि हरि खेल, अचरज बणत बणाईआ। निरगुण निरगुण कर मेल, पंज तत्त करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेल, मन मति बुध वेख वखाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, घर दसवें वज्जे वधाईआ। नौ दुआरे दिसे वेहल, दर दरवेशा वेख वखाईआ। पंचम सखीआं पावण वेल, साचा मंगल एका गाईआ। सतिगुर पूरा वसे रंग नवेल, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जुग जुग रचना साची रच, हरि हरि वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डे कच्च, आपे बणत बणांयदा। मन्दिर अन्दर कलन्दर आपे नच्च, आपे स्वांग वरतांयदा। आपे ब्रह्म ब्रह्म होए सच्च, पारब्रह्म वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल आपे धार, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादी ल्ए अवतार, गुर गुर वेस वटाईआ। शब्द शब्दी तेज कटार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, जेरज अंडां फोल फुलाईआ। उत्भुज सेत्ज दए हुलार, आप आपणी दया कमाईआ। भगत वछल हरि मीत मुरार, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। देवणहारा नाम अधार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। सच सुच्च भरे भण्डार, सतिगुर साचा आप वरताईआ। आपे सुहाए बंक दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। निरगुण बाती कर उज्यार, एका जोत करे रुशनाईआ। अमृत बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात विच संसार, साचा चन्द चढ़ाईआ। पुच्छे वाती अन्तिम वार, गुरमुख साचे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। कल वरते हरि निरँकार, अकल कला अख्वाया। अछल अछल्ल खेल अपार, वल छल धारी भेव ना राया। जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार, जुग जुग नाउँ उपाया। सतिजुग त्रेता वेख विचार, राम नाम इक्क दृढ़ाया। द्वापर तेरा इक्क सहार, गीता ज्ञान इक्क वखाया। कान्हा कृष्ना दए हुलार, नाम बंसरी इक्क वजा

रिहा। ग़रीब निमाणे लाए पार, बिधर सुदामा गले लगाया। कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यार, कूड़ा धन्दा वेख वखाया। माया ममता मोह प्यार, हउमे हँगता संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। जुग जुग नाम अलक्ख अभेव, आपणा आप धरांयदा। आदि जुगादी देवी देव, देव देवा आप अख्वांयदा। वास्तक रूप हरि निहकेव, नेहचल धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा रंगे रंग, रंगणहार पुरख अख्वाया। सचखण्ड दुआरा सच पलँघ, पुरख अबिनाशी सच सिँघासण आसण लाया। दाता दानी सूरा सरबंग, थिर घर बैठा खेल खिलाया। नाम वजाए इक्क मृदंग, एका नाअरा रिहा सुणाया। लोआं पुरीआं आपे लँघ, निरगुण सरगुण धार बंधाया। मंगणहारा साची मंग, आपणी झोली अग्गे डाहया। ग़रीब निमाणयां कट्टे भुक्ख नंग, लोकमात वेख वखाया। चिट्टे अस्व शब्द घोड़े कसे तंग, सोलां कलीआं आसण लाया। निरगुण सरगुण वस्सया संग, सगला संग निभाया। हरिजन मन्दिर आपे लँघ, हरि मन्दिर वेख वखाया। अमृत धार सची गंग, जमना सुरस्ती नाल रलाया। गोदावरी मंगे एका मंग, निउँ निउँ चरन सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस वटंदड़ा, परम पुरख करतार। कलिजुग अन्तिम खेल खिलंदड़ा, खेले खेल अगम्म अपार। वेद व्यासा भेख विटंदड़ा, लेखा लिख्या अपर अपार। नानक गोबिन्द मेल मिलंदड़ा, घर बैठा बंक दुआर। राम कृष्ना वेख वखंदड़ा, गोपी कान्हा कर त्यार। सोइम रूप आप हो जाइंदड़ा, हँ ब्रह्म कर प्यार । ईसा मूसा लेख लिखंदड़ा, अल्ला राणी ऐनलहक्क नाअरा देवे मार। निरगुण बाती जोत जुगन्दड़ा, नूर इलाही बेऐब परवरदिगार। ख़लक ख़ुदाई वेख वखंदड़ा, सर्ब जीआं दा सांझा यार। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका रंग रंगदड़ा, दूई द्वैती देवे मार। अमृत आत्म जाम पिलंदड़ा, जगत तृष्ना दए निवार। साचा मार्ग इक्क विखंदड़ा, चार वरन सोहे बंक दुआर। अठारां बरनां मेट मिटंदड़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगे करतार। साची सिख्या इक्क समझंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उभार। साची सिख्या गुर करतार, एका एक जणाईआ। राउ रंकां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। दूई द्वैती कर ख्वार, हउमे हँगता दए मिटाईआ। साची संगता सच प्यार, सतिजुग साचा दए कराईआ। भुक्खा नंगता जाए तार, फड़ फड़ बाहों पार कराईआ। जो जन मंगण आए दर दरबार, दर लेखा ल्ए लगाईआ। संगदा रहे ना विच संसार, सतिगुर पूरा लोक लाज दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम जोती नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, हरि निरगुण जोत जगांयदा। चार वरनां

रिहा समझाया, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई वखांयदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म जणाया, पारब्रह्म समझांयदा। राम नाम एका गाया, एका कृष्न मनांयदा। हू हू नाअरा आपे लाया, कलमा नबी आप पढ़ांयदा। नानक नाम सति मन्त्र जगत दृढ़ाया, धुर फ़रमाना आप जणांयदा। वाहिगुरू फतिह गुर गोबिन्द गजाया, वाह वाह गुरू मनांयदा। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नाउँ रखाया, जोती जामा भेख वटांयदा। सृष्ट सबाई रिहा समझाया, नौ खण्ड सोया आप उठांयदा। सत्तां दीपां रिहा उठाया, शब्द हुलारा इक्क लगांयदा। ब्रह्मा नेत्र रिहा खुल्हाया, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। विष्नूं बाशक सेजा रिहा तजाया, सांगोपांग ना कोई हंढांयदा। शंकर बाशक तशका गलों लाहया, हथ्थ त्रिसूल उठांयदा। करोड़ तेतीसा दए दुहाया, देवी देव ना कोई मनांयदा। कलिजुग अन्त अन्धेरा छाया, साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। साध सन्तां पीर फ़कीरां शाह हकीरां सच सुच्च दर डेरा ढाहया , साचा मन्त्र नाम ज्ञान, ना कोई दृढ़ांयदा। पंडत पांधे जूठा झूठा मस्तक तिलक लगाया, जोत ललाट ना कोई जगांयदा। पढ़ पढ़ विद्या वाद वधाया, आत्म ब्रह्म ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एकँकार हरि निरँकार, आदि शक्ति आदि शक्ति रूप अपार, जोत भवानी आदि शक्ति खड़ग खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। भेख पखण्डा दए निवार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा वेख सर्ब संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरि का नाम गए विसार, राम नाम साची माला गल कोई ना पाईआ। साचा मन्दिर अन्ध अँध्यार, दीवा बाती ना कोई जगाईआ। कमलापाती ना मिल्या मीत मुरार, बूंद स्वांती ना मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाईआ। निहकलंका हरि निरँकार, हरि निरगुण जोत जगांयदा। पुरख अगम्मा ल्ए अवतार, आपणा रूप वटांयदा। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, तिक्खी धार आप रखांयदा। जन भगतां करे सच प्यार, हरिजन सोए मात उठांयदा। मनमुख डोबे वहिंदी धार, भव जल बेड़ा आप रुढ़्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रगन्दड़ा हरि चलूल, एका लाल गुलालया। हरिजन आत्म सेजा बरखे साचे फूल, फूलण बरख़ा एका ला ल्या। मेल मिलावा नारी कन्त कन्तूहल, साचा मन्दिर इक्क सुहा ल्या। शब्द पंघूड़ा सच सिँघासण पुरख अबिनाशण रिहा झूल, नाम हुलारा एका ला ल्या। गुरमुखां चुकाए पिछला मूल, अगला मार्ग आप वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर सुच्चा इक्क सुहा ल्या। सोहे घर हरि सुहञ्जणा, हरि साचे जोत जगाईआ। गुरमुखां नेत्र पाए नाम अञ्जणा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। दर दुआरे साचा मजना, दुरमति मैल

गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। साची सिख्या साची मति, चार वरन समझांयदा। पंज तत्त ना उब्बल रत्त, जो जन सतिगुर पूरे दर्शन पांयदा। चरन कँवल प्रीत बंधाए नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ांयदा। आत्म अन्तर देवे धीरज जति, सति सन्तोख आप समझांयदा। शब्द अनादी साची गाथ, सोहँ ढोला सुणांयदा। अगम्म अगम्मड़े चढ़ाए रथ, रथ रथवाही रथ चलांयदा। पंच विकारा पाए नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखांयदा। जगत विसूरा देवे मथ, सथ्थर हेठ वछांयदा। हरिजन साचे ल्ए रक्ख, सोहँ मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए अलक्खणा अलक्ख, आपणा लेखा आप लखांयदा। लेखा लिखणहार हरि समरथ, वड्डा वड वड्याईआ। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवणहारा साची गाथ, आत्म ब्रह्म पढ़ाईआ। खेले खेल त्रिलोकी नाथ, घर चौथे वज्जे वधाईआ। लहिणा देणा चुक्के मस्तक माथ, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरि सज्जण हरि उठाया, आप आपणी किरपा धार। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, वज्जे शब्द सच्ची धुन्कार। साचे मार्ग आपे लाया, कूड़ी क़िया कर्म विचार। सच दुआरा इक्क वखाया, ठांडा दर सच्चा दरबार। सतिगुर पूरा नज़री आया, निहकलंक इक्क अवतार। शब्द डंका रिहा वजाया, नों खण्ड पृथ्मी करे खबरदार। शाह सुल्तानां रिहा हिलाया, अगम्म अगम्मड़ा मारे मार। भारत खण्ड वेख वखाया, जम्बु दीप हो उज्यार। सम्मत सोलां राह दिखाया, हाढ़ सतारां दिवस विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे उज्यार। जोती नूर उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला आप अख्वाईआ। वसे धर्म सच्ची धर्मसाला, तोड़णहारा जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आदि जुगादी बण रखवाला, शब्द अगम्मी वजाए ताला, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। लक्ख चुरासी फल वेखे डाल्हा, मिट्ठे कौड़े वेख वखाईआ। जन भगतां तन पाए नाम सच्ची माला, एका आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। वज्जी वधाई सच घर, हरि साचा आप वजांयदा। जन भगतां चुक्के जगत डर, सतिगुर पूरा नज़री आंयदा। लहिणा देण चुकाए नारी नर, बिरध बाल आप तरांयदा। इक्क नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क भरांयदा। आपणी किरपा आपे कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, गुर शब्द नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर गया वड़, दिस किसे ना आंयदा। सन्त सुहेले ल्ए फड़, जुग जुग आपणा मेल मिलांयदा। आपे भाण्डे ल्ए घड़, आपे भन्न वखांयदा। आपे चोटी जाए चढ़, आपे मुख भुवांयदा। आपे फड़ावणहारा आपणा लड़, आपणा पल्लू आप छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची करनी किरत आप कमांयदा। कलिजुग अन्तिम शब्द हुलारा, हरि सतिगुर आप लगाया। जन भगतां करे जगत प्यारा, जागरत जोत इक्क जगाया। नाम अगम्मी शब्द भण्डारा, सतिगुर पूरा रिहा वरताया। ब्रह्म मति वरते विच संसारा, मनमति अन्तिम दए मिटाया। एका नत सच्ची सरकारा, त्तत्व तत्त आप अख्वाया। चरन नाता परवरदिगारा, साचा जोड़ जुड़ाया। पुच्छे वात अन्तिम वारा, जो जन रसना गए गाया। धन्न सुभाग सतारां हाढ़ा, हरिसंगत ल्ए तराया। जगे जोत बहत्तर नाड़ा, अज्ञान अन्धेर गंवाया। सचखण्ड दुआरे सच अखाड़ा, सम्बल नगरी डेरा लाया। धुरदरगाही साचा लाड़ा, गुरमुख साचे वेखण आया। किसे हथ्थ ना आए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत कोटन कोटी रहे धूंणीआँ ताया। गुरमुखां करे इक्क प्यारा, आत्म अन्तर मेल मिलाया। जगत बसन्तर पार किनारा, त्रैगुण माया बंधन तोड़ तुड़ाया। पंजां तत्तां पंच जैकारा, शब्द नाअरा इक्क लाया। राम नाम खण्डा तेज कटारा, आप आपणा हथ्थ उठाया। चार कुन्टां दहि दिशा लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदारा, शाह सुल्तानां राज राजानां आप उठाया। जन भगतां मेला मीत मुरारा, एकँकारा निरँकारा वेख वखाया। साचा गीत साचा नाअरा, अन्दर गुप्त वसे ज़ाहरा, सच जैकारा आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा नाउँ रखाया। निहकलंक हरि भगवान, हरि सतिगुर आप अख्वांयदा। कलिजुग उठया नौजवान, आप आपणा बल धरांयदा। प्रगट होया दो जहान, लोकमात खेल खिलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, सत्तां दीपां पर्दा लांहयदा। शब्द रखाए सच निशान, साचे दर झुलांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, जगत महल्ला वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कूड़ी क़िया कूड़ पसार, अन्तिम मेट मिटांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, हरि हरि मेट मिटावणा। मेटणहार झूठी सरकारा, सतिजुग साचा मार्ग लावना। सुहाए बंक सच्चा दरबारा, दर दुआर इक्क खुल्हावणा। चार वरनां इक्क प्यारा, चारे कूटां वेख वखावणा। जूठ झूठ पार किनारा, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ावणा। माया ममता मोह छुट्टे विकार, काम क्रोध हँकार नेड़ ना आवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध मुकावणा। कलिजुग तेरा पन्ध मुकावणा, वेला अन्तिम आया। सतिजुग साचा मात धरावणा, साची सिख्या इक्क समझाया। गुरमुख साचे संग रलावणा, सोहँ साचा जाप जपाया। धरत धवल हरि रंग रंगावणा, धरनी वेख वखाया। नाम मृदंगा इक्क वजावणा, एका राग सुणाया। काग हँस आप बणावणा, हँस हँसा विच उडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे साचा वर, अन्दर मन्दिर मेल मिलाया। अन्दर मन्दिर सच नगार, शब्दी शब्द वजाईआ ।

खेले खेल पुरख करतार, पुरख परखोतम वड वड्याईआ। दीपक जोती कर उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। कँवल कँवला मूधे भार, आपे मुख भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी क़िया आपणी हथ्थीं दए कराईआ। कलिजुग उठया नेत्र खोल्ह, रो रो नीर वहांयदा। दर दुआरे रिहा बोल, पिछली भुल्ल बख्शांयदा। सच वस्त ना किसे कोल, राज राजाना शाह सुल्ताना ख़ाली हथ्थ वखांयदा। जूठा झूठा वज्जया ढोल, जगत नगारा इक्क वजांयदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी कढ्ढणहारा पोल, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां विचोला आपे बण, शब्द सालस नाउँ रखांयदा। कलिजुग सालस आप प्रभ, कूड़ी क़िया वेख वखाईआ। सतिजुग सालस आप प्रभ, सोया सुत उठाईआ। कलिजुग सालस आप प्रभ, कर्म कुकर्मां वेख वखाईआ। सतिजुग सालस आप प्रभ, बाल निधाना दे मति रिहा समझाईआ। दोहां विचोला बैठा फब्ब, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग सालस आप हरि, हरिजन वेख वखांयदा। सतिजुग सालस आप प्रभ, धरनी धरत धवल आप सुहांयदा। कलिजुग सालस आप हरि, माया ममता मोह वेख वखांयदा। सतिजुग सालस आप प्रभ, सतिजुग साचा मेल मिलांयदा। दोहां विचोला आप बण, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा लेख लिखांयदा। कलिजुग सालस हरि हरि मीत, हरिजन आप उठांयदा। सतिजुग सालस इक्क सुणाए सुहागी गीत, सोहँ सो नाउँ धरांयदा। कलिजुग सालस मेटे कूड़ी रीत, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। सतिजुग सालस पतित पुनीत, एकँकारा नर निरँकारा आप अख्वांयदा। दोहां वस्सया आपे चीत, आप आपणा मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क खुल्हाए साचा घर, दोहां सद बहांयदा। कलिजुग आया चल दुआर, सम्मत सोलां दए दुहाईआ। हाढ़ सतारां कर निमस्कार, एका दए दुहाईआ। नाता तुट्टा मुहम्मदी यार, चार यारी ना संग निभाईआ। पीर दस्तगीर ना कोई सहार, मुलां शेख़ मुसायक कुतब गौंस ना देवे कोई गवाहीआ। चारों कुन्ट आई हार, हक्क हकीकत ना कोई वखाईआ। लक्ख चुरासी होई ख्वार, वरनां बरनां पई लड़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम मारन नाअर, नाता तुट्टा भैणां भाईआ। नारी कन्त ना कोई प्यार, विभचार रूप वटाईआ। साध सन्त ना कोई अधार, निरगुण जोत ना कोए जगाईआ। जीव जन्त होए ख्वार, चारों कुन्ट हाहाकार मचाईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। एथे दिसे ना कोई सहार, अग्गे सके ना कोई बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका

शब्द जणाईआ। कलिजुग उठ जगत निधान, कलिजुग तेरी औध विहाईआ। तेरा संग पंज शैतान, दिवस रैण रहे निभाईआ। मनमति होई प्रधान, देवे सदा सलाहीआ। जूठे झूठे बेईमान, आलस तृष्ना जगत वखाईआ। हउमे हँगता पीण खाण, माया ममता रही कुरलाईआ। चार कुन्ट झूठ दुकान, आप आपणी आप चलाईआ। अन्तिम दिसे फनाह मकान, ना सके कोई बचाईआ। हक्क हकीकत करे पछाण, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। वेद पुराण सारे गाण, वेद पुराणी मेल ना राईआ। अञ्जील कुराना करन वख्यान, तीस बतीसा दए दुहाईआ। अट्ठ अठारां कर प्रधान, गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। खाणी बाणी जगत निशान, एकँकारा वेख वखाईआ। कलिजुग भुल्ले जीव निधान, गुर का शब्द ना कोई समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बहि बहि सारे गाण, साची सिख्या ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम घर, हरि साचा वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम सुण संदेश, हरि साचा आप सुणांयदा। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ा वेस, जुग जुग आप वटांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडांयदा। आदि निरँजण जोत प्रवेश, जोती जोत डगमगांयदा। दर दरवेश ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा मूल चुकांयदा। कलिजुग अन्तिम मारे धा, दर दर करे पुकार। कोई ना दिसे अन्तिम मलाह, लक्ख चुरासी गई हार। ना कोई देवे सच सलाह, जूठ झूठ भरे भण्डार। ना कोई पकड़े साची बांह, ना दिसे पार किनार। सतिगुर पूरा करे न्याँ, पारब्रह्म गुर करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए निवार। कलिजुग तेरा लेख चुकावणा, लिख्या लेख रहे ना राईआ। तेरा अन्तिम पन्ध मुकावणा, अग्गे पैंडा ना कोई रखाईआ। तेरा जूठा झूठा तेरे सीस टिकावना, उप्पर आपणा भार पाईआ। धर्म राए दा राह वखावणा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। चित्रगुप्त हिसाब खुल्हावना, ना लेखा सके कोई मिटाईआ। लाड़ी मौत तन शृंगार करावणा, हथ्थीं मैहन्दी नैण कज्जल धार बंधाईआ। हाढ़ सतारां सगन मनावणा, वाह वाह सखीआं रल मिल सोहँ मंगल एका गाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त कलिजुग अन्तिम इक्क प्रनावणा, एका घर वसाईआ। गुरमुख साचे आप उठावणा, शब्द विचोला नाउँ रखाईआ। सौहरे पेईए एका धाम रखावणा, एका कन्त वड्डी वड्याईआ। गीत सुहागी एका सुणावणा, छंत छंता आप अल्हाईआ। साचे मन्दिर मेल मिलावणा, सति सुहञ्जणी सेज वछाईआ। राग नादी नाद वजावणा, राग रागां विच टिकाईआ। बोध अगाधी भेव खुल्हावणा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। आत्म ब्रह्म ब्रह्म वेख वखावणा, भरम भुलेखा दूर कराईआ। गुरमुख सज्जण साचे मीत सच सिँघासण पुरख अबिनाशण साचा धाम सुहावणा, महल्ल अटल

उच्च मुनारया। लक्ख चुरासी तेरा पन्ध मुकावणा, अन्तिम लेखा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नारी नर वेख वखाईआ। नारी नर आत्म अन्तर, हरि हरि वेख वखांयदा। कलिजुग काया लग्गी बसन्तर, त्रैगुण अग्नी पंज तत्त जलांयदा। ना कोई जाणे साचे मन्त्र, ना कोई घर सुहांयदा। पुरख अबिनाशी खेल खिलंतर, अचरज खेल खिलांयदा। वेखणहारा गगन गगनंतर, गगन पताला फेरा पांयदा। प्रगट होए जुगा जुगन्तर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम कर प्रकाश, खेले खेल सृष्ट तमाश, लक्ख चुरासी भेड़ भिड़ांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम खेड़ा, हरि साचा वेख विखंदड़ा। पंज तत्त लग्गा झेड़ा, ना कोई मेट मिटंदड़ा। जूठा झूठा देवे गेड़ा, साचा धाम ना कोई सुहंदड़ा। कलिजुग अन्तिम करे हक्क निबेड़ा, हक्क बहक्क वेख विखंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण मेल मिलंदड़ा। मिल्या मेल सज्जण मीत, गुर सतिगुर हरि हरि पाया। काया होई ठांडी सीत, हउमे रोग गंवाया। पतित पापी करे पुनीत, पतित पावण नाउँ धराया। साचा मन्दिर देहुरा गुरदुआर मसीत, गुरमुख तेरा काया हट्ट वखाया। निरगुण बैठा इक्क अतीत, सरगुण साची जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए तराया। सतिगुर तारनहारा आया, हरिजन साचा ल्ए उठाए। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, दूई द्वैती पर्दा लाहे। तीजा नेत्र नैण खुल्हाया, आप आपणा दरस दिखाए। चौथे घर आप समाया, चौथा वड वड्याए। पंचम मेला सहिज सुभाया, साची सखीआं मंगल गाए। छेवें छप्पर ना कोए जणाया, थिर घर बैठा आसण लाए। सत्तवें सति पुरख निरँजण मेल मिलाया कलिजुग अन्तिम फेरा पाए। निहकलंका नाउँ धराया, जोती नूर डगमगाए। शब्द अनादी नाद वजाया, ब्रह्म ब्रह्मादि आप सुणाए। आदि जुगादी वेस वटाया, लेखा लेख ना कोई लिखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले गुरमुख चेले, गुर मार्ग एका लाए। गुर मार्ग बिखड़ा हरि सज्जण मीत, गुर सतिगुर आप लगांयदा। गुरसिख साचा सिखड़ा पतित पुनीत, दर मन्दिर अन्दर साचा मंगल एका गांयदा। भाणा मिट्ठड़ा चेतन चीत, डूँघी कंधर अन्ध अँध्यार हरि निरँकार हरिजन साचे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम शब्द अनडीठ, मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत फल इक्क खुवाए। पतित पुनीत रीत हरि करतार, जग सांतक सति गुरमुख उरधारया। ठांडा सीत वसे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजाना एका रंग रंगांयदा। आदि जुगादी महिंमा अगणत, आपे जाणे आपणी रीत, ना कोई डेरा लांयदा।

गुरमुख काया तेरी काया हट्ट प्रगट होए झट पट, जगे जोती लट लट, आपणा दीपक आपे बालया। खेले खेल पुरख करतार, इक्क इकल्ला एकँकार, हरिजन साचे पाए दूई द्वैती मेटे फट्ट, आप नुहाए अठसठ, दुरमति मैल देवे कट्ट, काया करे ठंडी ठारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरिसंगत तेरे संग समा रिहा। सचखण्ड दुआर उच्च महल्ला, हरि हरि जोत जगांयदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, जुग जुग वेख वखांयदा। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सला, आप आपणा रंग रंगांयदा । सच सिँघासण आत्म सेजा आपे मल्ला, आप आपणा डेरा लांयदा। जोती शब्दी आपे रला, शब्द सुनेहड़ा इक्क अल्हांयदा। आप फड़ाया आपणा पल्ला, आपे लड़ बंधांयदा। पार कराए जगत सागर डूँघी डल्ला, टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। आपणे दीपक आपे बला, आपणी जोत आप जगांयदा। कलिजुग अन्तिम करन आया हल्ला, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशी खेले खेल पृथ्मी आकाशी, गगन पताला आपणे चरनां हेठ दबांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हिला, देवत सुर शब्द हुलारा इक्क लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हो उज्यार, एका नूर करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, घट घट बैठा आसण लाईआ। भगत सुहेले ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। पार कराए नौ दुआर, डूँघी कवरी वेख वखाईआ। फड़ फड़ बाहों जाए तार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां दिवस विचार, आप आपणी रचन रचाईआ। ग़रीब निमाणे जाए तार, ऊँचां नीचां इक्क प्यार। इक्क प्यार सतिगुर नाता पुरख बिधाता, उत्तम ज़ाता एका एक उठाईआ। सोहँ शब्द साची गाथा, लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथा, साढे तिन्न हथ्थ चलाए तेरा राथा, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। सतिजुग तेरी पूजा पाठा, सर सरोवर मारे ठाठा, चौदां लोक वेखे हाटा, चौदां तबकां एका दाता, एका भल्ला इक्का पल्ला एकँकार आप फड़ाईआ। जन भगतां पूरा घाटा, कलिजुग नेड़े वाटा, आदि शक्ति जोत लिलाटा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलांयदा। सरगुण साचे कर प्यार, पंज तत्त डेरा लांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आंयदा। सन्तां भगतां करे ख़बरदार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, धुन राग आप वजांयदा। ब्रह्मा वेता ना पाए सार, चारे वेदां वेख वखांयदा। वेद व्यासा बण लिखार, अठारां पुराण गया समझांयदा। शास्त्र सिमरत दए अधार, छे छे मेल मिलांयदा। गीता ज्ञान हो उज्यार, एका सिख समझांयदा। अञ्जीलां कुरानां ख़बरदार, आपणा लेखा आप समझांयदा। खाणी बाणी भेव न्यार, नानक निरगुण रसना गांयदा। पुरख

अबिनाशी सभ तों वस्सया बाहर, हथ्थ किसे ना आंयदा। गुरमुखां मेला विच संसार, जुग जुग आप करांयदा। देवे भगती नाम भण्डार, भगवन आपणी दया कमांयदा। साची शक्ती हो उज्यार, अष्टभुज नाउँ धरांयदा। सुंभ निसुंभ कर ख्वार, लंका गढ़्ह तोड़ हँकार, रावण मेट मिटांयदा। मारनहारा कंसा मार, कान्हा बंसरी इक्क वजांयदा। कलिजुग तेरा रूप चौथे जुग वेख हरि निरँकार, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वांयदा। कलिजुग दुष्ट हँकारी रावण, चार कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। जूठ झूठ बणया नाल ज़ामन, पंज तत्त विकार नाल दए गवाहीआ। खेले खेल अन्धेरी शामन, रैण अन्धेरी नाल रलाईआ। ना कोई कर्म धर्म वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लेखा जानण कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक वेख वखाईआ। कलिजुग कंसा गढ़्ह हँकार, दहि दिशा वेख वखाईआ। सच सुच्च ना कोए प्यार, साची सिख्या ना कोई समझाईआ। मात पित ना कोई प्यार, पुत्तर धी ना ख़ुशी मनाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। कुँवार कन्या कर शृंगार, नेत्र नैण रही मटकाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद बणया वेसवा दरबार, हरि का गुण ना कोई गाईआ। कलिजुग कूड़ा वेख कुड़यार, डौरु डंका एका वाहीआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, माया पर्दा उत्ते पाईआ। एका भुल्लया हरि करतार, सतिगुर पूरा नज़र ना आईआ। मदिरा मास करन अहार, रसना रस रिहा गंवाईआ। आत्म रस ना कोई धार, निझर झिरना ना कोई झिराईआ। नस्स नस्स तीर्थ तट्टां होण ख्वार, अमृत हरि काया आत्म सर सरोवर अशनान करन ना कोई जाईआ। नार अहिल्या बणी गौतम, कलंक मस्तक इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। गुरमुख साचे सज्जण, साचे मीत प्यारया। तेरी ओट इक्क अकाल, तेरा वणज नाम वणजारया। तेरा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, तेरा शब्द सच भण्डारया। तेरा वज्जे साचा ताल, तेरा गुरू इक्क उठा रिहा। ना दूसर कोई सहार, दिवस रैण देवे पहरया। आलस निन्दरा ना ल्ए वखाल, आपे गुप्त आपे ज़ाहरया। आपे अन्दर मन्दिर ल्ए भाल, आपे लाए सोहँ सच जैकारया। नेड़ ना आए काल महांकाल, कलिजुग अन्तिम सतिगुर पूरा आण वंगारया। आपणी चली अवल्लड़ी चाल, फड़ फड़ ढाहे उच्च मुनारया। ना कोई दिसे चार दिवार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिला रिहा। राज राजानां आई हार, साचा सीस ताज ना कोई टिका रिहा। ग़रीब निमाणयां ना पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन करे प्यारया। ग़रीब निमाणे जग कुरलाए, धरत धवल दए दुहाईआ। साचा अदल ना कोई कमाए, भरमे भुल्ली भरमी शाहीआ। शाह सुल्तान ना साचा कोई अख्वाए, साचा हुक्म ना कोई सुणाईआ।

जगत तृष्ना ना कोई मिटाए, दु:खीए भुखीए रो रो देण दुहाईआ। मायाधारी माया मोह वधाए, बैठे बंक सुहाईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म वेखणहारा थाउँ थाए, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। दए सुनेहड़ा बेपरवाहे करे न्याए, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाईआ। जीव जन्त मात कुरलाया, कूके दए दुहाईआ। सतिगुर पूरे बेड़ा ना किसे उठाया, माया भुल्ली सर्ब लोकाईआ। निहकलंक कल जामा पाया, लोकमात वज्जी वधाईआ। चार वरनां इक्क रिहा बणाया, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। सम्मत सोलां नींह धराया, हाढ़ सतारां थित लिखाईआ। बीस बीसा वेख वखाया, भुल्ल रहे ना राईआ। जगत हदीसा इक्क पढ़ाया, एका कलमा रिहा सिखाईआ। नबी रसूल इक्क उपाया, कायनात वेखे मार झात, आप आपणा नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम कृष्न एका घर, नानक गोबिन्द वेख वखाईआ। सम्मत सोलां सति सतिवाद, सति पुरख कराया। जन भगतां रक्खणहारा लाज, साची हाढ़ी दिवस सुहाया। एथे ओथे सुणे फरयाद, सच सिँघासण आसण लाया। मोहण माधव मुंकद मनोहर लख़मी नरायण साँवल सुन्दर वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा घर घर, घर घर दीपक इक्क जगाया। घर दीपक घर बातीआ, घर घर करे रुशनाईआ। घर मेला कमलापातीआ, घर घर विच पए जुदाईआ। घर देवे अमृत बूंद सवांतया, घर झिरना आप झिराईआ। घर मेटे अन्धेरी रातीआ, घर साचा चन्द वखाईआ। घर गावे साची गाथीआ, घर अनहद सेवा लाईआ। घर मेला शाहो शाबास्सया, घर सेजा इक्क सुहाया। गुरमुखां पूरी करे आस्सया, दर निरास ना कोई वखाईआ। लेखे लाए रसन स्वास्सया, जो जन सोहँ रहे गाईआ। निज आत्म करे वास्सया, घनक पुर वासी वड वड्याईआ। दर दुरकाए मदिरा मासीआ, देवणहार अन्त सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला सहिज सुभाईआ। मेल मिलावा हरिसंगत, हरि साचा इक्क सुहञ्जणा। सतिगुर पूरा चाढ़्हे रंगत, धूढ़ी चरन एका मजना। दूसर दर ना होए मंगत। दाता मिल्या दर्द दु:ख भञ्जणा। लेखा मुकाए जिउँ नानक अंगद, अंगीकार आपे रक्खणा। मानस जन्म ना होए भंगत, अमृत रस आत्म चक्खणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत अन्तिम वेले आपे रक्खणा। अन्तिम वेला हरि निरँकार, गुरमुखां होए सहाईआ। सज्जण मीत कर प्यार, धाम अतीत वखाईआ। साची रीत चले संसार, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। हस्त कीट सोहे इक्क दुआर, सीस ताज ना कोई रखाईआ। सोहँ गीत गाए सर्ब संसार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे जीआ दान, जीवण दाता आप

हो जाईआ। जीवण दाता हरि भगवान, जगत जुगत उपांयदा। गुरमुख बणाए चतुर सुजान, गुरमति इक्क समझांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। सोहँ शब्द अनादी गाण, साचा नाअरा एका लांयदा। आप वखाए सच मकान, काया मन्दिर अन्दर हरि मन्दिर आप उपांयदा। दीपक जोती जगे महान, तेल बाती ना कोई टिकांयदा। एका राग सुणाए कान, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। जुगा जुगन्तर जाणी जाण, जानणहार भेव खुल्हांयदा। लेख चुकाए पवण मसाण, पवण मसाणी वेख वखांयदा। गुरमुख साजण बाल निधान, आप आपणी गोद उठांयदा। बिरहों निराला मारे बाण, जगत वैरागी आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, बेआसां पूरी आस करांयदा। हरिसंगत ना होए बेआस, मंगे मंग गुर दुआरया। सतिगुर पूरा शाहो शाबाश, भरे नाम भण्डारया। पुत्तर धीआं रक्खे आस, सुफल कुक्ख करे संसारया। जो जन गाए स्वास स्वास, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। जो जन तजाए मदिरा मास, आप आपणा दरस दिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरी पूरी आसा, चरन कँवल कँवल भरवासा, पुरख अबिनाशी दरसी दरस, सेवक सेवा आप कमा रिहा। दिवस रैण दासी दासा, सेवा सच कमाईआ। गुरसिख तेरे मिलण दी इक्को आसा, सतिगुर पूरा आप तकाईआ। तेरी प्रीती सच भरवासा, पुरख अबिनाशी दासी दासा, लोकमात मार्ग लाईआ। सतिगुर साचे करे वासा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे एका वर, एका इच्छया एका भिच्छया झोली पाईआ । एका इच्छया भर भरपूर, हरि नाम भण्डारा आप भरांयदा। जो जन वसण नेड़े दूर, एका रंग रंगांयदा। जो जन आए चल हज़ूर, आप आपणी गोद उठांयदा। आसा मनसा सभ दी पूर, हरिसंगत तेरे संग पतित पापी नाल तरांयदा। गुरसिख तेरी सेजा तेरा पलँघ, तेरी आत्म हरि परमात्म आपणा आसण लांयदा। हरिभगत तेरे कोलों मंगे मंग, तेरी प्रीती हरि का रंग, दोए धार विच संसार, चतुर्भुज ख़बरदार, भेव गुझ कढ्ढे संसार, गुरमुखां घर साचा गया सुझ पाया वर कन्त भतार, वज्जी नाम वधाईआ। छुटा संसार ना कोई दिसे मात पित भाई भैण मीत मुरार, सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा आपे नज़री आईआ। नाता तुट्टा कूड़ो कूड़, मस्तक लग्गी साची धूढ़, चतुर सुघड़ स्याणा बणाया मूर्ख मूढ़, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम आसा मनसा करे पूर, पूरी इच्छया आपे आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां हाढ़ सतारां, हरिसंगत संग रखाईआ। हरिसंगत तेरे अन्दर वड़या, पारब्रह्म करतारा। तेरा तीर आपे फड़या, प्रगट हो विच संसारा। तेरा घाड़ण आपे घड़या, दिवस लिखाया हाढ़ सतारां। एका सतिजुग मार्ग धरया, सम्मती सम्मत चले

विहारा। एका अक्खर एका लेख लक्ख चुरासी पढ़या, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सच जैकारा। कलिजुग अन्तिम राज राजान शाह सुल्तान जीव जन्त साध सन्त कोई ना अग्गे अड़या, फड़या नाम खण्डा दो धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां करे सच प्यारा। गुरसिख उठ सुत्या, हरि सज्जण आप जगांयदा। सोभावन्ती होई रुतया, रुत्त रुतड़ी आप महिकांयदा। प्रगट होया पुरख अबिनाशी अचुतया, जागरत जोत इक्क जगांयदा। ना कोई धड़ ना कोई बुत्तया, ना कोई रूह विच रखांयदा। गुरसिख तेरा लाह, भगत वछल गिरधार। जुग जुग आपे लुट्टयां, दूसर हथ्थ ना आए विच संसार। तेरा भाण्डा तेरा सोमा तेरे अन्दर फुटयां, सतिगुर पूरा भरे भण्डार। तेरा रस पुरख अबिनाशी हस्स हस्स लोकमात नस्स नस्स चार कुन्टां दहि दिशा आपे लुट्टयां, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे साचा वर, उतरे पार किनार। पार किनारा औखी घाटी, हरि सतिगुर पार करांयदा। हरिजन तोड़े बज़र कपाटी, दूई द्वैती कुण्डा लांहयदा । लहिणा देणा चुक्के आण बाटी, आप आपणा मेल मिलांयदा। लेखे लाए पंज तत्त काया माटी, काया गढ़्ह सुहांयदा। चरन दुआरा साची हाटी, चौदां चौदां मुख शरमांयदा। दुरमति मैल रिहा काटी, नाम प्याला इक्क जाम प्यांअदा। आत्म सेजा साची खाटी, प्रेम पटोला इक्क वछांयदा। निरगुण जोती नूर लिलाटी, निज घर आत्म आप टिकांयदा। अनहद शब्द सच्ची धुन गाथी, पंचम सेवा आप कमांयदा। पुरख अगम्मा बणया साथी, सगला संग निभांयदा। सुरत सवाणी मिल्या हाणी चिन्ता सगल विनासी, पुरख अबिनाशी मेल मिलांयदा। जुगां जुगां दी लथ्थी उदासी, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। मनमुख जीव करन हासी, हस्स हस्स जन्म गवांयदा। धर्म राए एका फांसी, गल विच पल्ला पांयदा। प्रगट होया घनक पुर वासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखांयदा। लहिणा देणा पूर्ब गहिणा, लक्ख चुरासी तन पहनाईआ। जन भगतां दरस वखाए नैणां, मनमुखां रैण अन्धेरी छाईआ। हरिजन मेला हरि सज्जण साक सैणा, मनमुख गूढ़ी नींद सुवाईआ। जन भगतां धाम अवल्ले, सचखण्ड दुआरे साचे बहिणा, मनमुख अग्नी कुण्ड तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग हरि हरि ला, हरि हरि बणत बणाईआ। साची सिख्या इक्क समझा, एका एक वखाईआ। चार वरनां भैण भ्रा, भैणां भईआं मेल मिलाईआ। ना कोई खाए सूर गां, हक्क हलाल ना कोई वखाईआ। ना कोई हँस ना कोई काँ, काग हँस एका दर बहाईआ। लक्ख चुरासी जपाए साचा नाँ, हँस हँसा वड वड्याईआ। मेल मिलाए साचे थाँ, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। सिफ्त सालाही पकड़े बांह, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सोलां पार किनारा, बेआस ना कोई रुढ़्हाईआ। बेआस ना जाणा रुढ़, हरि सतिगुर सच्चा आया। पूरी करनहारा थुड़, घर भाण्डा दए भराया। हरि सज्जण दी साची लोड़, जुग जुग वेख वखाया। आदि अन्त जाए बौहड़, जो जन रसना रहे ध्याया। शब्द अगम्मी चढ़या घोड़, एका अस्व रिहा दौड़ाया। सम्मत सोलां मारे पहला पौड़, लहिंदी दिशा वंड वंडाया। वेखणहारा मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला दौड़ दौड़, दर मन्दिर इक्क सुहाया। हरि मन्दिर हरि वस्सया, हरि हरि जोत जगाए। जन भगतां मार्ग एका दस्सया, एका राह वखाए। कोटन कोटि करे प्रकाश रवि सस्सया, अन्ध अन्धेर गंवाए। हरि हिरदे अन्दर वस्सया, हरिजन विरला दर्शन पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन साचे ल्ए मिलाए। हरिसंगत हरि पाया, हरि गोबिन्द गुरमीत। घर मंगल साचा गाया, होए पतित पुनीत। राम नाम एका घर वसाया, एका वस्सया चीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सुहाई सभनी थाउँ थाँईं, पकड़े बाहीं करे न्याई, जन हरि हरि जन गुर सिक्ख सिक्ख गुर गुर मुख मुख गुर जो जन रहे ध्याईआ।

चार जुग हरि गुण गाया, कलिजुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। जुग जुग सतिगुर वेख वखाया, जन भगतां मेल मिलाईआ। भगत भगती आपे लाया, आपे दए सलाहीआ। आपे सन्त संग निभाया, सारंगधर भगवान बीठला आप हो जाईआ। आपणा रंग आप रंगाया, नाम भट्ठी एका ताईआ। ब्रह्म भाह विच पाया, लाल गुलाला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौ चार खेल खिलाईआ। नौ नौ चार शब्द हरि दाता, गुरमुख आप सुणाया। छत्ती जुग बणया दाता, दाता दानी दान देंदा आया। सतिजुग साचे बद्धा गाना, साचा सगन मनाया। त्रेता बख्शे तीर कमाना, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाया। द्वापर मारे इक्क निशाना, एका बाण उठाया। नानक गाए साचा गाणा, गुरमुख आप सुणाया। गुर गोबिन्द दित्ता पीणा खाणा, अमृत जाम प्याया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कलिजुग अन्तिम आपणे घर करे परवाना, आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरि सज्जण वेख वखाया। जुग जुग जोत अकाली, आपणी आप घलाईआ। आदि जुगादी सच्चा माली, लोकमात फुल फुलवाड़ी गुरमुख साचे आप लगाईआ। आपे करे आपणी वाड़ी, चार दिवार आप रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खिड़ी गुलज़ारी, कल आपे फूल फुलाईआ। साचे फल नर नारी, नर नरायण आपणे हथ्थ उठाईआ। कलिजुग वेखे अन्त क्यारी, हरिसंगत आप बणाईआ। बण के मालण

तोड़ण आया वड संसारी, कली कली महिकाईआ। सिर उठाई गुर संगत तेरी खारी, चारों कुन्ट फिरे वाहो दाहीआ। तेरा प्रेम सति सतारी, निरगुण आपे रिहा बुझाईआ। तेरे हार कर शृंगारी, आपणा तन सजाईआ। आपणी काया पहलों साड़ी, साची बणत बणाईआ। गुरमुखां दी हुण आई वारी, गुर पूरा तन शृंगार वखाईआ। नेत्र खोल्हो सतारां हाढ़ी, सम्मत सोलां ल्ए मिलाईआ। सतिगुर पूरा फिरे पिच्छे अगाड़ी, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लुट्टी जाए दिन दिहाड़ी, गुरसिखां झोली पाईआ। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, हरिजन साचे आप प्रनाईआ। आपे आया चल दुआरी, लोकमात वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द बणया सच लिखारी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सम्बल नगरी उच्च अटारी, हरि वस्सया बेपरवाहीआ। करे कराए आपणी कारी, कारज करता आप अख्वाईआ। गाउ मंगल नर नारी, गुर पाया बेपरवाहीआ। नाता तुट्टा जगत संसारी, जागरत जोत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जगत विछोड़ा रिहा कटाईआ। जगत विछोड़ा आप कटाया, हरिसंगत मेल मिलंदड़ा। साची डोरी तन्द बंधाया, सोहँ हथ्थ उठंदड़ा। साची घोड़ी आप चढ़ाया, सतिगुर पूरा वाग गुड़ंदड़ा। फूलण सेहरा सीस सजाया, गुरमुख तेरा मुख सुहंदड़ा। केसर टिक्का मस्तक लाया, जोत ललाटी नूर वखंदड़ा। वडा छोटा निक्का ना कोई बणाया, बाल अञ्याणा बिरध जवान एका रंग रगन्दड़ा। साची सिख्या इक्क समझाया, चार वरनां इक्क वखंदड़ा। भैण भाई सर्ब वखाया, दूसर नाता ना कोई वखंदड़ा, जो जन धी भैण रहे तकाया, शौह दरयाए आप सुटंदड़ा। दूसर कोए ना सके बचाया, लक्ख चुरासी गेड़ भवंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। हरिसंगत हरि समझावनी, एका एक बूझ बुझाईआ। दर दुआर नीत रास करावणी, फल नीती आप खुवाईआ। माँ भैण धी सर्ब बणावणी, बिन नार नार ना कोई दिसाईआ। नार कन्त इक्क समझावनी, सुरत शब्द वेख वखाईआ। सतिगुर पूरी करे भावनी, जो जन भावना मन रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़, दामन कोए ना सके छुडाईआ। सतिगुर फड़या साचा दामन, दर साचा इक्क सुहाया। हरिसंगत तेरा होया ज़ामन, नाम जामनी इक्क ल्या। पहलों मारे हँकारी रावण, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। मेट मिटाए कामनी कामन, क्रोध हँकार नेड़ ना आया। मेटणहार अन्धेरी शामन, साचा चन्द दए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर एका दर एका वर रिहा वखाया। गुरमुख साचे तेरा सच शृंगार, गुर सतिगुर आप करांयदा। चरन प्रीती इक्क प्यार, लोकमात वखांयदा । नेत्र नैणां नाम अधार, कज्जल सच सुहांयदा। मस्तक बिन्दी जोत ललाट, नूरो नूर डगमगांयदा। मैंढी गुंदे नेड़े वाट, आपणा पन्ध मुकांयदा। बस्त्र भूषन

मारन ठाठ, गुर चरन धूढ़ी जो जन नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमति इक्क समझांयदा। सतिजुग तेरी साची मति, साची धार चलाईआ। हरिसंगत तेरी इक्को रत्त, एका बिन्द उपजाईआ। एका पिता एका मात, एका गोद बिठाईआ। एका देवणहारा दात, एका झोली रिहा भराईआ। इक्क बंधाए चरन कँवल नात, नाता बिधाता इक्क जुड़ाईआ। एका शब्द एका गाथ, एका करे पढ़ाईआ। एका पूजा एका पाठ, इष्ट देव गुर इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां रक्खे साचा संग, सगला संग आप निभाईआ। कलिजुग अन्तिम जोड़ जुड़ाया, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। एका मार्ग इक्क वखाया, साची सिख्या सिक्ख समझाईआ। सोहँ ढोला साचा गाया, जगत विचोला बणया माहीआ। आपणा चोला आप बदलाया, गुरमुखां चोली रंग रंगाईआ। हौली हौली खेल खिलाया, सोलां साल मुख छुपाईआ। सम्मत सोलां रौला पाया, प्रगट होया निहकलंक चार कुन्ट वज्जी वधाईआ। आपणा पर्दा उहला लाहया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख कला सोलां आप जणाया, जो जन हुक्मे हुक्म चलाईआ। लक्ख चुरासी गोला दर दुरकाया, दर दुआर रहिण ना पाईआ। पिछला कौल आप निभाया, गुर गोबिन्द नाल रलाईआ। सिँघ सिँघ हरि वेस वटाया, शेर शेर लड़ाईआ। दस दस्मेश नाउँ धराया, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जगत विछोड़ा दए कटाया, आप आपणी गोद उठाईआ। हिरदा सोध जिस जन पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाया, कोटन कोटि जन्मां पाप रहे मिटाईआ। सुधा सर सच थाया, साचा अमृत सीर एका मुख चुआईआ। आपणा भेव गुज्झा आप खुल्हाया, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। तीजा नैण नेत्र आप खुल्हाया, लोचण वेखे बेपरवाहीआ। चौथे पद आप समाया, चौथे घर वज्जी वधाईआ। वाह वाह पंचम सतिगुर पाया, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया, हरिसंगत वड वड्याईआ। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां तेल चढ़ाया, साचा सगन मनाईआ। साचा खेड़ा इक्क वसाया, हरिसंगत वसी चाँईं चाँईंआ। नौ दुआरे बेड़ा पार कराया, दस्म दुआरे मेला मिल्या सच्चे शहिनशाहीआ। चौथे जुग गेड़ा आप दुवाया, गुरमुखां कटे लक्ख चुरासी फाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी झेड़ा आपे पाया, छेड़ां छेड़े थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। हरि साची कल वरतांयदा, करे कराए करनेहार। लक्ख चुरासी आप भुलांयदा, खेले खेल अगम्म अपार। हरिजन सोए मात जगांयदा, देवे नाम अधार। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा, सम्बल नगरी धाम न्यार। गुर गोबिन्द नज़री आंयदा, शस्त्र बस्त्र तन शृंगार। दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा, चतुर्भुज करे प्यार। गुरमुखां राह तकांयदा, आपणे नेत्र नैण दए उग्घाड़। फड़ फड़ बाहों गोद उठांयदा, फड़ फड़ मारे डाढी मार। नाम खण्डा इक्क

चमकांयदा, जोद्धा सूरबीर सच्ची सरकार। सतिजुग साचा मार्ग लांयदा, लक्ख चुरासी कर खुआर। हरिसंगत तेरा बेड़ा आप चलांयदा, खेवट खेटा बण पनिहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। नर नरायण नर अवतारा, निरगुण हरि अख्वाया। आदि जुगादी कर पसारा, लोकमात वेखण आया। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, वेद कतेब भेव ना राया। मन मति बुध ना दए सहारा, लिख्या लेख ना कोई जणाया। जन भगतां करे आप प्यारा, आपणा मेला आप मिलाया। गुर चेला सोहे इक दुआरा, साढे तिन्न हथ्थ साचा मन्दिर इक्क सुहाया। दस्म दुआरी सच चुबारा, सतिगुर बैठा आसण लाया। भरन आया नाम भण्डारा, हरिसंगत आप वरताया। ख़ाली दिसे ना कोई दुआरा, जिस जन सोहँ रसना गाया। उतरे पार नारी नारा, नर नरायण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत प्यार जुग जुग अवतार, डुब्बदे पाथर ल्ए तार, गुरमुखां बख्शे इक्क दुआर, चरन नाता उत्तम ज़ाता पिता माता आप अख्वाया।