पुस्तकालयभाग ८

पहली सावण २०१६ बिक्रमी जेठूवाल

निरगुण धार हरि निरँकार, नूरो नूर जोत समाईआ। आदि निरँजण खेल अपार, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव कोए ना पाईआ। आदि जुगादी खेल अपार, खेले खेल बेपरवाहीआ। कमलापाती हो उज्यार, एका एक डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण नूर पुरख अकाला, एका एकँकारया। आदि जुगादी हो उजाला, आप आपणा रूप वटा रिहा। साचा मन्दिर सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचा इक्क सुहा रिहा। आपणा दीपक आपे बाला, आप आपणा दर सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ रखा ल्या। आदि जुगादी पुरख करतार, एका रंग समाया। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, अन्दर बाहर आप हो जाया। आपे जोती नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। आपे शब्द जै जै जैकार, धुन अनादी आप सुणाया। आपे बोध अगाधी भर भण्डार, आपे वेख वखाया। आपे बण हरि वणजार, आप आपणा वणज कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस वटाया। निरगुण रूप अकाल मूर्त, एका एक अख्वांयदा। शब्द अनादी साची तूरत, जुगा जुगन्तर इक्क वजांयदा। आपे वसे नेड़े दूरत, दर दुआरा आप सुहांयदा। आपे दाता हाज़र हज़ूरत, हरि हरी हरि वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ प्रगटांयदा। आपणा नाउँ रक्ख, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। अजूनी रहित हो प्रतक्ख, आपणी कल वरताईआ। आपे लेखा जाणे अलक्खणा अलक्ख, अगम्म अगम्म वड्डी वड्याईआ। आपे करे आपणा पक्ख, आप आपणा संग निभाईआ। आपणे मन्दिर आपे वस, आपे आसण लाईआ। आपणी सेजा आपे हस्स, नारी कन्त आप हो जाईआ। आपणे हिरदे अन्दर आपे वस, आप आपणा बीज बिजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार आप चलाईआ। निरगुण धार धुर दरबार, हरि साची सच चलाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। अबिनाशी करता हो त्यार, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। अगम्म अलक्ख अगोचर बेऐब बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर डगमगाईआ । थिर घर साचा मन्दिर कर त्यार, अन्दर बैठा बेपरवाहीआ। आदि जुगादी एकँकार, अकल कला वरताईआ। पिता पूत ना कोई दुलार, भाई भैण ना कोई अख्वाईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार वड वड्याईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादि समाया। आपे वसे आपणे थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क उपाया। छप्पर छन्न ना ल्या कोई छुहा, चार दीवार ना कोई बणाया। दीवा बाती ना ल्या कोई जगा, जोती नूर डगमगाया। कमलापाती आप अख्वा,

आप आपणा बंक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, एका आपणा नाम वड्याआ। नाम वड्याई पुरख अकाल, एका एक अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर दीन दयाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द वजाए साचा ताल, धुन आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे शाह कंगाल, थिर घर साचे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार वड्डी वड्याईआ। निराकार पुरख अबिनाशी, आपणा रंग रंगांयदा। खेले खेल शाहो शाबासी, शाह सुल्तान नाउँ धरांयदा। आपणे मण्डल पावे रासी, ना कोई दूसर संग रलांयदा। ना कोई पृथ्मी ना कोई आकाशी, मण्डल मण्डप ना कोई सुहांयदा। रवि ससि ना कोई प्रकाशी, ना कोई रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा। नूर उजाला हरि गोपाला, जोती जोत करे रुशनाईआ। खेले खेल दीन दयाला, दयानिध वड्डी वड्याईआ। आपे चले आपणी चाला, चाल अवल्लड़ी इक्क रखाईआ। साचे मन्दिर बैठ सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। आपणी करे आप प्रितपाला, प्रितपालक वड वड्याईआ। आपणा फल लगाए डाल्हा, फुल्ल फुलवाड़ी इक्क महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत हरि हरि धार, हरि हरि आप उपजांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कार, अगम्मड़े धाम सुहांयदा। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े ना कोई प्यार, पंज तत्त ना कोई वखांयदा। मात पित ना अंमड़ी कोई दुलार, भैण भाई ना कोई अख्वांयदा। पृथ्मी आकाश ना कोई सहार, पुरीआं लोआं ना रचन रचांयदा। गगन मण्डल ना कोई प्यार, धरत धवल ना कोई सुहांयदा। जंगल जूह ना कोई पहाड़, समुंद सागर ना कोई रखांयदा। लक्ख चुरासी ना कोई उज्यार, मन मति बुध ना कोए रखांयदा। तीर्थ तट ना कोई किनार, चौदां हट्ट ना कोई खुल्हांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए प्यार, शंकर संग ना कोई निभांयदा। करोड़ तेतीस ना कोई अधार, गण गंधर्ब ना कोई रखांयदा। शाह सुल्तान ना कोई दर दरबान, राज राजान ना कोई अख्वांयदा। ना कोई देवणहार फ़रमान, ना कोई निउँ निउँ सीस झुकांयदा। बत्ती दन्द कोई ना गायण, रसना जिह्वा ना कोई हलांयदा। गुर पीर अवतार ना कोई निशान, साध सन्त ना कोई दिसांयदा। आदि जुगादी एकँकार निरगुण रूप श्री भगवान, निराकार आप अख्वांयदा। आपे वसे साचे मन्दिर सच मकान, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, परम पुरख आप अख्वांयदा। आपे होए जाणी जाण, जानणहार नाउँ धरांयदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, वेद कतेब भेव ना पांयदा। लेखा जाणे ना अञ्जील कुरान, मूसा ईसा ना कोई सदांयदा। खाणी बाणी ना कोई कल्याण, छत्ती राग ना कोई सुणांयदा। ना कोई पूजा ना अशनान, तीर्थ तट ना कोई वखांयदा। ना कोई

ज्ञान ना कोई ध्यान, इष्ट देव ना कोई दृढ़ांयदा। ना कोई गुरदुआर वसे मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला, मट्ठ ना कोई रहांयदा। आदि जुगादी पुरख सुल्तान, निरगुण जोत डगमगांयदा। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वाली आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी हरि ब्रह्मादी, हरि हरि आप अख्वांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, एका एकँकारया। आपे पिता आपे माता, सुत्त दुलारा आप अख्वा रिहा। आपे जाणे आपणी उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोई बणा रिहा। बैठा रहे इक्क इकांता, अडोल आप अकाल अख्वा रिहा। खेले खेल बहु बहु भांता, हरि का भेव कोई ना पा रिहा। आपे पुच्छे आपणी वाता, आप आपणा मेल मिला रिहा। आपे देवणहारा दाता, आपणी झोली आप भरा रिहा। आपे जाणे सच सुगाता, सच भण्डार आप वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, एका एकँकारा खेल खिला रिहा। एकँकारा खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप करांयदा। पुरख अबिनाशी बैठा इक्क इकल्ला, थिर घर साचे सोभा पांयदा। सच सिँघासण आसण मल्ला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप, सति सरूप आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपणा नाउँ रक्ख निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। थिर घर मन्दिर सोहे मन्दिर सच दुआर, हरि बैठा बेपरवाहीआ। राउ रंक ना कोई विचार, राज राजान ना कोई वड्याईआ। शाह सुल्तान ना कोई सिक्दार, दर भिखारी ना कोई वखाईआ। ना कोई करे हाहाकार, नेत्र नीर ना कोई वहाईआ। ना कोई रोवे ज़ारो ज़ार, हँस मुख ना कोई सलाहीआ। ना कोई दिसे कागी डार, ना कोई कूंज रही कुरलाईआ। ना कोई बगला बप्प करे पुकार, ना कोई हँसा मोती चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकार खेल कर, करनी करता आपणी करे वड्याईआ। हरि वड्याई पुरख समरथ, आपणी आप करांयदा। आदि जुगादी आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। आप निभाए आपणा साथ, सगला साथी आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणी गाथ, कथा अकथ कथ ना कोई सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, सच दुआरे बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। साचा बेड़ा आपे बन्न्ह, हरि साची बणत बणाईआ। लोआं पुरीआं देवे थम्म, शब्द डोरी इक्क बंधाईआ। सेवा लाए सूरज चन्न, रवि ससि करे रुशनाईआ। आपे विष्नूं ल्ए जम्म, आपे कँवला मुख खिलाईआ। आप ब्रह्मा वेता राग सुणाए कन्न, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। आपे शंकर देवणहारा डन्न, बाशक तशका गल विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराकार, साकार आप हो जाईआ। साकार पुरख सुल्तान, निरगुण जोती जोत जगांयदा। आपे

विष्नूं विश्व रूप भगवान, वासदेव नाम धरांयदा। आपे आत्मक आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म प्रभ अख्वांयदा। आपे शब्द मन्त्र बण ज्ञान, गुण निधान वेस वटांयदा। आपे वेखे त्रैगुण तेरा सच मकान, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ांयदा। आपे खेले खेल महान, मन मति बुध संग रलांयदा। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, आपणा बंधन आपे पांयदा। आपे करया बन्द मकान, घर घर विच आप टिकांयदा। अमृत साचा पीण खाण, सर सरोवर इक्क भरांयदा। जोत निरँजण जगे महान, साचा दीपक आप जगांयदा । अनहद नाम सच्ची धुनकान, नाद अनादी नाद वजांयदा। पंचम मीता हो प्रधान, पंचम मुख सालांहयदा। साचे मन्दिर हो प्रधान, आप आपणा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराकार, साकार वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण एका धार, सतिगुर बणत बणाईआ। शब्द अगम्मी कर प्यार, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। आदि निरँजण खेल अपार, जोत निरँजण सेवा लांयदा। दर्द दु:ख भय भञ्जण ख़बरदार, ना मरे ना जाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, साची हाटी आप विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मेला सरगुण चेला, घर साचे वज्जी वधाईआ । एका वसे धाम इकल्ला, घर बैठा बेपरवाहीआ। पंचम मीता सज्जण सुहेला, एका राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। निरगुण वड्याई आपणे रक्ख हथ्थ, हरि साचे वड वड्यांअदा। सरगुण देवे साची वथ्थ, साचा बीज बिजांयदा। दोहां विचोला पुरख समरथ, पारब्रह्म अख्वांयदा। ब्रह्म ब्रह्म पाए नथ्थ, दिस किसे ना आंयदा। शब्द जणाई अकथना अकथ, एका राग सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी काया मन्दिर डूँघी कन्दर सच सिँघासण पुरख अबिनाशण निरगुण धार निराकार इक्क इकल्ला कर प्यार, घट घट डेरा लांयदा। घट घट अन्दर आपे वस, आपणा राह बुझांयदा। आपणी जोत कर प्रकाश, आपे वेख वखांयदा। आपे पावणहारा रास, गोपी काहन आप नचांयदा। आपे लेखा जाणे दस दस मास, मात गर्भ लेख चुकांयदा। आपे निज घर साचे रक्खे वास, आत्म ब्रह्म आप अख्वांयदा। आपे वसे विच प्रभास, फुल्ल फलवाड़ी आप लगांयदा। आपे जाणे पृथ्मी आकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला साचे दर, सरगुण साचा वेख वखांयदा। सरगुण तेरा साचा रूप, त्रैगुण माया मेल मिलाया। पंज तत्त वसे चारे कूट, दो जहानां फेरी पाया। अबिनाशी करता गया तुठ, आप आपणा जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अवतार, एका एक अख्वाया। लक्ख चुरासी बन्न्हे धार, हरि हरि बणत बणाईआ। मानस मनुक्ख कर त्यार, आपणी बूझ बुझाईआ। एका दीपक आपे बाल, आपणी करे आप कुड़माईआ। आपणा बणे मीत

मुरार, आपणा सज्जण आप अख्वाईआ। आपणी रीत चले संसार, साची रीत इक्क वड्याईआ। हस्त कीट एका धार, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। पतित पुनीत करे प्यार, पतित पापी ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। अलक्ख निरँजण अगम्म अथाह, आपणा खेल खिलांयदा। सरगुण साचा मेल मिला, मेल मिलावा आप करांयदा। निरगुण दीवा आप जगा, कमलापाती वेख वखांयदा। साचे मन्दिर खोल्ह ताकी, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, एका बंधन बंध बंधांयदा। बंधनहारा शब्द डोर, शब्दी शब्द वड्डी वड्याईआ। वसणहार अन्ध घोर, अन्ध घोर आसण लाईआ। रक्खणहारा पंज चोर, पंजां चोरां करे लड़ाईआ। चाढ़्हणहारा साचे घोड़, साचा अस्व इक्क रखाईआ। दो जहानां रिहा दौड़, हरि साचे वड वड्याईआ। आदि जुगादि लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, घट घट अन्दर खोज खुजाईआ। आप लगाए दो जहानी एका पौड़, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी खेल कर, खेले खेल थाउँ थाँईंआ। पुरख अबिनाशी साची धार, आपणी आप चलांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, एका गुर अख्वांयदा। जन भगतां सुत्ता कर प्यार, साचे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर वेखणहार, हरि वड्डी वड्याईआ। निरगुण रूप आपणा धर, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। आपणा मेला आपे कर, आपे मेल मिलाईआ। आपणा भाणा आपे ज़र, आपे भाणा रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग साचा उतरया पार, त्रेता तेरा मीत मुरार, त्रैगुण मेला वेख वखाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, लोकमात डेरा लाया। साची सिख्या इक्क विचार, एका रंग रंगाया। एका घर इक्क दरबार, एका बंक सुहाया। एका शाह इक्क दरबार, राज राजान इक्क अख्वाया। एक गीता कर प्यार, सीता सुरती ल्ए प्रनाया। एका तोड़े गढ़्ह हँकार, लंका गढ़्ह तुड़ाया। भगत वछल कर प्यार, भगतन मीता मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता त्रीया वेस कर, त्रैगुण खेल खिलाया। खेले खेल पुरख करतारा, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, पुराण अठारां गया गाईआ। कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। गीता ज्ञान कर प्यारा, अर्जन इक्क समझाईआ। बिप्पर सुदामा कर प्यारा, द्रोपद लाज रखाईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हँकारा, हँकारी गढ़्ह तुड़ाईआ। अन्तिम करया पार किनारा, आप आपणा कल वरताईआ। कलिजुग कूड़ा कर प्यारा, कूड़ा डंक वजाईआ। चारों कुन्ट धुँधूकारा, वेखे सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, आप आपणी

कल वरताईआ। ईसा मूसा कर प्यारा, अञ्जीलां कुरानां दए वड्याईआ। संग मुहम्मद चार यारा, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, अल्ला हू हू नाअरा लाईआ। नानक लेखा धुर दरबारा, हरि साचा रिहा जणाईआ। प्रगट होया निराधारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। पाया वर पुरख करतारा, ना मरे ना जाईआ। मिल्या मेल मीत मुरारा, विछड़ कदे ना जाईआ। थिर घर सोहया सच दुआरा, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, अन्दर बाहर करे रुशनाईआ। निरगुण निरगुण ढहि प्या दुआरा, नानक एका मंग मंगाईआ। लक्ख चुरासी करे प्यारा, साचा हट्ट खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी उतरे पारा, जो जन रसना गाईआ। कलिजुग कूड़ा होए उज्यारा, धूआँधार सर्ब कराईआ। ना कोई दिसे किसे सहारा, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ना कोई सहाईआ। एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द वज्जी वधाईआ। खड़ग खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे नाम लटकाईआ। साचा बस्त्र अपर अपारा, तन शस्त्र आप सजाईआ। सीस जगदीश सोहे दस्तारा, कल्गी तोड़ा आप टिकाईआ। पंचम मीता पंच प्यारा, पंचम पंचम करे कुड़माईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, अंमिउँ रस मुख चुआईआ। आप लँघाए एका धारा, एका वार कराईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, आर पार आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे कर त्यारा, साची बणत बणाईआ। आपे ढहि प्या दुआरा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। गुर चेला सोहे इक्क दुआरा, एका घर वज्जे वधाईआ । तेरा मेरा रूप अपारा, भेव अभेव रहे ना राईआ। वहिगुरू फतिह बोल जैकारा, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, खेले खेल बेपरवाहीआ। मेल मिलावा सुत्त दुलारा, गोबिन्द नाउँ वड वड्याईआ। सिँघ रूप आप करतारा, सिँघ सिँघ वेख वखाईआ। चार कुन्ट खेल अपारा, दहि दिशा फेरी पाईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा ललकारा, आपणा बल वखाईआ। आपे मंगे बण भिखारा, दर बैठा अलक्ख जगाईआ। गोबिन्द तेरा सच दुआरा, ख़ाली कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आपे रिहा रचाईआ। गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बलकार, एका शब्द सुणांयदा। कलिजुग तेरी आए वार, एका ढईआ विच रखांयदा। कोई ना पावे तेरी सार, तेरा भेव आपणे विच छुपांयदा। चार लक्ख बत्ती हज़ार गए हार, लेखा लिख्या आप मिटांयदा। मारनहारा साची मार, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। लेखा चुक्के विच संसार, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। कलिजुग कूके दए दुहाई, नेत्र नीर वहाया। वेले अन्त ना कोई सहाई, संग मुहम्मद ना कोई रखाया। अल्ला राणी बैठी मुख शरमाई, चौदां चौदां वेस वटाया। चौदां तबकां पए लड़ाई, ना कोई धीरज धीर धराया। मुलां शेख़ मुसायक कुतब

गौंस ना कोई सहाया। ना कोई दीसे नेरन नेर, पीरन पीर ना कोई अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, शब्द बोला साचा तोला, एका ढोला आपे गाया। कलिजुग तेरा साचा पन्ध, हरि साचे आप मुकावणा। गोबिन्द गाया साचा छन्द, हरि साचे पूर करावणा, आपणे घर प्रगट होए आपे नंद, आप आपणा कर्म कमावणा। तेरा कट्टे बन्द बन्द, नाम खण्डा हथ्थ रखावणा। मेट मिटाए भेख पखण्ड, जूठ झूठ रहिण ना पावणा। आपे वंडे साची वंड, साचा तोला आप अख्वावणा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, लोकमात वेस वटावणा। पावे सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलावणा। मनमुख मेटे नार दुहागण रंड, विभचार ना कोई जणावणा। जन भगतां आत्म पाए ठंड, अमृत आत्म जाम प्यावणा। नंगी होए ना कदे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकावणा। सो पुरख निरँजण साचा नाम वंड, हँ ब्रह्म इक्क रखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सति सन्तोखी इक्क ज्ञान, अन्दर मन्दिर खोल्ह दुकान, इक्क वणज नाम वणजारा, साचे हट्ट विकावणा। कलिजुग उठ उठ बल धार, दोए जोड़ करे निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, तेरा दर सोहे अन्तिम वारा। लक्ख चुरासी जाए हार, साध सन्त ना दिसे सहारा। नारी कन्त ना कोई प्यार, भैण भाई ना कोई सहारा। पंज तत्त विकारा होए उज्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम आपे सारा। कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, हरि हरि वेख वखावणा। प्रगट होए सूरा सरबंग, पुरख अबिनाशी खेल खिलावणा। नाम वजाए सच मृदंग, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप उठावणा। लोआं पुरीआं आपे लँघ, लोकमात फेरा पावणा। गोबिन्द विछाई सेज पलँघ, हरि साचे आसण लावणा। आपे धार वहाए गंग, आपे मेट मिटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रूप तेरे दर, तेरा हरि सुहावणा। कलिजुग तेरा कूड़ प्रधान, कूड़ा डंक वजांयदा। राज राजान ना दिसे कोई शाह सुल्तान, सच सुच्च ना कोई जणांयदा। गुर का मन्त्र ना कोई गायण, हरि हिरदे ना कोई वसांयदा। साचा राग ना सुनण कान, नाम निधाना ना कोई वखांयदा। अमृत आत्म ना मिले पीण खाण, रस मिट्ठा कोई ना पांयदा। किसे ना वस्सया काया मन्दिर सच मकान, नौ दुआरे ख़ाली सर्ब वखांयदा। कलिजुग तेरी जगत दुकान, हरि साचा फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्यान, लेखा कोई रहिण ना पांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणी दया कमांयदा। देवे नाम राम सच्ची धुन्कान, धुन धुनी इक्क सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच निशान हरि मेहरवान, एका एक वखांयदा। कलिजुग तेरा अन्त निशान, चार कुन्ट विभचारया। जूठ झूठ होए प्रधान, सच सच सच जणा रिहा। चारों कुन्ट सुंञ

मसाण, दहि दिशा हरि का नाम ना कोई गा रिहा। रवि ससि मुख शरमाण, तेज बल ना कोई धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार, आप आपणी रचन रचा रिहा। कलिजुग तेरा अन्तिम आउणा, हरि साचा सच सुणांयदा। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंका नाउँ रखाउणा, जागरत जोत इक्क जगांयदा। गोबिन्द साचा संग निभाउणा, शब्दी डंक वजांयदा। सम्बल नगरी धाम सहाउणा, आप आपणा आसण लांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, सीस ताज ना कोई रखांयदा। एका ढोला साचा गाउणा, सोहँ शब्द चलांयदा। राम कृष्न एका दर बहाउणा, एका दर सुहांयदा। ईसा मूसा मेल मिलाउणा, संग मुहम्मद जोड़ जुड़ांयदा। नानक निरगुण धार चलाउणा, गुर गोबिन्द खेल खिलांयदा। फतिह डंका इक्क वजाउणा, राउ रंकां आप समझांयदा। चार वरनां एका धाम बहाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। जोती जामा हरि करतार, आपणा आप उपांयदा। प्रगट हो विच संसार, सोहँ ढोला गांयदा। गुरमुख साजण ल्ए उभार, आप आपणा मेल मिलांयदा । बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, साचे मन्दिर दरस दखांयदा। सतारां हाढ़ी बाकी चुक्के विच संसार, ख़ाकी ख़ाक ना कोई समझांयदा। शब्द राकी कर त्यार, लोकमात आप सुहांयदा। सोलां कलीआं आसण पाया सिरजणहार, चारे रासां हथ्थ उठांयदा। गुरमुखां लहिणा देणा बाकी चुकाए आप करतार, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेखे अन्त निशान, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। गुरमुख नेत्र सतिगुर पेख्या, विसरया संसार। ज़ाहरा ज़हूर हाज़र हज़ूर सतिगुर वेख्या, मिल्या मीत मुरार। दो जहानां चुक्कया लेखया, भव सागर उतरे पार। लेखे लग्गे मुच्छ दाढ़ी केस्सया, जिस जन चरन करी निमस्कार। एथे ओथे मिटाए भरम भुलेखया, सुहाए सचखण्ड दुआर। गुरमुखां लिखणहारा लेखया, कलिजुग अन्तिम गुरमुखां बणे दर भिखार। धुर मस्तक लाई साची मेखया, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर्शन देवे अग्गे खड़्ह, निरगुण सरगुण रूप आप करतार। दस्म दुआरा सच टिकाणा, सतिगुर साचे आप बणाया। उप्पर बैठ शाह सुल्तान साचा राणा, सति सरूपी नज़री आया। गुरमुख वेखे चतुर सुजाणा, आप आपणी दया कमाया। आवण जावण चुक्के जम की काणा, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा मार्ग आपे लाया। सच तख्त बैठ सुल्तान, हरि घर साचा आप सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम होया प्रधान, जोती जामा भेख वटांयदा। गुरमुखां

देवे नाम निधान, सोहँ जाम प्याला आप प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण जोती नूर नूर उज्यार, देवे दरस मिटे हरस सर्ब संसार, जो जन नेत्र दर्शन पांयदा।

२ सावण २०१६ बिक्रमी केहर सिँघ दे घर पिण्ड रजीवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

तारनहारा पुरख समराथा, हरिजन साचे आप तरांयदा। नाम जणाई साची गाथा, एका एक अल्हांयदा। हरिजन चढ़ाए साचा राथा, सतिगुर साचा रथ चलांयदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। साचा मन्त्र पूजा पाठा, एका हरि हरि नाम दृढ़ांयदा। सर सरोवर तीर्थ ताटा, चरन दुआरा ताल सुहांयदा। आपे जाणे आपणी वाटा, जुग जुग पन्ध मुकांयदा। दीपक जोती जोत ललाटा, घर मन्दिर आप टिकांयदा। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी फिरे नाठा, हरि हरि आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण वेख वखांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, एका एक एकँकारया। आप सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त माह वरख वेख वखा रिहा। जुग जुग उपजाए साचे सुत, हरिभगती नाम दृढ़ा रिहा। अमृत आत्म बख्शे साचा घुट, सति सरोवर सीर मुख चुआ रिहा। हउमे कढ्ढे वासना खोट, एका अन्तर रंग रंगा रिहा। तन नगारे लाए चोट, धुन अनादी शब्द वजा रिहा। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, तीर्थ तट्टां हथ्थ ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिला रिहा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, परम पुरख अख्वांयदा। हरिजन लेखे लाए दम, जो जन रसना हरि हरि गांयदा। आपे जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमांयदा। गगन पताल रहाए बिन बिन थम्म, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। सेवा लाए सूरज चन्न, रवि ससि आप फिरांयदा। लोआं पुरीआं बेड़ा बन्न्ह, आदि निरँजण आप उठांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी सुणाए राग कन्न, शब्द अनादी आप सुणांयदा। आपे जाणे जननी जन, हरिजन साचे मात उपजांयदा। एका राग सुणाए कन्न, आप आपणा ढोला गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप उठांयदा। सतिगुर सच्चा पातशाह, परम पुरख करतारा। आदि जुगादी एका शहिनशाह, नित नवित्त ल्ए अवतारा। दो जहानां चलाए साचा राह, खेले खेल अगम्म अपारा। शब्द सरूपी बण मलाह, आपे वेखे आर पार किनारा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका बख्शे नाम भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन उपजाए साचा सुत्त दुलारा। हरि भगवन्त आदि अन्त, सन्तन संग समांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटांयदा। मेल मिलावा

नारी कन्त, नर नरायण वेख वखांयदा। आप सुहाए रुत्त बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। हरि हरि महिमा गणत अगणत, भेव कोई ना पांयदा। वेखणहार जीव जन्त, जागरत जोत इक्क जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरि हरी हरि नरायण, हरी हरि रूप वटाईआ। आपे पेखे आपणे नैण, नेत्र लोचण इक्क दरसाईआ। आप चुकाए लहिण देण, जुग जुग आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका घर, घर सुहञ्जणा जोत रुशनाईआ। घर सुहञ्जणा हरि गोपाल, नर हरि आप उपजांयदा। दीप अगम्मा आपे बाल, जोती बाती विच टिकांयदा। आपे रक्खे आपणे थाल, आप आपणा दर सुहांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप रखांयदा। वसणहारा धर्म धर्म सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। थिर घर साचा सच महल्ला, हरि निरगुण जोत जगाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता एका एकँकारा बैठा इक्क इकल्ला, अकल कला वरताईआ। सति सरूपी नेहचल धाम अटला, दर मन्दिर एका सोभा पाईआ। आपणी जोती आपे रला, आप आपणी कर रुशनाईआ। सच सनेहुड़ा आपे घल्ला, शब्द अनादी ढोला गाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण एका मल्ला, आप आपणा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे आपणे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा हरि हरि खोल्ह, आपणी दया कमांयदा। अक्खर वक्खर आपे बोल, आपे राग सुणांयदा। जुगा जुगन्तर लक्ख चुरासी तोले आपणे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। भगत वछल हरिजन साचे ल्ए विरोल, आप आपणा मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा रहे अडोल, गुरमुख सज्जण आप तरांयदा। देवे वस्त नाम अनमोल, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। नाम वस्त हरि करतार, आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, जुग जुग वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। सन्त साजण पाए सार, सति पुरख निरँजण वेख वखाईआ। बोध अगाधी शब्द जैकार, एका नाअरा लाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, लोकमात वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। वेखणहारा हरि भगवाना, एका एकँकारया। शब्द सरूपी सति तराना, सतिगुर पूरा नाउँ उपजा रिहा। साचे मन्दिर एका गाणा, एका राग सुणा रिहा। इक्क वखाए पद निरबाणा, निर्भय रूप वटा ल्या। अकाल मूर्त खेल महाना, साची तूरत नाद वजा ल्या। जूनी रहित हो प्रधाना, आप आपणी कल वरता रिहा। सोहँ शब्द धुर फ़रमाना, आपणा गाणा आपे गा ल्या। जन भगतां देवे नाम निधाना,

गुरमुख विरले झोली पा रिहा। जगत झुलाए सच निशाना, सति सतिवादी आप अख्वा रिहा। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, साचा सगन मना ल्या। सम्मत सोलां कर परवाना, बीस बीसा रंग रंगा ल्या। विछड़ ना जाए दो जहानां, जिस जन नेत्र लोचण दर्शन पा ल्या। आवण जावण चुकी काना, लक्ख चुरासी फंद कटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहा ल्या। घर सुहञ्जणा आदि निरँजण, चार कुन्ट रुशनाईआ। सतिगुर दाता दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधाना पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सखा सखाई साचा सज्जण, सज्जण मीत सतिगुर अतीत इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम आया पर्दे कज्जण, हरिजन साचे वेख वखाईआ। चारों कुन्ट झूठ नगारे वज्जण, कूड़ी क़िया करे कुड़माईआ। गुरमुख विरले मदिरा मास तजण, रसना जिह्वा सोहँ ढोला गाईआ। सतिगुर पाया साचा सज्जण, निरगुण मीता वड वड्याईआ। अन्तिम वेले रक्खे लज्जण, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, थिर कोई रहिण ना पाईआ। शाह सुल्तान राज राजान दर दरबान तजण, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। घर साचा सोहे बंक दुआर, बंक दुआरी हरि हरि आया। आत्म अन्तर कर प्यार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। जगत तृष्ना दए निवार, आत्म साचा जाम प्याया। दिवस रैण इक्क ख़ुमार, एका रंग रंगाया। बंस सरबंसा करे विचार, सोहँ हँसा रूप वटाया। कलिजुग गुण कर ख्वार, रावण हँकारी मेट मिटाया। सहिंसा विच्चों कर उज्यार, गुरमुख साचा इक्क जगाया। कोटन कोटी कोटि कोट रहे विचार, दिवस रैण रहे बिल्लाया। कलिजुग चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार, साचा चन्न ना कोई चढ़ाया। भरमे भरम भुल्ला संसार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। निहकर्मी अन्तिम ल्ए अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। वरनी बरनी वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोई रखाया। साची करनी करे विच संसार, करनेहार आप अख्वाया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल साचे घर, घर साचा इक्क दरसाया। घर साचा वेखे उच्च मुनारा, निरगुण जोत जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, निरगुण वेखे बेपरवाहीआ। सरगुण मेला विच संसारा, साचे शब्द करी कुड़माईआ। एका शब्द धुनी धुन्कारा, नाद अनादी नाद वजाईआ। रागी नादी वसे बाहरा, भेव कोई ना पाईआ। आदि जुगादी खेल अपारा, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका मन्त्र एका नाम इक्क जैकारा, एका नाअरा रिहा सुणाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, लोकमात वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच ब्रह्मण्ड लेखा जाणे जेरज अंड, वरभण्डी वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, अकल कला कल धारीआ। हरिजन वेखे साचे

लाल, घर साचे मेल मिला रिहा। दिवस रैण करे प्रितपाल, आप आपणी सेव कमा ल्या। जो जन घालण रहे घाल, आपणे लेखे आप लगा रिहा। देवणहार सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ाना इक्क लुटा रिहा। लहिणा देण चुकाए काल महांकाल, महांकाल रूप आप अख्वा रिहा। एथे ओथे चले नाल नाल, दो जहानां संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप उठा रिहा। गुरमुख साचे आप उठाए, आप आपणी दया कमाईआ। कलिजुग लेखा लेख लिखाए, लिखणहार बेपरवाहीआ। सच संदेशा इक्क सुणाए, चार कुन्ट फेरी पाईआ। नर नरेशा आप अख्वाए, नर नरायण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजण ल्ए वर, राजन राज आप हो जाईआ। राजन राज शाहो भूप, सति पुरख अख्वांयदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। जन भगतां उप्पर जाए तुठ, आप आपणा संग निभांयदा। देवे नाम साचा घुट्ट, अमृत नाम प्यांअदा। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, आवण जावण पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। घर साचा सोहे सतिगुर पाया, मिल्या पुरख करतारा। साचे मन्दिर ढोला गाया, राम नाम इक्क जैकारा एकँकारा तोला बण के आया, तोलणहार सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिखां एका भरे नाम भण्डारा।