पुस्तकालयभाग ८

मल्ल सिँघ दे घर रजी वाला

हरि सतिगुर एक एकँकार, मूर्त अकाल अख्वाईआ। गुर गुर रूप अपर अपार, हरि शब्दी शब्द उपजाईआ। गुरमुख साजण मीत मुरार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। गुरसिख सोहे बंक दुआर, घर साचे वज्जे वधाईआ। परम पुरख पुरख करतार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला अकल कल पसार, आदि जुगादी वेख वखाईआ। हरिजन देवे नाम अधार, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। हरि सतिगुर सच्चा मेहरवान, आदि निरँजण वड वड्याईआ। गुर मूर्त प्रगट विच जहान, अनादी तूरत शब्द सुणाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, घर साचे मेल मिलाईआ। गुरमुखां बख्शे इक्क ध्यान, एका रूप दिसाईआ। सभना दाता हरि भगवान, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी हो प्रधान, घट घट बैठा आसण लाईआ। सन्त साजण कर परवान, आत्म अन्तर

ब्रह्म जणाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, दूसर वस्त ना कोई दिसाईआ। साचा राग सुणाए कान, धुनी नादी नाद वजाईआ। अन्तर आत्म पीण खाण, अमृत साचा जाम प्याईआ। निर्मल जोती नूर महान, दिवस रैण डगमगाईआ। काया मन्दिर सच मकान, घर मेला बेपरवाहीआ। नौ दुआरे झूठ दुकान, कूड़ी क़िया मेट मिटाईआ। मेटणहारा पंज शैतान, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्त वेखे मार ध्यान, आदि अन्त वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता एका एकँकारा निराकारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, सतिगुर हरि हरि अख्वाया। गुर गुर साचा बण मलाह, लोकमात वेस वटाया। गुरमुख साचे साजण ल्ए जगा, आप आपणी बूझ बुझाया। गुरसिखां नेत्र दए खुल्हा, अन्ध अन्धेर मेट मिटाया। साची सिख्या इक्क समझा, साचा मार्ग इक्क वखाया। बंक दुआरा दए सुहा, थिर घर वासी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर आपे वेख वखाया। सतिगुर पूरा हरि सुल्तान, शाहो भूप अख्वाया। गुर गुर खेले खेल विच जहान, वरभण्डी वंड वंडाया। गुरमुख साजण चतुर सुजान, आप आपणा मेल मिलाया। गुरमुख वेखे मार ध्यान, आप आपणी सेव कमाया। दाता दानी हरि मेहरवान, नाम निधाना झोली पाया। शब्द निशाना तीर कमान, तीर अणयाला आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। सतिगुर पूरा एका एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। गुर गुर वेस अपर अपार, गुर गुर आपणा खेल खिलाईआ । गुरमुख साजण कर त्यार, पंज तत्त करे रुशनाईआ। गुरसिख मेला विच दरबार, सच मन्दिर वज्जे वधाईआ। आप सुहाए बंक दुआर, बंक दुआरी बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी पावे सार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। अछल छल करे करतार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोती जोत नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर सतिगुर दयाल, दीन दयाल अख्वांयदा। गुर गुर सुहाए साचा ताल, सच अमृत नाम भरांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, मदि प्याला नाम जाम प्यांअदा। गुरमुखां फल लगाए डाल्ह, आप आपणी दया कमांयदा। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब भेव ना पांयदा। खेले खेल पुरख अकाल, जूनी रहित दिस ना आंयदा। थिर घर बैठ सच्ची धर्मसाल, दर साचा इक्क सुहांयदा। सतिगुर सचा पुरख अबिनाशा, परम पुरख अख्वाईआ। गुर गुर वेखे खेल तमाशा, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। गुरमुखां पूरी करे आसा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। गुरमुख मण्डल पावे रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आपे धार, आपे

वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा अकल कला कल धार, एका रंग समांयदा। गुर गुर रूप लै अवतार, नाम निधान डंक वजांयदा। गुरमुख साजण कर प्यार, आपणा रंग रंगांयदा। गुरमुख मेला दर दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी नाउँ रखांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, आपणा नाअरा लांयदा। जुगा जुगन्तर पावे सार, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती नूर कर उज्यार, दिवस रैण डगमगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा निउँ निउँ सीस झुकांयदा। रवि ससि रहे विचार, हरि का भेव कोई ना पांयदा। निहकलंका जामा धार, सोहँ डंका शब्द विचार, राउ रंकां करे ख़बरदार, वासी पुरी घनका आप अख्वांयदा। गुरसिख जनका कर त्यार, दर घर साचा वेख वखांयदा। बार अनका ल्ए अवतार, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। धरनी धरत धवल सुणे पुकार, लक्ख चुरासी सर्ब कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला गुर गोपाला, दीन दयाला वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा दीन दर्द दु:ख भय भञ्जण, अनभव प्रकाश समाईआ। सतिगुर पूरा आदि निरँजण, गुर गुर नाउँ रखाईआ। गुरमुखां नेत्र पाए अंजन, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। गुरमुख मेला साचे सज्जण, घर मिल्या साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। सतिगुर पूरा हरि अडोल, आदि अन्त ना कोई डुलाईआ। गुर गुर शब्द जैकारा बोल, लोकमात करे पढ़ाईआ। गुरमुखां वसे सदा कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख तोले आपणा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी रही अनभोल, हरि का भेव कोई ना पाईआ। त्रैगुण माया करया घोल, पंज तत्त करे लड़ाईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा बोल, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। हउमे हँगता वज्जे ढोल, दर दर मंगता दए दुहाईआ। भुक्खा नंगता पर्दा रिहा फोल, आपणी गठड़ी आप खुल्हाईआ। सच वस्त ना दिसे कोल, ख़ाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। सतिगुर पूरा हरि गोबिन्द, रूप अनूप दरसाईआ। गुर गुर मेटे सगली चिन्द, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, पिता पूत आप हो जाईआ। गुरमुखां अन्तर आत्म धारा देवे सागर सिन्ध, गहर गम्भीर समाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर सहिज सुखदाईआ। सतिगुर पूरा निराकार, निरगुण नाउँ धरांयदा। गुर गुर वेस विच संसार, सरगुण मेला मेल मिलांयदा। गुरमुखां देवे नाम भण्डार, आपणी दात आप वरतांयदा। गुरमुखां बख्शे इक्क प्यार, इष्ट देव इक्क जणांयदा। लक्ख चुरासी कर पसार, घट घट अन्दर मन्दिर खोज खुजांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आप आपणा खेल

खिलांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, घर मेला मेल मिलांयदा। सतिगुर सच्चा मेलणहारा, साख्यात अख्वांयदा। गुर गुर खेल अगम्म अपारा, गुर दीवा बाती आप जगांयदा। गुरमुखां मेटे अन्ध अँध्यारा, बन्द ताकी आप खुल्हांयदा। गुरसिखां करे पार किनारा, औखी घाटी आप चढ़ांयदा। एका वणज करे वणजारा, हरि हरि नामा हट्ट विकांयदा। चौदां लोकां खोल्ह किवाड़ा, एका हट्ट वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आपणा मन्त्र शब्द अनाद हरि ब्रह्मादि, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां आप सुणांयदा। सतिगुर दाता गहर गम्भीर, गुण अवगुण ना कोई जणाईआ। गुर सूरा ठांडा सति सति सीर, सांतक सति सति वरताईआ। गुरमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। गुरमुखां बज़र कपाटी चीर, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाईआ। माया ममता कट्ट जंजीर, साची संगता मेल मिलाईआ। चरन चरनोदक बख्शे ठांडा सीर, सीतल धारा मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। सतिगुर पूरा वेखणहारा, जोती जोत डगमगांयदा। गुर गुर भरे नाम भण्डारा, जगत वरतारा आप हो जांयदा। गुरमुख मंगण मंग दुआरा, सतिगुर पूरा झोली पांयदा। गुरमुख चरन सरन सरन चरन करन निमस्कारा, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। देवे दरस दरस करतारा, करनी करता किरत कमांयदा। मेटे हरस हरस संसारा, तृष्ना तृखा आप बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। सतिगुर रंग रंगे चलूल, साचा चोला आप रंगाईआ। आदि जुगादि ना जाए भूल, गुर गुर वड्डी वड्याईआ। गुरमुख चुकाए पिछला मूल, नेत्र नैणां वेख वखाईआ। गुरमुखां आत्म सेजा बरखे फूल, दस्म दुआरी इक्क सुहाईआ। सुरती शब्दी मेला कन्त कन्तूहल, घर साचे वज्जी वधाईआ। सच सिँघासण आप बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाडी बणत बणाईआ। अगम्म अगम्मड़ा पंघूड़ा रिहा झूल, नाम हुलारा इक्क रखाईआ। गुरमुख नारी मेला कन्त कन्तूहल, दोए मूर्ति इक्क जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, साचे घर करी कुड़माईआ। सतिगुर साचा कन्त सुहागी, एका एक अख्वांयदा। गुर गुर शब्द बणे लागी, साचा सगन मनांयदा। गुरमुख नारी उठ उठ जागी, एका राह वखांयदा। गुरसिख पेईए रिहा त्यागी, कूड़ा मोह चुकांयदा। भैणां भईआ मात पित साक सज्जण सैण ना कोई दिसे सच्चा साथी, सगला संग निभांयदा। सतिगुर पूरा एका दिसे पाकन पाकी, पतित पुनीत इक्क अख्वांयदा। संग रखाए साचा राकी, आप आपणा संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, आपे वेख वखांयदा। सतिगुर पूरा हरि रघुनाथ, हरि हरि वड्डी वड्याईआ।

गुर गुर देवे आपणा साथ, सगला संग निभाईआ। गुरमुख सुणाए आपणी गाथ, आपणी बूझ बुझाईआ। गुरसिख लेखा वेखे मस्तक माथ, लेखा लिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। घर मन्दिर सोहे सच महल्ला, जोती जोत जगांयदा। सतिगुर पूरा इक्क इकल्ला, नर निरँकार डेरा लांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशण सोभा पांयदा। आपणे दीपक आपे बला, जोती जोत डगमगांयदा। शब्द सुनेहड़ा साचा घल्ला, गुरमुख साचे मात उठांयदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आपणे लड़ बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर साचा इक्क वखांयदा। आपणा पल्ला आपे फड़ाए, गुर गुर वड्डी वड्याईआ। गुरमुख नारी मेल मिलाए, घर साचे वज्जी वधाईआ। थिर दरबारा इक्क लगाए, उप्पर बैठा बेपरवाहीआ। चोबदार कोई दिस ना आए, राज मन्त्री ना कोई वखाईआ। वेद पाठ ना कोई सुणाए, गायत्री मन्त्र ना कोई पढ़ाईआ। वेदी फेरे ना कोई दुवाए, हवन धूप सुगंध ना कोई कराईआ। खाणी बाणी ना कोई पढ़ाए, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ । चार कुन्ट ना कोई फिराए, ना कोई गेड़ वखाईआ। सतिगुर पूरा साख्यात हरि सतिगुर सच्चा नज़री आए, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख साचे आपणा मेल मिलाए, मिल्या मेल अगम्म अथाहीआ। आपणा मेला आप कराए, विछड़ कदे ना जाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़ाए, चौथे डण्डे हथ्थ फड़ाईआ। आपणी गोदी आप उठाए, आप आपणे अंग लगाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव राह रहे तकाए, गुरमुख तेरा दर सुहाईआ। लक्ख चुरासी किसे हथ्थ ना आए, कोटन कोटि होए हल्काईआ। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कराए, हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा, ना मेल मिलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग रंगाए, अनबंसा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर पाया इक्क रघुराईआ । गुरमुख नारी कन्त प्यारी, हरि हरि कन्त रखाईआ। आत्म सेजा मीत मुरारी, देवे दरस अगम्म अपारी, निरगुण जोती इक्क जगाईआ। एका शब्द धुनी धुन्कारी, रागां नादा वसे बाहरी, आप सुणाए साचा रागीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, आपे करे कराए वड वड्याईआ। हरिजन मेला पारब्रह्म, परम पुरख सुल्तान। ना मरे ना पए जम्म, खेले खेल दो जहान। गुरमुखां संवारे आपे कम्म, गुरमुख साचे कर पछाण। जगत तृष्ना मेटे तम, मेल मिलाए श्री भगवान। जूठा झूठा गढ़्ह हँकारी भन्न, नाम फड़ाए हथ्थ निशान। शब्द डोरी बन्न्हे मन, दहि दिशा वेखे मार ध्यान। राग अनादी सुणाए कन्न, सोहँ शब्द हरि जवान। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, मेटे रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यान। एका वस्त दिसाए तन, चोर यार लुट्ट कोई ना लै जाण। गुरमुख साजण आपे पेखे आपे लाए लड़, सतिगुर पूरा गया मन्न। आवण जावण लक्ख

चुरासी तुट्टे कान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग जगत भगत भगवन्त सन्त नारी कन्त करे परवान।