३ सावण २०१६ बिक्रमी निरँजण सिघ दे घर अजितवाल ज़िला फ़िरोज़पुर
सति पुरख निरँजण हरि सुल्ताना, आदि जुगादि एक एकँकारया। पुरख अबिनाशी खेल महाना, आदि निरँजण वेस वटा रिहा। जोती नूर दो जहाना, निरगुण दाता आप जगा रिहा। खेले खेल श्री भगवाना, हरि का भेव कोई ना पा रिहा। शब्द अनादी धुन तराना, पारब्रह्म आप उपा रिहा। थिर घर वसे सच मकाना, सचखण्ड थिर दरबार आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर डगमगा रिहा। पारब्रह्म पुरख सुल्तान, हरि हरि आप अख्वांयदा। दीपक जोती दीप महान, नूरो नूर डगमगांयदा। इक्क इकल्ला मेहरवान, एकँकारा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा अछल अछल्ल अछेदा, आप आपणा भेव छुपांयदा। पारब्रह्म श्री भगवन्ता, निरगुण नूरो नूर उपानया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस श्री भगवानया। आप बणाए आपणी बणता, आपे वसे सच टिकाणया। आपे नारी आपे कन्ता, आपणा दर आप सुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दर करे परवानया। हरि सज्जण हरि मीतड़ा, पारब्रह्म करतारा। एका वसे धाम अनडीठड़ा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा। आदि जुगादी जाणे आपणी रीतड़ा, खेले खेल अपर अपारा। आपणा भाणा रक्खे मीठड़ा, दाता दानी सिरजणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर नूर होए उज्यारा। निरगुण दाता बेपरवाह, एका एकँकारया। आप आपणा बण मलाह, आपे देवे सच सहारया। आपे वसे साचे थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क उपा रिहा। अगम्म अगम्मड़ी कार कमा, अलक्ख अलक्खणा अलक्ख जगा रिहा। थिर घर मन्दिर इक्क सुहा, निरगुण दीवा बाती इक्क जगा रिहा। कमलापाती वेस वटा, सच सिँघासण आसण ला रिहा। शाहो भूप सुल्तान नाम धरा, रूप रंग ना कोई वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता आपणी कल वरता रिहा। वरते कल हरि करतार, अकल कला अख्वाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। खेले खेल सच्ची सरकार, दर घर साचे डेरा लाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, सतिगुर पूरा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सर्ब कल आपे समरथ, सतिगुर
पूरा नाउँ धरांयदा। शब्द अगम्मी एका वथ, आपणी झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी पुरख अकाल, एका रूप समाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। थिर घर वसे सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। करता पुरख करनेहारा, एका एक एकँकारया। आदि जुगादी ल्ए अवतारा, जुग जुग वेस वटा रिहा। शब्द अगम्मी नाम भण्डारा, गुर पूरा आप वरता रिहा। निरगुण मेला अपर अपारा, निरगुण साचा संग निभा ल्या। निरगुण नारी कन्त भतारा, साची सेज हंढा ल्या। निरगुण उपजे सुत्त दुलारा, शब्दी नाउँ धरा ल्या। निरगुण वणज करे वणजारा, एका नामा हट्ट खुल्हा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क उपा ल्या। थिर घर साचा उच्च महल्ला, हरि हरि जोत जगांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, निराकार रूप वटांयदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा । आपणी जोती आपे रला, आपणा दीपक आप जगांयदा। शब्द सुनेहड़ा साचा घल्ला, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ रखांयदा। निरगुण नाउँ रक्ख करतार, आपणी कल वरताईआ। परम पुरख प्रभ किरपा धार, आपणी करी आप कुड़माईआ। आप सुहाया बंक दुआर, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया, आपणी झोली आप भराईआ। ब्रह्म भिच्छया आपे पा, आपणी दया कमांयदा। आपे देवे साचा नाँ, आपे नाउँ धरांयदा। आपे पकड़णहारा बांह, आपे संग निभांयदा। आपे करे सच न्याँ, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि हरि वेखे साचा दर, दर साचा इक्क उपजांयदा। दर घर हरि साचा खोल्ह, सचखण्ड वड्डी वड्याईआ। शब्द अनादी आपे बोल, आपणा राग अल्हाईआ। अबिनाशी करता तोलणहारा पूरा तोल, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे बंधन आपे पा, आपे वेखे सहिज सुभाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण वड़या, निरगुण जोत जगांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़या, पंज तत्त ना कोई रखांयदा। निरगुण रूप निरगुण धरया, निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण नारी निरगुण कन्त वरया, निरगुण सुहाग हंढांयदा। निरगुण आपे घाड़ण घड़या, रक्त बूंद ना कोई धरांयदा। निरगुण आपणे पौड़े चढ़या, सच महल्ले आसण लांयदा। निरगुण लड़ आपणा फड़या, आपणा पल्लू नाम बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी अजूनी रहित नाम धरांयदा। अजूनी रहित हरि भगवाना, एका रंग समांयदा। एका वसे सच मकाना, दिस
किसे ना आंयदा। एका गाए सच तराना, रागी नादी भेव ना पांयदा। आदि जुगादी खेल महाना, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, शाहो भूप इक्क हो जांयदा। ना कोई दिसे दर दरबाना, ना कोई सीस झुकांयदा। एकँकारा हरि निरँकारा खेले खेल श्री भगवाना, जोती नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे साचा दर, दर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा नूरो नूर समांयदा। आदि निरँजण हरि भगवन्ता, एका रूप समाईआ । खेले खेल आदिन अन्ता, अन्त आदि भेव कोई ना पाईआ। जाणे भेव जुगा जुगन्ता, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला निरगुण दर, वेखणहार आप हो जाईआ। निरगुण निरँजण निरगुण धार, निरगुण मात वड्याईआ। निरगुण मात पित सुत दुलार, पूत सपूता आप अख्वाईआ। निरगुण प्रगट होए आप करतार, आप आपणी रचन रचाईआ। निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग रंगांयदा। आपणा देवे आपे वर, आपे दर सुहांयदा। आपे नारी नर, नर नरायण आप आपणी दया कमांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख नाउँ धरांयदा। आपणे दर आपे वर, घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साचा वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि अवल्ला, आपणा आप कराया। आपे वस्सया सच महल्ला, नौ दुआर ना कोई बणाया। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, ना कोई रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे सोहे आपणे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, एका एक खुल्हांयदा। पुरख अबिनाशी साजण साजा, साची बणत बणांयदा। अन्दर रख्या एका वाजा, अनहद आप वजांयदा। धुरदरगाही साचा राजा, राज राजान आप अख्वांयदा। आपे रचया आपे काजा, आपणा मंगल आपे गांयदा। आपे रक्खे आपणी लाजा, लाजावन्त आप हो जांयदा। आपे चढ़े आपणे ताजा, अस्व घोड़ा आप दौड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाल दीन दयाल, आप आपणा लाल उपजांयदा। दीन दयाला गुर गोपाला, हरि हरि नाउँ उपजांयदा। शब्दी सुत्त सुत्त दुलारा, घर घर वेख वखाईआ। फल लगाए आपणे डाल्हा, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। निरगुण सरगुण खेल निराला, आप आपणी कल वरताईआ। आप आपणा तोड़ जंजाला, विष्नूं विश्व रूप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे वेखणहारा आप हो जाईआ। आपे विष्नूं विश्व धार, आप हो जांयदा। एका दूआ कर प्यार, एका नेत्र आप खुल्हांयदा। आपणे रंग रंगे करतार, रंगणहार आप हो जांयदा। एका अमृत भरे भण्डार, साची नाभी कँवल भरांयदा। आपे कँवला कर उज्यार, एका मुख खिलांयदा। एका
रूप सच्ची सरकार, हरि हरि रूप वटांयदा। हरि हरि कर पसार, आपणा अंग कटांयदा। एका शब्द नाद धुन्कार, धुनी नाद आप वजांयदा। चारे कूटां पावे सार, चारे मुख सलांहयदा। गावणहारा गाए आपणी वार, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। चारे वेदां कर त्यार, चार जुग सलांहयदा। शंकर मेटे धुँधूकार, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। एका बख्शे गल विच हार, बाशक तशका गल लटकांयदा। त्रैगुण माया कर त्यार, पंचम मीता पंचम प्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग रखांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। मन मति बुध करे ख़बरदार, आप आपणा दर खुल्हांयदा। घर विच घर कर त्यार, मन्दिर अन्दर डेरा लांयदा। आपे करे बन्द किवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। संग रलाए पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाउँ रखांयदा। आसा तृष्ना कर प्यार, हउमे हँगता मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। पंज तत्त कर प्रधाना, हरि हरि जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी खेल महाना, घट घट डेरा लांयदा। शब्द अनादि धुन तराना, अनहद रागी राग सुणांयदा। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मार्ग आपे लांयदा। आपणा मार्ग आपे लाए, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। मानस मानुख आप उपजाए, आपणी दया कमाईआ। साची सिख्या इक्क समझाए, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। ओअँ रूप आप अख्वाए, सो पुरख निरँजण खेल खिलाईआ। हँ ब्रह्म सर्ब बणाए, जीव जन्त रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ। आपणा नाउँ आपे रक्ख, हरि आपे वेख वखांयदा। निरगुण सरगुण हो प्रतक्ख, सतिगुर रूप वटांयदा। आप खुल्हाए जन भगतां अक्ख, नेत्र नैण इक्क दरसांयदा। आपे करे कक्खों लक्ख, आपे हट्टो हट्ट विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटांयदा। आदि जुगादी हरि निरँकारा, आपणा वेस वटांयदा। जन भगतां देवे नाम भण्डारा, भगती मार्ग इक्क वखांयदा। आत्म शक्ती कर उज्यारा, नूरो नूर उपजांयदा। वेखणहारा डूँघी कन्दर गारा, घट मन्दिर फोल फुलांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, सर सरोवर ताल भरांयदा। अनहद राग उपजाए सच्ची धुन्कारा, पंचम सखीआं मंगल गांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। पंच विकारा मारे नाअरा, नौ दुआरे सर्ब कुरलांयदा। हरिजन मेला सच घर बाहरा, घर साचा इक्क खुल्हांयदा। दस्म दुआरी हो उज्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। आत्म सेजा खेल अपारा, साची सेजा आप सुहांयदा। कमलापाती मीत मुरारा, हरिजन साचा मेल मिलांयदा। सुरती शब्द दए हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। भगतन मीता हरि निरँकार, आदि जुगादि अख्वांयदा। देवे नाम शब्द धुन्कार,
साची सिख्या इक्क समझांयदा। चरन प्रीती सच प्यार, साची रीती मात चलांयदा। हस्त कीटी इक्क दुआर, ऊँच नीच ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग साचे अकल कल धार, अकल कला अख्वाईआ। आप आपणी पावे सार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण सरगुण खेल संसार, लक्ख चुरासी वज्जे वधाईआ। भगत वछल हरि मीत मुरार, जन भगतां ल्ए तराईआ। देवे दरस अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर देवे वर, कलिजुग वेखे बेपरवाहीआ। चार जुग चार कुन्ट चार घर, चौथे पद समांयदा। जन भगतां चुक्के आवण जावण डर, एका साचा नाद वजांयदा। अमृत ताल सुहावा देवे भर, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। आपणी करनी आपे कर, करनी करता आप कमांयदा। हरिजन साचा घाड़ण घड़, घड़ण भन्नणहार आप अख्वांयदा। अपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुखां आप पढ़ांयदा। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती नूर डगमगांयदा। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, दिस किसे ना आंयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि जोती जोत जगांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। आदि निरँजण हो उज्यार, आप आपणा रूप वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, भेव अभेदा भेव चुकांयदा। मरे ना जन्मे विच संसार, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग वेस पुरख सुल्तान, हरि जोती जोत रुशनाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ । सत्तां दीपां हो प्रधान, एका डंका रिहा वजाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव होए हैरान, हरि का भेव कोई ना पाईआ। करोड़ तत्तीसा तुटे माण, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाईआ। गण गंधर्ब ना गावण गाण, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सृष्ट सुबाईआ। सृष्ट सुबाई हरि हरि खेल, आदि जुगादि खलांयदा। जन भगतां आपे साचा मेल, धुर मस्तक लेख लखांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पुरख अबिनाशी लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। निहकलंका आदि निरँजण, हरि सतिगुर वेस वटाया। पुरख अबिनाशी दर्द दु:ख भय भञ्जण, हरिजन साचे ल्ए तराया। गुरमुखां नेत्र पाए नाम अंजन, जगत अन्धेरा दए मिटाया। धुरदरगाही साचा सज्जण, एकँकारा इक्क अख्वाया। अन्तिम आया पर्दे कज्जण, जो जन रसना जिह्वा रिहा गाया। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, थिर
कोई रहिण ना पाया। काल नगारे सिर ते वज्जण, कलिजुग कूके दए दुहाया। राज राजान शाह सुल्तान दर दर घर घर छड्ड छड्ड भज्जण, सिर ताज ना कोई टिकाया। बिन सतिगुर पूरे कोई ना रक्खे लज्जण, नानक गोबिन्द एह समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, हरि हरि वेख वखांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग, सतिगुर पूरा वेस वटांयदा। चार कुन्टां दहि दिशा लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां आप वजाए आपणा मृदंग, गगन पतालां वेख वखांयदा। वेखणहारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। एका अक्खर एका नाउँ देवे वंड, चार वरनां एह समझांयदा। देवणहारा कलिजुग दंड, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। मनमुखां वढ्ढे अन्तिम कंड, गुरमुख साचे गले लगांयदा। नाम निधाना चण्ड प्रचण्ड, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। जन भगतां आत्म अन्तर पाए ठंड, हरि हरि पारब्रह्म मिलांयदा। नार दुहागण कोई ना दिसे रंड, कलिजुग अन्तिम मेट मिटांयदा। सतिजुग साचा चाढ़्हे चन्द, सच सुच्च इक्क वरतांयदा। पुरख अबिनाशी सद बख्शिंद, बख्शणहारा आप हो जांयदा। गुरमुखां देवे निजानंद, निज घर साचा डेरा लांयदा। हरिजन तजाया मदिरा मास गन्द, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। जो जन गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा लेखे लांयदा। अन्त ना होवे नंगी कंड, सतिगुर पूरा हरि समरथ, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका नाम वजांयदा। हरि डंका नाम अपार, गुर सतिगुर आप वजाईआ। चौथे जुग हो त्यार, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। नानक निरगुण लेखा अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गोबिन्द फतिह बोल जैकार, वाह वाह गुरू जणाईआ। पुरख अकाल हो त्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अकाल मूर्त मूर्त अकाल, अकल कला वरताईआ । अजूनी रहित बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर इलाहीआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, एका गुर अख्वाईआ। लक्ख चुरासी करे प्यार, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। गुरमुखां करे ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, हउमे हँगता दए मिटाईआ। साची संगता कर प्यार, एका रंगता नाम चढ़ाईआ। रंगे नाम अपर अपार, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण रूप शाहो भूप, सति सरूप आप अख्वाईआ। सति सरूप सतिगुर मीता, हरि हरि नाउँ रखांयदा। बैठा रहे इक्क अतीता, एका घर वसांयदा। ना कोई मन्दिर देहुरा गुरदुआर मसीता, शिवदुआला मट्ठ ना कोई बणांयदा। निरगुण वसे धाम अनडीठा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। थिर घर वासी जाणे आपणी रीता, जुग जुग आपणी धार बणांयदा। आपे हस्त आपे कीटा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आपे
होए कौड़ा रीठा, आपे मिट्ठा रस भरांयदा। आपे होए पतित पुनीता, पतित पापी आप तरांयदा। आपे वेद शास्त्र पुराण आपे गाए गीता, आपे सिख्या सिक्ख समझांयदा। आपे अञ्जील कुराना बहि बहि परखे नीता, तीस बतीस आप अल्हांयदा। आपे खाणी बाणी ठंडा सीता, आपे गुर गुर शब्द चलांयदा। आपे हरिजन वस्सया अन्दर चीता, हरि मन्दिर डेरा आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। हरि मन्दिर हर काया गढ़्ह, हरि जू बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी अन्दर वड़, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले ल्ए फड़, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, आप आपणा रूप वटाईआ। चौथे पौड़े आपे चढ़, पंज तत्त करे जुदाईआ। सुरत सवाणी ल्ए फड़, शब्दी बंध बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचे शब्द विचोला, गुर गुर आप उपजांयदा। आपे गाए आपणा ढोला, सोहँ नाउँ रखांयदा। नानक निरगुण बणया तोला, तेरां तेरां धार चलांयदा। कलिजुग अन्तिम बदलया चोला, निहकलंका नाउँ रखांयदा। ना कोई जाणे कला सोला, अकल कला आप हो जांयदा। घट घट अन्दर आपे मौला, मौला रूप वटांयदा। जन भगतां उलटा करे नाभ कँवला, अमृत आत्म जाम भरांयदा। देवे वड्याई उप्पर धवला, ध्रू प्रहलाद आप तरांयदा। आपे होए साँवल सँवला, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए पुरख अबिनाशा, वड वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा जगत तमाशा, जोती नूर करे रुशनाईआ। मण्डल मण्डप लोआं पुरीआं पावे रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन पतालां डेरा लाईआ। गुरमुखां हिरदे अन्दर रक्खे वासा, निरगुण जोती नूर करे रुशनाईआ। आदि जुगादी दासन दासा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जिस जन गाया रसन स्वासा, पवण पवण समाईआ। कलिजुग अन्तिम ना होए निरासा, सतिगुर पूरा वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी तुले तोल ना कोई तोला मासा, रत्ती नाम ना कोई टिकाईआ। साधां सन्तां जीआं जन्तां काया भाण्डा दिसे ख़ाली कासा, अमृत धार ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका एका डंक वजाईआ। निहकलंक साचा डंक, हरि शब्दी शब्द वजांयदा। आप सुहाए साचा बंक, घर मन्दिर डेरा लांयदा। गुरमुख उपजाए जीव जन जनक, जन जननी लेखे लांयदा। जोती शब्दी लाए तनक, तार निराली आप हिलांयदा। प्रगट होया वासी पुरी घनक, घनक पुर वासी जोत जगांयदा। खेले खेल बार अनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा।
जगत जंजीरी लोहा सार, सतिगुर डोरी आप बणाईआ। लक्ख चुरासी मारे मार, चारों कुन्ट बंधन पाईआ। वेखणहारा आर पार किनार, अद्धविचकार बैठा सच मलाहीआ। नौ सत पावे सार, हरि बन पर्बत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बंधन आपे वेख वखाईआ। जगत जंजीरी हथ्थ करतार, चारों कुन्ट फिरांयदा। पीर फ़कीरां मारे मार, दस्तगीर ना कोई छुडांयदा। शाह सुल्तान करे ख़बरदार, राज राजाना ख़ाक मिलांयदा। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, मनमति सर्ब कुरलांयदा। कूड़ी क़िया रहे निवार, जूठ झूठ जगत डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरतांयदा। जगत जंजीरी जगत संगल, सतिगुर हथ्थ उठांयदा। गुरमुख एका नाउँ गायण मंगल, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा गवर्धन उठाए एका उंगल, गुरमुखां भार वंडांयदा। बीस बीसा हरि जगदीसा जगत मेटे लक्ख चुरासी चुगल निन्दक, निन्दया ना कोई सुणांयदा। ना कोई खान ना कोई मुगल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका डोरी बंध बंधांयदा। एका डोरी बन्न्हे चोर, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। वेखणहारा अन्ध घोर, दिस किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी चढ़या घोड़, नीला नीली धारों पार कराईआ। कलिजुग अन्तर मारे पहला पौड़, चौथे जुग डेरा ढाहीआ। रूप वटाए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता नाउँ रखाईआ। दो जहानां रिहा दौड़, आप आपणा वेस वटाईआ। जिस जन आत्म अन्तर लग्गी औड़, अमृत मेघ बरस ठंडी ठार दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका डोरी हथ्थ करतार, लक्ख चुरासी अद्धविचकार, चारों कुन्ट आपणा राक आपे रिहा फिराईआ। साची डोरी हथ्थ फड़, चार कुन्ट उठ धाया। सृष्ट सबाई नाल रिहा लड़, दिस किसे ना आया। कलिजुग तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, नाम खण्डा इक्क उठाया। सन्त सुहेले ल्ए फड़, अन्दर मन्दिर फेरा पाया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जोत जोत रुशनाया । साचे पौड़े आपे चढ़, आप आपणा कुण्डा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण पृथ्मी आकाशन फेरा पाया। पृथ्मी आकाश खेल खिला, नौ खण्ड खोज खुजाईआ। वसणहारा जलां थलां, उच्चे टिल्ले जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पर्बत फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी आप भुलाए कर कर वल छला, वल छल धारी भेव ना राईआ। जन सन्तां मेटे दूई द्वैती सला, सांतक सति सति वरताईआ। शब्द सुनेहड़ा आपणा आप आपे घल्ला, आपे बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका डोरी एका तन्द, आपणे हथ्थ खेले खेल पुरख समरथ, गुरमुख साजण ल्ए रक्ख, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी अन्दर फोल, हरिजन आप जगांयदा। सतिगुर साचे कंडे तोल, एका कंडे नाम चढ़ांयदा।
आपणी धारन आपे बोल, आपणा राग सुणांयदा। हरिजन वसे सदा कोल, घर साचे मेल मिलांयदा। बज़र कपाटी पर्दा खोल्ह, आपणा दरस दिखांयदा। मृदंगा वजाए अनहद ढोल, राग अनादी आपे गांयदा। हरिजन चरन प्रीती रिहा घोल, सेवक सेवा लेखे लांयदा। मनमुख जीव रहे अनभोल, हरि का भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, दर साचा इक्क सुहांयदा। साची वस्त आई भेटा, हरि हरि वेख वखांयदा। आप उपजाया नादी शब्द सुत्त जेठा, जेठा रुत्त सुहांयदा। आपे रक्खे आपणी साया हेठा, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे मेटे वड वड सेठा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे जीउ पिण्ड पिण्ड तन काचे, अन्दर मन्दिर डेरा लांयदा। गुरमुख वेख आपणी नैणी, हरि संगल जगत कटांयदा। उप्पर रक्खी साची छैणी, नाम हथौड़ा उप्पर लांयदा। साध संगत सच करनी बहिणी, साची सिख्या इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सार शब्द तेज़ कटार, खड़ग खण्डा कर त्यार, तिख़ी दोवें धार रखांयदा। तिक्खी धार आपे रक्ख, आपे वार करांयदा। आपे सन्तां मार्ग दस्स, आपे सेवा लांयदा। आपे मेला करे हस्स हस्स, आपे मुख छुपांयदा। आपे तीर निराला मारे कस, अणयाला तीर आप चलांयदा। आपे हिरदे अन्दर जाए वस, आप आपणी दया कमांयदा। आपे कोटन कोटि प्रकाश करे रवि ससि, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आपे दरस दखाए नस्स नस्स, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। आपे जाणे जणाए हरिजन तेरा जस, जस वेद पुराणी आपे गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी हथ्थीं आपे गंढ्ढे आपे कट्ट वखांयदा। कट्टणहार हरि स्वामी, एका एक एकँकारया। पारब्रह्म पुरख सुल्तानी, निहकलंक नरायण नर अवतारया। घट घट अन्तर अन्तरजामी, जोती नूरो नूर उज्यारया। आपे जाणे आपणी बाणी, आपणा शब्द आप सुणा रिहा। हरि की महिमा अकथ कहाणी, रसना जिह्वा ना कोई गा रिहा। गुरमुख विरला पाए पद निरबाणी, निर्भय रूप विच समा रिहा। सर्ब जीआं दा जाण जाणी, जानणहार आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम संगल, जामा धार वार मंगल, पंचम पंचम मोह कटा रिहा। पंचम नाता देवे कट्ट, हरि सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका रंग रंगाईआ। चौदां लोक वखाए एका हट्ट, चौदां तबकां फेरा पाईआ। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। सम्मत सतारां तुटणा हठ, धीरज धीर ना कोई रखाईआ। घर बार तजना नठ्ठ नठ्ठ, फिरना वाहो दाहीआ। प्रभ गेड़ण आया उलटी लट्ठ, ना सके कोई बचाईआ। हरिसंगत तेरा इक्क इक्ट्ठ, दर एका सोभा पाईआ । रक्खे पति कमलापति, पति पतिवन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग
तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेले गुरु गुर चेले, धाम अवल्ला इक्क दरसाईआ। गुर चेला मेला धुरदरगाह, हरि मन्दिर आप खुल्हाया। पुरख अबिनाशी देवे सति सलाह, सतिगुर मार्ग एका लाया। सोहँ अक्खर नाम जपा, सो पुरख निरँजण वेख वखाया। जगत हरि हरि गया समा, पारब्रह्म वड्डी वड्याआ। अलक्ख अगोचर अगम्म बेपरवाह, अगाध बोध भेव खुल्हाया। जन भगतां कट्टे जम का फाह, मनमुखां संगल आपणे हथ्थ गल पुवाया। ना कोई सहाई पुत्तर माँ, भैण भाई धी जवाई ना सके कोई बचाया। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा सद रक्खे ठंडी छाँ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मन्त्र आप दृढ़ाया। हाहे उप्पर टिप्पी, एका मुख रखाईआ। चार वरनां साची सिक्खी, सतिगुर पूरा आप बणाईआ। भेव ना जाणे कोई मुनी रिखी, पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के सर्ब लोकाईआ। वालों निक्की तिक्खी खण्डयों तिक्खी, गुर गोबिन्द लेख लिखाईआ। नर नरायण नेत्र पेखी, शाह सुल्तान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। एका कंगण एका धार, एका रूप वटांयदा। पंचम अक्खर उप्पर हो त्यार, हँ ब्रह्म समांयदा। एका पत्थर पर्दा भार, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। दूई द्वैती अद्धविचकार, माया मोह वखांयदा। शरअ शरीअत मारे मार, हक्क हकीकत मुख छुपांयदा। लाशरीक बेऐब परवरदिगार, ख़ालक ख़लक आप अख्वांयदा। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। अल्ला राणी कर प्यार, ऐनलहक्क वेख वखांयदा। एका कंगन तन शृंगार, भूषन बस्त्र आप सुहांयदा। मंगी मंग धुर दरबार, संग मुहम्मद चार यार अग्गे झोली डांहयदा। धर्म राए ख़बरदार, लाड़ी मौत करे त्यार, नेत्र नैणां रिहा शृंगार, धर्म सपुत्री एह समझांयदा। लहिदी दिशा हो त्यार, पाई हिस विच तेरा सहाई परवरदिगार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। एका कंगन हथ्थ करतार, करे सगन जीव गंवार, मन मति होए नार विभचार, कन्त सुहाग ना कोई हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका कंगन लाए अंगण, गुरमुख मंग साची मंगण, साची भिच्छया झोली पांयदा।
इक्क एका एक एकँकार, इक्क इकल्ला हरि अख्वाईआ। दूजी बन्न्हे कुदरत धार, कादर करते वड वड्याईआ। तीजा नेत्र नैण उग्घाड़, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। चौथे घर मीत मुरार, बैठा आसण लाईआ। पंचम सोहे दर दरबार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई महल्ल मुनार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। सति पुरख निरँजण साची कार, आदि जुगादि वेख वखाईआ। अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध ना कोई रखाईआ।
नौ दुआरे जगत दुआर, नौ रस फीके दर फिराईआ। दस्म दुआरी जोत उज्यार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। जन भगतां देवे नाम अधार, ऊरध कमल बिगसाईआ। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। अमृत बख्शे ठंडी ठार, सच सरोवर इक्क वखाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। शब्द अनादि सची धुन्कार, अनहद ताल वजाईआ। आत्म सेजा कर प्यार, गुरमुख नारी कन्त प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा दूजा एका एका भेव चुकाईआ। एका दूजा चुक्के भेव हरिजन हरि हरि आप चुकांयदा। तीजे नेत्र करे सच न्याउँ, लोचण नैण खुल्हांयदा। चौथे पद पकड़े बाहों, गुरमुख साजण मेल मिलांयदा। पंचम वेखे थाँईं थाउँ, थान थनंतर इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुगा जुगन्ता खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, आदि जुगादि समाया। जुग जुग चलाए साचा रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया । शब्द कहाणी अकथना अकथ, आप आपणी आप दृढ़ाया। सर्ब कला आपे समरथ, एकँकारा नाउँ धराया। आपे जाणे आपणी वथ्थ, नाम भण्डारा हरि वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, नाम निधाना एका पाया। नाम निधान वस्त अनमोल, हरि हरि आप उपजांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, आपे वेख वखांयदा। शब्द अगम्मी आपे बोल, आपे राग अल्हांयदा। त्रैगुण माया करे चोल, पंज तत्त वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर रिहा बोल, आप आपणा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। त्रैगुण माया तत्त पसारा, हरि हरि रचन रचाईआ। पंचम तत्त कर न्यारा, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। काया मन्दिर महल्ल मुनारा, उच्च अटल वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरी पावे सारा, घर मेला सहिज सुभाईआ। लेखा जाणे लिखणहारा, दूसर भेव कोई ना पाईआ। नेत्र नैण होए उज्यारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। आपे होए अन्ध अँध्यारा, जोत नैण आप अख्वाईआ। आपे करे रेख त्यारा, आपे हथ्थो हथ्थ वखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जानणहारा, पंडत पांधा थक्का मांदा भेव अभेदा अछल अछेदा, चारे वेदां दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रेखा, गुरमुख कढ्ढे भरम भुलेखा, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। जगत नेत्र होए मन्द, माया ममता मोह चुकांयदा। काया कप्पड़ वेखे बन्द, बन्दी बंधन बन्द बंधांयदा। कलिजुग आयू चुकया पन्ध, साचा मार्ग ना कोई वखांयदा। जीवां जन्तां साधां सन्तां भुलाया आत्म अनन्द, प्रमानंद ना कोई समांयदा। जूठ झूठ रसना लाया गन्द, सच सुच्च ना कोई दृढ़ांयदा। सतिगुर घर ना चढ़या चन्द, हथ्थ दी रेखा ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर बैठा वड़, डूँघी कन्दर डेरा लांयदा।
हर घट अन्दर हरि हरि वड़या, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपणी रेखा आपे पढ़या, जन भगतां करे पढ़ाईआ। मनमुख जीव हउमे हँगता सड़या, काम क्रोध हल्काईआ। पंज तत्त मुनारा बणया गढ़या, गढ़ हँकारी दए दुहाईआ। जगत तृष्ना अन्दर सड़या, सांतक सति ना कोई कराईआ । सतिगुर सरनाई जो जन पड़या, रेख मस्तक लेख दए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जानणहारा घर घर, घर घर विच बैठा आसण लाईआ। घर महल्ला घर मुनारा, घर साचा वेस वटांयदा। घर इकल्ला जोत निरँकारा, निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा। घर शब्द घर बुलारा, घर धुन अनादी नाद वजांयदा। घर गुरू घर गुरसिख प्यारा, घर गोबिन्द वेख वखांयदा। घर नर हरि हरी अवतारा, हरि जू हर घर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा लेखा, लिखणहार आप अख्वांयदा। हरि का लेखा धुर दी रेख, दोए नैण पढ़न ना जाईआ। आत्म अन्तर जो जन रिहा वेख, देवे दरस श्री भगवानया। दर दुआर जन भगतां होए दर दरवेश, पारब्रह्म पुरख सुल्तानया। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा सेव कमाईआ। हरिभगतां करे आप अदेस, जुग जुग खेले खेल बेपरवाहीआ। जिस जन सतिगुर पूरा पूर्ब लहिणा मस्तक रेखा ल्ए वेख, देवे नाम निधाना साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, कर्म धर्म जन्म जन्म कर्म धर्म, दोवें दर करे परवानीआ।