४ सावण २०१६ बिक्रमी मेहर सिँघ दे घर जगराउँ शहर
निरगुण निराकार निरँकार, पारब्रह्म हरि पुरख अबिनाशया। जोती नूर नूर उज्यार, जागरत जोत खेल तमास्सया। परम पुरख पुरख करतार, आदि जुगादी एका एक प्रकाशया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दर मन्दिर रक्खे आपे वास्सया। अबिनाशी करता हरि भगवन्त, आदि अन्त वड वड्याईआ। जोती नूर जुगा जुगन्त, निरगुण नूर डगमगाईआ। आप बणाए आपणी बणत, पारब्रह्म पुरख अख्वाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणी सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित आप अख्वाईआ। जूनी रहित पुरख अकाल, अकल कला अख्वाईआ। निरगुण वसे सच सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचा बंक सुहाईआ। दीपक जोती बाती एका बाल, आपणी आप करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण खेल खिलाईआ। आदि निरँजण पुरख बिधाता, पारब्रह्म अख्वांयदा। एका पिता एका माता, पूत सपूता इक्क उपांयदा। एका देवणहारा दाता, साची दात झोली पांयदा। एका
पूजा एका पाठा, एका गाथ सुणांयदा। एका तीर्थ एका ताटा, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। एका मन्दिर एका हाटा, एका घर खुल्हांयदा। एका दीपक जोत लिलाटा, नूर नूर डगमगांयदा। इक्क सिँघासण साची खाटा, पुरख अबिनाशी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा आप सुहांयदा। अजूनी रहित पुरख करतारा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला धराईआ। निरगुण रूप अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। जुगा जुगन्तर पावे सारा, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ। निरगुण खेल अपर अपार, भेव कोए ना पांयदा। आपे वसे सच दुआर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग निभांयदा। रवि ससि ना कोई सतार, मण्डल मण्डप ना कोई सुहांयदा। पृथ्मी आकाश ना कोई अधार, जल बिम्ब ना कोई जणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई प्यार, करोड़ तेतीसा ना रचन रचांयदा। त्रैगुण माया ना कोई प्यार, पंज तत्त ना कोई वखांयदा। लक्ख चुरासी ना भरे भण्डार, ना कोई हट्टो हट्ट विकांयदा। जल थल ना कोई धार, समुंद सागर ना कोई वखांयदा। जंगल जूह ना कोई पहाड़, डूँघी कन्दर ना कोई उपांयदा। ना कोई पुरख ना कोई नार, ना कोई कन्त सुहाग हंढांयदा। ना कोई मन्दिर गुरूदुआर, चार दुआर ना कोई उपांयदा। ना कोई सन्त साध करे प्यार, रसना जिह्वा ना कोई गांयदा। राग नाद ना कोई धार, ताल तलवाड़ा ना कोई वजांयदा। ना कोई घाड़ण घड़े अपर अपार, ना कोई रचन रचांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, निरगुण रूप सति सरूप शाहो भूप आप अख्वांयदा। जोती जोत अगम्म अपार, नूरो नूर डगमगांयदा। थिर घर वसे हरि दरबार, धुर दरबारा आप खुल्हांयदा। अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार, आप आपणा रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। निरगुण दाता आदि निरँजण, आदि अन्त श्री भगवानया। सखा सहेला आपे बणे आपणा सज्जण, आप करे आपणी प्रितपालया। आपणे दर कराए साचा मजन, आपे गुरू गुरु गुर चेलया। आपे होया पर्दे कज्जण, आपे वसे धाम नवेलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त अचरज खेल आपे खेलया। अचरज खेल हरि खिलंदड़ा, सतिगुर रूप वड्डी वड्याईआ। निरगुण जोती जोत जुगन्दड़ा, दीवा बाती करे रुशनाईआ। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। शब्द सिँघासण इक्क विछंदड़ा, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। आप आपणा वेख वखंदड़ा, ना कोई दूसर दस्से सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, आप आपणा कर पसार, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जुग करता हरि
करनेहारा, परम पुरख अख्वांयदा। त्रैगुण माया मीत मुरारा, त्रै त्रै वेस वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, साचा मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी कर प्यारा, घट घट आसण लांयदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, जोती जोत मेल मिलांयदा। शब्द अगम्मी सच्ची धुन्कारा, नादी नाद वजांयदा। भगतन मीता कर प्यारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। देवे दरस दरस अपारा, जागरत जोत इक्क जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त, आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग आपणा नाउँ रक्ख, लोकमात करे रुशनाईआ। सरगुण रूप हो प्रतक्ख, गुर सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। हरिजन साचे करे वक्ख, हरिजन साचा फोल फुलाईआ। देवे नाम साची वथ्थ, आत्म अन्तर आप टिकाईआ। पल्ले बन्न्हे साची गट्ठ, सच सुच्च झोली पाईआ। इक्क वखाए तीर्थ तट्ट, सर सरोवर काया हट्ट आप खुल्हाईआ। अमृत आत्म देवे झट्ट, निझर झिरना आप झिराईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, आप आपणी दया कमाईआ। शब्द अगम्मी लाए सट्ट, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। भाग लगाए काया मट्ट, डूँघी कन्दर जोत रुशनाईआ। जिस जन उप्पर जाए तुठ, सतिगुर पूरा हरि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलाईआ। हरिजन मेला धुर दरगाह, हरि हरि मेल मिलांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, गुर गुर नाउँ धरांयदा। सतिगुर दाता बेपरवाह, दिस किसे ना आंयदा। हरिजन वेखे थाउँ थाँ, फड़ फड़ बाहों आप उठांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस बणांयदा। वसणहारा नगर ग्रां, काया खेड़ा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। हरि जी हरि हरि वेस अवल्ला, जुग जुग आप करांयदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, लोकमात फेरा पांयदा। आपे करे वल छला, वल छल धारी नाउँ धरांयदा। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। सच सुनेहड़ा एका घल्ला, जुग जुग शब्द सुणांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी किरत कमांयदा। शब्द सुनेहड़ा धुर दी बाणी, हरि साचे शब्द जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कर पछाणी, पूरन जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग वेखे कलिजुग राणी, अञ्जील कुरानी भेव खुल्हाईआ। नाता तुट्टा वेद पुराणी, बावन अक्खरी ना कोई पढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्तानी, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। खेले खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी दिसे फानी, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि हरि वेख, आपणी दया कमांयदा। नानक सरगुण लिखणहारा लेख, नानक अंग समांयदा। लेखा चुका औलीआ पीर शेख़, दस्तगीर ना कोए बचांयदा। दाता दानी दस दस्मेश, एका जोती रूप वटांयदा। पुरख अकाल दीन दयाल ना कोई मुच्छ
दाढ़ी ना केस, मूंड मुंडाया ना कोई दिसांयदा। अलख निरँजण जोत प्रवेस, नूरो नूर डगमगांयदा। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग आप हंढांयदा। आपे वेखे ब्रह्मा विष्न महेष, शिव शंकर आप अख्वांयदा। आपे होए रिखी केस, गवर्धनधारी आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी हरि ब्रह्मादी, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस धर, हरि साची जोत जगाईआ। निरगुण सरगुण अन्दर वड़, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। ना कोई ससि ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई जणाईआ। उच्च महल्ले गया चढ़, हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख विरले आपे ल्ए फड़, आप आपणी दया कमाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, गुरमुखां करे नाम पढ़ाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, दो जहानां विछड़ ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी उखेड़े जड़्ह, नौ खण्ड सत्तां दीपां फेरा पाईआ। आपणे भाण्डे आपे ल्ए घड़, भन्नणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। समरथ पुरख पुरख गुर अवतारा, पारब्रह्म अख्वांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, आप आपणी कल वरतांयदा। नाम खड़ग खण्डा कटारा, तिक्खी धारा वेख वखांयदा। राज राजाना शाह सुल्ताना करे ख़बरदारा, राउ रंकां आप उठांयदा। साधां सन्तां दए हुलारा, जीवां जन्तां आप उठांयदा। शब्द डंका अपर अपारा, निरगुण आपणा ताल वजांयदा। प्रगट हो विच संसारा, निहकलंक नाउँ रखांयदा। माँ पित ना कोई प्यारा, पुत्तर धीआं ना कोई उपांयदा। जोत सरूपी इक्क जैकारा, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आप आपणा रूप वटांयदा। रूप अनूप सच्ची सरकार, हरि सतिगुर आप अख्वाईआ। प्रगट हो विच संसार, अकल कलधार वेस वटाईआ । लक्ख चुरासी पावे सार, घट घट बैठा बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। कागद कलम लिख लिख गए हार, गुर पीर साध सन्त देण गवाहीआ। हरि का भेव ना पाए कोए विच संसार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग समाईआ। निरगुण पुरख अकाल, एका एकँकारया। सरगुण साचा लाल, गुर गुर मेल मिला ल्या। शब्द विचोला बण दलाल, आपणा खेल खिला ल्या। संग रखाए काल महांकाल, आप आपणा जोड़ जुड़ा ल्या। दरगाह साची वज्जे ताल, दो जहानां आप सुणा ल्या। लोआं पुरीआं सुरत संभाल, ब्रह्मा विष्नूं शिव उठा ल्या। सर सरोवर मार उछाल, माणक मोती इक्क उछालया। गुरमुख साचे आपे भाल, आप आपणे दर बुला ल्या। लेखा चुक्के शाह कंगाल, राज राजान ना कोई वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, काया मन्दिर डूँघी कन्दर आत्म ताकी लहिणा देणा देवे बाकी, दूई द्वैती पर्दा आपे लाह ल्या।
४ सावण २०१६ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे घर पिण्ड सदा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
पुरख अबिनाश हरि निरँकार, आदि जुगादी एक एकँकारया। पारब्रह्म प्रभ पुरख करतार, जोती नूर डगमगा रिहा। इक्क इकल्ला कर पसार, अकल कलधारी नाउँ रखा ल्या। महल्ल अटल उच्च मिनार, थिर घर साचे आसण ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला ल्या। पुरख अबिनाशी हरि निरँकारा, एका एक अख्वांयदा। आदि निरँजण भेव अपारा, भेव कोई ना पांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, आपणा नाउँ रखांयदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, साची कल वरतांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वासी पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला सच महल्ला घर साचा आप सुहांयदा। घर साचा सज्जण, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी दर्द दु:ख भय भंजन, एका एकँकारा नाउँ धराईआ। आपे सन्त मीत मुरारा सज्जण, आप आपणा संग निभाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादी इक्क मलाह, एका बेड़ा रिहा चलाईआ। एका हरि नर अवतार, एका जोती जोत जगांयदा। एका प्रभ गुर करतार, रूप अनूप सति सरूप वटांयदा। एका लोआं पुरीआं कर उज्यार, ब्रह्मण्ड खण्डां आप सुहांयदा। एका ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, आप आपणा वेस वटांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, आप आपणी दया कमांयदा। एका पंज तत्त खेले खेल न्यार, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता एकँकार, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरतंता, अकल कला अख्वांयदा। जोती नूर श्री भगवन्ता, रूप रंग ना कोई वखांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। आप बणाए आपणी बणता, आपणी रचन आप रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक्क इकल्ला डेरा लांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादि समांयदा। सतिगुर पूरा नर निरँकार, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। आपे सुहाए बंक दुआर, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। निरगुण बाती दीपक कर उज्यार, आदि जुगादी डगमगांयदा। कमलापाती मीत मुरार, परम पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दर सुहांयदा। एका दर इक्क दरवाज़ा, थिर घर साचे आप उपाया,
वेखणहारा ग़रीब निवाज़ा, दूसर संग ना कोए रखाया। आपे रचया आपणा काजा, आप आपणा सगन मनाया। आपे मारे आपणी वाजा, शब्द अगम्मी आप उपाया। थिर घर साचे साजण साजा, चार दिवार ना कोई बणाया। शाहो भूप वड राजन राजा, शाह सुल्तान इक्क अख्वाया। दो जहानां फिरे भाजा, लोआं पुरीआं फेरा पाया। अस्व घोड़ा रक्खे ताजा, शब्द शब्दी रिहा दौड़ाया। आदि जुगादि आप आपणी रक्खे लाजा, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, घर साचे बैठा आसण लाया। घर साचा सोहे बंक सच्ची धर्मसाल, हरि साची जोत जगाईआ। दीपक दीवा एका बाल, एका नूर करे रुशनाईआ। एका गगन साचा थाल, हरि साचा आप टिकाईआ। एका चले अवल्लड़ी चाल, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, नेहचल धाम उच्च महल्ला पुरख अबनाशी इक्क इकल्ला एकँकारा नर निरँकारा, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। निरगुण दाता सति सरूप, हरि साचा सच अख्वांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, ना कोई वेख वखांयदा। ना कोई माता ना कोई पूत, ना कोई पिता नाउँ धरांयदा। ना कोई ताणा पेटा ना कोई सूत, ना कोई बाडी बणत बणांयदा। वसणहारा चारे कूट, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। आपणी करनी करता आपे जाए तुठ, आप आपणा खेल खिलांयदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर जाए रुठ, आप आपणा मूंह भुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल मूर्त साची तूरत, नाद अनादी नाद वजांयदा। एका नाद शब्द ब्रह्मादि, हरि साचा आप वजांयदा। शब्द जणाई बोध अगाध, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। आपे देवे आपणी दाद, आपणी झोली आप भरांयदा। आपणी वस्त आपे लाध, आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। थिर घर साचा हरि दुआर, हरि जोती जोत जगांयदा। निरगुण नूर नूर उज्यार, परवरदिगार आप अख्वांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। आदि जुगादी एका कार, जुग करता आप करांयदा। पुरख पुरखोत्तम साची धार, पारब्रह्म इक्क इक्क वखांयदा। मरे ना जन्मे विच संसार, एका रंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती नूर दीप उजाला, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। साचा साची वसे धर्मसाला, घर साचा इक्क सुहाईआ। आपे शाह आपे कंगाला, धन माला आप वखाईआ। आपे होए आपणा आप दलाला, आपणी वस्त आप विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा साचा घर, हरि साची जोत जगांयदा। आपणा देवे आपे वर, आप आपणा सगन मनांयदा। आपणी करनी आपे कर, हरि
करता वेख वखांयदा। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण आप हो जांयदा। आपणी जोती अन्दर आपे जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। आपणी गोदी आपे हरी कर, बाल निधाना आप उपजांयदा। शब्द शब्दी वसे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत दुलारा एकँकारा, एका नाम उपजांयदा। सुत्त दुलारा हरि बलवान, आपणा आप उपजाईआ। अगम्म अगम्मी धुर फ़रमान, साचा रिहा सुणाईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। रवि ससि ना कोई निशान, मण्डल मण्डप ना कोई वखाईआ। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, धरत धवल ना कोई बणाईआ। लक्ख चुरासी ना कोई प्रधान, पंज तत्त ना करे कुड़माईआ। करोड़ तेतीस ना कोई वखाण, गण गंधर्ब ना कोए उपाईआ। हथ्थ त्रशूल ना कोई उठाण, ब्रह्मा चारे वेद ना रिहा वखान, चारे मुख चार कुन्ट खुल्हाईआ। विष्नूं बाशक सेजा ना होए प्रधान, सांगोपांग ना कोई हंढाईआ। ना कोई जोद्धा सूरबीर बली बलवान, शाह सुल्तान ना कोई दिसाईआ। ना कोई रंक ना राजान, ऊँच नीच ना वड वड्याईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। तीर्थ तट अठसठ ना कोई इशनान, गंगा गोदावरी ना कोई नुहाईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, रास मण्डल ना कोई नचाईआ। ना कोई सीता ना कोई राम, ना कोई लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। ना कोई पूजा वेद पाठ पुराण, शास्त्र सिमरत ना कोई सुणाईआ। ना कोई साध सन्त करे ज्ञान, आत्म ध्यान ना कोई लगाईआ। ना कोई चिल्ला तीर कमान, ना कोई दीसे रथ रथवाहीआ। ना कोई ईसा मूसा दिसे निशान, अञ्जील कुरान ना कोई सलाहीआ। इक्क इकल्ला एकँकार श्री भगवान, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर लोकमात वेखे मार ध्यान, आपणी रचन आप रचाईआ। लक्ख चुरासी कर सन्तान, ब्रह्मे झोली पाईआ। पंज तत्त जीआ दान, आत्म ब्रह्म वंड वंडाईआ। मन मति बुध कर प्रधान, निरगुण विच टिकाईआ। शब्द अनादी धुर फ़रमान, दिवस रैण सुणाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजाण, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेलणहार पुरख समरथा, अकल कला अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणी गाथा, आपणा नाउँ धरांयदा। आपे पूजा आपे पाठा, इष्ट देव आप हो जांयदा। आपे तीर्थ आपे ताटा, सर सरोवर आप नुहांयदा। आपे चौदां लोकां खोल्हे ताका, चौदां हट्टां वेख वखांयदा। आपे लोआं पुरीआं बणे साका, साकी साचा जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। जुग जुग खेल हरि खिलंदड़ा, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण मेल मिलंदड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। सतिगुर आपणा रूप वटंदड़ा, गुर गुर नाउँ धराईआ। गुरमुख साचे वेख वखंदड़ा, काया मन्दिर खोज
खुजाईआ। हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा, मेलणहार बेपरवाहीआ। गुरमुखां बज़र कपाटी तोड़े जन्दरा, शब्द अगम्मी सट्ट लगाईआ। जूठा झूठा मेटे पन्धड़ा, पंच विकारा दर दुरकाईआ। अनहद साचा राग सुणाए छन्दड़ा, धुन अनादी आप उपजाईआ। अमृत साचा जाम आप प्यंदड़ा, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलंदड़ा, गुर पूरे वड वड्याईआ। दो जहानी पन्ध मुकंदड़ा, जिस जन बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। लक्ख चुरासी गेड़ कटंदड़ा, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। दरगाह साची धाम सुहंदड़ा, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। गुर चेले एका रंग रगन्दड़ा, रंगे रंग उतर कदे ना जाईआ। जुग जुग आपणा वेस वटंदड़ा, भेखाधारी भेख धराईआ। शाहो भूप आप अख्वंदड़ा, सच सुल्तान हरि रघुराईआ। आपणा मार्ग आप चलंदड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे आपणी थाँईंआ। कलिजुग कूड़ा कूड़े धन्दे लगन्दड़ा, जूठ झूठ करे कुड़माईआ। जीव जन्त भागां मन्दड़ा, पंज तत्त होया हल्काईआ। नेत्र नैण आत्म अन्धड़ा, लोचण नैण ना कोई खुल्हाईआ। मदिरा मासी पापी गन्दड़ा, पाया वर ना हरि साचा माहीआ। साची डोली ना कोई चढ़ंदड़ा, बण कुहार ना कोई उठाईआ। राए धर्म राह तकंदड़ा, लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। गुर गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बख्शंदड़ा, गुर नानक मेला सहिज सुभाईआ। जो जन चरन प्रीती साची रीती मात रखंदड़ा, पतित पुनीती वेख वखाईआ। हस्त कीटी एका धाम सुहंदड़ा, राज राजान शाह सुल्तान राउ रंक दुआर बंक एका घर वखाईआ। जन भगतां होए सद बख्शंदड़ा, बख्शणहार आप हो जाईआ। अन्तिम आत्म देवे निजा नंदड़ा, निज आत्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर जुग जुग लग्गी वेखे बसन्तर, चार कुन्ट दहि दिशा निरगुण आपणी फेरी पाईआ। निरगुण रूप पुरख अकाल, एका एक एकँकारया। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। संग रखाए काल महांकाल, दर दुआरे सेव लगा रिहा। भगत वछल दीन कृपाल, दीनां नाथां मेल मिला रिहा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना इक्क वखा रिहा। लक्ख चुरासी विच्चों विरोले हरिजन साचे लाल, नाम मुधाणा एका पा ल्या। गुर शब्द विचोला बण दलाल, गुरमुख साचे मेल मिला ल्या। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत मेवा इक्क खुवा ल्या। सर सरोवर भरया ताल, तीर्थ तट इक्क वखा ल्या। तोड़णहारा जगत जंजाल, लोकमात वेस वटा ल्या। सन्त सुहेले गुरू गुरु गुर चेले सतिगुर पूरा आपे भाल, आप आपणी सेव कमा रिहा। वेले अन्त कन्त भगवन्त सन्त करे प्रितपाल, गुरमुख सज्जण मीत आप तरा ल्या। जीव जन्त होए कंगाल, हरि का नाम साचा वणज हट्ट ना किसे विका ल्या। पंज तत्त काया माटी दिसे खाल, रत्ती नाम ना कोई टिका ल्या। गुरमुख विरले घालण रहे घाल, रसना जिह्वा हरि गुण गा ल्या। आदि जुगादि जुगा जुगन्त जन भगतां करे आप संभाल, आपणी
गोदी आप उठा ल्या। कलिजुग कूड़ा वजाए ताल, डंका डौरू हथ्थ उठा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा वेस वटा ल्या। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, एका एक करांयदा। वसणहारा जलां थलां, हर घट डेरा आपे लांयदा। सच सिँघासण आसण मल्ला, पुरख अबिनाशण खेल खिलांयदा। आपे करे आपणा वल छला, बल बावन आप छलांयदा। त्रेता द्वापर करया हल्ला, आपणा बल धरांयदा। कलिजुग अन्तिम फड़या पल्ला, सोहँ खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती शब्दी आपे रला, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, शब्द सरूपी बण मलाह, कलिजुग अन्तिम दस्से राह, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। कलिजुग तेरी हक्क हकीकत, हरि साचा वेख वखांयदा । आपे होया लाशरीकत, शरअ शरीअत मूल चुकांयदा। नबी रसूला जाणे अकीदत, आलम उलमा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका कलमा नाम अमाम, कायनात प्याए साचा जाम, पीर दस्तगीर शाह हकीर, एका रंग रंगांयदा। एका रंग रंग करतारा, आपणा आप चढ़ांयदा। नूर इलाही बेऐब परवरदिगारा, मुकामे हक्क वखाए इक्क ऐनलहक्क नाअरा, दर साचा आप लगांयदा। चौदां तबकां दए हुलारा, चौदां चौदां वेख वखांयदा। मक्का काअबा खेल अपारा, शाह नवाबा फेरा पांयदा। हक्क जनाबा हो न्यारा, आपणी वंडण आप वंडांयदा। अगैब अगैबी मारे मारा, अज़मतो कस्मतो भेव कोई ना पांयदा। ख़ालक ख़लक करे प्यारा, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। एका कलमा कर त्यारा, एका अल्फी अल्फ पहनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी रचन रचांयदा। राम रामा हरि अवतार, आपणी कल वरतांयदा। राधा कृष्न करे प्यार, जै जै मुख सलांहयदा। आदि शक्ती हो त्यार, दिवस रैण डगमगांयदा। नमो देव निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। अकाल मूर्त खेल अपार, अजूनी रहित वेस वटांयदा । एकँकार कर पसार, सति नाम मन्त्र आप दृढ़ांयदा। करता पुरख करनेहार, वेद कतेब भेव ना पांयदा। पुरख अबिनाशी हो त्यार, आप आपणा वेस वटांयदा। चौथे जुग पाए सार, चारे कुन्टां वेख वखांयदा। अगाध बोध शब्द धुन्कार, गीत सुहागी एका गांयदा। आपणा बोल आप जैकार, आपणा नाअरा आपे लांयदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, सस्से उप्पर होड़ा आपे लांयदा। निरगुण सरगुण करे कार, करनी करता किरत कमांयदा । हँ ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म रूप वटांयदा। सोहँ शब्द धुर करतार, आदि जुगादि रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रंग हरिजन साचे आप रंगांयदा। एका रंग रंगणहारा, एका दर सुहाईआ। गुरमुखां चरन प्रीती मंगणहारा, एका लेखा रिहा समझाईआ। साची
रीती नीती बन्न्हणहारा, राम नाम घसवटी एका लाईआ। ऊँचां नीचां करे विचारा, राउ रंकां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा वेस नर नरेश, दर दरवेश आप वटाईआ। नानक निरगुण धार, गुर शब्द मात चलाईआ। अंगद किया अंगीकार, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। अमरु अमृत आत्म देवे ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। राम दास गुर पार उतार, हरि मेला सहिज सुभाईआ। गुर अर्जन भरया शब्द भण्डार, गुर नानक वंड वंडाईआ। लेखा लिख्या अपर अपार, सन्त भगत भगवन्त एका थान सुहाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, गुरमति इक्क समझाईआ। हरि मन्दिर सोहे बंक दुआर, काया कंचन गढ़्ह वखाईआ। अट्ठे पहर शब्द धुन्कार, अनहद साचा राग अल्हाईआ। पंचम सखीआं गावण वारो वार, आपणी सेवा आप कमाईआ। निरगुण बाती कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाईआ। एका मेला धुर दरबार, गुर मन्त्र बाणी नाम दृढ़ाईआ। गुरमुख विरला करे विचार, कलिजुग सुत्ती सर्ब लोकाईआ। हरि गोबिन्द गुर गुर अपार, दोए धार बंधाईआ। हरिराए हरि दए अधार, उरध कँवल बिगसाईआ। हरि कृष्न वसे घर बार, बाल बाला रुत्त वखाईआ। तेग बहादर तेग त्यार, आपणे नाम चलाईआ। सुत्त दुलार कर त्यार, पारब्रह्म ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द गुर ख़बरदार, लोकमात करे रुशनाईआ। मिल्या मेल पुरख करतार, विछड़ कदे ना जाईआ। लेखा देवे सर्ब संसार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मेला मेल मिलाईआ। नाम खण्डा खिच कटार, तिक्खी धार वखाईआ। गुरसिख रंग चढ़या अपार, प्रेम रंगण इक्क रंगाईआ। अमृत प्याला कर त्यार, साचा खण्डा विच फिराईआ। शब्द पढ़े हरि पढ़णेहार, गुर शब्दी शब्द सुणाईआ। अमृत करया ठंडी ठार, सांतक सति सति कराईआ। गुरमुखां दित्ता कर प्यार, पंचम नाम करे रुशनाईआ। तन पहनाए इक्क इक्क कटार, पंजां चोरां डन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मेला आप मिलाईआ। पंचम मेला गुर मिलाया, मेलणहार दया कमाईआ। आपे दर मंगण आया, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपे चेला नाम धराया, गुर गोबिन्द निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुरसिख तेरी वड वड्याआ, तेरा मेरा एका रंग रंगाईआ। जो जन सतिगुर पूरा हिरदे अन्दर रिहा ध्याया, विछड़ कदे ना जाईआ। नानक निरगुण होए सहाया, अट्ठे पहर सेव कमाईआ । कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, जोती जामा भेख कराईआ। निहकलंका नाउँ धराया, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। जगत नेत्र किसे दिस ना आया, गुरमुखां आपणा नेत्र दए खुल्हाईआ। नानक सोहँ ढोला साचा गाया, गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। अन्तिम तोला बण के आया, तेरां तेरां तेरां तेरी धार चलाईआ। सम्मत सोलां वेस वटाया, वीह सौ बिक्रमी वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द सरूपी लड़ फड़ाया, आपणा पल्लू अग्गे डाहीआ।
अन्दर मन्दिर डूँघी कन्दर उप्पर चढ़ डेरा लाया, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। अग्गे खड़ दरस दिखाया, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम चार वरन जन भगत हरिजन गुरमुख गुरसिख देवे साचा वर, एका नाम झोली पाईआ । साचा नाम शब्द ज्ञान, गुर मन्त्र आप दृढ़ांयदा। सतिगुर पूरे चरन ध्यान, साची भगती भगत सिखांयदा। देवे दरस श्री भगवान, आदि शक्ति रूप वटांयदा। गुरमुख सज्जण विछड़ कदे ना जाण, जिस जन आपणे दर बहांयदा। अमरा पद अन्तिम पाण, जोती जोत मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मेल मिलाए साचे घर, जगत विछोड़ा फंद कटांयदा। जगत विछोड़ा तुटे नाता, सतिगुर पूरा आप तुड़ांयदा । मेल मिलाए पुरख बिधाता विछड़ कदे ना जांयदा। मिटे रैण अन्धेरी राता, सतिगुर साचा चन्न चढ़ांयदा। शब्द सुणाए साची गाथा, सोहँ ढोला आप सुणांयदा। लहिणा देणा चुक्के मस्तक माथा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। एथे ओथे दो जहानां निभाए साथा, सगला संग आप अख्वांयदा। पंज तत्त चलाए काया राथा, रथ रथवाही काया मन्दिर अन्दर डेरा लांयदा। लहिणा देणा जगत जुग पूजा पाठा, जो जन नेत्र लोचण नैण दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेले आपणे दर, दर मेला गुरू गुर चेला, चेला गुर आप हो जांयदा।
५ सावण २०१६ बिक्रमी जोरा सिँघ दे घर सदा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
निरगुण धार शब्द सार, हरी हरि आप उपजाईआ। आपे वेखे करे विचार, आप आपणी दया कमाईआ। तिक्खीआं रक्खे दोवें धार, नाम निधाना आप उपजाईआ। थिर घर साचे बैठ दुआर, धुर दरबारा इक्क सुहाईआ। इक्क इकल्ला अकल कल धार, अकाल मूर्त खेल खिलाईआ। अजूनी रहित सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, रूप अनूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाईआ। सार शब्द शब्द अपारा, हरि हरि आप उपजांयदा। जोती माता कर प्यारा, पूत सपूता झोली पांयदा। पुरख अबिनाशी सुत्त दुलारा, एका एक आपणा आप उपजांयदा। आदि निरँजण कर प्यारा, आप आपणा अंग लगांयदा। पारब्रह्म प्रभ दए सहारा, साचा संग निभांयदा। थिर घर साचे कर उज्यारा, एका हुक्म सुणांयदा। करे कराए करनेहारा, कादर करता आप अख्वांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सार शब्द आप उपजांयदा। सार शब्द हरि का रूप, हरि हरि आप उपजाईआ। आप वसाए चारे कूट, दहि दिशा आप टिकाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, आपे वेख वखाईआ। खेले खेल पारब्रह्म
अबिनाशी अचुत, जागरत जोत करे रुशनाईआ । एका एक दुलारा सुत्त, सतिगुर आपणा नाउँ धराईआ। पंज तत्त ना दिसे बुत्त, काया गढ़्ह ना कोई वखाईआ। ना कोई किला ना कोई कोट, मन्दिर महल्ल ना कोई वखाईआ। ना कोई नगारा ना कोई चोट, डंका डौरु कोई ना वाहीआ। इक्क रखाई आपणी ओट, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका तत्त एका सार, एका रूप इक्क करतार, एका नूर करे रुशनाईआ। सार शब्द शब्द उजाला, हरि सतिगुर आप उपजांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर गोपाला, गोबिन्द आपणा नाउँ धरांयदा। आपे खेले खेल निराला, आप आपणी कल वरतांयदा। शब्दी शब्द अवल्लड़ी चाला, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सार वंडी वंड, आप उपजाए कोट ब्रह्मण्ड, कोटन कोटां विच मिलाईआ। सार शब्द कर त्यार, हरि हरि खेल खिलांयदा। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, शब्दी बंधन पांयदा। रवि ससि कर उज्यार, एका हुक्म सुणांयदा। मण्डल मण्डप दए सहार, आप आपणा संग निभांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ख़बरदार, आप आपणी अंस उपजांयदा। बंस सरबंसा हो त्यार, रसना सहिसा आपे गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द शब्दी सार, सतिगुर साचा आप हो जांयदा। सार शब्द हरि मीत, सतिगुर रूप वटाया। आदि जुगादी इक्क अतीत, सच घर बैठा आसण लाया। पुरख अबिनाशी पतित पुनीत पतित पावण नाउँ धराया। सदा सुहेला ठंडा सीत, अग्नी तत्त ना कोई रखाया। एका भाणा जाणे मीठ, आपणे भाणे विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रीत, आपणा मार्ग आपे लाया, शब्द सार सच घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर, प्रभ आपणा नाउँ धराईआ। आपे देवणहारा वर, आपे करे कुड़माईआ। आप नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। आपे अन्दर जाए वड़, आपे बैठा डेरा लाईआ। आपे विद्या रिहा पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। आपणा लड़ आपे फड़, आपे वेख वखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, मूर्त अकाल इक्क उपजाईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई बीज रिहा बिजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द शब्दी धार, सति सरूप आप उपजाईआ। सार शब्द हरि का रंग, हरि हरि आप उपन्नया। आपे मंगे आपणी मंग, आपे देवे माल नाम धन धन्नया। आपे होए सदा संग, सतिगुर पूरा आपे मन्नया। आपे सच सिँघासण बैठ पलँघ, थिर घर साचा इक्क सुहन्नया। आप वजाए इक्क मृदंग, नाम मृदंगा इक्क रखन्नया। लोआं पुरीआं आपे लँघ, ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे भन्नया। आपे वेखे सूरज चन्न, रवि ससि आपे बेड़ा बन्न्हया। आपे वसे पंज तत्त तन, आप सुणाए आपणा राग कन्नया। आपे देवणहारा डन्न, जुगा जुगन्तर देवे डन्नया। आपे जननी जन ल्ए
जन, भगत वछल आप अख्वन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सार शब्द एका वर, एका घर सहुन्नया। सार शब्द ग़रीब निवाजा, आपणा आप उपजांयदा। शाहो भूप वड राजन राजा, एका हुक्म सुणांयदा। एका अस्व एका ताजा, एका हरि दौड़ांयदा। एका पुरख आत्म वजाए वाजा, अनहद एका ताल वजांयदा। एका आदि जुगादी रचे काजा, जुगा जुगन्तर वेख वखांयदा। एका लक्ख चुरासी साजण साजा, एका त्रैगुण मेल मिलांयदा। एका पंचम खोल्हे पाजा, एका पंचम मोह चुकांयदा। एका मक्का काअबा हाजी हाजा, शरअ शरीअत इक्क वखांयदा। एका पंडत पांधा देवे दाजा, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ांयदा। एका मारनहारा वाजा, गुरमुख सोए आप उठांयदा । सार शब्द जुग रक्खे लाजा, आदि जुगादी आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्द अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। सार शब्द शब्द अनमोल, हरि सतिगुर हरि उपजाईआ। आपणे अन्दर आपे मौल, फुल्ल फुलवाड़ी आप खिलाईआ। आपे भरया अमृत कँवल, कँवल नाभी मुख भुवाईआ। आपे लेखा जाणे धरत धवल, धवल धरनी धरत आप सुहाईआ। आपे रहे आदि जुगादि सदा अडोल, लक्ख चुरासी रिहा डुलाईआ। गुरमुख साजण तोले आपणे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। मनमुख जीव रहे अनभोल, हरि का भेव कोई ना पाईआ। गुरमुखां पर्दा देवे खोल्ह, अन्तर आत्म इक्क जणाईआ। सतिगुर पूरा वसे कोल, अन्दर मन्दिर बेपरवाहीआ। अनहद वजाए साचा ढोल, इक्क मृदंगा नाउँ वजाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला जन भगतां करे सदा चोल्ह, आप आपणी गोद उठाईआ। अक्खर वक्खर शब्द अनादी आपे बोल, सार शब्द सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी करे वड्याईआ। सार शब्द हरि वड्याई, हरि हरि हरि गुण गांयदा। लक्ख चुरासी कर कुड़माई, घट घट डेरा लांयदा। गुरमुख साजण वेखे चाँईं चाँईं, जुग जुग वेख वखांयदा। सन्त सुहेले आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, आप आपणा दर सुहांयदा। देवणहार ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सार शब्द तीर निराला सेवा लाए काल महांकाला, काल रूप आप हो जांयदा। सार शब्द हरि फ़रमान, आपणा आप जणाईआ । आदि जुगादी हो मेहरवान, जुग जुग खेल खिलाईआ। एकँकारा कर ध्यान, नर निरँकारा वेख वखाईआ। खेले खेल दो जहान, चौदां लोकां फोल फुलाईआ। लोआं पुरीआं इक्क ज्ञान, लोकमात वज्जे वधाईआ। गुरमुखां करे आप पछाण, आपणी सिख्या आप समझाईआ। मनमुख जीव बाल अञ्याण, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाईआ। वेले अन्त सर्ब पछताण, ना दिसे कोई सहाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजाण, हरिजन मेला मेल मिलाईआ। रसना जिह्वा हरि गुण गाण, बत्ती दन्द सलाहीआ। मिले पद पद निरबाण, निरगुण निर्भय विच रखाईआ।
आवण जावण चुक्के काण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। पाया पुरख पुरख सुल्तान, घर साचे वज्जी वधाईआ। रल मिल सखीआं मंगल गाण, सोहँ ढोला एका गाईआ। जगत विचोला श्री भगवान, दूसर कोई ना संग रखाईआ। हरिजन देवे जीआ दान, दाता दानी दान झोली पाईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म वखाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सतिगुर पूरे चरन ध्यान, दर दुआरा इक्क बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सार शब्द तिक्खी धार, विच संसार आप चलाईआ। तिक्खी धार पुरख करतार, शब्दी शब्द रखांयदा। गुरमुखां करे मात प्यार, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। मनमुखां करे अन्त खुआर, धीरज धीर ना कोई रखांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाधी शब्द जणांयदा। अलक्ख निरँजण हो त्यार, जुग जुग आपणी अलक्ख जगांयदा। सचखण्ड दुआरा खेल अपार, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। वंडे वंड सर्ब संसार, वंडणहारा आप हो जांयदा। वरभण्डी पावणहारा सार, ब्रह्मण्डी खोज खुजांयदा। शब्द खण्डी तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, आदि जुगादी गुर अख्वांयदा। नाम तोड़ा सीस दस्तार, एका कल्गी जोत चमकांयदा। अस्व घोड़ा कर त्यार, शाह अस्वार आप अख्वांयदा। गुरमुखां पावणहार सार, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, जगत नाता तोड़ तुड़ांयदा। दरस दिखाए अगम्म अपार, आप आपणी दया कमांयदा। ख़ुशी ग़मी ना कोई विचार, एका रंग रंगांयदा। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। अमृत भरे नाम भण्डार, नाम प्याला भर प्यांअदा। जो जन मंगे बण भिखार, साची भिच्छया झोली पांयदा। ग़रीब निमाणे लाए पार, जो जन सरनाई आंयदा। रोग सोग चिन्ता दु:ख दए निवार, जो जन रसना सोहँ गांयदा। करे कराए सच प्यार, गुरसिख बाल अञ्याणे आप आपणी गोद उठांयदा । मावां पुत्तरां इक्क प्यार, इक्क सुहाए बंक दुआर, सतिगुर पूरा हरि अख्वांयदा। एथे ओथे दए सहार, दो जहानां मीत मुरार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, फड़ फड़ बाहों पार करांयदा। सार शब्द तेज़ कटार, मारी जाए वारो वार, गुरमुख साजण लाए पार, मनमुख शौह दरियाए आप रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द एका नाम एका जोत श्री भगवान, एका देवणहारा दान, एका बख्शे ब्रह्म ज्ञान, आत्म प्रेम इक्क जणांयदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म जणाई, जन हरि बूझ बुझांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमाई, गुरमुख सज्जण वेख वखांयदा। दर घर साचे होई कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। दिवस रैण वज्जे वधाई, एका रंग समांयदा। अन्त विछोड़ा होए नाही, जिस जन आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, सतिगुर पूरा बण मलाह, गुरमुखां कलिजुग पकड़े बांह, दो जहानी करे सच न्याँ, दरगाह साची देवे थाँ,
एका धाम सुहांयदा। धाम अवल्ला हरि निरँकार, गुरमुखां आप वखाईआ। इक्क इकल्ला बैठ सच्ची सरकार, साचा हुक्म सुणाईआ। जलां थलां पावे सार, लक्ख चुरासी मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। गुरमुखां गुरसिखां पूर्ब लहिणा कर विचार, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। जुगां जुगां दे विछड़े यार, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। बावन रामा हो अवतार, कृष्ना काहन आप अख्वाईआ। ईसा मूसा बन्न्हे धार, संग मुहम्मद सेवा रिहा कमाईआ। नानक गोबिन्द इक्क प्यार, एका शब्द करी कुड़माईआ। नाम डंका विच संसार, नाम सति रिहा वजाईआ। वासी पुरी घनका हो त्यार, कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निहकलंका ल्ए अवतार, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ऊँच नीच ना कोई विचार, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम बहाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, दिस किसे ना आईआ। जिस जन आपणी किरपा देवे धार, आप आपणा दरस दिखाईआ। भव जल सागर उतरे पार, जो जन आए चल सरनाईआ। काग ना उडे कागां डार, कागों हँस उडाईआ। माणक मोती भरे भण्डार, सोहँ चोग चुगाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। गुरसिख वरन गोती वस्सया बाहर, एका वरन पारब्रह्म करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले काया मन्दिर अन्दर उच्च मिनार, हरि निरँकार जोती नूर नूर उज्यार, शब्दी शब्द शब्द धुन्कार, हरिजन साचे मेल मिलाईआ।