पुस्तकालयभाग ८

गुरदयाल सिँघ दे घर नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

गोशब्द प्यार हरिजन सज्जण, सतिगुर दरसाईआ। सतिगुर बख्शे चरन मजन, धूढ़ी धूढ़ मस्तक लाईआ। मेल मिलावा आदि निरँजण, निरगुण मिले सहिज सुभाईआ। घर मन्दिर साचे वाजे वज्जण, दिवस रैण शनवाईआ। जन भगतां हरि पर्दे कज्जण, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। चरन प्रीती जो जन बज्झण, जगत बंधन तोड़ तुड़ाईआ। दर घर साचे बहि बहि सजण, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। दो जहानी रक्खे लज्जण, गुर गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सहाईआ। गोबिन्द मीता साचा साकी, सतिगुर हरि अख्वांयदा। गुरमुख चढ़ाए साचे राकी, वागां आपणे हथ्थ उठांयदा। लहिणा देणा देवे बाकी, जगत मलाह मेल मिलांयदा। लेखे लाए तन ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक सुहांयदा । साचे मन्दिर खोल्हे ताकी, दीवा बाती इक्क जगांयदा। मेल मिलावा कमलापाती, घर सेजा इक्क सुहांयदा।

लहिणा देणा चुक्के बाकी, जगत बेड़ा बन्ने लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। जगत मलाह पार किनारा, एका इक्की रिहा तराईआ। साची सिक्खी कर उज्यारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। कलिजुग सागर डूँघी धारा, आर पार ना कोई जणाईआ। चार वरन ना कोई सहारा, मन मति रही रुढ़्हाईआ। पुरख अबिनाशी लै अवतारा, गोबिन्द मेला मेल मिलाईआ। चेला सोहे इक्क दुआरा, चेतन चित्त इक्क कराईआ। एका देवे नाम अधारा, अदभुत रूप ना कोई वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग सागर वेख वखाईआ। जग सागर हरि तारनहारा, हरिजन साचे आप तरांयदा। बेड़ा बन्न्हे गुर करतारा, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। नाम चप्पू अपर अपारा, सोहँ डण्डा हथ्थ उठांयदा। लोआं पुरीआं पार किनारा, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। निरगुण बैठा निरगुण धारा, नूरो नूर डगमगांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, चतुर्भुज आपणी भुजा आप उठांयदा। मेल मिलाए वारो वारा, वार थित ना कोई वखांयदा। आदि जुगादी पावे सारा, भगत वछल निगाहवान आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। गोबिन्द वरया, गोबिन्द मेल मिलांयदा। गोबिन्द मेला गोबिन्द करया, गोबिन्द खेल खिलांयदा। गोबिन्द घाड़ण हरिजन घड़या, गोबिन्द लेख लिखांयदा। गोबिन्द सूरा अन्दर वड़या, दे मति आप समझांयदा। गोबिन्द बेड़े पहले चढ़या, जगत धारा जल फिरांयदा। खेवट खेटा आपे खड़या, चारों कुन्ट फिरांयदा। एका अक्खर हरि हरि पढ़या, एका रसन ढोला गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा जाणे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जगत मलाह बण सहारा, नईआ नाउँ चलाईआ। आपे फिरे अद्धविचकारा, पार किनारा ना कोई जणाईआ। गोबिन्द बोले बोल जैकारा, एका नाम सुणाईआ। ना कोई घाट उतरे पारा, कवण थान सुहाईआ। चरन डिग्गे करे पुकारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अन्तिम आए तेरे दुआरा, मेरा उधार रहे ना राईआ। भव सागर करना पार किनारा, अद्धविचकार ना कोई डुबाईआ। गोबिन्द दित्ता नाम अधारा, आपणी दया कमाईआ। इक्की कुलां उतरे पारा, कुल कुलवन्ता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर देवे वर, हरिजन वेखे वेख वखाईआ। गोबिन्द सिफ्त गोबिन्द सलाह, गोबिन्द रंग चढ़ाया। गोबिन्द नईआ गुर मलाह, गोबिन्द बेड़ा रिहा चलाया। गोबिन्द पकड़णहारा बांह, गुर गोबिन्द वेस वटाया। गुर करनेहारा सच न्याँ, सतिगुर पूरा नाउँ धराया। कलिजुग अन्तिम देवे ठंडी छाँ, सिर समरथ हथ्थ टिकाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, अमृत आत्म जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा वेखे नैणां, नेत्र लोचण आप दरसांयदा। पूर्ब लहिणा हरि चुकाउणा, सतिगुर वड वड्याईआ । पिछला

लेखा लेख चुकाउणा, अग्गे मार्ग पाईआ। साचे राकी आप चढ़ाउणा, नाम घोड़ा इक्क वखाईआ। चार कुन्ट आप दुड़ाउणा, आपे सेव कमाईआ। साची सिख्या इक्क समझाउणा, गुरमति वड्डी वड्याईआ। बंस सरबंसा लेखे लाउणा, सगला संग तराईआ। नेत्र सहिसा आप खुल्हाउणा, सहँसर मुख रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, गुर सहिज सहिज कराईआ। गुर शब्द उपदेश, हरिजन साचे आप जगांयदा। जुगा जुगन्तर धारे भेस, शब्द शब्दी नाउँ धरांयदा। आपे दाता दानी दस दस्मेश, दर घर साचा आप सुहांयदा। आपे होए रिखी केस, जगत गवर्धन आप उठांयदा। आपे रामा राम रमेश, राम रमईआ खेल खिलांयदा। आपे विष्न ब्रह्मा गणपति गणेश, स्वांगी आपणा स्वांग वरतांयदा। आदि जुगादी रहे हमेश, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म पुरख सुल्तान सदा अदेस, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडांयदा। जोती नूर नूर प्रवेश, जोती जोत डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए फड़, एका पल्ला नाम फड़ांयदा। एका पल्ला नाम फड़ाया, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। दूई द्वैती पर्दा लाहया, एका रंग रंगाईआ। नैण लोचण इक्क खुल्हाया, चौथे घर वज्जे वधाईआ। पंचम मेला सहिज सुभाया, मिल सखीआं मंगल गाईआ। छेवें घर घर दरसाया, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। सतिगुर पुरख निरँजण जोत जगाया, अट्ठां तत्तां वेखण आया, जोती जामा भेस वटाईआ। नौ दर खोजे खोज खुजाया, नौ खण्ड फेरा पाईआ। दस्म दुआरी आसण लाया, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाया, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। आत्म सेजा रिहा सुहाया, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। गुरसिख सज्जण राह तकाया, दिवस रैण वेख वखाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाया, जगत विचोला बेपरवाहीआ। सोहँ ढोला साचा गाया, सो पुरख निरँजण सिफ्त सलाहीआ। हँ ब्रह्म आप रघुराया, पारब्रह्म नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण मिले वर, वर घर हरि नर साचा इक्क सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निराकार सरगुण पावे सार, धुर मस्तक लेखा लेख लिखाईआ।

५ सावण २०१६ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे घर पिण्ड नाथे वाल ज़िला फ़िरोज़पुर

निरगुण सरगुण साची धार, पुरख अकाल चलाईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, त्रै त्रै वेस वटाईआ। त्रैगुण माया कर उज्यार, आपणे रंग रंगाईआ। साची वस्त अगम्म अपार, आपणी आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, आपे देवणहार वड्याईआ। त्रैगुण मीता त्रैगुण अतीता, त्रैगुण वेस वटांयदा। त्रैगुण ठांडा त्रैगुण सीता, त्रैगुण अग्नी तत्त तपांयदा। त्रैगुण पतित त्रैगुण पुनीता, त्रैगुण आपणा वेख वखांयदा। त्रैगुण हस्त त्रैगुण कीटा, त्रैगुण लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। त्रैगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। निरगुण सरगुण रूप अपार, विष्नूं वेस वटाईआ। ब्रह्मा वेता कर उज्यार, कँवल फुल्ल खिलाईआ। शंकर बन्न्हे साची धार, सिव शक्ती विच टिकाईआ। आदि शक्ती कर प्यार, एका इष्ट वखाईआ। इक्क महल्ल ल्ए उसार, एका वेख वखाईआ। एका बख्शे सच प्यार, एका दर खुल्हाईआ। इक्क कराए वणज वपार, एका वस्तू झोली पाईआ। एका देवे सच भण्डार, एका रिहा वरताईआ। एका ब्रह्मण्ड खोल्ह किवाड़, लोआं पुरीआं रचन रचाईआ। इक्क उपाए रवि ससि सितार, मण्डल मण्डप इक्क सुहाईआ। एका पुरख एका नार, कन्त सुहागी एका नाउँ धराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, आप आपणा बंस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै त्रै आपणा लेख लिखाईआ। आपणा लेखा आपे धर, आपे वेख वखांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे राग अल्हांयदा। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे इष्ट मनांयदा। आपणे अग्गे आपे खड़, आपे दरस दिखांयदा। आपणा फड़े आपे लड़, आपे मेल मिलांयदा। आपणा वेस आपे कर, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं विश्व रूप अख्वांयदा। ब्रह्मा वेता पारब्रह्म, आपणी अंस उपाईआ। आपणे घर आपे प्या जम्म, मात पित ना कोई बणाईआ। एका तृष्ना एका तम, एका लेख मुकाईआ। एका बेड़ा रिहा बन्न्ह, एका हुक्म चलाईआ। एका देवे साचा धन, एका साचा हट्ट खुल्हाईआ। एका राग सुणाए कन्न, एका बूझ बुझाईआ। एका जननी जणया जन, आदि शक्ती साची माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाईआ। एका शंकर कर त्यार, एका रूप वटाया । एका शिव हो उज्यार, एका नैण खुल्हाया। एका गल विच पाए हार, एका कंठ सुहाया। एका करे सच प्यार, एका मेल मिलाया। एका देवे इक्क अधार, एका दरस दिखाया। एका सिख्या सच विचार, एका बूझ बुझाया। एका लिख्या धुर दरबार, एका दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै त्रै आपणा नाउँ धराया। आपे विष्नूं कर आकार, आपणा रूप वटांयदा। आपे ब्रह्मा हो त्यार, पारब्रह्म प्रभ आपणा अंग कटांयदा। आपे शंकर करे ख़बरदार, आलस निन्दरा आप गवांयदा। आपे तिन्नां मीत मुरार, आपणा संग निभांयदा । खेले खेल पुरख करतार, अगम्म अगोचर भेव ना आंयदा। आदि निरँजण भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। इक्क इकल्ला कर पसार, एका वेख वखांयदा। ना कोई दूजी दिसे धार, ना कोई कुदरत रचन

रचांयदा। ना कोई तीजा दर दरबार, ना कोई चौथा वसांयदा। ना कोई पंचम मीत मुरार, ना कोई छप्पर छन्न सुहांयदा। ना कोई सति सतिवादी हो उज्यार, साचा मार्ग लांयदा। अट्ठ तत्त ना कोई अधार, नौ दर ना कोई खुल्हांयदा। ना कोई मेला दसवें दर दरबार, सुरत शब्द ना कोई जणांयदा। जोत निरँजण ना कोई उज्यार, लक्ख चुरासी ना वेख वखांयदा। सन्त साध ना कोई दुलार, भगत वछल ना कोई अख्वांयदा। ना कोई गोपी काहन मीत मुरार, ना कोई बंसरी जगत वजांयदा। ना कोई सीता राम करे प्यार, जनक सपुर्त्ती ना कोई प्रनांयदा। ना कोई बल छल धारे भेखा धार, बल बावन ना वेस वटांयदा। ध्रू भगत ना कोई सहार, ना कोई नामा नाम ध्यांअदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल धारी आप अख्वांयदा। आदि आदि हरि कर पसार, आपणी रचन रचांयदा। निरगुण रूप सच्ची सरकार, सरगुण वेस वटांयदा। सरगुण करे इक्क अधार, एका दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आदि पुरख आप अख्वांयदा। आदि अनादी एक एकँकार, एका एक अख्वाईआ। आपे देवे आपणी दादी, आपणी वस्त आपे झोली पाईआ। आप लडाए आपणी लाडी, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण नाउँ धराईआ। निरगुण सरगुण भेस वटाया, आपणी कल वरतांयदा। आपणी गोदी आप सुहाया, आपे खेल खिलांयदा। सुत्त दुलारा एका जाया, एका घर वसांयदा। अमृत साचा जाम प्याया, भर प्याला आप प्यांअदा। रूप रंग ना कोई वखाया, आप आपणे रंग रंगांयदा। आपणा लेखा आप जणाया, आपे भेव खुल्हांयदा। आपणी सेवा आप कमाया, आप आपणा नाउँ धरांयदा। विष्नूं रूप बण के आया, दिस किसे ना आंयदा। आपे दाता रिज़क सुबाया, देवणहार आप अख्वांयदा। आदि निरँजण जोत जगाया, जोती नूर डगमगांयदा। आपणा नाउँ आप धराया, आपे खेल खिलांयदा। आपणा बीज आपे पाया, आपे फल लगांयदा। आपणा ताल आप भराया, आपे हरि सुहांयदा। आपणा कँवला आप उपजाया, आपे मुख खुल्हांयदा। आपणा रूप आप वटाया, आपे वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव ना राया, ब्रह्म ब्रह्म समांयदा। नाभी फुट्टी बाहर आया, एका मुख दरसांयदा। चारे मुख रिहा खुल्हाया, अट्ठे नेत्र वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी नज़री आया, निउँ निउँ सीस सीस झुकांयदा । गल विच पल्लू एका पाया, साची मंग मंगांयदा। हरि हरि साची दया कमाया, दे मति समझांयदा। आपणी रचन आप रचाया। आपणा लेखा आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा वेता आपे धर, आप आपणा संग निभांयदा। ब्रह्मा उपज्या पारब्रह्म, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। दूसर घर ना गया जम्म, मात पित ना कोई अख्वाईआ। ना कोई रसना जिह्वा ल्ए दम, पवण स्वास ना कोई जणाईआ। आलस तृष्ना ना कोई तम, नैण नींदर ना कोई रखाईआ। ना कोई ख़ुशी

ना कोई गम, चिन्ता सोग ना कोई रखाईआ। ना कोई हड्ड मास नाड़ी चम्म, पुरख अबिनाशी आपणी रचन रचाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। आपणा राग आप सुणाए आपणे कन्न, सुनणेहार आप हो जाईआ। आपे जननी बण बण जणया जन, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका विष्नूं विष्न आकार, दूजा ब्रह्मा कर त्यार, तीजा आपणा रंग रंगाईआ। तीजा रंग रंग करतारा, आपणी रचन रचांयदा। आपे वसे धुँधूकारा, आपे सुन्न समाध समांयदा। आपे जोत नूर कर उज्यारा, आपे डगमगांयदा। आपे वेखणहार गिरधारा, आपणा लोचण आप खुल्हांयदा। आपणा वरते आप वरतारा, आपणी करनी आप करांयदा। आपणी जोती दए सहारा, आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणा सरूप आपे रक्ख, आपे जोत जगाईआ। आपे निरगुण हो प्रतक्ख, आपे करे कुड़माईआ। खेले खेल अलक्खणा अलक्ख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे भाण्डे करे सख, आपे रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ। आपे शंकर भोला नाथ, आपणी दया कमांयदा। आपे निरगुण सरगुण रलया साथ, आपणी दया कमांयदा। आप जणाए आपणी गाथ, आपणा मन्त्र आप दृढ़ांयदा। आप निभाए सगला साथ, सगला संगी आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी जोती देवे वर, आपणा खेल खिलांयदा। आपणी जोती नूर उजाला कर, विष्नूं नाउँ धराया। ब्रह्मा वेता आपे कर, पारब्रह्म वड्याआ। शिव जी देवे आपणा वर, आपणा संग निभाया। तिन्नां डोरी ल्ए बन्न्ह, एका शब्द उठाया। थिर घर साचे चढ़या चन्न, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाया। रवि ससि बेड़ा बन्न्ह, आपणा नूर करे रुशनाईआ। मण्डल मण्डप तणया ताण, आप आपणा बंधन पाया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, भेव कोई ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, सच सुनेहड़ा शब्द सुणाया। साचा हुक्म धुर फ़रमान, हरि हरि आप जणांयदा। विष्नूं सुण ला कर कान, हरि साचा आप सुणांयदा। ब्रह्मा वेता कर ध्यान, भरम भुलेखा दूर करांयदा। शंकर तेरा रक्खे माण, तेरा दर सुहांयदा। तिन्नां विचोला आप भगवान, दूसर संग ना कोई निभांयदा। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, धरत धवल ना कोई वखांयदा। पारब्रह्म पुरख खेल महान, जोती जोत डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच संदेश नर नरेश इक्को हुक्म सुणांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, धुर फ़रमान इक्क सुणाईआ। विष्नूं वेता ख़बरदार, प्रभ साचा आप कराईआ। ब्रह्मा वेता हो त्यार, तेरी सेवा रिहा लगाईआ। शंकर उठ उठ बल धार, हरि साचा रिहा उठाईआ। तिन्नां होया मीत मुरार, सज्जण सुहेला आप अख्वाईआ। गाए गीत सुहागी साची धार, सो

पुरख निरँजण वड वड्याईआ। आपणी अंस कर त्यार, सोहँ रूप आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, दर दुआरा आप सुहाईआ । विष्नूं उठ उठ बल धार, हरि साची दया कमाईआ। ब्रह्मा वेता बण भिखार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। शिव शंकर रहिणा मीत मुरार, चरन प्रीती इक्क दरसाईआ। आपे तिन्नां वस्सया बाहर, आपे तिन्नां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन आप रचाईआ। ब्रह्मा उठया नौजवान, घर साचे ल्ए अंगड़ाईआ । पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्तान, दर साचा वेख वखाईआ। एका मंगे साचा दान, देवणहार बेपरवाहीआ। तेरा मेरा रूप महान, भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची वंडण वंड वंडाईआ। साची वंड हरि निरँकार, घर साचे आप वंडांयदा। विष्नूं करे इक्क प्यार, सांतक सति वरतांयदा। ब्रह्मा वेता दए अधार, राजस राज कमांयदा। शंकर मेला अपर अपार, तामस तृखा वधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तिन्नां देवे वर, एका एक झोली पांयदा। विष्नूं मेला सांतक सति दर, सति सति समाईआ। ब्रह्मा राजस एका घर, आपणा राज कमाईआ। शंकर तामस लाया लड़, आपणी तृष्ना वधाईआ। पुरख अबिनाशी खेल कर, अचरज बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा आपणा भेव खुल्हाईआ। साची वस्त हरि निरँकार, त्रै त्रै वंड वंडाया । राजस तामस सांतक कर प्यार, एका दर वखाया। आपे खिच्चे चरन दुआर, आप आपणा मेल मिलाया। आपे बणे हरि वरतार, आपणा भण्डारा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण मेला एका दर, एका दर सुहाया। विष्नूं सेव सच कमौणी, हरि साचा सच सुणाईआ। ब्रह्मा वेता एह समझौणी, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। शिव शंकर तेरी चोट लगौणी, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। त्रैगुण माया तेरी वस्त पुरख अबिनाशी ब्रह्मा झोली पौणी, आपणी भिच्छया कर कर इच्छया, आपे वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण दित्ता साचा वर, घर साचा आप सुहाईआ। त्रैगुण ब्रह्मा वेता वरया, त्रै त्रै वेस वटाया। पुरख अबिनाशी अग्गे खड़या, आपणा हुक्म सुणाया। पंज तत्त आकारा सच धड़या, निरगुण सरगुण वेख वखाया। घट घट अन्दर आपे वड़या, आप आपणा थान सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखाया। ब्रह्मा वेता बाल निधान, दोए जोड़ करे निमस्कारया। हरि जू तेरा धुर फ़रमान, मन्ने विच संसारया। लक्ख चुरासी जीव जन्त जहान, आप करे उज्यारया। तेरा रूप होए प्रधान, देवे सर्ब सहारया। निरगुण जोत जगे महान, एका होए उज्यारया। तेरा शब्द सच्ची धुनकान, तेरा राग सुणा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमान, तेरा हुक्म वजा ल्या। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आप अख्वा रिहा। ब्रह्मा वेता वड बलवान, दर अग्गे सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमांयदा। एका बख्शे नाम निधान, नाम नामा झोली पांयदा। आदि जुगादी धुर फ़रमान, एका हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखांयदा। ब्रह्मा वेता पूत सपूता, साचे घर सुहाया। वेखणहारा चारे कूटा, दहि दिशा फेरा पाया। लक्ख चुरासी लाया बूटा, आपणा बाग खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म चलाया। लक्ख चुरासी बणत बणा, साची रचन रचाईआ। घट घट बैठा गणत गणा, लेखा रिहा समझाईआ। जीव जन्त आप समझा, मन मति बुध विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया दित्ता वर, ब्रह्मा वेस साचे घर, वरभण्डी खेल खिलाईआ। त्रैगुण माया हो प्रधान, लोकमात करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी वेख मार ध्यान, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। कवण सो वेला तेरा होए ध्यान, तेरी रचना तेरे विच समाईआ । मेरी अन्त करे कौण कल्याण, कवण लेखा दए चुकाईआ। त्रैगुण मेटे कवण निशान, कवण आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। ब्रह्मा वेता आस रक्ख, हरि साचा सच समझांयदा। नौ नौ चार होए प्रतक्ख, पारब्रह्म रूप वटांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे सख, लोकमात फेरा पांयदा। त्रैगुण माया पाए भट्ठ, आपणे तत्त जलांयदा। जोत सरूप होए प्रगट, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती नूर लट लट, पुरख अकाल डगमगांयदा। चौदां लोकां मेटे हट्ट, आपणी खेल खिलांयदा। आपे जाणे वार थित, भेव कोई ना पांयदा। लक्ख चुरासी आपे ल्ए जित, आपणा हित्त चुकांयदा। खेले खेल नित नवित्त, खेलणहार आप अख्वांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा पित, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप चुकांयदा। त्रैगुण माया लेख चुकाउणा, नौ नौ चार वज्जी वधाईआ। शिव शंकर लेखा अन्त मुकाउणा, प्रभ साचा लेख चुकाईआ। ब्रह्मा जोती जोत मिलाउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। विष्नूं रूप आप वटाउणा, भगवान जोती नूर रुशनाईआ। त्रैगुण माया तेरा तत्त निभाउणा, त्तत्व तत्त ना कोई दिसाईआ। साची रुत्त इक्क सुहाउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। इक्की जेठ वड वडिआउणा, वीह सद बीस करे कुड़माईआ। नाथे वाली धाम सुहाउणा, धरत धवल रुशनाईआ। गोबिन्द तेरा लेख चुकाउणा, प्रभ साचा पूर कराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कोई भेव ना पाउणा, वेद कतेब ना कोई सुणाईआ। शास्त्र सिमरत ना किसे गाउणा, अञ्जील कुरान ना कोई पढ़ाईआ। निरगुण रूप तेरा नाउँ निरगुण सरगुण हरि हरि गाउणा, हँ ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हर

घट नज़री आउणा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। गुरमुख विरले दर्शन पाउणा, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी रसना गाउणा, घर घर वज्जे वधाईआ।

६ सावण २०१६ बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे घर पिण्ड नाथे वाल ज़िला फ़िरोज़पुर

त्रैगुण वस्त अनमोल, हरि आपणी आप उपजाईआ। त्रैगुण तोले आपणे तोल, एका तोल वखाईआ। त्रैगुण तत्त रिहा विरोल, आप आपणी खेल खिलाईआ। त्रैगुण रक्खे आप अडोल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण आपे जाए मौल, आपणा मेल मिलाईआ। त्रैगुण रूप रहे अनभोल, अनुभव प्रकाश कराईआ। त्रैगुण पूरा करे कौल, सगला संग निभाईआ। त्रैगुण वेखे घोल, करे सच लड़ाईआ। त्रैगुण प्रगटे उप्पर धवल, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द जणाईआ। त्रैगुण दाता हरि निरँकार, त्रैगुण अंग लगांयदा। त्रैगुण मात पित पुरख करतार, त्रैगुण पूत सपूत उपांयदा। त्रैगुण दाता भरे भण्डार, आप आपणी दया कमांयदा। त्रैगुण जाता वेस करतार, रूप रंग ना कोई वखांयदा। त्रैगुण नाता पावे सार, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। त्रैगुण गाथा बन्न्हे धार, त्रै त्रै नाम उपजांयदा। राजस तामस सांतक दए अधार, विष्नूं ब्रह्मा शिव मेल मिलांयदा। आदि जुगादा पावे सार, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण सुहाए आपणी रुत्त, करे कराए आप उत्पत, आपे वेख वखांयदा। त्रैगुण वंड हरि ब्रह्मण्ड, आपणी आप करांयदा। त्रैगुण पल्ले बन्न्हे गंढ्ढ, त्रैगुण हट्ट विकांयदा। त्रैगुण मेला जेरज अंड, त्रैगुण उत्भुज सेत्ज संग निभांयदा। त्रैगुण विच वरभण्ड, वरभण्डी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धरांयदा। त्रैगुण दिवस त्रैगुण रात, त्रैगुण रूप वटाईआ। त्रैगुण सँध्या त्रैगुण प्रभात, त्रैगुण आपणा खेल खिलाईआ। त्रैगुण रवि ससि करे प्रकाश, त्रैगुण मण्डल मण्डप फेरा पाईआ। त्रैगुण पाए साची रास, त्रैगुण आपे वेख वखाईआ। त्रैगुण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आप उपजाईआ। त्रैगुण त्रैगुण निवास, त्रैगुण भेव अभेद छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण अतीता पतित पुनीता, एका एक अख्वाईआ। त्रैगुण अंग त्रैगुण संग, त्रैगुण मेल मिलन्नया। त्रैगुण सेजा त्रैगुण पलँघ, त्रैगुण आप विछन्नया। त्रैगुण मंगे साची मंग, त्रैगुण आपणा दर खुलन्नया। त्रैगुण वजाए इक्क मृदंग, त्रैगुण आपणे हथ्थ रखन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै त्रै आपणा खेल खिलन्नया। त्रैगुण मीता इक्क अतीता, त्रै त्रै अंग समाईआ। त्रैगुण ठांडा त्रैगुण सीता, त्रैगुण अग्नी तत्त बणाईआ।

त्रैगुण हस्त त्रैगुण कीटा, त्रैगुण शाह सुल्तान उपजाईआ। त्रैगुण खेल खेल अनडीठा, प्रभ साचा आप खिलाईआ। त्रैगुण फल कौड़ा रीठा, त्रैगुण मिट्ठा रस आप खुआईआ। त्रैगुण जाणे आपणा कीता, आपणी करनी आप कराईआ। त्रैगुण वेखे साची रीता, चाल अवल्लड़ी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वस्त देवे दस्त पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। साची वस्त हरि धरा, पारब्रह्म समझांयदा। आपणा लड़ आप फड़ा, आपे राह वखांयदा। आपणी बणत आप बणा, दे मति आप समझांयदा। आपणी गणत आप गणा, लेखा गणत आप रखांयदा। आदि अन्त आप अख्वा, आपणी कल वरतांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, त्रैुगुण मेल मिलांयदा। पंचम मेला सहिज सुभा, घर साचा आप सुहांयदा। एका त्तत्व तत्त रखा, एका ब्रह्म दृढ़ांयदा। एका अग्नी अन्दर पा, एका हवन करांयदा। एका ताल दए भरा, अमृत जल वहांयदा। एका हवा रिहा चला, पवणी पवण समांयदा। एका आकाश रिहा वखा, एका धरत टिकांयदा। आपे अन्दर डेरा ला, आपणा मुख छुपांयदा। आपणा राग आप अल्हा, आपे राग सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तेरी तत्त दिवार, पुरख अबिनाशी खेल अपार, निरगुण वसे अद्धविचकार, आप आपणा आसण लांयदा। त्रैगुण तेरा महल्ल अपारा, हरि हरि आप उपांयदा। लोआं पुरीआं इक्क सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी तन मुनारा, पंज तत्त जोड़ जुड़ांयदा। अन्दर मन्दिर गुप्त ज़ाहरा, सच सिँघासण आसण लांयदा। निर्मल बाती कर उज्यारा, कमलापाती खेल खिलांयदा। साचा साकी बण वणजारा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। त्रैगुण तत्त भर भण्डारा, ब्रह्म मति इक्क समझांयदा। रत्ती रत्त ना कोई सहारा, रक्त बूंद ना कोई वखांयदा। शब्द अगम्मी सच धुन्कारा, अनहद ताल वजांयदा। सच सिँघासण आसण भारा, पुरख अबिनाशण डेरा लांयदा। थिर घर सोहे बंक दुआरा, सचखण्ड नाउँ धरांयदा। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कारा, आपणी कार कमांयदा। अलक्ख अगोचर भेव न्यारा, भेव कोई ना पांयदा। सति पुरख निरँजण एक एकँकारा, आपणी कल वरतांयदा। आपे वसे धाम न्यारा, उच्च महल्ल अटल अगम्म अथाह बेपरवाह आप आपणा आसण लांयदा। सिफ्त सिफ्ती सिफ्त सलाह, आप आपणा नाम चलांयदा। त्रैगुण बणे आप मलाह, आपणा पर्दा आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा कर पसारा, त्रैगुण तेरी बन्न्हे धारा, ब्रह्मा विष्न शिव करे लेखा लेख ना कोई जणांयदा। ब्रह्मा वेता रिहा पुकार, हरि का भेव ना कोई पांयदा। त्रैगुण माया सच प्यार, साचा संग निभांयदा। शब्दी देवे शब्द धुन्कार, आपणा हुक्म सुणांयदा। लेखा जाणे धुर फ़रमान, भेव कोई ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मार्ग आपे लांयदा। ब्रह्मा वेता उठ निधान, हरि साचा आप जगाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ।

लेखा लिखाए आप महान, लिखणहारा आप अख्वाईआ। तेरी सेवा कर परवान, तेरी झोली पाईआ। मेरा मन्त्र तेरा ज्ञान, आत्म ब्रह्म जणाईआ। एका नूर श्री भगवान, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द अनादी मारे बाण, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे देवे एका वर, एका सिख समझाईआ। ब्रह्मे वर घर साचा पाउणा, हरि हरि शब्द अल्हांयदा। हरि का भेव भेव खुल्हाउणा, हरि साचा भेव खुल्हांयदा । लोकमात दी बणत बणाउणा, लक्ख चुरासी वेस वटांयदा। तेरा नाम नाम प्रगटाउणा, तेरी क़िया कर्म कमांयदा। तेरा लेखा लेख लिखाउणा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। चारे जुगां मार्ग लाउणा, जुग जुग पन्ध मुकांयदा। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझांयदा। साची सिख्या सिख मति, हरि साचा आप समझांयदा। एका रूप ब्रह्म तत्त, पारब्रह्म दरसांयदा। आपणी रंगे साची रत्त, रत्ती रत्त रत्त टिकांयदा। आदि जुगादी जाणे मित्त गत, भेव कोई ना पांयदा। ना कोई वार ना कोई थित्त, बरस मास ना कोई रखांयदा। पुरख अबिनाशी आप आपणा करया हित्त, नित नवित्त वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे दित्ता एका वर, एका हुक्म सुणांयदा। हरि हरि हुक्म धुर फ़रमाना, हरि हरि आप उपाईआ। थिर घर बैठा साचा राणा, साचा अदल कमाईआ। शब्द अनादी एका गाणा, एका राग अल्हाईआ। ब्रह्मे बख्शे चरन ध्याना, चरन कँवल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपणा मेल आपे ल्ए कराईआ। सचखण्ड दुआरा साची धार, हरि साचा आप चुआंयदा। चरन कँवल इक्क अधार, एका रूप दरसांयदा। आपणा अमृत आपणे उत्ते आपे वार, चरनोदक नाउँ रखांयदा। सचखण्ड दुवारिउँ आए बाहर, एका बूंद बरसांयदा। ब्रह्मा मंगे बण भिखार, अट्ठे नेत्र राह तकांयदा। कृपानिध किरपा धार, एका एक रस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा । अमृत बूंद ठंडी ठार, चरनोदक चरन उपाईआ। ब्रह्मा दित्ता कर प्यार, एका रस खुवाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अन्दर मन्दिर आप सुणाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म हो त्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणा बल आपे धार, आपणा जोबन रिहा हंढाईआ। पुरख अबिनाशी दए अधार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, ब्रह्मा नाउँ धराईआ। आदि अनादी पुरख करतार, अकल कला वरताईआ। शब्द शब्दी शब्द धुन्कार, ब्रह्म विद्या समाईआ। चार चार हो उज्यार, चार चार जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्मा शिव विष्न तिन्न प्यार, त्रैगुण चौथी नाल रलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कल कलिजुग बन्न्हे धार, आप आपणी खेल खिलाईआ । नौं नौं चार कर ख्वार, नौ सत्त वेस वटाईआ। दो इक्क

दस दए अधार, शब्द शब्द करे कुड़माईआ। अन्त भगवन्त पावे सार, दूसर भेव कोई ना पाईआ। इक्क इकल्ला एका एकँकार, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। साधां सन्तां सेवादार, आपणी सेव रिहा कमाईआ। एका देवे नाम अधार, हरि हिरदे विच टिकाईआ। गा गा थक्का सर्ब संसार, गावत गावत हरि का रूप ना कोई समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आपणा मेवा आपे फल खुवाईआ। त्रैगुण तेरा फुलया फुल्ल, फुलवाड़ी आप महिकाईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटल, लोकमात वेख वखाईआ। कलिजुग वरते आपणी कल, कलधारा वड्डी वड्याईआ। आपणी जोती दीपक आपे गया बल, आपणी आप करे रुशनाईआ। आपणा आसण आपे मल्ला, आपे बैठा डेरा लाईआ। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा उठाईआ। त्रैगुण लग्गा जगत सला, त्रैगुण अग्नी तत्त तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे जुग चौथी धार, आपणी आप चलाईआ। धार अवल्ली पुरख अबिनाशी, निरगुण आपणी आप चलांयदा। सरगुण रूप सर्ब प्रकाशी, परम पुरख अख्वांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशी, आप आपणी खेल खिलांयदा। त्रैगुण तेरी पावे रासी, गोपी काहन सर्ब नचांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव वेखण पासी, दर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुणवन्ता आप अख्वांयदा। गुणवन्ता हरि भगवन्त, आदि आदि वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी जोत जगाईआ। आपे नाम मणीआं मंत, आपे शब्दी डंक वजाईआ। आपे रूप साध सन्त, आपे भगत करे कुड़माईआ। आपे लक्ख चुरासी जीव जन्त, खाणी बाणी आप अख्वाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आपे साची सेज हंढाईआ। आपे फुल्ल फुलवाड़ी रुत्त बसन्त, ख़िज़ां बहार आप हो जाईआ। आपे महिमा जाणे अगणत, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ । त्रैगुण तेरा पार किनारा, हरि साचा आप करांयदा। पहलों ढाया पंज तत्त मुनारा, आपणा नाउँ ना कोई रखांयदा। दूजे निरगुण जोत कर उज्यारा, निरगुण आपणा नाउँ उपजांयदा। निहकलंका हरि अवतारा, शब्दी डंक रखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव पार किनारा, पारब्रह्म मेल मिलांयदा। त्रैगुण वेखे विच संसारा, आपणी गंढ्ढ खुल्हांयदा। जगत जगदीश हो उज्यारा, एका डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। त्रैगुण तेरा कर प्रकाश, सचखण्ड खेल खिलाया। अन्तिम तेरा कर विनास, लोकमाती जोत धराया। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, रवि ससि ना कोई चमकाया। ना कोई पवण ना कोई स्वास, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। मात गर्भ ना रख्या वास, पित गोद ना कोई उठाया। गुरमुख अन्दर कर प्रकाश, आपणा जामा आपे पाया।

गोबिन्द सूरा दासी दास, सेवक सेव कमाया। आपे लक्ख चुरासी करे नास, त्रैगुण आप ल्ए उपजाया। आपे लेखा जाणे बरख मास, दिवस रात गणत गणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त, एका नूर करे रुशनाया। आपे वेखे भारत खण्ड, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जम्बु दीप वंडी वंड, दीपक जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड खण्ड खण्ड, सति सत्त सत्त वटाईआ। जन भगतां अन्तिम पावे ठंड, आप आपणी दया कमाईआ। एका अक्खर नाम वंड, सोहँ करे सच पढ़ाईआ। गोबिन्द हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। नाता तोड़े भेख पखण्ड, सच सुच्च वरताईआ। लहिणा देणा चुक्के नार दुहागण रंड, विभचार ना कोई वखाईआ। एका रूप करे वरभण्ड, आप आपणी दया कमाईआ। नंगी होवे ना किसे कंड, जो जन आए सरनाईआ। त्रैगुण माया देवे वंड, एका इक्की सिक्खी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिक्खी धार इक्क वखाईआ। तिक्खी धार तेज कटार, हरि साचा सच वखांयदा। शब्द खण्डा अपर अपार, दोवें मुख सलांहयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, अग्गे हो ना कोई बचांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। शिव शंकर गलों लाहे हार, कंठ माला ना कोई वखांयदा। विष्नूं वंसी करे पुकार, अग्गे सीस झुकांयदा। त्रैगुण माया होए ख्वार, लोकमात ना कोई बचांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आदि जुगादी हरि निरँकार, दूसर कोई ना विच रखांयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निहकलंक नाउँ रखांयदा। भगतन मीता कर प्यार, गुरमुख साचे आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द लहिणा मूल चुकांयदा। गोबिन्द लहिणा हरि चुकाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। पिछला लेखा पूर कराउणा, अग्गे बाकी रहे ना राईआ। वरनां बरनां आप मिटाउणा, एका सरन समझाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ऊँचां नीचां राउ रंकां एका धाम बहाउणा, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, इष्ट देव इक्क हो जाईआ। एका अमृत जाम पिआउणा, अन्तर आत्म आप रखाईआ। ब्रह्मण शूद्र वैश क्षत्री एका रंग रंगाउणा, एका ब्रह्म करे कुड़माईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा आप अख्वाउणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। जिस दुआरे हरि चरन छुहाउणा, सोभा सोभ सोभ वड्याईआ। जीवां जन्तां साधां सन्तां निउँ निउँ सीस झुकाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। डल्ला झल्ला लेखे लाउणा, सगली कुल तराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व रूप साचा भूप वसणहारा चार कूट, दहि दिशा पाए हिस्सा, नेत्र नैण लोचण जगत ना दिसा, गुरमुखां दरस दिखाईआ।