६ सावण २०१६ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे घर नाथे वाल ज़िला फ़िरोज़पुर
ब्रह्मा विष्न शिव अधार, इक्क इकल्ला एका एकँकारया। लक्ख चुरासी कर पसार, आप आपणी जोत टिका ल्या। गुरमुख वंडी वंड अपार, मन मति बुध रूप वटा ल्या। पंज तत्त करे प्यार, पंचम नाता जोड़ जुड़ा ल्या। पंचम भरे जगत भण्डार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच वसा ल्या। पंचम मीता कर प्यार, हरि शब्द धुन उपजा ल्या। साचा मन्दिर कर उज्यार, दीवा बाती इक्क जगा ल्या। साचा शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद साचा ताल वजा ल्या। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी डेरा ला ल्या। इक्क इकल्ला कर आकार, निरगुण सरगुण वेख वखा ल्या। ब्रह्म ब्रह्म प्रभ पावे सार, पारब्रह्म संग निभा ल्या। एका जोती नूर पसार, घट घट अन्दर वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहा ल्या। ब्रह्मा विष्न शिव कर परवान, हरि साचे सच समा ल्या। त्रैगुण माया कर प्रधान, आपे खेल खिला रिहा। आपे पंचम करे निशान, आपे हरि वेख वखा रिहा। आपे वसे दो जहान, लोकमात आपे वेस वटा ल्या। आपे जोत श्री भगवान, आपे पंज तत्त डेरा ला ल्या। आपे राज भूप सुल्तान, राउ रंक आप अख्वा रिहा। आपे मन्दिर वसे सच मकान, आपे ख़ाकी ख़ाक डेरा ला ल्या। आपे बंधन ज़िमी अस्मान, गगन पतालां आपे डोरी पा ल्या। आपे आप उपाए रवि ससि भान, आपे आपणा माण रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरता ल्या। आपे ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, आपणी दया कमाईआ। आपे बख्शे सच भण्डारा, आपे रिहा वरताईआ। आपे करनी कराए करनेहारा, एका हुक्म जणाईआ। आपे आदि लै अवतारा, अन्त रूप आप वटाईआ। आपे वसे सच मुनारा, उच्च अटल इक्क अख्वाईआ। आपे जोत निरगुण धारा, आपे सरगुण नाउँ धराईआ। आपे खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सिक्दार, त्रै त्रै लोक उपजांयदा। आपे वेखे विगसे करे विचार, आपे आपणा हुक्म चलांयदा। आपे पावणहार सार, आपे लेख लिखांयदा। आपे उत्पत करे सर्ब संसार, आपे मेट मिटांयदा। आपे लक्ख चुरासी दए अधार, निरगुण बाती आप जगांयदा। आपे कमलापाती मीत मुरार, नारी कन्त आप हो जांयदा। आपे राकी शाह अस्वार, आपणा घोड़ा आप दौड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। ब्रह्मा विष्न सिव कर ध्यान, आपणी सेवा लाईआ। आपे पाए आपणी आण, आपणे भाणे विच रखाईआ। आपे बख्शे चरन ध्यान, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगन रंग रंगाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव मीत मुरार, एका एक एकँकारया । आपे
करे आपणा आप पसार, आपे वेख वखा रिहा। आप उपाए ब्रह्मण्ड खण्ड किनारा, लोआं पुरीआं रचन रचा ल्या। आप रचाए रवि ससि सतारा, मण्डल मण्डप आप सुहा ल्या। आपे ज़िमी अस्मानां रक्खे पाड़ा, आप आपणा गुण वखा ल्या। आपे वजाए आपणा नगारा, आपे ढोल वजा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहा ल्या। ब्रह्मा विष्न शिव सुत्त हरि सुत्त दुलार, आपणे आप उपजांयदा। आपे खेले खेल अपर अपार, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। आपे लक्ख चुरासी दए अधार, आप आपणा मेल मिलांयदा। ब्रह्मा वेता कर प्यार, एका ब्रह्म जणांयदा। विष्नूं भरया सच भण्डार, आदि जुगादि वरतांयदा। शिव शंकर मारनहारा मार, पंचम लेखा लेख चुकांयदा। पुरख अबिनाशी साची कार, जुग जुग आपणी आप करांयदा। तिन्नां लोकां वस्सया बाहर, त्रैगुण विच ना आंयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आवण वारो वार, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। देवी देव वड बलकार, जोद्धा सूरबीर आप अख्वांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकांयदा। जोती नूर कर उज्यार, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, आप आपणा मता पकांयदा। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग वखांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। जुगा जुगन्तर मारे मार, लक्ख चुरासी मेट मिटांयदा। निरगुण जोती नूर उज्यार, सरगुण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख जगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव नाम सौदागर, एका वणज करांयदा। लक्ख चुरासी वसे काया गागर, आपणा मुख छुपांयदा। जन भगतां करे कर्म उजागर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त आपणा वेस वटांयदा । आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग धार चलाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग बणाए साची बणता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा धाम इक्क सुहंता, घर साचे वज्जी वधाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। त्रैगुण तेरा तत्त मुनारा, हरि हरि वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। मानस मनुक्ख दए हुलारा, इक्क हुलारा नाम रखांयदा। अन्दर मन्दिर पावे सारा, डूँघी कन्दर फोल फुलांयदा। निरगुण वणज करे वणजारा, मन मति बुध नाल रलांयदा। मन पंखी उड़े दहि दिश धारा, चारों कुन्ट फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। मन सिक्दार काया मन्दिर, हरि हरि आप बहाया। करे राज डूँघी कन्दर, आपणा हुक्म चलाया। चार कुन्ट दहि दिशा फिरे बन्दर, दिवस रैण एका रंग रंगाया। नेत्र नैण
ममता अन्धड़, मोह विकारा जाल फसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। मन शाह भूप सुल्तान, पंज तत्त वड्याईआ। आपणा देवे इक्क फ़रमान, एका कर्म कमाईआ। नौ दर वेखे जगत दुकान, दिवस रैण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपणी अंस आप उपजाईआ। मन मनुआ ब्रह्म अंस, जोती नूर सुबाया। आपे जाणे आपणी अंस, आपे लेख लिखाया। बाशक गाए ना मुख सहँस, दोए सहँसर जिह्वा ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभाया। मति मतवाली दिसे ख़ाली, तन मन्दिर दर सुहांयदा। चारों कुन्ट घटा काली, साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। फल ना दिसे किसे डाल्ही, फुल्ल फुलवाड़ी ना वेख वखांयदा। मन मनुआ बणया जगत वाली, आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मति एका तत्त, एका रत्त रखांयदा। बुध बबेकी लग्गा सेक, त्तत्व तत्त जलाया। त्रैगुण मीता रिहा वेख, आप आपणी दया कमाया। आपे लिखणहारा लेख, आपे मेट मिटाया। आपे होए दर दरवेश, आप आपणा वेस धराया। सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष, सेवक सेवादार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण वंडी वंड, निरगुण वस्सया जेरज अंड, सरगुण मेला सहिज सुबाया। पंज तत्त तत्त प्रकाश, आपणा आप करांयदा। आपे पाए साची रास, आपणा मण्डल आप सुहांयदा। आपे रक्खे अन्दर वास, आपे मुख छुपांयदा। आपे होए दासी दास, आपे हुक्म चलांयदा। आपे दाता शाहो शाबाश, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे निरगुण जोत करे प्रकाश, सरगुण रूप आप वटांयदा। आपे वासा रक्खे दस दस मास, अजूनी रहित आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। अजूनी रहित पुरख करतार, पंज तत्त डेरा लांयदा। साचा दीपक इक्क उज्यार, एका डगमगांयदा। दिस ना आए विच संसार, नैण नेत्र ना कोए दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी देवे वर, वर दाता आप अख्वांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आपे वर, आपणी आप करी कुड़माईआ। त्रैगुण माया अग्गे धर, तिन्नां वंड वंडाईआ। एका झोली रिहा भर, एका वस्त वखाईआ। एका हुक्म देवे दर, एका रिहा समझाईआ। एका घाड़ण रिहा घड़, एका भाण्डे रिहा उपजाईआ। एका अन्दर गया वड़, एका रिहा उठाईआ। एका विद्या गया पढ़, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव सेवक सेवा सच कमाईआ। ब्रह्मे सेवा कर परवान, हरि अन्तिम अन्त वड्याआ। चौथे जुग करे परवान, नौ नौ चार लेखा आप चुकाया। आपे देवे धुर फ़रमान, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। अन्तिम वेला पुज्जया आण, थिर कोए रहिण ना पाया। प्रगट होए
श्री भगवान, निहकलंका नाउँ धराया। पिछला मेटे सर्ब निशान, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाया। छड्डणा पए ब्रह्म मकान, पुरी ब्रह्म ना कोई वसाया। जोती मेल श्री भगवान, अन्तिम मेला दए कराया। गुरमुख साचा चतुर सुजाण, तेरा रूप ल्ए वटाया। आपे जाणे जाणी जाण, दूसर भेव किसे ना पाया। खाणी बाणी होई हैरान, लेखा लेख ना कोई जणाया। वेद पुराण सर्ब कुरलाण, अञ्जील कुरान देण दुहाया। पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान, कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, लोकमात फेरा पाया। रवि ससि सर्ब मिट जाण, लेखा चुक्के ज़िमी अस्मान, अन्ध अन्धेर सञ्झ सवेर, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताया। शिव जी तेरा अन्त किनारा, हरि हरि आप सुणांयदा। कलिजुग देवे अन्त हुलारा, बेड़ा पार वखांयदा। नाता तुटे त्रैगुण धारा, आपणे तत्त मिलांयदा। बाशक तशक ना कोई सहारा, ना कोई दर सुहांयदा। भोले नाथ करे ख़बरदारा, भोला भाउ आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। भोले नाथ उठ कर त्यारी, हरि साचे शब्द जणाईआ। कलिजुग तेरी आई वारी, चौथे जुग वज्जे वधाईआ। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारी, पंज तत्त ना कोई वखाईआ। दो जहानां करे सच्ची सिक्दारी, शाह सुल्तानां वड वड्याईआ। लेख चुकाए वारो वारी, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिखां देवे नाम अधारी, आप आपणी बूझ बुझाईआ। करे खेल वड संसारी, सहिंसा कोई रहिण ना पाईआ। जगत जगदीशा खेल अपारी, आप आपणी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दर आपणा घर, आपे वेख वखाईआ। शिव शंकर नाता तोड़ तुड़ाउणा, कलिजुग अन्तिम लेख लिखांयदा। गुरमुख साचे साचा माण दवाउणा, आप आपणा माण धरांयदा। आपणी वंड आप वंडाउणा, आपणा नाउँ उपजांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब उठाउणा, ध्रू प्रहलाद आप समझांयदा। जेरज अंड पन्ध मुकाउणा, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। निरगुण साचा चन्द चढ़ाउणा, रवि ससि मुख शरमांयदा। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, ब्रह्मा शिव मूल चुकांयदा। विष्नूं मेला मात कराउणा, भगवन जोती जोत जगांयदा। दोहां रंग इक्क चढ़ाउणा, एका रंग रंगांयदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पाउणा, साचा सगन मनांयदा। गुर गोबिन्द नाल रलाउणा, गोबिन्द गढ़्ह सुहांयदा। सम्बल नगरी डेरा लाउणा, त्रैगुण तेरा घर वखांयदा। तेरा अन्तिम मन्दिर ढाउणा, आप आपणा मेट मिटांयदा। दीपक जोती इक्क जगाउणा, दिवस रैण डगमगांयदा। शब्द सरूपी शब्द चलाउणा, शब्द गुर इक्क अख्वांयदा। ना कोई दूसर संग उपाउणा, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। ब्रह्मा शिव तख्तों लहाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नर नरेश निराकार, त्रैगुण मारनहारा मार, पंज तत्त करे खुआर, नौ दर खोज खुजांयदा।
नौ दर जगत राह, कलिजुग अन्त दए दुहाईआ। निरगुण सतिगुर बण मलाह, एका जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द गुर पकड़े बांह, आपणा मेल मिलाईआ। जन भगतां देवे सच सलाह, एका मति समझाईआ। सो पुरख निरँजण लैणा गा, हँ ब्रह्म रूप समाईआ। नाता तुट्टे भैण भ्रा, मात पित ना कोई अख्वाईआ। नर निरँकारा देवे ठंडी छाँ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, ब्रह्मा विष्न शिव देण दुहाईआ। हरि का भेव कोई जाणे ना, आदि अन्त आपे भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे दाता सूरा सरबंग, आपे ख़ालक ख़लक वसणहारा, जुग जगत जुगत जोत आपणी आप करे रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निराकार, दो जहानां खेल अपार, लोकमात खेल खिलाईआ।
७ सावण २०१६ बिक्रमी मुकंद सिँघ दे घर पिण्ड महराज ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर सच्चा शाह सुल्तान, पारब्रह्म पुरख निरंकारया। दाता दानी वाली दो जहान, निरगुण नूर करे उज्यारया। एका वसे सच मकान, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहा रिहा। एका शाहो भूप राज राजान, तख्त ताज इक्क वखा ल्या। एका देवणहारा धुर फ़रमान, एका हुक्मी हुक्म चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा निरँकारा, निरगुण आपणा नाउँ रखा ल्या। निरगुण दाता आदि निरँजण, आदि पुरख वड्याईआ। पुरख अबिनाशी साचा सज्जण, घर मेला बेपरवाहीआ। आपे रक्खे आपणी लज्जण, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर निराकार, एक एकँकारा नाउँ धराईआ। एकँकारा पुरख अकाल, अकल कला अख्वाईआ। सतिगुर साचा दीन दयाल, थिर घर बैठा आसण लाईआ। शब्द सरूपी दीन दयाल, जुग जुग आपणी चलत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल अगम्म अथाह, भेव अभेद आप छुपाईआ। अछल अछला हरि निरँकार, निरगुण जोती नूर समांयदा। आदि जुगादी लै अवतार, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर पावे सार, मूर्त अकाल आप अख्वांयदा। अजूनी रहित कर पसार, आप आपणी धार बंधांयदा। एका नाम कर जैकार, एका नाअरा लांयदा। रूप रंग ते वस्सया बाहर, दिस किसे ना आंयदा। सच महल्ला उच्च मुनार, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप निराकार आप अख्वांयदा। सति सरूपी शाह सुल्ताना, आदि पुरख वड्याईआ। एका वसे सच मकाना, सतिगुर आपणी बणत बणाईआ। एका देवे धुर फ़रमाना, एका शब्द जणाईआ। एका
देवे राग तराना, एका नाद वजाईआ। एका खेले खेल दो जहाना, प्रभ साचा वड वड्याईआ। एका गोपी एका कान्हा, एका मण्डल रास रचाईआ। एका रवि ससि तेज करे कोटन भाना, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता करनेहार, कादर करता आप हो जाईआ। सति पुरख निरँजण साची कार, अलक्ख अगोचर भेव ना आया। सचखण्ड सुहाए बंक दुआर, आप आपणा मन्दिर आप उपाया। इक्क इकल्ला एकँकार, एका आसण लाया। आदि निरँजण हो उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। आदि शक्ति कर प्यार, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटाया। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, एका रंग समांयदा। आपे वस्सया सच महल्ला, थिर घर साचा आप वखांयदा। आपणी करनी आपे फला, फुल्ल फुलवाड़ी आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, नाद अनादी आप वजांयदा। एका नाद शब्द धुन्कार, हरि साचा आप वजाईआ। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, जुग जुग आप चलाईआ। आप आपणा कर प्यार, आपे मेला सहिज सुभाईआ। आपे चेला गुर बण अवतार, लोकमात करे रुशनाईआ। आपे ब्रह्मा वेता मीत मुरार, त्रैगुण माया झोली पाईआ। आपे विष्नूं हो उज्यार, सांगोपांग सेज हंढाईआ। आपे शंकर दए अधार, हथ्थ त्रशूल फड़ाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, त्तत्व तत्त ना कोई रखाईआ। निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर अलाहीआ। आदि जुगादि बन्न्हे धार, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। पंज तत्त कर प्यार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। घर सुहञ्जणा पुरख बिधाता, एका एक अख्वांयदा। आपे बैठा कमलापाता, कँवल नैण डगमगांयदा। आपे जाणे आपणी गाथा, आपणी सिख्या इक्क समझांयदा। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सर्ब कल आपे समराथा, परम पुरख नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। कुलवन्ता हरि भगवन्त, अकल कला कल धारीआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता भेव न्यारीआ। आपे रसना जिह्वा मणीआ मंत, आपे शब्द जैकार लाईआ। आपे महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आपे सेज हंढाईआ। आपे चाढ़्हे रंग बसन्त, एका रंगण नाम रंगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका तत्त एका रत्त एका ब्रह्म समझा रिहा। पुरख अबिनाशी साचा तत्त, आपणा आप समझांयदा। निरगुण बीज बीजे आपणे वत, आपणा फुल्ल आप उपांयदा। आपे जाणे मित गत, वेद कतेब भेव ना आंयदा। आपे बन्न्हे आपणा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, जोती करता हरि निरँकार, लक्ख चुरासी पावे सार, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण हरि हरि मेला, हरि हरि जोत जगाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे खेला, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, थिर घर बैठा सगन मनाईआ। आपे जाणे आपणा वेला, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना पाईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, निरगुण धार हरि निरँकार आप उपाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत जोत उजाला, हरि हरि आप उपांयदा। सतिगुर पूरा दीन दयाला, गोबिन्द नाउँ रखांयदा। संग रखाए काल महांकाला, दर किसे ना आंयदा। आपे चल्ले अवल्लड़ी चाला, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, चार दिवार ना कोई उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा बंक दुआर, पुरख अबिनाशी कर त्यार, निरगुण सरगुण आसण सच सिँघासण डेरा लांयदा। निरगुण आसण धुर दरबारा, हरि साची रचन रचाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, नूरो नूर डगमगाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। ना कोई दूसर दिसे सहारा, ना कोई तीजा वेस वटाईआ। चौथा घर ना कोई किनारा, पंचम मेल ना कोई मिलाईआ। छप्पर छन्न ना कोई उसारा, सति सतिवाद वड्डी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, आप आपणी रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, वर दाता आप हो जाईआ। आपे वर दाता हरि निरँकार, आपे हुक्म चलांयदा। आपे मारनहारा मार, आपे लेख मुकांयदा। आपे विष्नूं विश्व कर आकार, वास्तक रूप आप वटांयदा। आपे शिव शंकर ल्ए सँघार, आपे लेखा लेख जणांयदा। आपे त्रैगुण कर उज्यार, पंचम तत्त आप मिलांयदा। आपे निरगुण सरगुण दए अधार, आपणी खाणी आप जणांयदा। आपे खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। हरि साचा वेस वटंदड़ा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर खेल खिलंदड़ा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटंदड़ा, लोकमात करे रुशनाईआ। एका साचा नाम जपंदड़ा, बोध अगाध वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता वेख वखंदड़ा, द्वापर आपणा खोज खुजाईआ। कलिजुग काला लेख मिटंदड़ा, झूठी मिटे मस्तक छाहीआ। पावे सार जूठ झूठ पखण्डड़ा, मन मति रिहा दुरकाईआ। जोती जामा भेस वटंदड़ा, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। नानक निरगुण लेख लिखंदड़ा, लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। वेद व्यासा राह वखंदड़ा, पुराण पुराणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। खेल खिलंदड़ा जोत जगन्दड़ा, परम पुरख करतारया।
भेस वटंदड़ा लेख लखंदड़ा, निरगुण लोकमात ल्ए अवतारया। आपणा लेखा पूर करंदड़ा, भरम भुलेखा जगत घड़ंदड़ा, एका शब्दी शब्द डंक वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटा ल्या। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। नाम खड़ग खण्ड तेज़ प्रचण्ड तिक्खी रक्खे धारा, दो जहानां वेख वखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्डा जेरज अंडां पावे सारा, आप आपणी वंड वंडांयदा। नार दुहागण रंड करे खुआरा, कलिजुग अन्तिम कंड वढांयदा। देवे दंड देवणहारा, आप आपणी कल वरतांयदा। एका नाम सच्चा जाए वंड, चार वरनां झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। निहकलंक वड दाता सूर, निरगुण हरि बेपरवाहीआ। कलिजुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। गुरमुखां बख्शे साची चरन धूढ़, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निहकलंक पुरख करतारा, पारब्रह्म अख्वाया। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, आप आपणा नाउँ धराया। एका नाम इक्क जैकारा, एका नाअरा लाया। सो पुरख निरँजण पावे सारा, जगत ब्रह्म वेख वखाया। चारों कुन्ट दए हुलारा, दहि दिशा फेरा पाया। नौ खण्ड पृथ्मी मारे मारा, सत्तां दीपां डेरा ढाया। राज राजाना करे ख्वारा, शाह सुल्तानां मेट मिटाया। चार वरनां वखाए इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां एका धाम बहाया। एका वणज कराए वणजारा, नाम हट्ट इक्क खुल्हाया। चौदां हट्टां दए अधारा, चौदां लोकां वेख वखाया। चौदां तबकां लाए पाड़ा, सतारां हाढ़ा वेस वटाया। लोआं पुरीआं वेख अखाड़ा, आप आपणा खेल खिलाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मा विष्न शिव लेखा दए चुकाया। कलिजुग तेरा अन्तिम रथ, हरि साचा आप चलांयदा। आपे जाणे आपणी महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोई सुणांयदा। आपे तेरा अन्त विछाए लोकमात सथ, तेरा सथ्थर इक्क वखांयदा। जो दीसे सो जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पांयदा। ना कोई मन्दिर मस्जिद दिसे मट्ठ, शिवदुआला ना कोई सुहांयदा। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ तट्ट, गंगा गोदावरी ना कोई नुहांयदा। लेखा चुक्के जूठ झूठ पंज तत्त तेरा हट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोई सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, हरि साचे जोत जगाईआ। भेख पखण्डा मेट मिटाउणा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चार वरनां एका रंग रंगाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश
एका धाम बहाईआ। अठारां बरना मेट मटाउणा, शरअ शरीअत इक्क सिखाईआ। अञ्जीलां कुरानां वक्त चुकाउणा, नबी रसूलां रिहा समझाईआ। पीर फ़कीर शाह हकीर दस्तगीर मेट मिटाउणा, मुलां मुसायक शेख़ ना कोई अख्वाईआ। ऐनलहक्क नाअरा ना किसे लाउणा, मुकामे हक्क ख़ुदाईआ। ख़ालक खलक विच आप समाउणा, आप आपणी जोत कर रुशनाईआ। चौदां तबकां वेख वखाउणा, सदी चौदवीं दए दुहाईआ। संग मुहम्मद चार यार मेल मिलाउणा, रफ़ीक इक्क तारीक रिहा वखाईआ। लाशरीक एका एक रूप वटाउणा, आप आपणी कल वरताईआ। अल्ला राणी मुख शरमाउणा, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। मेकाईल ज़बराईल असराईल असराफील निउँ निउँ सीस झुकाउणा, दोए जोड़ रोवण मारन धाहीआ। पुरख अबिनाशी नाम खण्डा हथ्थ उठाउणा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाउणा, आप आपणी जोत करे रुशनाईआ। अस्व घोड़ा आप दुड़ाउणा, शाह अस्वार आसण लाईआ। सोलां कलीआं आसण पाउणा, नौ सत्त वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आप उठाउणा, पुरीआं लोआं ख़ाली रिहा कराईआ। करोड़ तेतीसा पन्ध मुकाउणा, गण गंधर्ब ना कोई वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरा फंद कटाउणा, अन्तिम फंद रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बत्ती दन्द एका ढोला हरि हरि साचा गाउणा, चार वरन करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका मन्दिर आप बहाउणा, एका इष्ट देव दरसाईआ। राम कृष्न ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार रूप वटाउणा, नानक गोबिन्द नज़री आईआ। सो पुरख निरँजण आपणा वेस वटाउणा, एका ब्रह्म करे कुड़माईआ। आत्म अन्तर दीपक जोत जगाउणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दूई द्वैती मेट मिटाउणा, आसा तृष्ना दए जलाईआ। हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाउणा, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाईआ। बज़र कपाटी पर्दा लौहणा, आप आपणा दरस दखाईआ। गुरमुख सज्जण मीत मुरारे सतिगुर तेरा राह तकाउणा, गुर गुर सेव कमाईआ। शब्द डोरी तन्द बंधाउणा, साचा सगन मनाईआ। सुरत सुवाणी बहि बहि गाउणा, मेल मिलावा साचे माहीआ। एका मन्दिर आप सुहाउणा, निज घर आत्म डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, ईश जीव जीव जगदीश जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत जोत गुर दीना, सतिगुर पूरा मेल मिलाईआ। जिस जन हिरदे हरि हरि चीना, हरि हिरदा कँवल खलाया। अट्ठ पहर रंग चाढ़्हे भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल रलाया। आपे होए बीना दाना, दाना बीना आप अख्वाया। जन भगतां करे ठांडा सीना, अमृत जल मुख चुआया। लक्ख चुरासी नालों वक्ख कीना, राए धर्म ना दए सजाया। पार कराए लोकां तीनां, घर चौथे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पुरख अबिनाशी देवे वर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराया। गुरसिख
सज्जण मीतड़ा, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। काया चोली रंगे चीथड़ा, रंग मजीठी इक्क चढ़ांयदा। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी आप तरांयदा। आदि जुगादी ठंडा सीतड़ा, अग्नी तत्त ना कोई वखांयदा। जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणी रीतड़ा, वेद कतेब भेव ना पांयदा। आपे देहुरा गुरदुआर मन्दिर मसीतड़ा, शिव दुवाला मट्ठ आप अख्वांयदा। आपे अठसठ होए तीर्थड़ा, पार किनारा आप सुहांयदा। आपे कौड़ा करे मिट्ठा रीठड़ा, अमृत धार आप चुआंयदा। आपे जुग जुग गाए आपणा सुहागी गीतड़ा, आप आपणा नाउँ उपजांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका ढोला शब्द सुणांयदा। साचा ढोला शब्द जैकार, सो पुरख निरँजण आप अल्हांयदा। हँ ब्रह्म पाए सार, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। मरे ना जम्मे विच संसार, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। आवे जावे वारो वार, जुग जुग वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर साची कार, करनी करता आप करांयदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, लोकमात वेस वटांयदा। निहकलंका निरगुण धार, निरगुण जोती नूर डगमगांयदा। शब्द डंका अपर अपार, आपणा ताल आप वजांयदा। राउ रंकां करे ख़बरदार, आलस निन्दरा सर्ब मिटांयदा। जन भगतां करे जगत प्यार, भगत भगती नाम दृढ़ांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। अन्दर मन्दिर गुप्त ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, आत्म अन्तर इक्क प्यार, हउमे हँगता दए निवार, साची संगता मेल मिलांयदा। गुरमुख साचा हरि हरि सज्जण, लोकमात उपजाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धुआईआ। अन्तिम आया पर्दे कज्जण, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चार कुन्टां दहि दिशा कूड़ नगारे वज्जण, राए धर्म रिहा वजाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, थिर कोई रहिण ना पाईआ। कोई ना किसे रक्खे लज्जण, ना होवे अन्त सहाईआ। गोबिन्द मीता इक्क अतीता सतिगुर साचा सज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत अखाड़ा, हरि साचा आप लगांयदा। लक्ख चुरासी लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। सम्मत सम्मती मारे मार सतारां हाढ़ा, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी धुरदरगाही साचा लाड़ा, शाहो भूप सुल्तान इक्क अख्वांयदा। पावे सार जल थल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, आपणा आप करांयदा। वेस अवल्ला पुरख करतारा, आपणा आप कराईआ। दूजी बन्न्हे कुदरत धारा, तीजे नैण दरसाईआ। चौथे पद हो उज्यारा, पंचम करे रुशनाईआ। छेवें छे दर बन्न्हे धारा, सत्तवें सति पुरख वड्याईआ। अठवें अट्ठां तत्तां वसे बाहरा, मन मति बुध अप तेज वाए पृथ्मी आकाश
ना कोई उपाईआ। नौवें नौ दर करे पार किनारा, लक्ख चुरासी बेपरवाहीआ। दसवें दहि दिशा मेला मीत मुरारा, घर बैठा साचा माहीआ। निरगुण जोती दीप उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, बैठा आसण लाईआ। चतुर्भुज दए हुलारा, आपणी भुजां रिहा उठाईआ। गुरसिख आए सच दुआरा, बज़र कपाटी कुण्डा लाहीआ। जोत निरँजण सेवादारा, साची सेव कमाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, पंचम सखीआं बहि बहि मंगल गाईआ। सुरती शब्दी मेला कन्त भतारा, साची सेजा इक्क हंढाईआ। आवण जावण छुट्टा संसारा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। सतिगुर मेला मीत मुरारा, निरगुण दाता वड वड्याईआ। सुन्न अगम्मी पार किनारा, सचखण्ड दुआर सुहाईआ। अलक्ख अलक्खणा अगम्म अपारा, अगम्मड़े धाम डेरा लाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े ना कोई अधारा, त्तत्व तत्त ना कोई उपजाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर अवतारा, एकँकारा इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, लक्ख चुरासी चुक्के डर, एका मीता मिले वर, दर सच्चा इक्क सुहाईआ। गुरमुख साचे दर दरवाज़ा, हरि हरि आप सुहांयदा। परम पुरख प्रभ ग़रीब निवाज़ा, आप आपणा फेरा पांयदा। शब्द वजाए अनहद वाजा, राग रागनी मुख शरमांयदा। संग रखाए अस्व ताजा, साचा घोड़ा आप दौड़ांयदा। धुरदरगाही फिरे भाजा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखांयदा। गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां मारे वाजा, हरिजन सोए मात उठांयदा। अक्खर वक्खर देवे दाजा, सोहँ झोली पांयदा। शाहो भूप हरि ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। ख़ाक रलाए राजन राजा, दर दर भिक्ख मंगांयदा। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, सम्मत सोलां लेख लिखांयदा। आपे मक्का काअबा दो दो आबा हाजी हाजा, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। आपे सतिगुर शाह नवाबा, आप आपणा अदल कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा लेखा अनमोल, हरि साचा वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी कंडे रिहा तोल, एका तोला हरि रघुराईआ। नानक निरगुण तेरां तेरां गया तोल, तेरां तेरी धार बंधाईआ। लक्ख चुरासी काया माटी पर्दा फोल, नाम रत्ती वेख वखाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, लक्ख चुरासी ख़ाली हथ्थ दए वखाईआ। साध सन्त जीव जन्त ख़ाकी माटी रहे विरोल, लाल अनमुल्लड़ा ना कोई वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार प्या घोल, त्रैगुण माया करे लड़ाईआ। हरि का शब्द ना कोई विचोल, दरगाह साची दए मिलाईआ। अनहद ना वज्जे ढोल, घर मन्दिर दए सुहाईआ। भरमे भुल्ले पांधे रौल, वाक भविख्त ना कोई जणाईआ। गुर गोबिन्द कीता एका कौल, पुरख अबिनाशी तोड़ निभाईआ। प्रगट होए उप्पर धवल, धरत धवल आप सुहाईआ। नानक लेख ना मिटे रत्ती चौल, वेद व्यासा संग
निभाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी लक्ख चुरासी काया मन्दिर अन्दर डूँघी कन्दर पर्दा देवे फोल, भुल्ल रहे ना राईआ। अन्तर साचे कंडे देवे तोल, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा एका खोल्ह, आप आपणी करे कुड़माईआ। सोहँ अक्खर सतिगुर पूरा बोल, सतिजुग साची करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक एकँकारा इक्क उपजाईआ। एका एक एकँकारा, ओंकारा इक्क अख्वाईआ। इक्क डंक इक्क नगारा, इक्क रिहा वजाईआ। इक्क जोत निरगुण धारा, एका एक करे रुशनाईआ। एका पुरख इक्क नार, नारी कन्त इक्क अख्वाईआ। इक्क शब्द इक्क जैकार, नाअरा एका एक लगाईआ। एका एक इक्क दुआर, सचखण्ड इक्क सुहाईआ। इक्क राज इक्क सिक्दार, शाहो भूप इक्क हो जाईआ। इक्क मंग मंगे बण भिखार, इक्क भिच्छया झोली पाईआ। एका लेखा लिखे अपर अपार, लिखणहारा इक्क हो जाईआ। रूप अनूप ल्ए अवतार, इक्क आपणी कल वरताईआ। एका रंग रूप तों वस्सया बाहर, अजूनी रहित इक्क अख्वाईआ। इक्क करता पुरख बन्न्हे धार, अकाल मूर्त इक्क अख्वाईआ। इक्क निर्भय होए सच्ची सरकार, इक्क भउ सर्ब जणाईआ। इक्क इकल्ला एका घर निरगुण जोत करे उज्यार, नूरो नूर इक्क रुशनाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, इक्क एका गुर अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर एका कार, इक्क इकल्ला रिहा कराईआ। कलिजुग अन्तिम भेख न्यार, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। निहकलंका नाम अपार, गुर गोबिन्द रसना गाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, बैठा आसण लाईआ। राम दास दास राम करे विचार, पूर्ब पूर्ब वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जाईआ। नर नरायण नेत्र नैण, नैणी नैण बिगसाया। गुरमुख विरले मिल्या साचा सज्जण सैण, लक्ख चुरासी दिस ना आया। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सारे रसना कहिण, गोबिन्द दरस किसे ना पाया। गुरमुखां चुकाया लहिण देण, पिछला लहिणा रहे ना राया। साक सज्जण भैण भाई बंधप बणया मीत, मात पित आप अख्वाया। तन बस्त्र पाए सोहँ साचा गहिण, सोलां शृंगार वेस वटाया। गुर गुरमुख गोबिन्द धाम इक्ट्ठे एका रहिण, जिस जन रसना साची गाया। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस नेत्र नैण, लोचण आपणा आप खुल्हाया। गुरमुख नेत्र जाए खुल्ह, गुर सतिगुर आप खुल्हांयदा। सतिगुर पूरा कोई ना लाए मुल, कर किरपा मेल मिलांयदा। जो जन सोहँ कंडे गया तुल, दरगाह साची धाम सुहांयदा। हसदे रहिण सदा बुल, ख़ुशी ग़मी एका रंग रंगांयदा। भाग लगाए साची कुल, जन जननी लेखे लांयदा। गुरसिख तेरा जन्म अनमुल्ल, लक्ख करोड़ी कीमत कोई ना पांयदा। चरन प्रीती जो जन गया घुल्ल, हर घोली
घोल घुमांयदा। आप उपजाए सच्चा फुल्ल, फल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। लोकमात ना जाए रुल, जो जन निहकलंक नरायण नर तेरी सरन तकांयदा। सच दुआर गया खुल्ह, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। कलिजुग अन्धेर रिहा झुल्ल, पत डाली ना कोई वखांयदा। अन्तिम पाणी प्या काया चुल, साचा तत्त ना कोई उपजांयदा। जो जन चरन दुआरे आए भुल्ल, अन्तिम लेखा लेख चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पावे सार मूंड मुंडाए केसाधारी वेख वखांयदा। केसाधारी केस गढ़्ह, गुर गुर बणत बणाईआ। पंचम अन्दर आपे वड़, आपणी कीती आप पढ़ाईआ। नाम खण्डा हथ्थ फड़, प्रेम कटार चलाईआ। लेखा जाणे सीस धड़, जीव जन्त भेव ना राईआ। अन्तिम मरने लड़ लड़, पल्लू लड़ ना कोई फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख अन्दर जाए वड़, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख काया मन्दिर सच मकान, हरि साचा आप उपजांयदा। पुरख अबिनाशी निगहबान, दिवस रैण सेव कमांयदा। निरगुण दीपक जोत महान, आपणी बाती आप टिकांयदा। खेले खेल गोपी काहन, साची सखीआं वेख वखांयदा। अनहद राग अनादी आपे गाण, आप आपणा हुक्म चलांयदा। सर सरोवर अमृत पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। आत्म सेजा कर परवान, हरिजन साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, धर्म उठाए इक्क निशान, लोआं पुरीआं पाए आण, वरभण्डी देवे इक्क ज्ञान, सोहँ शब्द मात प्रधान, सतिजुग साचा राह वखांयदा।