८ सावण २०१६ बिक्रमी वधावा सिँघ दे घर पिण्ड महराज
हरि मेहरवान शाह सुल्ताना, आदि अन्त एकँकारया। पारब्रह्म श्री भगवाना, इक्क इकल्ला खेल अपारया। आदि निरँजण जोत महाना, नूरो नूर डगमगा रिहा। वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड दुआरा इक्क उपा रिहा। एका राग इक्क तराना, एका शब्द अल्हा रिहा। एका देवणहारा दान धुर फ़रमाना, एका हुक्म सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वा रिहा। अबिनाशी करता एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल अपार, परम पुरख आप कराईआ। निरगुण बाती जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। ना कोई दूसर दिसे होर आकार, ना कोई रचन रचाईआ। एका वसे सच दुआर, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सिक्दार इक्क अख्वाईआ। इक्क इकल्ला खेले खेल निरगुण धार, अकाल मूर्त वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित भेव अपार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। जोती नूर नूर उजाला, हरि हरि वेस वटांयदा। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क चलांयदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दर घर साचे सोभा पांयदा। अग्नी जोती नूर ज्वाला, आदि शक्ती डगमगांयदा। शब्द अनादी वज्जे ताला, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। वसणहारा धर्म सच्ची धर्मसाला, दर मन्दिर इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, परवरदिगार आप अख्वांयदा। बेपरवाह बेअन्त, भेव कोई ना पाईआ। खेले खेल श्री भगवन्त, भगवन जोती नूर रुशनाईआ। आपे नारी आपे कन्त, हरि मन्दिर आप सुहाईआ। आप बणाए आपणी बणत, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे गाए आपणा छंत, आपणा शब्द आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर निराकार, निरगुण नाउँ धरांयदा। मात पित ना कोई प्यार, ना कोई हित्त वखांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरार, साक सैण ना कोई बणांयदा। ना कोई नाता पंज तत्त आकार, सरगुण वेस ना कोई धरांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। जोती बाती कर त्यार, आपणा नूर आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, सुते प्रकाश आप करांयदा। सुते प्रकाश लाल गुलाल, हरि साची रचन रचाईआ। कंचन रूप जोत जलाल, जोती नूरी बेपरवाहीआ। सूहा वेस दर दरवेश मूर्त अकाल, इक्क वखाईआ। चौथी धार छुटी कार, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। पीला वेस नर नरेश, नर हरि साचा आप मुकाईआ। नीली धार आपे वेख, आपणा रंग रंगाईआ। काला रंग साचा संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। वेस अवल्ला एकँकार, आपणा आप करांयदा। वलीआ छलीआ सिरजणहार, भेव कोई ना पांयदा। वसे नेहचल धाम अटलया कर पसार, दीवा बाती इक्क रखांयदा। कमलापाती हो त्यार, आपणी गाथी आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला, उच्च अटला नेहचल धाम पुरख अबिनाशी आपणा आप उपांयदा। वस्सया घर मन्दिर सुल्तान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आदि जुगादी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। एका तख्त ताज श्री भगवान, पारब्रह्म आप हंढाईआ। आदि निरँजण फड़ निशान, सच दुआरे रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला सच्ची सरकार, निरगुण खेले खेल अपार, आपणी रचना आप रचाईआ। निरगुण महल्ला उच्च अटारी, सचखण्ड आसण लांयदा। इक्क इकल्ला खेल अपारी, ब्रह्मण्ड खण्ड वेस वटांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकारी, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ निरँकारा वेस मदारी, वेस अवेसा वेस करांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द सलाह, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। हुक्मे अन्दर हरि हरि वस्सया, हरि हुक्म वड्डी वड्याईआ। आपणे हुक्म आपे वस्सया, आपे सेव कमाईआ। पुरख बिधाता फिरे नस्सया, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सेव लगाए रवि सस्सया, जोती नूर डगमगाईआ। बाण निराला तीर एका कस्सया, एका चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। सचखण्ड दुआरे निरगुण रूप आपणे दुआरे बहि बहि आपे हस्सया, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे आपणा वर, आपणी झोली आप भराईआ। आपणा वर आपे दे, आपे खेल खिलांयदा। आप आपणा लाए नेंह, आपे तोड़ चढ़ांयदा। आपे माता आपे पे, बाल बाला आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया साचे घर, साचा घर इक्क सुहांयदा। साचे घर पुरख अकाल, इक्क इकल्ला एकँकारया। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, आप आपणी चाल चला रिहा। खेले खेल दीन दयाल, दयानिध वेस वटा रिहा। एका बाती दीपक बाल, आप आपणी जोत जगा रिहा। ब्रह्मा विष्न करे प्रितपाल, शिव शंकर संग निभा ल्या। करोड़ तेतीसा फल लगाए डाल, सुरपति राजा इन्द संग रला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा ल्या, हरि हरि साचा वेस वटाए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण मीता मीत अख्वाए, मीत मुरारा इक्क रघुराईआ। त्रैगुण वस्त झोली पाए, राजस तामस सांतक सति सति रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सुहाए, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जागरत जोत हरि जगा, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। मन मति बुध विच टिका, निरगुण आपणी धार बंधांयदा। घर विच घर दए सुहा, महल्ल अटल उच्च मिनार इक्क वखांयदा। शब्द अगम्मी धुन उपजा, अनहद राग अल्हांयदा। निरगुण जोती जोत जगा, जोत निरँजण सेवा लांयदा। साचा मन्दिर वेख वखा, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचना हरि रचाए, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी वेस वटाए, घट मन्दिर डेरा लाईआ। शब्द अनादी धुन उपजाए, आप आपणा राग सुणाईआ। सन्त सुहेले आप उठाए, दे मति आप समझाईआ। भगत वछल हरि रघुराए, हरिभगतन मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगत जगत जुग आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगत जुग करनेहारा, करता पुरख अख्वांयदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, ब्रह्मा सुत्त समझांयदा। एका देवे नाम अधारा, एका बूझ बुझांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। सतिजुग तेरी साची धारा, सति पुरख निरँजण आप चलांयदा। एका शब्द एकँकारा, ओम रूप आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, दूजी बणे कुदरत धारा, हँ ब्रह्म आप अख्वांयदा। सतिजुग तेरा साचा रंग, हरि साचा वेख वखाईआ। वार अठारां आत्म सेजा माण पलँघ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपे वसे सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। आप धार वहाए गंग, जमना सुरस्ती आप सुहाईआ। आपे कन्ढ्ढा शौह दरयाए लँघ, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। आप वजाए नाम मृदंग, आपणा राग आप अल्हाईआ। सुरस्ती नार मंगी मंग, एका वस्त झोली पाईआ। छत्ती राग लाए अंग, फल फुलवाड़ी आप सुहाईआ। वड दाता सूरा सरबंग, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। लोआं पुरीआं आपे लँघ, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखाईआ। अस्व घोड़े कस्सया तंग, चिट्टा अस्व आप दुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, लोकमात करे रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड हरि खेल अपारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। रवि ससि दए हुलारा, एका किरना किरना बूझ बुझाईआ। एका मण्डल मण्डप दए सहारा, तारा मण्डल वेख वखाईआ। गगन गगनंतर हो उज्यारा, एका नूर करे रुशनाईआ। पुरी ब्रह्म वड अधारा, एका नाम पढ़ाईआ। शिव शंकर कर प्यारा, चरन कँवल इक्क दरसाईआ। विष्नूं मीता मीत मुरारा, आप आपणे अंक लगाईआ। करोड़ तेतीसा दए अधारा, एका अमृत जाम प्याईआ। गण गंधर्ब इक्क हुलारा, एका राग अल्हाईआ। किन्नर यच्छप कर उज्यारा, आपणी सेवा आप कराईआ। लोकमात खेल अपारा, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। नौ दस ग्यारा बीस तीस चार चार जुग वज्जी वधाईआ। राग छतीस कर प्यारा, दन्द बतीस गाईआ। इक्क हदीस सिरजणहारा, आदि जुगादि आप उठाईआ। जुग जुग पीसण रिहा पीस, आपणी चक्की आप चलाईआ। दाता दानी शाहो शबीस, लक्ख चुरासी हदीस इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। सतिजुग देवे सति हुलारा, पारब्रह्म प्रभ खेल खिलांयदा। आप आपणा लै अवतारा, आप आपणा रूप वटांयदा। सतिजुग साचे खेल अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। त्रेते त्रीया हरि हरि वेस, एका एक कराया। पारब्रह्म प्रभ सदा अदेस, भेव कोई ना राया। सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति गणेश आप अख्वाया। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग आप हंढाया। आपे करे आपणा वेस, इष्ट देव आप हो जाया। आपे वशिष्ट नर नरेश, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। जुग जुग नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप उपांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, एका हथ्थ उठांयदा। मारनहारा साची मार, गढ़्ह हँकार तुड़ांयदा। वेखणहारा दर दुआर, घर घर फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा पार किनार, आपे आप करांयदा। त्रेता उतरया पार किनारा, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ।
रावण सुत्ता पैर पसारा, छे शास्त्र चार वेद ना कोई पढ़ाईआ। ना कोई रोवे ज़ारो ज़ारा, सिर ताज ना कोई वखाईआ। राम नाम इक्क उज्यारा, एका करे पढ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, भीलणी गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा वेखे घर, द्वापर साची जोत जगाईआ। द्वापर साची जोत जगा, हरि हरि वेख वखाईआ। वेद व्यासा ल्ए उपा, पुराण अठारां लेख लिखाईआ। कान्हा कृष्ना रूप नाम बंसरी इक्क वजाईआ । अर्जन मेला सहिज सुभा, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। अन्तिम लहिणा देणा दए चुका, दोहां धिरां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। द्वापर अन्तिम उतरया पार, कलिजुग कूड़ा ल्ए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी मंगे मंग भिखार, दोवें जोड़ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, देवे वर बेपरवाहीआ। लेखा चार लक्ख बत्ती हज़ार, चौथे जुग करी कुड़माईआ। तेरा रूप होए विभचार, तेरे नाम फिरे दुहाईआ। तेरी खड़ग तेरी धार, तेरा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग साचे रिहा समझाईआ। कलिजुग कूड़े चढ़या चा, दर साचे ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी सच मलाह, बेड़ा मात चलांयदा। आपणा मृदंग नाम वजा, चारों कुन्ट सुणांयदा। राम नाम इक्क भुला, हरि का नाम ना कोई गांयदा। घर घर सथ्थर दिआं विछा, आप आपणा खेल खिलांयदा। नाता तोड़े पुत्तरां माँ, भैण भाई ना कोई रखांयदा। आपणी करनी करा, आपणे बल बांह, आप आपणा ज़ोर जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणा लेखा आप समझांयदा। कलिजुग उठया नौजवान, धरत मात करे कुड़माईआ। नाल रलाया पंज शैतान, पंच विकार मोह रलाईआ। अन्तिम उतरया विच मैदान, आप आपणा बल धराईआ। बुध मति होई हैरान, मन डौरु इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। कलिजुग इक्क इकल्ला दए हुलारा, लक्ख चुरासी ना सके हुलाईआ। नेत्र रोया ज़ारो ज़ारा, नैण नेत्र नीर वहाईआ। मंगे मंग चरन दुआरा, निर्धन आपणा रूप वटाईआ। मेरा ना चले कोई चारा, दूसर संग ना कोई वखाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, एका शब्द रिहा सुणाईआ। तेरा मेरा इक्क अधारा, तेरा लहिणा झोली पाईआ। पंज तत्त कर आकारा, ईसा मूसा तेरा संग रलाईआ। नाल रलाए मुहम्मदी यारा, चार यारी करे कुड़माईआ। अल्ला राणी नार मुटयारा, सच करे कुड़माईआ। एका कलमा एका नाअरा, एका नबी सुणाईआ। इक्क रसूल हो उज्यारा, एका सबक पढ़ाईआ। एका शरअ शरीयत कर पसारा, कायनात इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग देवे साचा वर, तेरा संग आप निभाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम संग, संग मुहम्मद आप निभावना।
चार यारी वज्जे मृदंग, अल्ला राणी डौरु हथ्थ उठावणा। हरि हरि नाम करना भंग, एका नाअरा सच्चा लावणा। ऐनलहक्क लग्गे अंग, हक्क हकीकत इक्क वखावणा। लाशरीक सूरा सरबंग, चौदां तबकां वेख वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस आपणा धर, आप आपणा नाउँ वड्यावणा। कलिजुग अन्तिम दोए धार, हरि साचा आप चलांयदा। ब्रह्मा वेता ना पाए सार, भेव अभेदा भेव रखांयदा। करे कराए करनेहार, करता पुरख नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, चारे कुन्टां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग कूड़ा रंग, चार कुन्ट चढ़न्नया। घर घर झूठ वज्जे मृदंग, दर दुआरे फिरे भन्नया। कोई ना दिसे साचा संग, लक्ख चुरासी होई अन्नया। जन भगत गुरमुख गुरसिख मंगी साची मंग, नेत्र रो रो नीर वहन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे दर, घर साचे आपे मन्नया। गुरमुखां हरि सुण पुकार, आपणी दया कमाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। नानक रक्खया नाम संसार, माता पिता वज्जी वधाईआ। भेव ना पायण परवरदिगार, जल्वा नूर नूर अलाहीआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हर घट होया जगत मलाहीआ। बाल निधाना गुर करतार, गुर गुर नाउँ धराईआ । वसणहारा सचखण्ड दुआर, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, शब्द सरूपी वड्डी वड्याईआ। निरगुण दाता एका वाज रिहा मार, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। निरगुण बणया दर भिखार, नानक आपणा वेस वटाईआ। प्रभ अग्गे निउँ निउँ करे निमस्कार, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। तूं कन्त हउँ तेरी नार, सच सुहाग इक्क हंढाईआ। तेरी सेजा मेरा प्यार, तेरा रंग मेरा रंग इक्क चढ़ाईआ। तेरा मृदंग सच्ची सरकार, नानक निरगुण दए वजाईआ। एका डोरी बन्न्ह पतंग, दो जहानां आप उडाईआ। दर दरवेश मंगी मंग, एका वस्त मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, सच वस्त झोली पाईआ। इक्क एकँकारा वस्त अनमोल, नानक सतिगुर झोली पांयदा। सचखण्ड दुआरे साचे कंडे आपे तोल, एका तोला आप हो जांयदा। आपणा वाक आपे बोल, सोहँ रसना गांयदा। प्रभ चरन दुआर नानक घोली गया घोल, मेरा तेरा भेव कोई ना आंयदा। तूं दाता निरगुण रहे अडोल, हउँ तेरे विच समांयदा। तेरी किरपा तेरी काया बदलया चोल, लोकमात जामा पांयदा। तेरा वज्जे सच्चा नाम तेरा ढोल, चार कुन्टां आप सुणांयदा। पुरख अबिनाशी आप आपणा पर्दा खोल्ह, गुर नानक गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेल जगत कर, जुग करता वेस वटांयदा। नानक मिल्या हरि निरँकार, घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, देवे सिफ्त नाम सलाहीआ।
एका अक्खर कर त्यार, त्रैगुण बन्द कराईआ। तिन्ना लोकां इक्क अधार, एका बूझ बुझाईआ। उप्पर खिच्ची आप लकार, ऊड़ा मुख खुल्हाईआ। भरया सतिनाम भण्डार, नानक झोली अग्गे डाहीआ। निरगुण आपणी अक्ख उग्घाड़, एका ऐड़ा ल्या उपाईआ। ईड़ी इष्ट करे विचार, निरगुण नानक लोकमात करे रुशनाईआ। सस्सा सतिगुर सच्चा किला कर त्यार, सस्सा अक्खर आप सुहाईआ। हाहा हरि का रूप अपर अपार, पंचम शब्द वज्जे वधाईआ। उत्ते टिप्पी ब्रह्म विचार, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। सस्सा हाहा जगत विहार, एका होड़ा नाल रलाईआ। सस्सा होड़ा कर प्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता नाम वर, सतिनाम करे पढ़ाईआ। सतिनाम सति जैकार, हरि साचा सच सुणांयदा। सतिगुर नानक कर प्यार, लोकमात वरतांयदा। चार वरनां दए अधार, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। जन भगतां बणे दर भिखार, प्रेम भिच्छया इक्क मंग मंगांयदा। साची सिख्या अपर अपार, जगत ग़रीबी झोली पांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दए अधार, सिँघ रूप ना कोए जणांयदा। कलमी कलमा इक्क उज्यार, शरअ शरीअत इक्क रखांयदा। मक्का काअबा ख़बरदार, हक्क जनाबा नाउँ धरांयदा। पीर दस्तगीर शाह हकीर पावे सार, मुल्ला शेख़ मुसायक आप समझांयदा। पंडत पांधे दए अधार, तिलक ललाटी वेख वखांयदा। अठसठ तीर्थ वेखे जा किनार, आप आपणा आसण लांयदा। पावे सार ठग्ग चोर यार, मूर्ख मूढ़्हे आप समझांयदा। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, हउमे हँगता मेट मिटांयदा। देवणहारा सच प्यार, सतिनाम मन्त्र दृढ़ांयदा। चार वरनां इक्क दुआर, एका बंक वखांयदा। अठारां बरनां वस्सया बाहर, आप आपणा भेव छुपांयदा। गुरमुख साजण ल्ए उभार, अन्दर मन्दिर खोज खुजांयदा। लेखा लिख अपर अपार, बेअन्त बेअन्त हरि हरि नाउँ धरांयदा। साची जोत जोत निरँकार, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक निरगुण नाम ध्यांअदा। नानक हरि हरि साचा गाया, हरि साचे विच समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त आप समझाया, आत्म अन्तर हरि हरि नाम बीज साचा इक्क बिजाया आपणी हथ्थीं बूटा लाईआ। गुरमुख सज्जण मीत मुरार गुर करतार दर घर साचे वेख वखाया, आप आपणी दया कमाईआ। एका अंगद लेखे लाया, लैहणे लहिणा झोली पाईआ। अन्तिम आपणी सिख्या रिहा समझाया, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द वज्जी वधाईआ। निरगुण जोत शब्द धार, नानक हरि उपजाईआ। नानक अंगद करया अंगीकार, हरि की वस्त विच टिकाईआ। आपणा शब्द गाए वारो वार, ओट इक्क अकाल रखाईआ। देवे मति सर्ब संसार, गुरमति वड्डी वड्याईआ। एका जोती दस अवतार, गोबिन्द मेला अन्त मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम
पापी कूड़ा कुड़यार, चारों कुन्ट डंक रिहा वजाईआ। भरमे भुल्ला नारी नार, नर नरायण दिस ना आईआ। जीव जन्त होए गंवार, साध सन्त ना कोई दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका बूझ बुझाईआ। नानक बोले साची धार, लक्ख चुरासी रिहा जणाईआ। सोहँ शब्द जै जै जैकार, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। कूड़ी क़िया दए निवार, कलिजुग अन्तिम वेखे बेपरवाहीआ। निहकलंका ल्ए अवतार, दिस किसे ना आईआ। एका शब्द करे जैकार, चारे वरनां करे पढ़ाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। शाह सुल्तानां करे ख्वार, राज राजाना मेट मिटाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। निहकलंक कल अन्तिम आउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चौथा जुग मेट मिटाउणा, नौ नौ चार वेख वखाईआ। ब्रह्मा वेते अन्त कराउणा, शिव शंकर रहिण ना पाईआ। सुरपति राजा इन्द तख्तों लाहउणा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। अगला मार्ग आपे लाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि का भेव किसे ना पाउणा, साध सन्त जीव जन्त रसना रिहा गाईआ। आदि अन्त इक्क अख्वाउणा, गुर पीर देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। नानक जोती अंगद धर, अमरदास वड्याईआ। राम दास अन्दर गया वड़, गुर अर्जन बूझ बुझाईआ। शब्दी अक्खर एका पढ़, अगाध बोध जणाईआ। गुरू ग्रन्थ बणाया सर, गुर इष्ट इक्क वखाईआ। हरि गोबिन्द फड़या लड़, दोवें धार बंधाईआ। हरिराए दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, हरि कृष्ना बाला लेखे लाईआ। तेग़ बहादर लेखे लग्गा सीस धड़, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। गुर गोबिन्द लगाए आपे जड़्ह, पूत सपूता आपे जाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत ल्या फड़, हेम कुन्ट वज्जी वधाईआ। पंज तत्त सुहाया काया गढ़्ह, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सुत्त उपजाईआ। उपज्या सुत्त सुत्त दुलारा, हरि गोबिन्द नाउँ रखाईआ। दर मन्दिर शब्द अधारा, दिवस रैण शनवाईआ । अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, अलक्ख निरँजण मेल मिलाईआ। दर्द दु:ख भय भञ्जण गुर करतारा, गुर मूर्त आप हो जाईआ। अकाल मूर्त हरि खेल अपारा, अकल कल रिहा वरताईआ। देवे शब्द नाम अधारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका हवन एका पवन, एका अमृत मेघ बरसे सवन, एका अहूती साची पाईआ। एका सुगंधी परमानंदी, चन्द नौ चन्दी गुर साचा आप चढ़ाईआ। एका तोड़णहारा खाना बन्दी, बन्दी तोड़ इक्क अख्वाईआ। एका कढ्ढे वासना गन्दी, आत्म अन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या पुरख अकाल, गुर
गोबिन्द नाम जणांयदा। फल लगाए साचे डाल, साचा फल खवांयदा। अमृत भरया रहे ताल, ताल सुहावा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणी वस्त साचे दस्त आपणे हथ्थ फड़ांयदा। साची वस्त नाम खण्डा, गुर गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। मारे मार विच ब्रह्मण्डां, अग्गे कोए रहिण ना पाईआ। तेज़ रखाया चण्ड प्रचण्डा, दोवें धार बंधाईआ। पावे सार विच वरभण्डा, वरभण्डी वेख वखाईआ। मेट मिटाए भेख भखण्डा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम वंडे वंडा, साची वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। गोबिन्द हरि घर साचे पाया, जगे जोत पुरख अबिनासीआ। आप आपणा खेल खिलाया, खेले खेल शाहो शाबाशीआ। साचा मार्ग इक्क वखाया, आप आपणी कल वरतासीआ। पंचम मेला मेल मिलाया, आपे गाए रसन स्वासीआ। चेला गुर एका धाम बहाया, पावे सार पृथ्मी आकाशीआ। अमृत आत्म साचा जाम प्याया, लक्ख चुरासी कट्टी जम की फाँसीआ। सीस दस्तार इक्क बंधाया, जगदीश मेला सहिज सुभासीआ। छत्र सीस इक्क टिकाया, कलिजुग अन्तिम पावे रासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेस कर, खेले खेल शाहो शाबासीआ। गोबिन्द साची बन्न्हे धार, पंचम मेल मिलांयदा। पंचम मीता ख़बरदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। एका वहिगुरू फतिह बोल जैकार, पुरख अकाल इक्क सुणांयदा। अन्तिम देवे नाम अधार, एका शब्द सुणांयदा। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसार, चारों कुन्ट अन्धेरा छांयदा। नानक लिख्या लेख अपार, ना कोई मेट मिटांयदा। गोबिन्द मीता मीत मुरार, अन्तिम संग निभांयदा। एका ढईआ अद्धविचकार, पिछला पन्ध मुकांयदा। प्रगट होवे विच संसार, गोबिन्द आपणा वेस वटांयदा। नाल रलाए पुरख करतार, निहकलंका नाउँ धरांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यार, सतिगुर साचा आसण लांयदा। दिस ना आए विच संसार, कलिजुग जीव सर्ब भुलांयदा। गुरमुख विरले ल्ए उभार, जो सरसे भेट चढ़ांयदा। खिच ल्याए चरन दुआर, चरन चरनोदक मुख छुहांयदा। दरस दखाए अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी नज़री आंयदा। लक्ख चुरासी सोए पैर पसार, गूढ़ी नींद ना कोई उठांयदा। पंचम विकार देण प्यार, आसा तृष्ना संग रलांयदा। हउमे हँगता करे ख्वार, माया ममता विच फसांयदा। मनमुख जीव नार विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। घर घर मदिरा मास होए अहार, हरि का नाम ना कोई गांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, आप आपणा नाउँ धरांयदा। खड़ग खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप छुहांयदा। गुरमुख साचे कर त्यार, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, हरि साचे वड वड्याईआ। निहकलंका जामा पाया, निरगुण जोत करे
रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रिहा सुणाया, सोया कोए रहिण ना पाईआ। नाम डंका इक्क वजाया, चार वरन करे पढ़ाईआ। राम कृष्न आप अख्वाया, नानक गोबिन्द वेस वटाईआ। ईसा मूसा नाउँ धराया, संग मुहम्मद करे कुड़माईआ। चारे वेदां आपे गाया, ब्रह्मा सेवा लाईआ। शास्त्र सिमरत आप उपजाया, आप आपणी दया कमाईआ। पुराण अठारां लेख लिखाया, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक जणाईआ। गीता ज्ञान आप दृढ़ाया, अठारां ध्याए आपे गाईआ। अञ्जील कुरानां लेख लिखाया, बाईबल करे आप रुशनाईआ। खाणी बाणी वेख वखाया, अगाध बोध भेव खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर डेरा ढाया, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। प्रभ का भाणा ना किसे कोई मिटाया, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। साचा राणा बण के आया, राज राजाना रिहा खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बन्न्हे धार, हरि शब्द करे कुड़माईआ। लक्खण पुष्कर हो त्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। एका नाम इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका गुर इक्क अवतार एका रूप दरसाईआ। एका मन्दिर गुरदुआर, मस्जिद काअबा इक्क वखाईआ। एका रूप नर निरँकार, घट घट जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग साचा साची पावे सार, पुरख अकाल खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, वर दाता आप अख्वाईआ। गुरमुख वड्याई धन्न, गुर सतिगुर सज्जण साचा पाया। आत्म अन्तर मनुआ मन गया मन्न, दहि दिशा ना उठ उठ धाया। शब्द सुहागी सुणया कन्न, नाद अनादी इक्क वजाया। गढ़्ह हँकारी दित्ता भन्न, हउमे रोग रहे ना राया। जोत निरँजण चढ़या चन्न, नूरो नूर डगमगाया। एका देवे नाम सच्चा माल धन, सोहँ साचा आप उपाया। दो जहानां बेड़ा देवे बन्न्ह, राए धर्म ना दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेले साचे घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। वज्जी वधाई हरि हरि पाया, मिल्या पुरख अकाल। एका अक्खर साचा गाया, नाता तुट्टा जगत जंजाल। जगत रंडेपा कट्ट वखाया, सतिगुर मिल्या दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे लाल। हरिजन लाल अमोलक हीरा, गुरमुख गुरमुख नाउँ उपजाईआ। सतिगुर पूरा साचा सीस बन्न्हे चीरा, कौस्तक मणीआ नाल लगाईआ। शब्द कटार तन पहनाए नाम फड़ाए कमान तीरा, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाईआ। आत्म अमृत देवे ठंडा सीरा, सांतक सति सति वरताईआ। हउमे हँगता दूई द्वैती कढ्ढे पीड़ा, रोग सोग चिन्ता दु:ख रहिण ना पाईआ। पाया वर गहर गम्भीरा, समुंद सागर खोजण ना जाईआ। एका रंग रंगाया हस्त कीड़ा, कीट कीटां विच समाईआ । प्रगट होया वड पीरन पीरा, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। गुरमुखां देवे साची धीरा, धीरज जति इक्क
वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग गुर ज्ञान ज्ञान गुर उपदेश, देवणहारा नर नरेश ब्रह्मा विष्न शिव करे पढ़ाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि आप पढ़ाए, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साची मति समझाए, सोहँ अक्खर झोली पाईआ। कलिजुग लेखा रहिण ना पाए, वेला अन्तिम दए दुहाईआ । सतिजुग साचा मार्ग लाए, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। गुरमुख कागों हँस बणाए, माणक मोती चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत डगमगाईआ। गुरमुख सज्जण तेरा सच दुआरा, हरि सतिगुर साचे भांयदा। जुग जुग अन्त लै अवतारा, जन भगतां वेखण आंयदा। दर दरवेश बणे भिखारा, एका अल्फ़ी गल लटकांयदा। नेत्र नैण दिस ना आए विच संसारा, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। गुरसिखां खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। अन्दर मन्दिर कन्त भतारा, साची नारा आप प्रनांयदा। आत्म सेजा खेल अपारा, सेज सुहञ्जणी आप सुहांयदा। जोत निरँजण दीप उज्यारा, सतिगुर पूरा आप जगांयदा। गुरमुखां करे गुर प्यारा, गुर दीवा गुर बाती गुर मेला कमलापाती, कन्त कन्तूहल आप हो जांयदा। कन्त कन्तूहल हरि सज्जण स्वामी, गुरमुख विरले पाया। पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी, आदिन अन्ता वेस वटाया। जुगा जुगन्तर सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कमाया। आप उचारे आपणी बाणी, आप आपणा हुक्म सुणाया। आपे जाणे आपणा पद निरबाणी, प्रभ आपणा नाउँ धराया। आपे गाए आपणी अकथ कहाणी, जीव जन्त ना सके कोई गाया। आपे बणया आपणा हाणी, आप आपणा मेल मिलाया। आपे वस्सया चारे खाणी, आप आपणी जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे जाणे चारे बाणी, परा बसन्ती मधम बैख़री आपे रिहा अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए तराया। गुरसिख तारनहार पुरख समरथ, हरि सज्जण मीत मुरारया। आदि जुगादि जुग जुग रक्खे दे कर हथ्थ, नित नवित्त साची कारया। शब्द जणाई पूजा पाठ, एका मन्त्र नाम दृढ़ा रिहा। चरन धूढ़ सरोवर तीर्थ अठसाठ, गंगा गोदावरी ना कोई रखा रिहा, आप उतारे आपणे घाट, साचा बेड़ा नाम चला रिहा। अन्तिम नेड़े आई वाट, कलिजुग अगला पन्ध मुका ल्या। कलिजुग कूड़ा बस्त्र जाणा पाट, तन ख़ाली सर्ब वखा रिहा। बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे पूरा घाट, नाम पल्लू ना कोई फड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर चेले एका रंग रंगा ल्या। गुर चेला एका रंग रंगणा, हरि साची दया कमाईआ। गुरमुख दूजा दर ना कोई मंगणा, पाया हरि बेपरवाहीआ। लोकमात किसे कोलों ना संगणा, सतिगुर पूरा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर दरवाज़ा आपणा आपे लँघणा, नौ दर रस तजाईआ। आत्म सेजा सच पलँघणा,
गुर बैठा आप विछाईआ। दिवस रैण वजाए मृदंगना, अनहद तार सतार हिलाईआ। दीन दयाल हरि कृपाल गुरसिख लाल सदा सदा बख्शंदना, बख़शिश आपणी आप कराईआ। निज आत्म निज घर निज हरि निज दर निज देवे वर, नाम भण्डारा एका भर, अतोट अतुट रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, ग़रीब निमाणे गुरसिख सज्जण जाए तार, तारनहार गुर करतार करनी करता करता पुरख, ना कोई सोग ना कोई हरख़, अमृत मेघ आत्म बरस, जन भगतां उप्पर कर कर तरस, जगत तृष्ना भुक्ख बुझाईआ। जगत तृष्ना जाए बुझ, गुर सतिगुर आप बुझांयदा। गुरसिख आपणे दुआरे जाए बूझ, सतिगुर पूरा पर्दा लांहयदा। चरन प्रीती जाए झूज, साचा मन्दिर इक्क वखांयदा। हरि बिन अवर ना दिसे कुझ, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। हरि का भेव ना जाणे मन मति बुध, ज्ञान ध्यान जगत वख्यान ना कोई हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका वर, आत्म अन्तर साचे घर, दर दरवाज़ा आपे खोल्ह, शब्द अनादी अक्खर बोल, सोहँ ढोला नाम अनमोला साची झोली आप पांयदा। हरिसंगत हरि भेटयां, हरि सतिगुर पुरख दयाल। सतिगुर पूरा खेवट खेटयां, पार कराए गुरमुख लाल। ताणा सूत एका पेटयां, एका रंग रंगाए बण दलाल। लेखा जाणे पंचम जेठया, अग्नी तत्त आपे ढाल। निरगुण रक्खे साया हेठया, दिवस रैण करे प्रितपाल। पिछली मेटे लिखी रेखया, अग्गे देवे नाम वस्त धन्न माल। गुरमुखां कढ्ढे भरम भुलेखया, जो जन चरन प्रीती घालण रहे घाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, कलिजुग अन्तिम तोड़े जगत जंजाल।