पुस्तकालयभाग ८

९ सावण २०१६ बिक्रमी अजैब सिँघ दे घर पिण्ड अरनी वाला मलोट मंडी

सो पुरख निरजण हरि मेहरवान, आदि जुगादी एक एकँकारया। हँ ब्रह्म कर प्रधान, पारब्रह्म रूप वटा ल्या। पुरख अबिनाशी खेल महान, आदि निरँजण जोत जगा ल्या। खेले खेल दो जहान, पुरख अकाल भेव ना आ रिहा। अजूनी रहित श्री भगवान, मूर्त अकाल डगमगा ल्या। एका दिसे सच मकान, सचखण्ड दुआरा आप उपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचा ल्या। सो पुरख निरँजण हरि मेहरवाना, परम पुरख वड्याईआ। हँ ब्रह्म कर प्रधाना, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी धुन तराना, आपणा राग अल्हाईआ । निरगुण खेल श्री भगवाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। दीपक जोती इक्क जगाना, एका जोत करे रुशनाईआ। ना कोई दूसर संग रखाणा, आप आपणा वेस वटाईआ। दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जण हरि सुल्ताना, शाहो भूप राज राजाना आप अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर

खेल महाना, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल एका जोत करे रुशनाईआ। दीन दयाल सर्ब गुणवन्ता, एका एकँकारया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग आपणी कार कमा रिहा। एकँकारा आदिन अन्ता, अनभव प्रकाश समा रिहा। आप बणाए आपणी बणता, आप आपणी रचन रचा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव वेस वटंता, एका जोती डगमगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता पुरख करतार, आप आपणा कर पसार, आप आपणी धार चला रिहा। निरगुण नूर कर उज्यारा, एका एक डगमगाईआ। आपे रवि ससि बण सतारा, मण्डल मण्डप जोत रुशनाईआ। आपे गगन मण्डल दए सहारा, आकाश प्रकाश आप सुहाईआ। आपे धरत धवल वेखे जलधारा जल बिम्ब रूप वटाईआ। आपे निरगुण मीत मुरारा, त्रैगुण सगला संग निभाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहरा, दिस किसे ना आईआ। आपे खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आप अख्वाईआ। आपे बोले शब्द जैकारा, आपणा नाउँ आप उपजाईआ। आपे बणे वणज वणजारा, आपणी कीमत करता आपे पाईआ। आपे भरे घर भण्डारा, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। आपे बणे हरि वरतारा, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। निरगुण रूप अपर अपारा, निराकार वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला कर आकार, निरगुण खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। अगम्मड़ी कार पुरख करतारा, आदि जुगादि चलांयदा। आपे कन्त आपे नारा, आप आपणा संग निभांयदा। आप उपजाए सुत्त दुलारा, शब्दी डंक वजांयदा। आपे सच सिँघासण आसण लाए निरगुण धारा, जोती नूर डगमगांयदा। आपे सिफ्ती सिफ्त सलाह परवरदिगारा, राम रामा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता भगवन जोती कर प्रकाश, करे खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता भेव ना आंयदा। भेव अभेद पुरख सुल्ताना, हरि साचे वड वड्याईआ। दो जहानां खेल महानां, पुरीआं लोआं वेस वटाईआ। ब्रह्मा विष्न देवे नाम निधाना, करोड़ तेतीसा नाम जपाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। पंज तत्त होए प्रधाना, पंचम मेला सहिज सुबाईआ। एका राग इक्क तराना, एका नाद वजाईआ। एका मन्दिर सच मकाना, काया कोठड़ी आप बहाईआ। एका पद पद निरबाणा, दर साचा इक्क समझाईआ। एका नेत्र नैण खुल्हाणा, हरि लोचण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस पुरख करतारा, आपणा आप करांयदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात जोत जगांयदा। भगत सन्त कर प्यारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। एका देवे नाम अधारा, एका ढोला साचा गांयदा। एका खोल्हे बन्द किवाड़ा, घर साचा इक्क

वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। हरि हरि नाउँ रक्ख करतार, आपणी कल वरताईआ। निरगुण दीवा बाती कर उज्यार, सरगुण मन्दिर आप टिकाईआ। कमलापाती मीत मुरार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। सतिजुग धार हरि अवल्ली, एका एक चलांयदा। वसणहारा जली थली, आदि शक्ती नाल रलांयदा। जोद्धा सूरबीर वड बली, लोकमात वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग वेखे साचा घर, त्रेता आपणा लेख लिखांयदा। त्रेता लेखा धुर दरबार, हरि साचा आप लिखांयदा। आपे निरगुण सरगुण लै अवतार, राम रामा रूप वटांयदा। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, हउमे हँगता रोग मिटांयदा। आपे जाणे आर पार, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। रथ रथवाही हरि निरँकार, जुग जुग आपणा रथ चलांयदा। द्वापर साचा हो उज्यार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ वड्यांअदा। आपणा नउँ आपे रक्ख, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी जोत करे प्रतक्ख, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। आपे वेखे साची वथ, आपणे मन्दिर आप टिकाईआ। आपे गाए आपणी गाथ, आपणी करे आप पढ़ाईआ। आपे हो त्रिलोकी नाथ, कान्हा बंसरी नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। कलिजुग हरि लै अंगड़ाई, आपणा खेल खिलांयदा। ईसा मूसा कर कुड़माई, संग मुहम्मद वेस वटांयदा। नानक गोबिन्द जोत जगाई, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादी बण मलाह, जगत बेड़ा आप चलांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि हरि धार, आपणी आप चलाईआ। निरगुण निरगुण ल्ए अवतार, सरगुण डेरा लाईआ। जोती जोत नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। दिस ना आए विच संसार, नेत्र नैण दरस कोई ना पाईआ। गुरमुख विरला पाए सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। तोड़े लंका गढ़ हँकार, हउमे गढ़्ह रहिण ना पाईआ। एका मंगता धुर दरबार, अलक्ख निरँजण अलक्ख जगाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। सत्तां दीपां दए हुलार, चारों कुन्ट वज्जे वधाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, एका डंका हथ्थ उठाईआ। वासी पुरी घनका हो त्यार, जोती नूर करे रुशनाईआ। एका नाम जै जैकार, चार वरनां रिहा सुणाईआ। शाह सुल्ताना मारे मार, दर मंगण भिख ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, जगत निमाणे गले लगाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, हरि साचे हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्डां मारनहारा मार, ना सके कोई बचाईआ। जेरज अंडां करे खुआर, उत्भुज सेत्ज रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जामा पाईआ। निहकलंक पुरख करतारा, हरि सतिगुर नाउँ धरांयदा। गोबिन्द साजण मीत मुरारा, सिँघ रूप वटांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटारा, दो धारा हथ्थ उठांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, आप आपणी कल वरतांयदा। मनमुख जीव करे ख्वारा, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, नाम प्याला जाम प्यांअदा। अग्नी बुझे तत्ती हाढ़ा, हउमे तत्त ना कोई रखांयदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। शब्द अगम्मी लाए अखाड़ा, अनहद साचा ताल वजांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। धुरदरगाही साचा लाड़ा, एकँकारा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा अन्त करांयदा। कलिजुग तेरा अन्त कराउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। जूठा झूठा पन्ध मुकाउणा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। बत्ती दन्द पुरख अबिनाश ढोला जीव जन्त एका गाउणा, एका करे पढ़ाईआ। राम कृष्न नानक गोबिन्द एका दर वखाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई गाउणा, मस्तक तिलक ना किसे लगाउणा, अल्ला हू हू नाअरा कोई ना लाईआ। एका मार्ग हरि दृढ़ाउणा, अकाल पुरख इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा मूल तेरा लहिणा, तेरी झोली पाईआ। कलिजुग तेरा मूल चुकाउणा, हरि सतिगुर आप चुकांयदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, चार वरनां आप समझांयदा। ऊँचां नीचां एका रंग रंगाउणा, एका धाम सुहांयदा। अमृत जाम प्याला इक्क प्याउणा, एका मुख सलांहयदा। गोबिन्द मेला मेल मिलाउणा, गुर गोबिन्द वेस वटांयदा। पुरख अकाल इक्क ध्याउणा, दूजा इष्ट ना कोई जणांयदा। मुच्छ दाढ़ी केस ना किसे मुनाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी एह समझांयदा। राज राजाना सच्चा नाम ना किसे गाउणा, दर दरबार ना कोई सुहांयदा। अठसठ तीर्थ किसे ना नुहाउणा, गंगा गोदावरी कोई ना जांयदा। मन्दिर मस्जिद लेख चुकाउणा, शिवदुआला मट्ठ वेख वखांयदा। काया गुरदुआर इक्क सुहाउणा, सतिगुर साचा आसण लांयदा। अनहद नादी राग सुणाउणा, साचा शब्द आपे गांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाउणा, आत्म ब्रह्म जणांयदा। नेत्र तीजा आप खुल्हाउणा, स्वच्छ सरूपी दरस दखांयदा। चौथे पद आप बहाउणा, जोती जोत मेल मिलांयदा। पंचम मीता घर सुहाउणा, पंचम मोह चुकांयदा। कलिजुग लेखा रहिण ना पाउणा, जुग चौथे मेल मिलांयदा। सम्मत सम्मती मेट मिटाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलावणा। कलिजुग झूठा नाता तोड़, झूठी क़िया दए मिटाईआ। सतिजुग साचा जाए बौहड़, धरत मात गोद सुहाईआ। कलिजुग कूड़ा चढ़या घोड़, चारों कुन्ट फेरी पाईआ। सतिजुग साचा गया बौहड़, लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग रीठा होया

कौड़, मिट्ठा रस ना कोई वखाईआ। सतिजुग साचा लाया पौड़, आप आपणी नींह धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग एका दर वखाईआ। कलिजुग दर हरि दरबारा, रो रो सीस झुकांयदा । ना कोई सहाई मुहम्मदी यारा, अल्ला राणी मुख शरमांयदा। जूठा झूठा बन्न्हया भारा, ना सीस कोई उठांयदा। ना कोई दिसे परवरदिगारा, मुकामे हक्क ना कोई वखांयदा। ख़ालक ख़लक ना कोई पसारा, ख़ालक ख़लक वेख वखांयदा। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यारा, साचा चन्न ना कोई चढ़ांयदा। मात पित ना कोई प्यारा, पुत्तर धीआं ना साक जणांयदा। भाई भैण ना कोई सहारा, नारी कन्त ना कोई अख्वांयदा। सच सुच्च ना कोई वणजारा, जूठा झूठा वणज वखांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, ठग्ग चोर यार सर्ब दरसांयदा। ना कोई मन्दिर ना दुआरा, इष्ट देव ना कोई जणांयदा। ना कोई गोबिन्द जाणे धारा, नानक दरस ना कोई पांयदा। ना कोई दिसे पंच प्यारा, पंचम मोह ना कोई चुकांयदा। ना कोई दिसे खण्डा धारा, तिक्खी धार ना कोई बणांयदा। ना कोई दीसे कुछ सहारा, धीरज जति ना कोई धरांयदा। ना कोई केस सीस दिसे दस्तारा, ना कोई जगदीश सीस झुकांयदा। ना कोई कंगन करे प्यार, समरथ हथ्थ ना कोई मिलांयदा। ना कोई पंडत वेद विचारा, आत्म ब्रह्म ना कोई वखांयदा। ना कोई वेद पाठ करे जैकारा, आत्म राम ना कोए वसांयदा। ना कोई सनातन धर्म करे प्यारा, साची सिख्या ना कोई समझांयदा । रिखी मुनी ना कोई अधारा, सुन्न समाध ना कोई लगांयदा। आदि शक्ति जोत ज्वाला ना कोई उज्यारा, नूरो नूर ना डगमगांयदा। ना कोई भगत ना सन्त दुलारा, सतिगुर रूप ना कोई समांयदा। ना कोई ऐनलहक्क लाए नाअरा, हक्क हकीकत ना कोए जणांयदा। ना कोई मुलां शेख़ मुसायक पीर गुप्त ज़ाहरा, दस्तगीर ना कोई अख्वांयदा। ना कोई कलमा अमाम पाए सारा, जल्वा नूर ना कोई जगांयदा। ना कोई कागद कलम लिखे बण बण लिखारा, गुर बाणी भेव कोई ना पांयदा। कलिजुग अन्तिम गुर अर्जन बणया इक्क वणजारा, साचा हट्ट खुलांयदा। भरमे भुल्ला भरम संसारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। चार वरनां इक्क दुआरा, गुरू ग्रन्थ गुरमति एह समझांयदा। सन्त भगत भगवन्त एका सुहाया घर सच्चा घर बारा, दर एका आसण लांयदा। जोग जुगत जगत ना कोए विचारा, निउली कर्म ना कोए करांयदा। ना कोई ठरे ठंडी जल धारा, तत्ती अग्ग ना कोई तपांयदा। ना कोई जंगल जाए जूह पहाड़ा, बनखण्ड ना कोई खोज खुजांयदा। ना कोई तन बिभूत लगाए मारे नाअरा, जटा जूट ना कोई लगांयदा। ना कोई अभ्यास त्याग वैराग करे प्यारा, एका शब्दी शब्द सुणांयदा। जो जन सतिगुर चरन ढहि पए दुआरा, गुर पूरा पार करांयदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा, चार कुन्ट वेस वटांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा।

नौ खण्ड पृथ्मी सुहाए इक्क दुआरा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। हरि का शब्द छत्ती राग ना पायण सारा, राग रागनी आपे गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, करनी करता हरि निरँकार, खेले खेल अगम्म अपार, गुरमुख साजण ल्ए उभार, आप आपणा मेल मिलांयदा।