१० सावण २०१६ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे घर अबोहर शहर ज़िला फ़िरोज़पुर
सति पुरख निरँजण हरि मेहरवान, आदि जुगादी एकँकारया। रूप अनूप श्री भगवान, इक्क इकल्ला खेल अपारया। जुगा जुगन्तर खेल महान, पारब्रह्म गुर अवतारया। थिर घर वसे सच मकान, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहा रिहा। शाहो भूप सच्चा सुल्तान, राज राजान वेख वखा रिहा। देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा हुक्म सुणा रिहा। ना कोई दीसे दर दरबान, दर दरवेश ना कोई बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, एकँकारा नाउँ धरा रिहा। एकँकारा पुरख सुल्ताना, हरि वडा वड वड्याईआ। जोती नूर दीप महाना, परम पुरख आप जगाईआ। खेले खेल दो जहाना, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आदि जुगादी इक्क तराना, नाद अनादी आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता हरि निरँकार, निरगुण जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती नूर हरि उजाला, एका एक रूप दरसांयदा। परम पुरख दीन दयाला, थिर घर साचे डेरा लांयदा। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोई ना आंयदा। आपे वसे सच सच्ची धर्मसाला, आपणा दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप सति सरूप आप अख्वांयदा। सति सरूपी हरि गिरधार, रूप रंग ना कोई जणाईआ। निरगुण खेल करे अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। मात पित ना कोई अधार, पूत सपूत ना कोई जाईआ। ना कोई नार कन्त भतार, ना कोई सेज हंढाईआ। ना कोई सखीआं मंगलाचार, ना कोई गीत सुहागी गाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, ना कोई सगला संग रखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आप आपणी कल वरताईआ। रवि ससि ना कोई सतार, मण्डल मण्डप ना कोई सुहाईआ। गगन पताला बन्न्हे धार, आकाश प्रकाश ना कोई जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई विचार, लोआं पुरीआं ना रचन रचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई आकार, करोड़ तेतीस ना वेख वखाईआ। गण गंधर्ब ना कोई उज्यार, किन्नर यच्छप ना कोई
वखाईआ। धरत धवल ना कोई उसार, जल बिम्ब ना कोई उपाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई विहार, जेरज अंड ना कोई उपाईआ। उत्भुज सेत्ज ना पाए सार, जल थल महीअल ना कोए समाईआ। जंगल जूह ना कोई पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा कोए ना लाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ना कोई अखाड़, सत्त दीप ना वंड वंडाईआ। लक्ख चुरासी ना कोई पसार, जीव जन्त ना रचन रचाईआ। गुर पीर ना कोई अवतार, साध सन्त ना कोई दिसाईआ। राउ रंक ना कोई दुआर, राज राजान ना कोई अख्वाईआ। दर दरवेश ना कोई भिखार, चार कुन्ट दहि दिशा अलक्ख कोई ना जगाईआ। क्षत्री ब्रह्म शूद्र वैश ना कोई विचार, खाणी बाणी ना रचन रचाईआ । वेद पुराण ना कोई अधार, इष्ट देव ना कोई वखाईआ। गीता ज्ञान ना कोई सुधार, रसना जिह्वा कोई ना गाईआ। राम कृष्न ना कोई अवतार, भेव अभेदा भेव ना कोई लिखाईआ। रिख मुन जप तप ना कोई संसार, सागर सिन्ध ना कोई वहाईआ। ईसा मूसा ना कोई पनिहार, संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी नाअरा कोई ना लाईआ। नानक गोबिन्द ना सरगुण धार, साख्यात रूप ना कोई दरसाईआ। आदि जुगादी एकँकार, इक्क इकल्ला इक्क अख्वाईआ। सच महल्ला कर त्यार, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। त्रैगुण माया ना कोई पसार, पंज तत्त ना कोई कुड़माईआ। निरगुण जोती दीप उज्यार, दिवस रैण ना कोई बणाईआ। इक्क इकांती पावे सार, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाही, आदि जुगादि जुगा जुगन्त एका एक अख्वाईआ। एका इक्क आकार निरँकार, आदि जुगादि समांयदा। जुगा जुगन्तर भेव अपार, वेद कतेब भेव ना आंयदा। सचखण्ड दुआरे बैठ सच दरबार, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणे मन्दिर पावे सार, महल्ल अटल अचल्ल आप सुहांयदा। आपणा देवे धुर फ़रमान, आपणा हुक्म आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसे सच घर, साचा घर सच सिँघासण, जगे जोत पुरख अबिनाशण, दीवा बाती ना कोई रखांयदा। ना कोई दीवा ना कोई बाती, ना कोई बणत बणाईआ। इक्क इकल्ला कमलापाती, बैठा डेरा लाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राती, मास बरख़ ना कोई उपजाईआ। आपणे मन्दिर आपे खोल्हे ताकी, आप आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसे साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, घर साचा आप सुहाईआ। घर साचा हरि सुहञ्जणा, जोती नूरो नूर नुरानया। पारब्रह्म प्रभ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, खेले खेल श्री भगवानया। आप आपणा आपे बणया सज्जणा, ना कोई दूसर संग रखानया। आपे रक्खे आपणी लज्जणा, आप आपणा मेल मिलन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, थिर घर साचा इक्क सुहानया। थिर घर साचा सोहे दरबार, हरि साचा सेज सुहांयदा।
इक्क अकल्ला निरगुण निरँकार, निरगुण जोती डगमगांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी कल वरतांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आपणी बन्न्हे आपे धार, आपणा हुक्म सुणांयदा। आपणी करे आपे कार, करनी करता आप अख्वांयदा। आपे नारी कन्त भतार, आपे सेज हंढांयदा। आपे करे सच शृंगार, आपे वेख वखांयदा। आपे सोहे मन्दिर बंक दुआर, आपे खेल खिलांयदा। आपे रंग रवे करतार, रंग रूप ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे साचे घर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। सचखण्ड दुआरा दर दरवाज़ा, हरि साचा खोल्ह खुल्हनिआ। पुरख अबिनाशी ग़रीब निवाज़ा, खेले खेल श्री भगवानया। आपे रचया आपणा काजा, वेख वखाए दो जहानया। आपणा साजण आपे साजा, आपे घड़े आपे भन्नया। आपणी दिशा आपे फिरे भाजा, आपणा हुक्म आपे मन्नया। आपे रईअत आपे राजा, शाह सुल्तान आप अख्वन्नया। आपे रक्खे आपणी लाजा, आपे वेख विखन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटन्नया। वेस वटंदड़ा हरि निरँकार, आपणी कल वरतांयदा। आपणी जोत कर उज्यार, आपणी जोत जगांयदा। आपणा रूप वेख वखाए पाए सार, रूप रंग ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मन्दिर आपणी रच्छया, आपणी झोली पाए भिच्छया, आपणा दर सुहांयदा। आपणी भिच्छया आपे पा, आपणी झोली आप भराईआ। आपणा मंगल आपे गा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। आपणा संग आप बणा, आपे होए सहाईआ। आपणा इक्ट्ठ आप करा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण करे कुड़माईआ। निरगुण निरगुण निरगुण जुड़या नाता, निरगुण आपणा आप जुड़्हांयदा। निरगुण निरगुण देवे दाता, निरगुण निरगुण झोली अग्गे डांहयदा। निरगुण देवे सगला साथा, निरगुण सगला संग निभांयदा। निरगुण निरगुण चलाए राथा, रथ रथवाही निरगुण आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त, नारी कन्त मेल मिलांयदा। नारी कन्त हरि हरि मेला, हरि आपणा आप मिलांयदा। आपे होया सज्जण सुहेला, साची सिख्या आप समझांयदा। आपे वसे रंग नवेला, आपे आपणे विच समांयदा। आपणा खेल आपे खेला, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप चलांयदा। जोती धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। थिर घर बैठ साचे दरबार, दयावान दया कमाईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, आपणी आप उपाईआ। नाउँ रखाया सुत्त दुलार, घर साचे वज्जी वधाईआ। करे कराए इक्क प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। पूत सपूता कर त्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपणा कर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ।
निरगुण आपणा भेव खुल्हाया, शब्दी सुत्त उठांयदा। साची सेवा सेवक लाया, साचा हुक्म सुणांयदा। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाया, महिमा अकथनी अकथ जणांयदा। अलक्ख अलक्खणा नाउँ धराया, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। अगम्म अगम्मड़े धाम बहाया, दिस किसे ना आंयदा। सति पुरख निरँजण खेल रचाया, आप आपणी कल वरतांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपणी सिख्या आप समझांयदा। सुत्त दुलारा शब्द जवान, घर साचे ल्ए अंगड़ाईआ । थिर घर वस्सया सच मकान, चार दिवार ना कोई दिसाईआ। एका नूर श्री भगवान, एका जोत डगमगाईआ। एका भूप सति सुल्तान, एका बैठा राज कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत्त देवे वर, एका हुक्म सुणाईआ। शब्द सुत्त उठ बलवान, हरि साचा सच सुहांयदा। मेरी इच्छया तेरा दान, साची भिच्छया झोली पांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं बणाउणा इक्क मकान, तेरी सेवा सेवक लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण देवणहारा वर, एका आपणा हुक्म सुणांयदा। शब्द सुत्त सीस झुकाए, निउँ निउँ करे निमस्कारया। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाए, आप आपणा संग निभा रिहा। तेरा भाणा मेरे विच समाए, मेरा रूप तेरा नाउँ उपा ल्या। चार कूट तेरा डंक बजाऐ, तेरा नाअरा इक्क सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, बोध अगाध इक्क समझा ल्या। बोध अगाध शब्द धुन्कार, हरि साचा सच जणांयदा। गगन मण्डल कर त्यार, तेरा दर सुहांयदा। रवि ससि कर उज्यार, तेरा नूर डगमगांयदा। अकल कला कल आपे धार, आपे वेख वखांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, एक एकँकारा आप अख्वांयदा। शब्द सुत्त करे प्यार, दर घर साचा आप सुहांयदा। आपणा रंग रवे करतार, रंग रंगीला आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे आपणा वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आपे जाणे आपणी महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आपे जाणे आपणी गाथ, आपे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा अंग सूरा सरबंग, निरगुण निरगुण दए कटाईआ। निरगुण रूप पारब्रह्म, एका एक अख्वांयदा। ना मरे ना पए जम्म, आप आपणा खेल खिलांयदा। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, बत्ती दन्द ना मुख हसांयदा। ना ख़ुशी ना कोई ग़म, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला पुरख करतारा, आपणा आप करांयदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। आपणी बन्न्हे आपे धारा, आप आपणा वेस वटांयदा। खेले खेल खेलणहारा, साची
खेल खिलांयदा। करे वणज वणज वणजारा, आप आपणा हट्ट खुल्हांयदा। आपे वस्त रक्खे एका एक थारा, थिर आपणा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण देवे निरगुण वर, सरगुण आपणा वेस वटांयदा। निरगुण वेस सरगुण धर, विष्नूं विश्व रूप अख्वाया। अमृत आत्म भर, आप आपणा खेल खिलाया। नाभी कँवली घाड़ण घड़, साची बणत बणाया। आपे अन्दर बैठा वड़, आप आपणा मुख छुपाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई रखाया। ना कोई बाढी बणत बणाए ना सके घड़, रूप रंग ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म आपणे घर आपे जम्म, ब्रह्म ब्रह्म आप अख्वाया। आप आपणा कर उजाला, आपणी दया कमांयदा। खेले खेल दीन दयाला, दयानिध भेव ना आंयदा। आप उपजाया आपणा बाला, आपे वेख वखांयदा। चले चलाए आपणी चाला, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्म ब्रह्म नाउँ धरांयदा। ब्रह्म उत्पाती कमलापाती, हरि हरि वेस वटाया। देवणहारा साची दाती, नाम भण्डारा आप वरताया। खेले खेल इक्क इकांती, अकल कला धराया। आपे दीवा आपे बाती, आकाश प्रकाश आप वखाया। आपे वेखे मार झाती, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा साचा वर, एका नाम नामा झोली पाया। एका शब्द नाम जणाई, पारब्रह्म उपजांयदा। एका धुन राग सुणाई, एका ताल वजांयदा। एका दीप रिहा जगाई, इक्क अन्धेर मिटांयदा। एका नज़री आए भैण भाई, एका नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, आपणा वेस वटांयदा। आपे आदि आपे अन्ता, मध आपणा वेस वटांयदा। आपे दरवेश आपे मंगता, शाह भिखारी आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव जोत धर, त्रैगुण त्रै त्रै मेल मिलांयदा। त्रैगुण तेरी बणत बणा, हरि हरि वेस वटाईआ। ब्रह्मा विष्न सेवा ला, तत्त तत्त करे कुड़माईआ। त्तत्व विच गया समा, ब्रह्म मति उपजाईआ। निरगुण आपणा अंग कटा, मन मति बुध विच टिकाईआ। नौ दुआरे खोल्ह खुल्हा, रचना रचन रचाईआ। घर विच घर महल्ल बणा, आप आपणा आसण लाईआ। आपणे मन्दिर हुक्म सुणा, अनहद शब्द रिहा वजाईआ। आत्म सर सरोवर ताल भरा, साचा सर सुहाईआ। जगत नेत्र बन्द करा, नेत्र आपणा इक्क खुल्हाईआ। बज़र कपाटी कुण्डा ला, आप आपणा पर्दा पाईआ। पंज तत्त विकारा संग रला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कुड़माईआ। आसा तृष्ना मेल मिला, हउमे हँगता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। लक्ख
चुरासी जुड़या नाता, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। आपे बैठा इक्क इकांता, घर घर विच डेरा लाया। जुगा जुगन्तर चलाए राथा, रथ रथवाही नाउँ धराया। साचा नाउँ पूजा पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। आदि अबिनाशा खेल तमाशा, आदि आदी वेख वखांयदा। गगन गगनंतर पावे रासा, ब्रह्मण्डां खण्डां डेरा लांयदा। जुगादि आदि ना कदे विनासा, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। परम पुरख प्रभ शाहो शबाशा, शाह सुल्तान नाउँ धरांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, चौदां लोकां चौदां हट्टां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट आपे आसण लांयदा। हर घट मिल्या पुरख सुल्तान, हरि साचे वड वड्याईआ। काया मन्दिर सच मकान, निरगुण बैठा आसण लाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, एका शब्द रिहा सुणाईआ। आपणी करे आप पछाण, आप आपणी बूझ बुझाईआ। मानस मानुख लक्ख चुरासी विच्चों कर प्रधान, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। एका अक्खर वक्खर लोकमात निशान, आप आपणा दए उपजाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। हँ ब्रह्म कर प्रधान, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। सर्ब जीआं होए जाणी जाण, जानणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला साचे दर, सरगुण साची वज्जी वधाईआ। निरगुण सरगुण साची धार, लोकमात चलांयदा। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मेल मिलांयदा। त्रैगुण अतीता खेल अपार, ठांडा सीता नाउँ रखांयदा। पतित पुनीता हरि करतार, पतित पावण खेल खिलांयदा। हस्त कीटा एका रंग रंगे संसार, ऊँच नीच ना कोई जणांयदा। नाम मीठा देवे अमृत धार, साचा सीर मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग देवणहारा वर, जुगा जुगन्त हरि भगवन्त हरि सन्त, साचे मात उपजांयदा। सन्त दुलार शब्द भण्डारा, हरि साचा सच भराईआ। नाम अधार अपर अपारा, एका वस्त वखाईआ। धुन जैकारा अनहद सतारा, सच सतार हिलाईआ। जोत निरँजण कर उज्यारा पावे सारा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। पंचम सखीआं पावे सारा गावण वारो वारा, साची सेव लगाईआ। डूंघी भँवरी पार किनारा, सुखमन नाड़ी दए हुलारा, संगम एका पार कराईआ। बज़र कपाटी खोल्ह किवाड़ा, मेट मिटाए पंचम धाड़ा, धर्म अखाड़ा इक्क वखाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, आप आपणी दया कमाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, गुरमुख नारी ल्ए प्रनाईआ। सुरती शब्दी इक्क हुलारा, साचे सन्तां आप दवाईआ। आप सुहाए दस्म दुआरा, बैठा बेपरवाहीआ। एका सेजा सुता पैर पसारा, नारी कन्ता वेख वखाईआ। आपणी जाणे आपणी धारा, आप आपणा राह तकाईआ। आपे अन्दर आपे बाहरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सुन्न समाधी लाए
पाड़ा, पार किनारा आप कराईआ। आपे वेखे सच दुआरा, खण्ड सच वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यारा, एकँकारा बैठा आसण लाईआ। जन सन्तां करे सच प्यारा, जोती जोत समाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। निरगुण खेल अगम्म अपारा, सरगुण साचा वेस वटाईआ। सतिजुग करे पार उतारा, त्रेता लेख मुकाईआ। द्वापर अन्तिम उतरया पार संसारा, संसा कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग कूड़ा कर पसारा, धरत मात दी गोद बिठाईआ। जूठा झूठा भर भण्डारा, आप आपणा रिहा वरताईआ। हउमे हँगता बोल जैकारा, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। भेख पखण्डा खेल अपारा, भेखी आपणा भेख धराईआ। नाल रलाए काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, अग्नी तत्त जलाईआ। जीवां जन्तां साधां सन्तां करे ख्वारा, सति धीरज ना कोई उठाईआ। लक्ख चुरासी होई नार विभचारा, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। ना कोई दीसे सति दुआरा, वस्त नाम ना कोई विकाईआ। नौ दर होए जीव भिखारा, नौ रस रसन हल्काईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नौ नौ अखाड़ा, नौ दर ना कोई खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपारा, कलिजुग क़िया वेख वखाईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ा सुल्तान, चार कुन्ट ललकारया। तीर्थ तट्टां वेखे मार ध्यान, आप आपणा नैण उग्घाड़या। नाल रलाया पंच शैतांन, पंचम मीता पंचम मोह चुका ल्या। घर घर बणया झूठा मकान, साचा घर ना कोई सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा खेल खिला रिहा। कलिजुग अन्तिम मन मति प्रधान, साचा शब्द जणाईआ। आपे पाए आपणी आण, आपणा हुक्म सुणाईआ। घर घर वेखणा मार ध्यान, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग दित्ता एका वर, दूजी करे जगत कुड़माईआ। कलिजुग कुड़माई वज्जी वधाई, हरि साचे सगन मनाया। पुरख अबिनाशी खेल रचाया, वेद कतेब भेव ना राया। वेद व्यास ना सके भुलाया, पुराण अठारां रिहा गाया। पुरख अबिनाशी वेस वटाया, एका कलमा रिहा पढ़ाया। शरअ शरीअत इक्क बणाया, लाशरीक इक्क खुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेला साचे दर, दर दरवाजा इक्क सुहाया। दर दरवाजा धुर दरबार, पारब्रह्म आप सुहांयदा। कलिजुग मेला परवरदिगार, पारब्रह्म आप करांयदा। ख़लक ख़ुदाई पाए सार, खालक ख़लक वेख वखांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धार, आपणी कल वरतांयदा। संग मुहम्मद चार यार, एका नबी अख्वांयदा। कायनात खेल अपार, हरि आपणा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आप आपणा वेस वटांयदा। संग मुहम्मद चार यार, साचा संग निभाया। एका कलमा कर त्यार, एका नाअरा लाया। एका राणी अल्ला ख़बरदार, मुख आपणा
पर्दा लाहया। चारों कुन्ट वेखे नैण उग्घाड़, दहि दिशा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। अल्ला राणी नार मुटयार, हरि साचे बणत बणाईआ। कलिजुग करया अन्त शृंगार, बस्त्र भूषण आपे पाईआ। नेत्र कजला तिक्खी धार, नैण रही मटकाईआ। दर मंगे एका कन्त भतार, जोबन रही हंढाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, दे मति रिहा समझाईआ। तेरा भगत इक्क दुआर, चौदां तबकां आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, आपणा आप धराईआ। वेस अवल्ला हरि निरँकार, आपणा आप करांयदा। परवरदिगार सांझा यार, नूरो नूर डगमगांयदा। ऐनलहक्क हक्क विचार, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। मुकामे हक्क एका धार, एका नूरो नूर दरसांयदा। साचा मेला मीत मुरार, लोकमात धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पांयदा। साची वस्त हरि अनमोल, आपणी झोली पांयदा। चौदां तबकां पर्दा खोल्ह, आपे कुण्डा लांहयदा। मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर शाह हकीर, एका कंडे तोल तुलांयदा। साचा दुआरा नानक गुर, निरगुण मात खुल्हाया। जुड़या जोड़ा लिख्या धुर, ना कोई मेटे मेट मिटाया। एका शब्द एका ताल एका सुर, एका सतार रिहा वजाया। एका चढ़या साचे घोड़, शाह अस्वार इक्क अख्वाया। एका दो जहानां रिहा दौड़, पुरीआं लोआं फेरा पाया। एका लक्ख चुरासी जीव जन्त वेखे मिट्ठा कौड़, मिट्ठे कौड़े रिहा कराया। एका सचखण्ड दुआरे लाया पौड़, सतिनाम डण्डा हथ्थ फड़ाया। एका चौथे पद गया बौहड़, हरि सन्तां मेल मिलाया। एका तीजा नेत्र खोल्हे हरन फोर, अन्ध अन्धेरा दए गंवाया। एका दूई द्वैती देवे होड़, अन्तिम नाम इक्क दृढ़ाया। एका सुरती शब्दी नाता दए जोड़, जिस जन हरि हरि रसना गाया। कलिजुग लग्गी जन भगतां औड़, अमृत आत्म मेघ बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लक्ख चुरासी एह समझाया। नानक गुर लेख अवल्ला, आपणा आप लिखांयदा। लहिणे अन्दर सच सिँघासण आपे मल्ला, निरगुण जोती जोत डगमगांयदा। आप फड़या हरि हरि पल्ला, जीवां जन्तां आप फड़ांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वसणहारा नेहचल धाम अटला, उच्च महल्ल अटार, निरगुण बैठा आसण लांयदा। शब्द सुनेहड़ा देवे गुर करतार, गुर करनी किरत कमांयदा। कलिजुग कूड़ा चार कुन्ट कुड़यार, कूड़ी रईयत वेख वखांयदा। अन्तिम मात आए हार, सगला संग ना कोए निभांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता मारे मार, जुग जुग वेस वटांयदा। निहकलंका ल्ए अवतार, एका डंका शब्द वजांयदा। पावणहारा साची सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप रहांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि वेस वटाउणा, गुर नानक लेख लखांयदा।
निहकलंक प्रभ जामा पाउणा, निरगुण नूर नूर उपजांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी साचा मार्ग लाउणा, चार वरनां एका रंग रंगांयदा। शाह सुल्तान ख़ाक मिलाउणा, आप आपणा खेल खिलांयदा। वरन बरन कोई दिस ना आउणा, अट्ठ अठारां वेख वखांयदा। नौ अठारां ना धार चलाउणा, एका खण्डा नाम चमकांयदा। एका पुरख अकाल मनाउणा, इष्ट देव इक्क दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अन्तिम वार, कलिजुग कूड़ा मेट मिटांयदा। नानक जोती निरगुण धार, दस दस रूप वटाईआ। अंगद गुर कर प्यार, अमर रामदास विच धराईआ। गुर अर्जन मीता हरि निरँकार, बोध अगाध शब्द जणाईआ। गुरू ग्रन्थ कर त्यार, चार वरन गया समझाईआ। हरिगोबिन्द ख़बरदार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। हरिराए हरिकृष्न पाए सार, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुर तेग बहादर तिक्खी धार, विच संसार आप चलाईआ। गुर गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बली बलकार, सुत्त दुलारा पुरख अकाल आप उपजाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, दूसर दर ना कोई वखाईआ। एका खण्डा नाम कटार, तन गात्रे आप पहनाईआ। आपे सीस जगदीश होए दस्तार, कल्गी तोड़ा आप सुहाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मेले सहिज सुबाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, गुरमुखां आप प्याईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, सिँघ रूप वड्डी वड्याईआ। आपणी खिच्ची सति कटार, सति सतिवादी ल्ए तराईआ। पंचम मीता पंचम दए अधार, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। पंचम नाता तोड़ जगत संसार, चरन कँवल प्रीत बंधाईआ। पंचम फतिह बोल जैकार, वाहिगुरू वाहिगुरू वाहिगुरू ख़ुशी मनाईआ। आपे ढहि प्या दुआर, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। गुर गुर रूप आप करतार, गुर चेला गुर मेला गुरसिख गोबिन्द रूप वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित भेव ना राईआ। अजूनी रहित पुरख अकाल, आदि जुगादि समांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, करता कीमत आपे पांयदा। गुरू गुर रूप बण दलाल, लोकमात धरांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों आपे भाल, गुरमुख साचे मात जगांयदा। देवे नाम सच्चा धन माल, चोर यार लुट्ट कोए ना लै जांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, गुरमुखां सच ख़ज़ाना आप लुटांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोई ना पांयदा। आपणी घाल आपे घाल, गुर गोबिन्द आपणा खेल खिलांयदा। गुरमुख साचे मात जगाउणा, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सम्मत चौदां वेख वखाउणा, लक्ख चुरासी जोड़ जुड़ाईआ। नौ दस ग्यारां बीस तीस चार मेल मिलाउणा, चार चार करे कुड़माईआ। राग छतीसा भेव खुलाउणा, अञ्जील कुराना मूल चुकाईआ। वेद पुराण रहिण ना पाउणा, पंडत पांधा मस्तक तिलक ना
कोई लगाईआ। मक्का काअबा सीस ना किसे झुकाउणा, दो दोआबा दए दुहाईआ। हक्क जनाबा पारब्रह्म अबिनाशी करते आप अख्वाउणा, इक्क अमाम शब्द करे वड्याईआ। तालब तल्ब आप अख्वाउणा, साचा सालस इक्क हो जाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ख़ालस ख़ालसा आप बणाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका धाम बहाईआ। सम्मत वीह सौ सोलां लेख लिखाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। धुर संदेश जीव जन्त सुनाउणा, साध सन्त रिहा जगाईआ। सम्मत सतारां खेल खिलाउणा, अग्नी तत्त लड़े लड़ाईआ। अट्ठ अठारां वहिण वहाउणा, जल जल रूप सर्ब समाईआ। सम्मत उन्नी मुस्लिम सुन्नी रहिण ना पाउणा, ईसा मूसा ख़ाली ख़ीसा इक्क वखाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा निहकलंक कल डंक वजाउणा, एका शब्द करे जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सर्ब उठाउणा, दिल्ली दरबारे चरन छुहाउणा, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। पन्दरां कत्तक लेख लखाउणा, जगत भुलेखा भरम कढाउणा, औलीआ पीर शेख़ा मेट मिटाउणा, एका वरन सर्ब लोकाईआ। एका अलक्ख जीव जन्त साध सन्त सत्त दीप जगाउणा, पुरख अकाल दीन दयाल एका इष्ट वखाईआ। पंचम राज साचा जोग कमाउणा, जुगत जोग जगत प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। स्यासत वरासत किसे दी रहिण ना पाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल अगम्म अपर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मात धर, गुरमुखां चुकाए चुरासी डर, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिगुर पूरा सद मेहरवान, सति पुरख निरँजण एकउँकारया। गुरमुखां देवे नाम निधान, लोकमात ल्ए अवतारया। शब्द जणाई धुर फ़रमान, एका अक्खर नाम पढ़ा रिहा। चरन धूढ़ बख्शे सच अशनान, दुरमति मैल गवां रिहा। राग सुणाए साचा कान, अनहद धुन उपजा रिहा। दरगाह साची देवे माण, राए धर्म फंद कटा रिहा। आवण जावण लक्ख चुरासी छुट्टे काण, मात गर्भ फंद कटा रिहा। एका बख्शे पद निरबान, हरि सज्जण मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक्क समझा रिहा। सतिगुर साचा पुरख करतार, हरि साचा वड वड्याईआ। जन भगतां करे मात प्यार, नित नवित्त खेल खिलाईआ। मनमुखां मारनहारा मार, जुग जुग देवे जगत सज़ाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, दोवें धार रिहा वखाईआ। गुरमुख विरले लाए पार, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। मूर्ख मूढ़्हे सुत्ते पैर पसार, गुर का रूप दिस ना आईआ। सुरत शब्द ना कोई अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला सहिज सुभाईआ। सतिगुर पूरा हरि समरथ, हरिजन वेख वखांयदा। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणी दया कमांयदा। इक्क कराए पूजा पाठ, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। एका तीर्थ एका तट्ट, एका घाट वखांयदा। दुरमति मैल देवे कट्ट, हउमे रोग गवांयदा। दीपक जोती लट लट, मस्तक थाल आप
जगांयदा। वसणहारा घट घट, गुरमुख सोए मात उठांयदा। भाग लगाए काया मट्ट, कंचन गढ़्ह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, अन्दर मन्दिर मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा अन्दर वड़, गुरमुख ल्ए जगाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, दिस किसे ना आईआ। सन्त सुहेले आपे ल्ए फड़, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। दरस दखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, एका करे पढ़ाईआ। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, दूसर हट्ट ना किसे वकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा हरि भगवान, देवणहारा जीआ दान, जीआ दाता आप हो जाईआ। जीआ दाता पुरख बिधाता, पारब्रह्म पुरख सुल्तानया। आपे पिता आपे माता, आपे वेखे बाल निधानया। आपे देवणहारा साची दाता, आपे बख्शे चरन ध्यानया। आपे मेटे रैण अन्धेरी राता, आपे तेज प्रकाश करे कोटन भानया। आप चढ़ाए आपणे राथा, पार कराए दो जहानया। सतिगुर पूरा सगला साथा, सगला संग निभानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे हरि मेहरवान, आपणे दर करे परवानया। आए दर होए परवान, जिस जन नेत्र लोचण दर्शन पाया। अन्तिम मेला वाली दो जहान, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाया। सो पुरख निरँजण रसना जिह्वा गाण, हँ ब्रह्म मेल मिलाया। सोहँ शब्द सतिजुग प्रधान, साचे साचा मार्ग लाया। आप झुलाए हरि निशान, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाया। चारे खाणी कर परवान, चारे बाणी विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाया। सतिगुर पूरा हरि गोबिन्द गोपाल, दीनां नाथ दीन दिआलया। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द गले लगाए साचे लाल, दो जहान करे प्रितपालया । गहर गम्भीर सागर सिन्ध अमृत भरया साचा ताल, भर प्याए नाम प्यालया। दाता दानी सदा बख्शिंद तोड़णहारा जगत जंजाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए साचा घर, सचखण्ड दुआरा इक्क परवानया। सचखण्ड दुआरा हरि हरि खोल्ह, गुरमुखां राह वखांयदा। गुर नानक तेरां तेरां तोले तोल, तेरा तेरी झोली पांयदा। सोहँ अक्खर आपणी रसना बोल, नाम सति मन्त्र जगत दृढ़ांयदा। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण वजाए साचा ढोल, एका डंका हथ्थ उठांयदा। लक्ख चुरासी राउ रंकां जीवां जन्तां कढ्ढे पोल, घट घट अन्दर फोल फुलांयदा। हरि का भेव ना पाए कोई पंडत पांधा रौल, ज्ञान ध्यान ना कोए समझांयदा। गुर गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा आपणा करे कीता पूरा कौल, वेला अन्त सन्त कन्त भगवन्त आप सुहांयदा। लक्ख चुरासी सुत्ती रही अनभोल, माया पर्दा कोए ना लांहयदा। मनमति करया जगत जग घोल, फड़ बांह ना कोए छुडांयदा।
सम्मत चढ़या वीह सद सोल, सोलां सोलां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा एका हरि, गुरमुख साजण जाए तार, तारनहार पुरख समरथ, गुरमुख रक्खे दे कर हथ्थ, दो जहानां हरि मेहरवाना बेड़ा पार करांयदा।
११ सावण २०१६ बिक्रमी पिण्ड भूंडर
हरि सतिगुर सच्चा दीन दयाल, बेअन्त बेअन्त बेअन्तया। लोकमात बण दलाल, गुरमुख तारे साचे सन्तया। जगत जुग अवल्लड़ी चाल, खेले खेल श्री भगवन्तया। जन भगतां देवे नाम सच्चा धन माल, आप आपणी दया कमन्तया। गुरसिख साजण घालण साची घाल, एका भगती नाम दृढ़न्तया। फल लगावे काया डाल्ह, अमृत मेवा इक्क खवन्तया। तोड़नहारा जगत जंजाल, सिर समरथ हथ्थ रखन्तया। दिवस रैण करे प्रितपाल, नेड़े दूर वेख वखन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलन्तया। मेलणहारा सर्ब जीअ दाता, पारब्रह्म गुर करतारया। गुरमुख विरले बख्शे चरन नाता, चरन प्रीती इक्क वखा रिहा। सदा सहाई पिता माता, पूत सपूता गले लगा रिहा। देवणहारा साची दाता, नाम वस्त झोली पा रिहा। मेटे रैण अन्धेरी राता, जग बंधन तोड़ तुड़ा रिहा। रसना गाई हरि हरि गाथा, गोबिन्द मेला मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। हरिजन सच्चा दासन दास, सेवक सेव वड्डी वड्याईआ। हरि हरि हिरदे रक्ख वास, निज आत्म ब्रह्म जणाईआ। जोती नूर नूर प्रकाश, दीवा बाती इक्क जगाईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना रहे गाईआ। पावे सार पृथ्मी आकाश, पतित पावण वड वड्याईआ। हरिजन ना होए कदे उदास, आदि जुगादी वेख वखाईआ। सन्तन मीता दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा लेखा रिहा चुकाईआ। गुरमुख लेखा हरि चुकाउणा, आपणी दया कमांयदा। पूर्ब लहिणा झोली पाउणा, नेत्र नैणां दरस दखांयदा। आत्म मध जाम प्याउणा, एका रस वखांयदा। शब्द सुर ताल वजाउणा, एका राग अल्हांयदा। काग हँस आप बणाउणा, एका मोती चोग वखांयदा। पिछला दाग़ आपे लौहणा, साचे मार्ग आपे पांयदा। चरन धूढ़ी मजन माघ आप कराउणा, दर घर साचे फेरा पांयदा। जगत तृष्ना अग्ग बुझाउणा, सांतक सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। वेखणहारा हरि भगवान, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर वेखे मार ध्यान, कलिजुग अन्तिम दाता बेपरवाहीआ। एका देवे धुर फ़रमान, साची सिख्या नाम पढ़ाईआ। सोहँ मन्त्र कर प्रधान, चतुर सुजाण जगत तराईआ। नारी पुरख सारे गाण,
पुरख पुरखोतम मेल मिलाईआ। साचा मन्दिर वेख मकान, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे अन्दर वड़, आपणी सदा आप लगाईआ। उच्ची सदा देवे बांग, एका नाअरा लांयदा। इक्क सुणाए साचा राग, एका कलमा आप सुणांयदा। सो पुरख निरँजण मारे वाज, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्च महल्ल अटल मुनार, गुरमुख सज्जण पाए सार, गीत गोबिन्द इक्क अल्हांयदा। गीत गोबिन्द सच्ची धुन्कार, गुर पूरे हथ्थ रखाईआ। आप आपणी किरपा धार, गुरमुखां झोली रिहा भराईआ। साची सिख्या विच संसार, गुरमति इक्क समझाईआ। चरन प्रीती भगत अधार, जगत जुगत वड्याईआ। देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख सज्जण जाए तार, कलिजुग तारे फड़ फड़ बाहींआ। नेत्र लोचण नैण दिस ना आए विच संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, घर साचा वड वड्याईआ। गुरमुख नाम भण्डारा वण्ड, गुर सतिगुर दया कमांयदा। पल्ले बन्न्हे नाम गण्ढ्ढ, सच ख़ज़ाना इक्क वखांयदा। नंगी होवे ना मात कण्ड, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। भेख पखण्डा देवे दण्ड, नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठांयदा। पावे सार विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजांयदा। लक्ख चुरासी खण्ड खण्ड, धीरज धीर ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, एका नाम तार सितार हिलांयदा। नाम सितार साची सुर, गुरमुख काया आप हिलाईआ। गुर चरन प्रीती गया जुड़, मेल मिल्या सहिज सुभाईआ। लेखा सतिगुर जाणे धुर, दूसर होर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभाईआ। सगला संग आसा मनसा पूर, गुरमती मति दृढ़ांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या सिख समझांयदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, मस्तक टिक्का जोत ललाटी डगमगांयदा। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, जगत ललारी ना कोए चढ़ांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस जन आपणा मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा दाता दानी सूर, सूरबीर आप अख्वांयदा। सर्ब कल आपे भरपूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा देवे वर, तन गहिणा बस्त्र पहनांयदा। तन बस्त्र शब्द अपार, गुरमुख गुर पाया। गुर मीता सज्जण मुरार, धुर लेखा वेख वखाया। लोकमात करे प्यार, घर मन्दिर इक्क सुहाया। इक्क इकल्ला ल्ए उभार, एका बंस सुहाया। जीवां जन्तां मारे मार, मारनहारा बेपरवाहया। घनक पुर वासी हो त्यार, निरगुण जोती आपणी आप जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तर आत्म
वेखे मार ध्यान, आप आपणी दया कमाया। दयानिध गहर गुण सागर, गुर गुर नाउँ धराईआ। गुरमुखां कराए नाम वणज बण सौदागर, साचा हट्ट खुल्हाईआ। भाग लगाए काया गागर, रत्न अमोलक हीरा विच रखाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चार कुन्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी पावे हिस्सा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी वंड आपे रिहा वंडाईआ।