११ सावण २०१६ बिक्रमी बीबी प्रीतो दे घर दया होई पिण्ड मदरसा ज़िला फ़िरोज़पुर
टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल, गुण गहर गम्भीर अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपार, आपणी आप करांयदा। भगत वछल सद कृपाल, करता पुरख नाउँ धरांयदा। हरिजन वेखे साचे लाल, साचा मेवा अमृत फल खवांयदा। सतिगुर सूरा बण दलाल, लोकमात पार करांयदा। जो जन घालण रहे घाल, पूर्ब लेखा झोली पांयदा। तोड़णहारा जगत जंजाल, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा मेल मिलांयदा। जगत टुट्टी देवे गंढ्ढ, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। एका अक्खर नाम देवे वण्ड, आपणी भिच्छया आपे पाईआ। काया सीतल पाए ठण्ड, सांतक सति सरूप वखाईआ। जगत विकारा तोड़ घमण्ड, एका रंगण रंग रंगाईआ। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा जो जन गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। टुट्टी गंढ्ढे हरि गोबिन्द, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द, साची सिख्या सिख समझाईआ। हरिजन उपजाए आपणी बिन्द, सुत्त नादी नाउँ धराईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, साची वस्तू झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द करे कुड़माईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, हरिजन साचे वेख वखांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा मेल मिलांयदा। आत्म दरसी दरस महान, दर दुआरा इक्क वखांयदा। नाता तुट्टे जगत जहान, घर साचा इक्क सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्तान, सतिगुर पूरा इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लेखे लांयदा। आया दर हरि निरँकार, निरगुण जोती नूर जगाईआ। बिरध बालां जाए तार, जो जन आए सरनाईआ। अन्तिम वार ना होए ख्वार, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। जगत बुढेपा तुट्टा नाता, हरि सतिगुर आप तुड़ांयदा। रसणा गाउणा साचा जापा, सोहँ नाम जपांयदा। मेट मिटाए तीनों तापा, अग्नी तत्त ना कोए तपांयदा। मेल मिलाए साचे बापा, पिता पूत एका गोद
सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे दर, साचा दरसी दरस वखांयदा। जगत बुड़ेपा निभया तोड़, हरि साचा वेख वखानया। अन्तिम चाढ़्हे आपणे घोड़, पार कराए दो जहानयां। सतिगुर पूरा बन्दी छोड़, तोड़े बन्द खेल महानया। अन्तिम वेले जाए बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल श्री भगवानया। पंज तत्त तत्त प्यार, त्तत्व तत्त रिहा तजाईआ। बल छुटकया सर्ब संसार, नेत्रहीण जोत खिचाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, खेले खेल बेपरवाहीआ। जो जन चरन सरन सीस धरे दस्तार, सीस जगदीश लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जगत गुरदेव, एका एकउँकारया। जन भगतां लावे आपणी सेव, आप आपणा खेल खिला रिहा। एका अमृत आत्म नाम देवे मेव, साचा फल खुआ रिहा। गुरमुख गुरसिख गाए रसना जिह्व, एका सिख्या सिख समझा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे लड़ हरिजन फड़, आपे बंध बंधा ल्या।
१२ सावण २०१६ बिक्रमी तेजा सिँघ दे घर दया होई पिण्ड सादक ज़िला फ़िरोज़पुर
आदि जुगादी इक्क इकल्ला एकउँअंकार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, जोती नूरी करे रुशनाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर वड वड्याईआ। आदि निरँजण भेव न्यार, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। निरगुण रूप अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप अख्वाईआ। थिर घर वसे सच दुआर, दर साचा इक्क सुहाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। नूरो नूर नूर उज्यार, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ रखाईआ। अबिनाशी करता हरि निरँकार, आदि जुगादि समांयदा। खेले खेल सिरजणहार, आप आपणी खेल खिलांयदा। निरगुण रूप निराकार, दिस किसे ना आंयदा। सुहाए साचा बंक दुआर, सचखण्ड दुआरा वेख वखांयदा। अलक्ख अलक्खणा अलक्ख करे इक्क जैकार, एका नाअरा लांयदा। अगम्म अगम्मड़ा धाम अपार, आप आपणा थान सुहांयदा। समरथ पुरख कल करतार, करनी करता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला उच्च अगम्म अथाह, बेपरवाह पारब्रह्म अख्वांयदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वाईआ। आपे खेले खेल तमाशा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे पाए आपणी रासा, आपे वेख वखाईआ। आपे दासी आपे दासा, सेवक सेवा आप कमाईआ। आपे निरगुण जोत प्रकाशा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे पृथ्मी
आप आकाशा, गगन मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड करे निवासा, लोआं पुरीआं सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकउँअंकार, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। अलक्ख अगोचर बेअन्त बेपरवाह, एका एक परवरदिगारया। नूरो नूरी नूर ख़ुदा, इलाही नूर आप अख्वा रिहा। आपे खेले खेल बेपरवाह, आप आपणा वेस वटा रिहा। एका बणे आप मलाह, आपणा बेड़ा आप चला रिहा। आपे देवे सच सलाह, सिफ्त सलाही नाउँ धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहा रिहा। सचखण्ड दुआरा धुर दरबारा, हरि हरि आप सुहांयदा। निरगुण बाती कर उज्यारा, साचा दीपक इक्क जगांयदा। इक्क इकल्ला निराकारा, निरगुण आपणा धाम सुहांयदा। शाहो भूप सच्चा सिक्दारा, शाह सुल्तान इक्क अख्वांयदा। ना कोई दीसे होर पसारा, ना कोई संग रखांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, ना कोई मेल मिलांयदा। ना कोई सुत्त ना कोई दारा, पिता पूत ना कोए अख्वांयदा। ना कोई मन्दिर दिसे चार दीवारा, ना कोई रचन रचांयदा। ना कोई शब्द ना जैकारा, ना कोई नाअरा लांयदा। ना कोई सन्त ना दुलारा, ना कोई प्यार वखांयदा। ना कोई गुर ना अवतारा, ना कोई वेस वटांयदा। ना कोई रवि ससि दिसे सितारा, आकाश प्रकाश ना कोई सुहांयदा। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दिसे डूँघी गारा, जल थल ना कोए रखांयदा। ना कोई ज़िमीं अस्मान दिसे पाड़ा, मण्डल मण्डप ना कोई सुहांयदा। ना कोई विष्न करे आकारा, बाशक सेज ना कोए हंढांयदा। ना कोई ब्रह्मा वेद विचारा, चारे मुख ना कोए सलांहयदा। ना कोई शंकर गल पाए हारा, हथ्थ त्रसूल ना कोए उठांयदा। ना कोई करोड़ तेतीसा अमृत मंगे धारा, सुरपति राजा इन्द ना कोए अख्वांयदा। ना कोई गण गंधर्ब राग वजाए सितारा, किन्नर यच्छप ना कोए बणांयदा। ना कोई त्रैगुण करे पसारा, रजो तमो सतो ना कोए उपांयदा। ना कोई पंचम करे प्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना कोए उपांयदा। ना कोई लक्ख चुरासी कर उज्यारा, घर घर विच दीप ना कोए जगांयदा। ना कोई खोल्हे नौ दुआर किवाड़ा, पंचम धाड़ ना कोए वखांयदा। ना कोई नार कन्त भतारा, साची सेज ना कोए हंढांयदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला एकउँअंकारा, आपणी कल वरतांयदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी भेव न्यारा, आप आपणा रूप ना कोई वखांयदा। आदि शक्ती खेल न्यारा, आप आपणी खेल खिलांयदा। ना कोई खड़ग खण्डा तेज कटारा, चण्ड प्रचण्ड ना कोए उठांयदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान जोद्धा सूरबीर दिसे बली बलकारा, बलधारी ना कोए अख्वांयदा। ना कोई राम सीता करे प्यारा, रावण गढ़्ह ना कोए तुड़ांयदा। ना कोई वेद व्यासा बणे लिखारा, वराह रूप ना कोए धरांयदा। ना कोई शास्त्र सिमरत करे प्यारा, अनभव ना कोए जणांयदा।
ना कोई कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, जगत बंसरी ना कोए वजांयदा। ना कोई सईआं मंगलचारा, ना कई नाच नचांयदा। ना कोई गीता ज्ञान दए अधारा, अठारां ध्याए ना कोए उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि न अन्ता हरि भगवन्ता, एका एक एक अख्वांयदा। एका एक इक्क इकल्ला, हरि साचा वड वड्याईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटला, उच्च महल्ल अटल अटार निरगुण बैठा जोत जगाईआ। सचखण्ड वसे सच निरँकार, घर साचे सोभा पाईआ। कर्म धर्म ना कोए विचार, गोत वरन ना कोए जणाईआ। तरनी तरन भेव न्यार, तारनहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। आपे साजण हरि हरि आपे मीता, आपे खेल खिलांयदा। आपे बैठा रहे इक्क अतीता, त्रैगुण माया विच ना आंयदा। आपे ठंडा आपे सीता, अग्नी तत्त ना कोए रखांयदा। आपे पतित आपे पुनीता, पतित पापी आप तरांयदा। आपे हस्त आपे कीटा, अनडीठा रूप वटांयदा। आपे परखणहारा नीता, आपे वेख वखांयदा। आपे मिट्ठा कौड़ा रीठा, अमृत फल आप खुवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्सया साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण साचा सच सुहाईआ। खेले खेल सर्ब घट वासन, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। पावे सार पृथ्मी आकाशन, अकल कल वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर साची रासन, आप आपणी रिहा रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण बैठा साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि सुहंदड़ा, इक्क इकल्ला एक ओंकारया। थिर घर साचा वेख वखंदड़ा, पारब्रह्म रूप अगम्म अपारया। निरगुण जोती दीप जगन्दड़ा, आदि जुगादि रहे उज्यारया। सच सिँघासण इक्क सुहंदड़ा, आप आपणा आसण ला रिहा। चोबदार ना कोए वखंदड़ा, दर दरबान ना कोए दसा रिहा। आपणी कल आप वरतन्दड़ा, अकल कल धारी नाउँ रखा ल्या। आपणा हुक्म धुर फ़रमान आप चलंदड़ा, आपे हुक्म जणा रिहा। शब्द सरूपी साचा सुत्त इक्क उपजंदड़ा, आपणी गोदी आप उपजा रिहा। आपणा भाणा हरि समझंदड़ा, लेखा लेख ना कोए जणा रिहा। लोआं पुरीआं रचन रचन्दड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा ल्या। शब्द डोरी इक्क बधन्दड़ा, तन्दन तन्द इक्क उठा ल्या। पृथ्मी आकाश खेल खिलंदड़ा, आप आपणी आण तका ल्या। विष्न रूप आप अख्वंदड़ा, निरगुण सरगुण नाउँ धरा ल्या। ब्रह्मा लेखा आप लिखंदड़ा, नाभी कँवल आप आपणा फुल्ल खिला ल्या। आपे चारे वेदां भेव खुलंदड़ा, एका शब्द सुणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा नाउँ धरा रिहा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष, शंकर रूप आप वटाईआ। आपे करे घर सच आदेस, आपणी अलक्ख आप जगाईआ। आपे देवणहारा
नर नरेश, आपणी झोली आप भराईआ। आपे धारे आपणा भेस, वेस अनेका आप कराईआ। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग हंढाईआ। आपे आप आपणा रिहा वेख, आप आपणा नेत्र रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल अपार, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अकाल हरि समरथ, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। आपे जाणे महिमा अकथ, अगाध बोध आप आपणा भेव खुल्हाईआ। आपे देवे आपणी वथ्थ, आपणी झोली आप भराईआ। आप निभावे आपणा साथ, सगला संग सर्ब रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे साचा वर, त्रैगुण रचन रचाईआ। त्रैगुण तेरा साचा मेला, हरि हरि मेल मिलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेल खेला, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वेस वटांयदा। निरगुण बणया सज्जण सुहेला, सरगुण नाउँ धरांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त कर प्यार, निरगुण बाती कर उज्यार, रक्त बूंद साची वेख वखांयदा। पंज तत्त तत्त मुनारा, हरि हरि आप उपाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपारा, वेद कतेब भेव ना राईआ। मन मति बुध दए सहारा, आप आपणा अंग कटाईआ। घर विच घर महल्ल उसारा, घर बैठा सेज वछाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, धुन अनादी ताल वजाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, सर सरोवर इक्क भराईआ। निरगुण जोत कर उज्यारा, काया मन्दिर करे रुशनाईआ। आत्म सेजा खेल अपारा, घर बैठा साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल काया साचे घर, घर विच वेख वखाईआ। काया मन्दिर नौ दर, दर दर वेस वटाया। पंज तत्त विकारा भर, हउमे गढ़्ह सुहाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार फड़ाया लड़, आसा तृष्ना ल्ए प्रनाया। डूँघी भँवरी बैठा वड़, दिस किसे ना आया। सुखमन नाड़ी वेखे खड़, हरिजन साचे राह तकाया। जिस जन फड़ाए आपणा लड़, आप आपणी दया कमाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता ना कोई सीस ना कोई धड़, हर घर बैठा जोत जगाया। अग्नी हवन ना जाए सड़, माटी ख़ाक ना कोए दबाया। जगत विद्या ना रिहा पढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाया। निरगुण जोती नूर उजाला, हरि हरि आप अख्वांयदा। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाला, आदि पुरख खेल खिलांयदा। वसे सच सच्ची धर्मसाला, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखांयदा। आपे काल आपे महांकाला, प्रितपाला आप अख्वांयदा। आपे बणे जुग जुगन्त दलाला, लोकमात वेस वटांयदा। हरिजन वेखे साचे लाला, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। देवे नाम सच्चा धन माला, सच ख़ज़ीना इक्क वखांयदा। फल लगाए पंज तत्त काया डाला, अमृत मेवा मुख खुवांयदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका गुर, लेखा जाणे लिख्या धुर, दूसर कोए भेव ना पांयदा। हरि का भेव आदि अभेदा, अन्त कोए ना पाईआ। ब्रह्मा लिख लिख थक्का चारे वेदा, गणत गणी ना जाईआ। कोटन कोटि गा गा थक्के जिह्वा, जिह्वा गुण ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेवा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। आदि शक्ति वड देवी देवा, देव आत्मा रूप वटाईआ। आपे जाणे आपणी सेवा, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, पुरख अकाल करांयदा। अजूनी रहित निरगुण धार, मात गर्भ फेरा ना पांयदा। अकाल मूर्त नूर अपार, नूरो नूर नूर समांयदा। निर्भय वसे आप करतार, भउ विच सर्ब रखांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात नाउँ धरांयदा। आपणे नाउँ कर जैकार, नर निरँकारा आप अख्वांयदा। वसे नगर खेड़े सच ग्राउँ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लांयदा। सन्तन मीता कर प्यार, इक्क अतीता दरस दखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण दाता बेपरवाह, एका एक ओंकारया। सरगुण बणे जगत मलाह, गुर गुर रूप वटा रिहा। शब्द सरूपी पकड़े बांह, नाम नामा लड़ फड़ा रिहा। हरिजन हँस बणाए काँ, माणक मोती चोग चुगा रिहा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, सतिगुर पूरा आप अख्वा रिहा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, जुग जुग बेड़ा आप तरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत वछल वछल गिरधार, खेले खेल विच संसार, सगला संग आप निभा रिहा। भगतन मीता सगला संग, हरि हरि आप निभाईआ। आपे आत्म सेजा सुत्ता सच पलँघ, घर घर विच आसण लाईआ। आपे अनहद ताल वजाए मृदंग, पंचम सखीआं राग अल्हाईआ। आपे अमृत धारा जाणे गंग, निझर झिरना आप झिराईआ। आपे नौ दुआरे रिहा लँघ, टेडी बंक पार कराईआ। आपे सुरती शब्दी डोरी बन्न्हे पतंग, आकाश आकाश आप उडाईआ। आपे भगतां मंगे जुग जुग दर मंग, दर दरवेश फेरी पाईआ। काया चोली चाढ़्हे मजीठी रंग, उतर कदे ना जाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, भूत भविख्त रिहा समझाईआ। अस्व घोड़े कसे तंग, शाह सवार फेरा पाईआ। लोआं पुरीआं आपे लँघ, ब्रह्मा विष्न शिव उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वजाए मृदंग, नाम सितार इक्क हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वस्सया सदा संग, सगला साथ आप रखाईआ। भगतन मीता हरि भगवन्त, हरि सज्जण सच तरांयदा। हरिजन वेखे साचे सन्त, जुग जुग मेल मिलांयदा। मेल मिलावा नारी कन्त, आत्म सेजा सच हंढांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग, बसन्त, नाम रंगन इक्क रंगांयदा। आदि जुगादि महिमा अगणत, हरि का भेव कोए ना पांयदा। आपे जाणे आपणा शब्द आपणा
मंत, आपे आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी आप अख्वांयदा। शब्द अनादी धुन जैकारा, हरि साचा सच उपजाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आप सुणाईआ। आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, अन्दर बाहर आप हो जाईआ। आपे वस्सया अन्ध अँध्यारा, बैठा मुख छुपाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, गुर इष्ट आप हो जाईआ। पुरख अबिनाशी पाए सारा, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जन भगतां खोल्हे एका दर, आप आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धराईआ। जुग करता हरि करनेहारा, जुग जुग करदा आया। निरगुण सरगुण खेल अपारा, निरगुण सरगुण नाउँ धराया। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, त्रेता आपणा वेस वटाया। द्वापर करया पार किनारा, भेव किसे ना आया। कलिजुग खेले खेल अगम्म अपारा, आप आपणा नाउँ धराया। ईसा मूसा दए अधारा, एका कलमा नबी सुणाया। हक्क हकीकत खेल न्यारा, महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला एका रूप दरसाया। आपे वस्सया सच महल्ला, नूरो नूर नूर रुशनाया। बेऐब ख़ुदा पकड़या पल्ला, दस्तगीर वेस वटाया। आपणी जोती आपे रला, आपणा नाअरा आपे लाया। मुकामे हक्क फड़या पल्ला, लाशरीक इक्क ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर हरि निरँकार, आपणी कल वरतांयदा। करे प्यार मुहम्मदी यार, चार यारी वेख वखांयदा। अल्ला राणी दए अधार, एका हुक्म सुणांयदा। कायनात पावे सार, चार कुन्ट सेवा लांयदा। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, एका हट्ट वखांयदा। चौदां लोकां वस्सया बाहर, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा कर अमाम, दहि दिशा वेख वखांयदा। दहि दिशा हरि हरि धार, आपणी आप चलाईआ। एका नाअरा कर त्यार, एका सबक पढ़ाईआ। आपे पावणहारा सार, आपे वेख वखाईआ। आपे निरगुण जोती कर उज्यार, नानक नाम वज्जी वधाईआ। सतिनाम वणज वपार, चार वरनां रिहा कराईआ। ऊच नीच राउ रंक सोहे इक्क दुआर, राज राजानां एका धाम बहाईआ। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। एका बख्शे हरि चरन प्यार, गुरमति इक्क समझाईआ। कागद कलम लिख लिख गई हार, मस बनास्पत रही शरमाईआ। चुक्के भार ना चौदां भार, भाग आपणा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। नानक निरगुण नाउँ रक्ख, हरि आपणी कल वरतांयदा। सरगुण रूप हो प्रतक्ख, लोकमात फेरा पांयदा। गुरमुख सज्जण ल्ए रक्ख, ठग्ग ठगोरी ना कोए पांयदा। जूठ झूठ पाए नथ्थ, चारों कुन्ट फिरांयदा। मिल्या मेल पुरख समरथ, घर साचा बंक सुहांयदा। हरि की महिमा कथनी अकथ, कथ कथा आप सुणांयदा। कलिजुग उपजाया साचा रथ, चार
वरनां आप चढ़ांयदा। लहिणा देणा चुकाया तीर्थ अठसठ, घर साचा इक्क वखांयदा। एका पूजा एका पाठ, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। एका धीरज एका सति, एका जति वखांयदा। एका जाणे मित गति, गति मित आपणे हथ्थ रखांयदा। पारब्रह्म जोत जगाए नित नवित्त, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जन भगतां करे साचा हित्त, हित्तकारी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती दस अवतार, गोबिन्द बन्न्हे्ह साची धार, पुरख अकाल मीत मुरार, सुत्त दुलारा नाउँ धरांयदा। सुत्त दुलारा गुर गोबिन्द, अकाल पुरख वड्डी वड्याईआ। प्रगट होया गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। आपे मेटे सगली चिन्द, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। गुरसिख उपजाए आपणी बिन्द, पंचम मीता पंचम मेल मिलाईआ। अमृत धार देवे सागर सिन्ध, नाम खण्डे पौहल छकाईआ। सिँघां मेटी सगली चिन्द, चिन्ता चिखा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गोबिन्द मेला हरि करतार, हरि हरि विच आप समांयदा। इक्क सुहाया बंक दुआर, गुर दर मन्दिर सोभा पांयदा। निरगुण जोती अगम्म अपार, दिवस रैण डगमगांयदा। अमृत बूंद स्वांती ठंडी ठार, ठाकर करता आप प्यांअदा। मेल मिलावा कलिजुग धार, कूड़ा बंधन तोड़ तुड़ांयदा। साचा सज्जण मीत मुरार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। तेरा रूप अपर अपार, हरि हरि रंग रंगांयदा। कलिजुग अन्तिम करना पार, बेड़ा तेरे हथ्थ फड़ांयदा। गुर गोबिन्द बण लिखार, सिँघ सिँघ एह फ़रमांयदा। कलिजुग अन्तिम होणे विभचार, नारी कन्त ना कोए हंढांयदा। ना कोई दीसे सच सिक्दार, राज राजाना ना कोए अख्वांयदा। मात पित ना कोए प्यार, धी भैण ना कोए बणांयदा। ना कोई सज्जण दिसे विच संसार, ठग चोर यार सर्ब वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे साचा वर, आपे लेखा लेख लिखांयदा। लेखा लिख्या साचा तत्त, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी उब्बल रत, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साधां सन्तां लथ्थे पति, श्री भगवान ना कोए मिलाईआ। खड़ग खण्डा फड़ हथ्थ, सूरबीर ना कोए अख्वाईआ। पंच विकारा पाए नथ्थ, जीव जन्त होए हल्काईआ। सृष्ट सबाई भुल्ले गुर गुरमति, मनमति करे लड़ाईआ। आत्म बीज ना बीजे कोई साचे वत, नाम बीज ना कोए बिजाईआ। मायाधारी भरया खत, झूठा वणज कराईआ। किसे ना दिसे धीरज जति, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। सतिनाम ना किसे कोल वथ, नानक नामा गया समझाईआ। वसणहारा घट घट, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। वेसवा घर बणे तीर्थ अठसठ, धीआं भैणां रहे तकाईआ। पंडत पांधा कोई ना करे पूजा पाठ, जूठा झूठा मस्तक तिलक लगाईआ। गुर दर मन्दिर वेखे हाट, गुर का नाउँ हट्टो हट्ट विकाईआ। कोई ना उतारे पूरे घाट, घर घर बैठण
धूंणीआँ लाईआ। कलिजुग नेड़े आई वाट, एका ढईया विच रखाईआ। गुर गोबिन्द सतिगुर पूरा कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, नीला नीली धारों करे बाहर, कलिजुग वेखे अन्तिम वार, चौथे जुग चौथा पौड़ा पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, रूप अनूप शाहो भूप उच्चा टिल्ला पर्बत साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आदि पुरख खेल खिलाईआ। आदि पुरख हरि खेलणहारा, जुग जुग खेल खिलांयदा। नानक निरगुण ल्या अवतारा, लक्ख चुरासी आप समझांयदा। गुर गोबिन्द सच भण्डारा, अमृत जाम प्यांअदा। लेखा लिखे लिखणहारा, लिख्या लेख ना कोए मिटांयदा। लहिणा देणा चुक्के संग मुहम्मद चार यारा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। चौदां लोकां दए अधारा, सदी चौधवीं वेख वखांयदा। प्रगट होए हरि करतारा, आप आपणा वेस वटांयदा। निहकलंक नाउँ जैकारा, रूप रंग ना कोए वखांयदा। एका जोत नूर कर उज्यारा, शब्दी शब्द चलांयदा। शब्द गुर गोबिन्द मीत मुरारा, पुरख अकाल संग निभांयदा। सम्बल नगरी वसे धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ महल्ल उपांयदा। आपे घड़े भन्ने हरि घड़ण भन्नणहारा, दूसर संग ना कोए रखांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, आप आपणा वेस वटांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। सरसा तेरी साची धारा, गोबिन्द लेखा आप जणांयदा। लक्ख चुरासी उतरे पारा, जिस जन दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता मीत मुरारा, देवे दरस अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। गुरमुख सज्जण मीत प्यारा, गुर सतिगुर साचे भाया। लोकमात करे प्यारा, लक्ख चुरासी विच्चों वेख वखाया। एका बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआया। साचा नाम देवे जगत सहारा, अन्दर मन्दिर आप सुहाया। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, तन गात्रे इक्क लटकाया। पंच विकारे मारे मारा, तिक्खी धार वखाया। जूठ झूठ पार किनारा, साची सिख्या सिख समझाया। गुरमुख साचा सुत्त दुलारा, गुर गोबिन्द वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क खुल्हाया। सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, गुरमुखां मेल मिलन्नया। शब्द अगम्मी आपे बोल, सच सुनेहड़ा आप घलन्नया। काया मन्दिर साचे अन्दर अनहद वजाए साचा ढोल, ढोलक छैणा ना कोए रखन्नया। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, तीजे नेत्र दरस वखन्नया। गुरमुख मक्खण ल्ए विरोल, लक्ख चुरासी छाछ वखन्नया। आपणे तोले साचे तोल, गुर नानक तेरां धार चलन्नया। सतिगुर पूरा आदि जुगादि रहे अडोल, एका एक श्री भगवन्नया। कलिजुग अन्तिम जूठ झूठ कढ्ढण आया पोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे बेड़ा बन्न्हया। गुरमुख तेरा बेड़ा बन्न्ह, गुर सतिगुर भार उठांयदा। लोकमात चढ़या साचा चन्न, दरगाह साची आप सुहांयदा।
एका राग सुणाया कन्न, राग रागनी मुख शरमांयदा। भाग लगाया काया तन, आत्म ब्रह्म जणांयदा। मन मनुआ दित्ता बन्न्ह, दहि दिश उडारी ना कोए लगांयदा। मति मतवाली दित्ता डन्न, माया ममता मोह चुकांयदा। बुध बबेकी कहे धन्न धन्न धन्न गुरसिख धन्न, हरि नामा साचा पांयदा। जनणी जणया साचा जन, जन जनणी लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, एका पुरख अकाल लैणा वर, दूजा दर ना कोए वखांयदा। पुरख अकाल इक्क मनाउणा, सतिगुर सिख्या सच समझाईआ। गुर का शब्द रिदे ध्याउणा, अन्तर हरि लिव लाईआ। दूई द्वैती मेट मिटाउणा, एका रंग रंगाईआ। एका मन्दिर घर सुहाउणा, दूजे शब्द होए कुड़माईआ। तीजा नेत्र इक्क खुलाउणा, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। चौथे पद पद समाउणा, घर चौथे वज्जे वधाईआ। पंचम मीता मेल मिलाउणा, पंचम मोह चुकाईआ। छेवां दर इक्क सुहाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण लेखे लाउणा, लेखा लेख रहे ना राईआ। अट्ठां तत्तां तत्त गवांउणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दिस ना आईआ। नौ दुआरे पन्ध मुकाउणा, नौ रस फिक्के जगत वखाईआ। दस्म दुआरी कुण्डा लौहणा, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। आत्म सेजा साचा पलँघ वछाउणा, फूलण बरख़ा एका लाईआ। सुरत सवाणी सच शृंगार कराउणा, सोलां इच्छया पूर कराईआ। सोलां कलीआं सीस गुंदाउणा, नेत्र नाम कज्जल एका पाईआ। प्रेम मैहन्दी रंग रंगाउणा, साचा सगन मनाईआ। साची सखीआं मिल मिल मंगल गाउणा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। अनन्द मंगल इक्क सुहाउणा, पुरी अनन्द वेख वखाईआ। परमानंद डेरा लाउणा, परम पुरख मेल मिलावा साचा माहीआ। गुरमुख नारी कन्त भगवन्त इक्क हंढाउणा, दुहागण बण दूसर सेज ना कोए हंढाईआ। सचखण्ड दुआरा दर सुहाउणा, दर्द दु:ख भय भञ्जण, दु:ख दर्द दए मिटाईआ। साचा सज्जण इक्क अख्वाउणा, एथे ओथे दो जहानां होए सहाईआ। सिर समरथ हथ्थ टिकाउणा, निवण सो अक्खर ख़िमा ग़रीबी नानक गुर गया समझाईआ । कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत निहकलंक मेल मिलाउणा, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा दर घर साचे सोभा पाउणा, सो पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। हँ ब्रह्म ब्रह्म रंग रंगाउणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। चार वरनां एका रसना गाउणा, एका नाअरा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत निरगुण सरगुण ल्ए वर, जगत जंजाला चुक्के डर, गुर गोबिन्द गुणी गहिंद दरस दखाए अग्गे खड़्ह, आपणे पौड़े आपे चढ़, आप फड़ाए आपणा लड़, लोकमात मार झात, इक्क इकांत मेटे रैण अन्धेरी रात, गुरमुखां देवे साची दात, नाम वस्त अनमोल, नानक कंडे साचे
तोल, आत्म झोली आप भराईआ। हरिसंगत वड वड्याई, हरी हरि हरि हरि वड्डा पाया। हरि शब्द होई कुड़माई, सगला बंधन तोड़ तुड़ाया। साचे घर वज्जी वधाई, घर मंगल एका गाया। सतिगुर मेला चाँईं चाँईं, चातृक तृखा रिहा बुझाया। अन्तिम पार कराए फड़ फड़ बाहीं, गुरमुख सज्जण ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत अंग संग संग अंग अंगीकार आप अख्वाया।