१३ सावण २०१६ बिक्रमी कर्म सिँघ दे घर दया होई पिण्ड पिपली ज़िला फ़िरोज़पुर
अबिनाशी करता हरि मेहरवान, आदि जुगादी एक ओंकारया। निरगुण रूप श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारया। आदि निरँजण खेल महान, जोती नूर डगमगा रिहा। शाहो भूप सच सुल्तान, राज राजान इक्क अख्वा रिहा। वसणहारा सच मकान, इक्क इकल्ला वेस वटा रिहा। ना कोई दूसर दिसे थान, ना कोई रचन रचा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला ल्या। एक ओंकारा हरि निरँकारा, आदि जुगादि समांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना पांयदा। निरगुण जोत कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। वसे घर सच मुनारा, खण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। कमलापाती मीत मुरारा, दर घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण नूर पुरख अकाल, एका रंग समाया। आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध नाम रखाया। आपे चले आपणी चाल, भेव अभेदा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख निरँजण नाउँ रखाया। सति पुरख निरँजण हरि करतारा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी खेल अपारा, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यारा, नूरो नूर नूर समाईआ। आप सुहाए सचखण्ड दुआरा, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अगम्म अगम्म आप अख्वाईआ। अलक्ख निरँजण बोल जैकारा, आपणी अलक्ख जगाईआ। आप सुहाए सच दुआरा, बंक दुआरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर वखाईआ। एका घर सच महल्ला, हरि साचा सच उपजांयदा। पुरख अबिनाशी बैठ इकल्ला, एकओंकारा नाउँ धरांयदा। आपणी जोती आपे बला, आपणा दीपक आप जगांयदा। आपणा फड़े आपे पल्ला, आपणा मेल मिलांयदा। आपे वसे निहचल धाम अटला, उच्च मुनार निंरकार निराकार आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेस अनेका अनक कल धारी आप करांयदा। अकल कल धारी हरि भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ । खेले खेल बेअन्त बेअन्त बेअन्त,
बेपरवाह भेव ना राईआ। आदि जुगादी नारी कन्त, कन्त कन्तूहल आप अख्वाईआ। आप बणाए आपणी बणत, आपणा लेखा आप बणाईआ। आपे आदि आपे अन्त, निरगुण दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपर, बोध अगाध अगाध बोध आप अख्वाईआ। पुरख निरँजण बेपरवाह, एका रंग समांयदा। आप उपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप रखांयदा। आपे पकड़े आपणी बांह, आप आपणा संग निभांयदा। आपे वसे आपणे थाँ, थान थनंतर इक्क वखांयदा। आपे रक्खे आपणी छाँ, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर अकाल मूर्त, अकल कला अख्वाईआ। निरगुण साची सूरत, रेख रंग ना कोए जणाईआ। आदि जुगादी हाज़र हज़ूरत, हर घट बैठा आसण लाईआ। आपणी आसा मनसा आपे पूरत, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। आपे नाद अनादी साची तूरत, धुनी नाद आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता देवे वर, वर घर साचा एका सोभा पाईआ। आपे देवणहारा वर, आपे मंग मंगाईआ। आपे भिच्छया मंगे दर, आपे झोली पाईआ। आपे फड़ाए आपणा लड़, आपे पल्लू गंढ्ढ वखाईआ। आपे आपणे मन्दिर जाए वड़, थिर घर साचा आप सुहाईआ। आपे आपणा दरस दिखाए खड़, निरगुण नूरो नूर डगमगाईआ। आपे आपणी विद्या ल्ए पढ़, ना कोई दूसर करे पढ़ाईआ। आपे वेखे आपणा गढ़्ह, आपे होए सहाईआ। आपणा घाड़ण आपे घड़, आपे रचन रचाईआ। आपे चोटी आपे जड़्ह, फल फुल्ल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप सति सुल्तान हरि मेहरवान, आदि जुगादी इक्क निशान, एकओंकारा कर त्यारा, आपणा आप चलाईआ। सच निशाना सचखण्ड, हरि साचा सच झुलांयदा। पुरख अबिनाशी वंडी वंड, आप आपणी दया कमांयदा। शब्द सरूपी खेल ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं रचन रचांयदा। आपे वसे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लेखे लांयदा। आपे प्रकाश रवि ससि सूरज चन्द, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, आपणा आप करांयदा। थिर घर वसे सच महल्ला, सच सिँघासण आसण लांयदा। आपणे दीपक आपे बला, आपणी जोत आप जगांयदा। आपणा शब्द सच सुनेहड़ा आपे घल्ला, आपे नाम दृढ़ांयदा। आपे करे वल छला, अछल छल धारी नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल, खेल आपणा आप खलांयदा। पुरख अबिनाशी खेल खिलंदड़ा, पारब्रह्म गुर करतार। ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगन्दड़ा, देवे नाम अधार। त्रैगुण माया वेस वटंदड़ा, पंज तत्त करे प्यार। लक्ख चुरासी लेख लखंदड़ा, लेखा जाणे अगम्म अपार। घट
घट अन्दर जोत जगन्दड़ा, निरगुण दीआ कर उज्यार। घर घर विच आप वखंदड़ा, आप आपणी किरपा धार, लोकमात वेस वटंदड़ा, निरगुण सरगुण लै अवतार। हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा, देवे शब्द नाम अधार। कूड़ा नाता तोड़ तुड़ंदड़ा, सच सुच्च करे वरतार। साची सिख्या इक्क समझंदड़ा, गुर मन्त्र नाम प्यार। रसना जिह्वा कथनी कथा आप सुणंदड़ा, आपे गाए गावणहार। भेव अभेदा भेव खुलंदड़ा, दूई द्वैती पर्दा दए उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे उज्यार। निरगुण धार सरगुण रूप, लोकमात वज्जे वधाईआ। सरगुण प्यार सति सरूप, साचे शब्द करे कुड़माईआ। वज्जे डंका चारे कूट, दहि दिशा दए उठाईआ। अमृत आत्म सोमा जाए फूट, निझर धारा मुख चुआईआ। पंच विकार ना सके लूट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। निरगुण सरगुण जाए तुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकउँकार, लोकमाती कर पसार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा, निरगुण नाउँ धरांयदा। घट घट अन्दर महल्ल मुनारा, आपणा आप सुहांयदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, अन्ध अँध्यारा मेट मिटांयदा। धुन अनाद सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठारा, भर प्याला जाम प्यांअदा। सन्त सुहेला हो उज्यारा, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। चेला गुर कर प्यारा, एका दर वखांयदा। साचा भरे नाम भण्डारा, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। आप बणाए जगत वणजारा, एका वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त खेले खेल श्री भगवन्त, भगत भगवन मेल मिलांयदा। भगवन मीता हरिभगत, हरिजन वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे आदि शक्ति, निरगुण जोत नूर इलाहीआ। जुगा जुगन्तर खेले खेल आपणे वक्त, वेला वक्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग रचना आप रचाईआ। जग रचना हरि आपे रच, आपे बणत बणांयदा। आपे निरगुण सरगुण सतिगुर सच्च, सच सच आप दृढ़ांयदा। आपे वसे पंज तत्त काया माटी कच्च, आपे कंचन गढ़्ह सुहांयदा। आपे नौ दुआरे रिहा नच्च, दस्म दुआरी आपे मुख छुपांयदा। आपे गुरमुखां हिरदे जाए रच, आपणी रचना आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला दयानिध गहर गम्भीर, सागर सिन्ध आप अख्वांयदा। गहर गम्भीर हरि गोपाल, भगवन भेव ना राईआ। परवरदिगार नूरी जोत जलाल, नूरो नूर डगमगाईआ। खेले खेल पुरख अकाल, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। मूर्त अकाल वसे सच सच्ची धर्मसाल, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। जुग जुग चलाए आपणी चाल, वेद कतेब भेव ना पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव फल लगाया आपणे डाल, फल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। आपणी घालण आपे रिहा घाल, ना कोई दूसर संग
रलाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पतालां चौदां तबकां वजाए आपणा ताल, चौदां लोकां रिहा सुणाईआ। सत सरोवर मारे इक्क उछाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेखणहारा डूँघा ताल, अन्ध घोर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी शब्द ब्रह्मादी जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। जुग जुग नाउँ रक्ख करतारा, आपणा वेस वटांयदा। आपणे शब्द करे जैकारा, लोकमात सुणांयदा। भगतां कराए सच वणज वणजारा, साची वस्त झोली पांयदा। रंगन रंगे रंग अपारा, रंग मजीठी इक्क चढ़ांयदा। आत्म अन्तर सच हुलारा, आत्म ब्रह्म जणांयदा। पारब्रह्म प्रभ कन्त भतारा, साची सखीआं कन्त मिलांयदा। सुहाए दर सच्चा दरबारा, महल्ल अटल इक्क वखांयदा। इक्क इकल्ला एकउँकारा, निरगुण रूप आसण लांयदा। सति सरूपी साची धारा, सति पुरख निरँजण आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए पारब्रह्म, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। जुगा जुंगतर जाणे आपणा कम्म, करनी करता नाउँ रखाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण रचन रचाईआ। पंज तत्त ना दिसे तन, त्रैगुण माया ना संग रखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना बेड़ा रिहा बन्न्ह, ना कोई देवे संग सालाहीआ। ना कोई राग सुणाए कन्न, राग रागनी कोए ना गाईआ। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, मन्दिर गुरदुआर ना डेरा लाईआ। ना कोई जननी जणया जन, मात पित ना कोए अख्वाईआ। ना कोई घड़े ना देवे भन्न, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपणे अन्दर आपे गया मन्न, आप आपणा मता पकाईआ। आपे देवणहारा डन्न, आपे लेखा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात लै अवतार, गुर पीर आप अख्वाईआ। आपे गुर आप अवतारा, आपे सन्त साध उपजांयदा। आपे नाम आपे शब्द भण्डारा, आपे हरि हरि मात वरतांयदा। आपे भगत भगवन्त करे प्यारा, आपे जीव जन्त वेख वखांयदा। आपे आदि कर पसारा, आपे अन्त ढांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, आपे करोड़ तेतीसा लेखे लांयदा। आपे लक्ख चुरासी करे विचारा, आपे बूझ बुझांयदा। गुरमुख विरले देवे नाम अधारा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। एका बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर अख्वांयदा । खड़ग खण्डा तेज कटारा, साचा नाउँ हथ्थ उठांयदा। दो जहानां मारे मारा, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारा, सत्तां दीपां आप जगांयदा। शाह सुल्तानां करे ख्वारा, राज राजान ना कोए अख्वांयदा। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। निर्धन सरधन रूप करतारा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस मात धर, दर दरवेश नाउँ रखांयदा। दर दरवेश हरि भगवान, जुग जुग वेस वटाईआ। जन भगत दुआरे मंगे दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। खेले खेल पुरख सुल्तान, सतिगुर साचा रूप वटाईआ। आपे राम रमईया हो मेहरवान, आपे कान्हा बंसरी नाम वजाईआ। आपे सतिजुग हो प्रधान, वल छल धारी खेल खिलाईआ। आपे कलिजुग हो मेहरवान, आपणी नईआ नाउँ चलाईआ। आपे जूठ झूठ कर प्रधान, कूड़ी क़िया संग रलाईआ। नाल रलाए पंज शैतान, घर घर करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम धुर फ़रमाना, हरि हरि आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी वेखे राजा राणा, जीआं जन्तां फोल फुलांयदा। आपे वरते आपणा भाणा, हरि भाणे विच समांयदा। जीव जन्त साध सन्त बाल अञ्याणा, दे मति आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि हरि खेल खिलंदड़ा। प्रगट हो विच संसार, जोती जामा भेख वटंदड़ा । एका शब्द नाम जैकार, एका ढोला आप सुणंदड़ा। रागां नादां वस्सया बाहर, आप आपणी खोज खुजंदड़ा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर इलाही नाउँ रखंदड़ा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, दर दरवेश नर नरेश वेस वटंदड़ा। पुरख अबिनाशी एकओंकार, आपणी कल आप वरतन्दड़ा। राम रूप सिरजणहार, साची जोत इक्क जगन्दड़ा। आपे करे मंगलाचार, साची सखीआं वेस वटंदड़ा, आपे ईसा मूसा पाए सार, संग मुहम्मद चार यार, एका रंग रगन्दड़ा। आपे नानक गोबिन्द बन्न्हे धार, पुरख अकाल मेल मिलंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटंदड़ा। जोती जामा हरि हरि पाया, निहकलंक वज्जी वधाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, लक्ख चुरासी रिहा जगाईआ। ब्रह्मा विष्न आप उठाया, शिव शंकर अक्ख खुल्हाईआ। करोड़ तेतीसा दए हिलाया, सुरपति राजा सोया रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कर रुशनाया, एका जोत करे रुशनाईआ। शब्द जैकारा सच्चा नाअरा एका लाया, चार वरनां करे पढ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई रहिण ना पाया, एका ब्रह्म वखाईआ। कूड़ी क़िया पर्दा दए मिटाया, दूई द्वैती गढ़्ह तुड़ाईआ। साची सिख्या इक्क समझाया, साख्यात रूप वटाईआ। सतिजुग साचा आप हंढाया, त्रेते वज्जी वधाईआ। दुआपर तेरा पन्ध मुकाया, कलिजुग जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द मेला मेल मिलाया, घर साचे सोभा पाईआ। पुरख अकाला वेस वटाया, दीन दयाला भेव ना राईआ। जोत ज्वाला विच समाया, आदि शक्ति चरनां विच बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अकल कल धार हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम कल वरताए, हरि साची वड वड्याईआ। जूठा
झूठा हउमे हँगता पंज तत्त विकारा मोह चुकाए, साची रंगन नाम रंगाईआ। एका सिख्या एका भिच्छया नाम अक्खर वक्खर आप पढ़ाए, सो पुरख निरँजण आपणा ढोला आपे गाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ मेल मिलाए, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। जप तप ना कोए कराए, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। गंगा गोदावरी ना कोई नुहावण जाए, चरन धूढ़ इशनान साचा इक्क कराईआ। अठसठ ना फेरा पाए, काया मन्दिर साचे बुत्त सर सरोवर इक्क वखाईआ। पूजा पाठ ना कोए रखाए, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। सोहँ शब्द जो जन रसना गाए, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। कलिजुग बेड़ा पार कराए, वंञ मुहाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। धर्म राए ना दए सज़ाए, चित्रगुप्त ना हिसाब खुल्हाईआ। लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाए, सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, गुरमुख साचे आपणी गोद उठाईआ। आसा मनसा करे पूरा, संसा रोग गंवाईआ। अनहद शब्द अनादी तूरा, तन मन्दिर दए सुणाईआ। नाता तुटे कूड़ो कूड़ा, घर सच होए कुड़माईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़ा, कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का एका लाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, जो जन आए सरनाईआ। काया रंग चढ़ाए गूढ़ा, लोकमात उतर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तारनहार पुरख समरथ, हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तारनहार हरि भगवान, एका एकओंकारया। गुरमुख साजण करे परवान, बख्शे चरन दुआरया। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म जणा रिहा। इक्क वखाए सच निशान, धर्म निशाना हथ्थ उठा रिहा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पाए एका आण, एका हुक्म चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखा ल्या। निहकलंक नाउँ निरँकार, जोती जोत जगाईआ। शब्द डंका अपर अपार, नौ खण्ड रिहा सुणाईआ। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सम्मत सोलां बीस सद दए दुहाईआ। पर्दा उहला दए उतार, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ । बदलया चोला नर निरँकार, निरगुण सरगुण विच समाईआ। बणया तोला विच संसार, लक्ख चुरासी आपणे कंडे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आप आपणा रूप वटाईआ। रूप वटंदड़ा पुरख अकाला, एका जोत जगांयदा। खेल खिलंदड़ा दीन दयाला, भेव कोए ना पांयदा। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखांयदा। संग रखाए काल महांकाला, अकल कल आप वरतांयदा। लक्ख चुरासी वेखे डाल्हा, फल फुलवाड़ी फोल फुलांयदा। चारों कुन्ट वजाए एका ताला, काल नगारा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर फ़रमान, शब्द सरूपी पाए आण, आपणा हुक्म सुणांयदा। साचा हुक्म सच्ची सरकार, विष्नूं विष्न जणाईआ। कलिजुग अन्तिम उठ उठ बल धार, तेरी सेवा साची
लाईआ। निरगुण सरगुण कर आकार, करता करनी रिहा कमाईआ। तेरा भरया हरि भण्डार, तेरा दर सुहाईआ। तेरी लछमी करे प्यार, लाल बस्त्र भूषन रही सुहाईआ। कलिजुग कूड़ा मारे मार, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। रंगण रंग रंग करतार, हरि आपणी आप रंगाईआ। लक्खण दीप कर पसार, आपणी कल रिहा वरताईआ। ब्रह्मा तेरी ब्रह्म धार, कंचन गढ़्ह वखाईआ। कंचन रूप हरि निरँकार, आपणी जोत करे रुशनाईआ। अलक्ख निरँजण खेल अपार, एका नाअरा रिहा सुणाईआ। पुष्कर पाए साची सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सूहा वेस दर दरवेश करतार, एका अल्फ़ी रिहा हंढाईआ। करौच करे ख़बरदार, खड़ग खण्डा हथ्थ चमकाईआ। दिस ना आए विच संसार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पाए वंडां अपर अपार, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। पुष्कर करे इक्क प्यार, वेला अन्तिम दए समझाईआ। थिर ना दिसे कोए संसार, आवण जावण खेल खिलाईआ। सच सुहाए बंक दवार, आपणी किरपा आप कराईआ। सुन्न समाधी आया बाहर, आप आपणा वेस वटाईआ। पंज तत्त कर पसार, दस्म दुआरी आसण लाईआ । चिट्टी धार हरि निरँकार, जम्बु दीप सुहाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर वेस वटाईआ। सलमल पुरख सलमल नार, सलमल नारी कन्त भतार, साची सेजा रिहा हंढाईआ। पीला वेस सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। लोकमात बन्न्हे धार, खेले खेल बेपरवाहीआ। नीला नीली धारों करे पार, सान वज्जे वधाईआ। सखीआं गायण मंगलाचार, गोबिन्द मिल्या साचा माहीआ। मनमुखां दर दर हाहाकार, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ। सृष्ट सबाई नार विभचार, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। हउमे हँगता गढ़्ह हँकार, मनमति करी कुड़माईआ। आसा तृष्ना करे खुआर, जगत तृष्ना ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सान दुआरे अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। स्वच्छ सरूपी हरि हरि रूप, आपणा वेख वखांयदा। सच सुल्तानां शाहो भूप, राज राजानां लेख लखांयदा। वसणहारा चारे कूट, नौ खण्ड फेरा पांयदा। लहिणा देणा चुकाए जूठ झूठ, भेख पखण्ड मेट मिटांयदा। गुरमुखां उप्पर आपे जाए तुठ, आप आपणी सेवा लांयदा। अमृत देवे आत्म घुट्ट, निझर झिरना आप झिरांयदा। सच सरोवर सोमा रिहा फुट्ट, साची धारा आप वहांयदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, पंचम मेल मिलांयदा। शब्द अणयाला तीर रिहा छुट्ट, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। साचे मन्दिर पौह रही फुट्ट, जोत निरँजण चन्द चढ़ांयदा। गुरमुख उधारे विच्चों कोटी कोटि, कोटि कोटां विच्चों फोल फुलांयदा। जीव जन्त साध सन्त आहलणिउँ डिग्गे बोट, फड़ विच ना कोए टिकांयदा। जूठ झूठ बन्न्ही तन लंगोट, धीरज जत ना कोए रखांयदा। भंग प्याला पीता घोट, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ांयदा। माया तृष्ना ना भरी पोट, दर दर मंगण भिक्ख कोए ना पांयदा। जिस जन रक्खी
पुरख अकाल एका ओट, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। पहलां कढ्ढे वासना खोट, दूजी सिख्या सिख समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि सज्जण साचा मीत मुरार, मेल मिलावा धुर दरबार, घर साचे सोभा पांयदा । घर सुहञ्जणा पुरख अबिनाशा, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। चरन धूढ़ कराए मजना निज घर आत्म रक्खे वासा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। दो जहानी साचा सज्जणा चरन कँवल दए भरवासा, दूजा दर ना कोए वखाईआ। अन्तिम हरिजन पर्दा कज्जणा मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। गुरमुख विरला गाए रसन स्वासा, जिस जन आपणी सेवा लाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ कर कर वासा, सोइम रूप दरसाईआ। सोहँ शब्द पृथ्मी आकाशा, आदि जुगादि समाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म ना कदे विनासा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द करे पढ़ाईआ। गुरसिख तेरी साची सिक, हरि सतिगुर आप रखाईआ। पहला लेख आपे लिख, दूजे ल्ए मिलाईआ। तीजे नेत्र लैणा पेख, चौथे पद समाईआ। पंचम मेला नर नरेश, छेवें दर वज्जे वधाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। अट्ठां तत्तां दए इक्क आदेस, एका मति समझाईआ। नौ दर ना बणना दर दरवेश, जूठी झूठी ना मंग मंगाईआ। एका मेला श्री दस्मेश, घर दसवें वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गुरमुख साचे तैनूं निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पाबब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण धारे आपणा वेस, वड दाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड सुहाए साचा देस, लोकमात चरन कँवल इक्क वखाईआ। आपे मेटे जुगा जुगन्तर पिछली रेख, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे ना चले कोई पेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरे मिलण दी साची बिध, आपे आप कराईआ। गुरमुख तेरे मिलण दी प्यास, हरि जी आदि जुगादि रखांयदा। लोकमात होवे दासी दास, सेवक सेवा सेव कमांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल मण्डप फेरा पांयदा। गुरसिख तेरी काया मन्दिर पावणहारा साची रास, गोपी काहन घर नचांयदा। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आस, त्रेता सतिजुग दुआपर विछड़े घर साचे मेल मिलांयदा। साचा मेला कलिजुग विच प्रभास, जगत जूह जंगल उजाड़ पहाड़ अन्ध अन्धेरा सर्ब वखांयदा। साचा दीपक कर प्रकाश, गुरमुख साचे आप जगांयदा। एका देवे धुर धरवास, धुर संजोगी मेल मिलांयदा। दर आया ना जाए निरास, जो निउँ निउँ सीस झुकांयदा। सतिगुर पूरा अन्दर रक्खे वास, आपणी सिख्या आप समझांयदा। सदा सुहेला वसे पास, चिन्ता रोग जगत मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा राह तकांयदा। गुरसिख तेरा तक्के राह, गुर सतिगुर नैण उठाईआ। गुरमुख बणया जगत मलाह, जीवां
जन्तां राह दसाईआ। गुरमुख देवे सच सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। गुरमुख तेरी पकड़े हरि हरि बांह, जगत विछोड़ा पन्ध कटाईआ। आदि जुगादी करे सच न्याँ, दरगाह साची बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरे मिलण दी साची आस, लोकमात आप रखाईआ। सचखण्ड तज दुआरा, लोकमात उठ धांयदा। गुरमुख करे सच प्यारा, गोबिन्द मेल मिलांयदा। साचा सीस सीस दस्तारा, खुल्हड़े केस आप वखांयदा। गुरमुख तेरे चरन छुहाए आपणा दाढ़ा, तेरी धूढ़ी मस्तक टिक्का लांयदा। देवे वड्याई सतारां हाढ़ा, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अखाड़ा, सत्तां दीपां विच नचांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता धुरदरगाही बणया लाड़ा, सीस सेहरा इक्क लटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले साचे दर, घर साचे राह तकांयदा। राह तक्कणहारा परवरदिगार, गुरमुख वेख वखाईआ। ख़लक ख़ुदाई ना पाए सार, ख़ालक आपणी खेल खिलाईआ। मेल मिलावा साचे यार, मुकामे हक्क वज्जे वधाईआ। कलमा अमाम कर त्यार, इक्क दमामा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा मेला दर, बंक सुहाए गुरू गुर चेला, चेला गुर रूप वटाईआ। गुरसिख तेरी साची ओट, लोकमात हरि रखांयदा। नाता तोड़े कोटी कोटि, तेरा संग निभांयदा। तेरे तन लगाए चोट, शब्द डंका हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरसिख मिल्या गुर गोबिन्द, हरि घर वज्जी वधाईआ। सतिगुर मेटे सगली चिन्द, संसा रोग मिटाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाईआ। अमृत धारा देवे सागर सिन्ध, जल अमृत आप भराईआ। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख होए सदा बख्शिंद, बख़शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख तेरी साची धार, प्रेमी प्रेम रंगांयदा। गंगा गोदावरी गई हार, तट किनारा ना कोए सुहांयदा। जमना सुरस्ती रोवे वारो वार, अठसठ पल्लू गल विच पांयदा। मक्का काअबा करे पुकार, दो दो आबा ना कोए सुहांयदा। मन्दिर गुरूदुआर शिवदवाला मट्ठ मारे नाअर, मस्जिद मुल्ला सर्ब कुरलांयदा। तुट्टा जत सति सर्ब संसार, साचा हट्ठ ना कोए रखांयदा। कलिजुग खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरतांयदा। चौदां लोकां वेखणहारा हट्ट, चौदां तबकां खोल्ह खुलांयदा। गुरसिखां अन्तिम रक्खे पति, पति पतिवन्ता जोत जगांयदा। चरन प्रीती बन्न्हे नत, नाता बिधाता ना कोए तुड़ांयदा। दरस दखाए इक्क इकांत, इक्क इकल्ला फेरी पांयदा। कलिजुग अन्तिम पुच्छे वात, आप आपणी गोद उठांयदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ांयदा। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँचां नीचां राउ रंकां क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग
रंगांयदा। चार वरनां नाता भैणां भाई साध संगत दर सुहाई एका शब्द करे कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। गुरमुखां गल तन शृंगार वखाई, फूलण बरख़ा हरि हरि लाई, साची सेवा सेव कमांयदा। सोहँ ढोला गाउणा चाँईं चाँईं, सतिगुर पूरा पार उतारे फड़ फड़ बाहीं, बेड़ा शौह दरयाए ना किसे रुढ़्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख वेखे थाउँ थाँईं, जन्म कर्म वेख वखांयदा। गुरसिख तेरा साचा कर्म, कर्म सिँघ सिँघ कर्म विचारया। ना कोई गोत ना कोई वरन, ना कोई बरनी बरन समझा रिहा। पुरख अबिनाशी बख्शी आपणी सरन, दूजा डेरा जगत ढाह रिहा। लहिणा देणा आवण जावण छुट्टा जन्म मरन, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। सतिगुर पूरा तरनी तरन, बंस सरबंस सर्ब तरा ल्या। कारज करन आया करता करनी करन, गुरमुख साचे काज रचा ल्या। निउँ निउँ निमस्कार करे धरनी धरत धवल, जिस घर सतिगुर पूरे चरन छुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म जरम आपणे हथ्थ वखा ल्या। कर्म सिँघ निहकर्म उपाया, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। साची कुल जन्म दुवाया, कुलवन्ता वेख वखाईआ। इक्की कुलां पार कराया, पशू प्रेतों देव बणाईआ। पिता पूत मात हित्त भैण भाई नित नवित्त दरस दिखाया, चेतन चित चित आप हो जाईआ। रक्त बूंद लेखे लाया, हड्ड मास नाड़ी रत्त आपणी झोली पाईआ। अमृत आत्म सिंच हरा कराया, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। नित नवित्त दरस दखाया, नेत्र लोचण नैण आप खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी साचा मित्त बण के आया, गुरसिखां हथ्थ नाल हथ्थ रिहा मिलाईआ। वार थित किसे ना दस के आया, ब्रह्मा चारे वेद रहे शरमाईआ। त्रैगुण माया जित के आया, गुरसिख सुरती शब्द मिलाईआ। दो जहानां डोरी आपणी हथ्थीं खिच के आया, नाम सतार इक्क वजाईआ। जगत विकार नौ दुआर गुरमुख तेरा परे सट्ट के आया, साचा दर इक्क सुहाईआ। लक्ख चुरासी दिन दिहाड़े लुट्ट के आया, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम जड़्ह पुट्ट के आया, गुरमुखां आपणी हथ्थीं बूटा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेटे कर्म जरम, निहकर्मी निहकर्म वड्डी वड्याईआ। मिटया कर्म जग तुट्टा नाता, पाया पारब्रह्म करतार। दर घर साचे मिली साची दाता, सोहँ शब्द नाम जैकार। एका सतिगुर चढ़या राथा, दूजी वार ना होए फेर अस्वार। लहिणा देणा चुक्कया पूजा पाठा, जिस जन दर्शन पाया नेत्र नैण करया दीदार। पिछला पूरा करया घाटा, अग्गे भरया नाम भण्डार। सतिजुग साची आई वाटा, गुरसिख सोहण बंक दुआर। ना कोई दस्से तीर्थ ताटा, ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरूदुआर। चरन कँवल गुर खोल्हे साचा हाटा, सतिगुर पूरा देवणहार सर्ब संसार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर इक्क एकउँकारा इक्क अवतार।
गुरमुख तन शृंगार, तन मन हरया थीआ। सतिगुर पूरे किया प्यार, लोकमात बीज्जया बीआ। एका देवे नाम अधार, निर्मल होए जिया। सोहँ सचा बंक दवार, गुरमुख आपणे जेहा किया। लक्ख चुरासी ना मिले गिरधार, साध सन्त कर कर थक्के कलिजुग आपणा हीआ। साध संगत देवे वर आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सचा वर, अमृत आत्म बरसे मेघ साचा मेंहा। अमृत मेघ बरसे साची रुत्त, रुत्ती रुत्त सुहावणी। खेले खेल पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, भिन्नड़ी रैण होई सुहावणी। गुरसिख उपजाए साचे सुत्त, गाए सोहँ अक्खर साचा बावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लगाए आपणे लड़, आप गुरसिखां पकड़े दामनी। गुरसिख तेरा पकड़े दामन, गुर सतिगुर हथ्थ उठाईआ। दरगाह साची होवे ज़ामन, लोकमात ल्ए तराईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, कर्म खण्ड ना कोए जणाईआ। मेटे रैण अन्धेरी शामन, शमा शमस तबरेज़ एका रंग रंगाईआ। वसे नगर खेड़ा ग्रामन, ग्राम गोबिन्द सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तोड़े लंका गढ़्ह हँकारी रावन, राम सीता सुरती मेल मिलाईआ। साचा तीर्थ गुरसिख नहावण, गुर चरन धूढ़ दुरमति मैल दए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे एका दान, दर आई संगत करे परवान, रोग सोग चिन्ता दु:ख जगत भगत दए मिटाईआ।
जो जन आए आस कर, आसा पूरन दए कराईआ। जो जन मंगे नाम दान, बण दास दासी सेव कमाईआ। सो जन गाए स्वास स्वास, हरि घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जो जन मंगे मंग उतरे दु:ख, चिन्ता दु:ख सर्ब मिटांयदा। जो जन मंगे हरी होवे कुक्ख, बाल बाला गोद सुहांयदा। जो जन मंगे जगत मिटे तृष्ना भुक्ख, नाम रंगण रंग रंगांयदा। जो जन मंगे मंग उलटा गर्भ ना होए रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जो जन जगत सुखणा रहे सुख, माया भाण्डे घर भरांयदा। गुरमुखां लेखा पिछला रिहा मुक्क, अगला लेखा आप लिखांयदा। आपणी गोदी आपे चुक्क, बाल अञ्याणे आप खिडांयदा। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, वेले अन्त ना कोए छुडांयदा। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। कलिजुग बूटा रिहा सुक्क, लक्ख चुरासी पत्त डाली ना कोए सुहांयदा। गुरमुखां उज्जल करे मात मुक्ख, मक्ुख सोहँ ढोला गांयदा। सतिगुर पूरा ना माणस ना दिसे मनुक्ख, घट घट अन्दर आसण लांयदा। गुरसिख चुक्कया आपणी कुक्ख, गोबिन्द अन्दर सोभा पांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां अन्दर बैठा लुक, जगत जीवां दिस ना आंयदा। जो जन चरन दुआर नीवां होए वेखे झुक, सतिगुर पूरा नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कर्मां मेटे दु:ख, आपणा लेखा आप लिखांयदा।
१४ सावण २०१६ बिक्रमी
अबिनाशी करता हरि निरँकार, आदि जुगादि समांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोए ना पांयदा। निरगुण जोती नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। अकल कल कल आपे धार, आपणी कल वरतांयदा। आदि निरँजण ख़बरदार, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ रखांयदा। निरगुण नूर पुरख अकाला, एका एक रंग समाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखाईआ। आपे जोती नूर ज्वाला, आदि शक्ति आप वड्याईआ। आपे वसे सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण हरि इक्क इकल्ला, एका एकओकारया। एका बैठा सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहा रिहा। आपणी जोती आपे बला, आपणा दीपक आप जगा रिहा। आपणा सिँघासण आपे मल्ला, दर दरबान ना कोए वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, असुते प्रकाश आप करा ल्या। पारब्रह्म हरि बेअन्त, आदि जुगादि भेव ना आया। आप बणाए आपणी बणत, ना कोई दूसर संग रलाया। ना कोई नारी ना कोई कन्त, नारी कन्त आप हो जाया। आपे जाणे मणीआ मंत, आप आपणा नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूनी रहित नाउँ रखाया। जूनी रहित परवरदिगार, एका एक नूर इलाहीआ। आदि जुगादि भेव अपार, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, एकउँकार आप अख्वाईआ। अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख आप जगा, आप आपणी फेरी पाईआ। सचखण्ड दुआर आप सुहा, निरगुण आपणी जोत करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी डंक वजा, आपणा नाद आप वजाईआ। जुगा जुगन्तर खेल खिला, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। पंज तत्त चोला आप हंढा, लोकमात रूप दरसाईआ। गुर अवतार सेवा ला, साध सन्त दए वड्याईआ। भगत भगवन्त मेल मिला, आप आपणी बूझ बुझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिला, एका मन्दिर दए वड्याईआ। आपणा पर्दा आपे लाह, आपे वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलिजुग अन्तिम जोत प्रगटाईआ। ठांडा दर इक्क वखा, सृष्ट सबाई दए समझाईआ।
गुरमुख साचे गोद बहा, आप आपणे अंग लगाईआ। जगत तृष्ना दए बुझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणी कल आप वरताईआ।