१४ सावण २०१६ बिक्रमी धर्म सिँघ दे घर दया होई, पिण्ड पिपली ज़िला फ़िरोज़पुर
हरि बाणी गुर मन्त्र, गुर सतिगुर आप जणाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, जो जन रसना गाईआ। लेख जणाए गगन गगनंतर, काया गगन मण्डल सुहाईआ। सच सति बणाए साची बणतर, सति असति दए मिटाईआ । आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नाम नाम डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। हरि फ़रमान धुर धुर दी बाणी, गुर सतिगुर मुख सलाहीआ। दो जहानां साची राणी, साचे कन्त वड्याईआ। शब्द मिलावा साचे हाणी, सगला संग रखाईआ। अमृत देवे ठंडा पाणी, भर प्याला संग लिआईआ। गुरमुखां चुकाए जगत काणी, आवण जावण लेख मिटाईआ। रसना गायण पायण पद निरबाणी, निर्भय रूप दरसाईआ। धुरदरगाही सच निशानी, लोकमात करे रुशनाईआ। आपे जाणे जाण जाणी, दूसर हथ्थ ना कोए वखाईआ। पावे सार चारे खाणी, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड तोल तुलाईआ। करे कराए पुण छाणी, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्त्र नाम वड्याईआ। हरि बाणी नेत्र मन्त्र फोर, गुर सतिगुर खेल खिलाईआ। नाता तोड़े पंचम चोर, झूठी धाड़ दए मिटाईआ। आसा तृष्ना हराम ख़ोर, गुरसिख नेड़ ना आईआ। लेखा जाणे अन्ध घोर, डूँघी भँवरी खोज खुजाईआ। सुरत सवाणी रिहा होड़, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। हरि बाणी बन्न्हे्ह साची डोर, शब्दी गंढ्ढ दवाईआ। चरन कँवल प्रीती जोड़, जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। आप चढ़ाए साचे घोड़, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। गुरसिख लग्गी निभे तोड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सतिगुर पूरा जाए बौहड़, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। हँ ब्रह्म लग्गी औड़, पारब्रह्म अमृत मेघ बरसाईआ। मिट्ठा करे रीठा कौड़, एका अमृत फल लगाईआ। दो जहानां रिहा दौड़, वेस अनेका रूप वटाईआ। आपे पन्ध जाणे लभ्मा चौड़, लोआं पुरीआं गगन पतालां ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ। सचखण्ड दुआरे लाया एका पौड़, एका डण्डा रिहा वखाईआ। गुरमुखां अन्तिम जाए बौहड़, हरि सज्जण ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन जननी लेखे लाईआ। हरि बाणी धुर फ़रमान, शब्दी शब्द जणांयदा। लक्ख चुरासी पाए आण, एका हुक्म सुणांयदा। राजे राणीआं सारे गाण, राउ रंकां मुख सलांहयदा।
आपे होए जाणी जाण, जानणहारा नाउँ धरांयदा। सन्त सुहेले गुरमुख साजण मात पछाण, माता पिता तृप्त करांयदा। बख्शणहारा चरन ध्यान, चात्रक चित सर्ब बिल्लांयदा। चुकौणहारा दूजी काण, दोए दोए धार गवांयदा। देवणहारा दरस महान, नेत्र लोचण दरस वखांयदा। वसणहारा सच मकान, चौथे पद डेरा लांयदा। पंचम मेला गुण निधान, गुणवन्ता वेख वखांयदा। सन्त साजण दो जहान, सतिगुर पूरा पार करांयदा। खाणी बाणी बण बबाण, गुरमुख साचे विच चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल दर, दर साचा इक्क सुहांयदा।
हरि बाणी हरि रूप है, गुर सतिगुर विच समाए। हरि बाणी सति सरूप है, सतिगुर साचा वेख वखाए। हरि बाणी चारे कूट है, दहि दिशा विच समाए। हरि बाणी साचा सूत है, ताणा पेटा इक्क अख्वाए। हरि बाणी साचा भूप है, राज जोग सच सुल्तान इक्क कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाए। हरि बाणी हरि अन्तर ध्यान, गुर सतिगुर बूझ बुझाईआ। हरि बाणी मारे बाण महान, तीर निराला इक्क चलाईआ। हरि बाणी मेटे पंज शैतान, हउमे हिँसा रहे ना राईआ। हरि बाणी मेटे नौजुवान, पंचम मेल ना कोए वखाईआ। हरि बाणी लहिणा चुकाए जगत जहान, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। हरि बाणी देवे धुर फ़रमान, शब्द ढोला एका गाईआ। हरि बाणी होए दर परवान, हरि साचा लेखा लेखे पाईआ। हरि बाणी लोकमात कर प्रधान, आपणे नाम करे वड्याईआ। हरि बाणी गुरमुखां देवे जगत माण, भगत वछल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, एका शब्द करे कुड़माईआ। हरि बाणी अमृत रस, गुर सतिगुर आप चुआया। पारब्रह्म अबिनाशी अन्दर वस, आप आपणा भेव खुल्हाया। दरस दखाए हस्स हस्स, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाया। साचा मार्ग लोकमात दस्स, दर दसवां आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे एका वर, गुर मन्त्र नाम समझाया। हरि बाणी हरि का नेत्र, गुर गुर आप खुल्हांयदा। आपे वेखे काया खेत्र, नव नव फोल फुलांयदा। रुत्त बसन्ती महीना चेत्र, फल फुलवाड़ी फल महिकांयदा। गुरमुखां करे साचा हेतड़, नित नवित्त वेख वखांयदा। लेखा जाणे पंचम जेठड़, वदी सुदी ना नाल रलांयदा। हरिजन रक्खे साया हेठड़, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि केतड़, दिस किसे ना आंयदा। राज राजान वड वड सेठड़, पुन्न दान सर्ब करांयदा। मिले मेल ना हरि हरि मीतड़, मित्र प्यारा ना कोए मिलांयदा। काया करे ना ठांडी सीतड़, अग्नी तत्त ना कोए बुझांयदा। सतिगुर पूरा
हरि मेहरवान गुरमुखां मेला आपे कीतड़, हस्त कीट एका रंग रंगांयदा। रंग रंगाए इक्क मजीठड़, लाल गुलाला रूप वटांयदा। शाहो भूप वड बीठला बीठल, मोहन माधव नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी जाणे रीतड़, आपणा मार्ग आपे लांयदा। सतिजुग साचा पतित पुनीतड़, पारब्रह्म प्रभ नाउँ धरांयदा। ना कोई गुरदुआर ना मन्दिर मसीतड़, चार वरनां सतिगुर एका रूप दरसांयदा। हरि बाणी हरि शब्द जगत अनडीठड़, सतिगुर पूरा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण मेल मिलांयदा। हरि बाणी हरि जाणया, गुर सतिगुर रूप अपार। दर घर साचा इक्क पछाणया, मिल्या मेल श्री भगवान। लेखा चुक्का जीव जहानया, पाया पद पद निरबाण। अमृत मिल्या ठंडा पाणीआ, साचा नीर सीर विरोले दो जहान। सतिगुर पूरा गाए अकथ कहाणीआ, लेखा जाणे ना वेद पुराण। गुरमुख साचा साची सुघड़ सुवाणीआ, मेल मिलावा सीता राम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, एका नाम प्याए जाम। हरि बाणी हरि नाम प्याला, गुर सतिगुर हथ्थ फड़ांयदा। सतिगुर पूरा दीन दयाला, आपणी दया कमांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। गुरमुख काया सच्ची धर्मसाला, साचा बंक सुहांयदा। जोती नूर हाज़र हज़ूर इक्क उजाला, प्रकाश आकाश रखांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाला, बाल बाला लेखे लांयदा। गल विच पाए एका माला, सोहँ हार गल विच पांयदा। अजपा जाप आपे घाले आपणी घाला, रसना जिह्वा ना कोए हिलांयदा। फल लगाए साचे डाला, पत डाल्ही वेख वखांयदा। दो जहानी बण दलाला, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण मुख सलांहयदा। हरि बाणी साचा रंग साची अम्मड़ीए, हरि सतिगुर आप चढ़ांयदा। रंग रंगे काया माटी झूठी चम्मड़ीए, चम्म दृष्टी इष्ट मिटांयदा। कीमत करता कोए ना लाए पैसा धेला दमड़ीए, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचे आपे वेख वखांयदा। हरि बाणी हरि साचा ज़ोर, जगत जुगत बणाईआ। गुर सतिगुर आपे तोर, लोकमात करे जणाईआ। निरगुण आपणे हथ्थ रक्खे डोर, सरगुण तन्द बंधाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फोर, फुरना फुरे बेपरवाहीआ। आपे हुक्मे रिहा तोर, हुक्मी हुक्म फिराईआ। पावे सार अन्ध घोर, एका जोत कर रुशनाईआ। हरि बिन अवर ना दीसे कोई होर, ना कोई कुदरत रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी ना जोड़े जोड़, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए सहाईआ। हरि का रूप सति सरूप गुरमुखां चुकाए मोर तोर, तेरा मेरा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि बाणी आपणी आप सुणाईआ। हरि बाणी पतित पुनीत, पतित पावन आप चलाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, रसना गावत गावत गावत पार कराईआ। धुर दा शब्द साचा मीत, साक सज्जण
सैण इक्क अख्वाईआ। गुरसिख गाउणा सोहँ सुहागी गीत, सतिगुर पूरा करे कुड़माईआ। अट्ठे पहर वसे चीत, चेतन सता आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। हरि बाणी बाण निराला, गुर सतिगुर हथ्थ उठाया। रसना चिल्ला तीर कमाना, लोकमात आप चलाया। खेले खेल दो जहानां, भेव अभेदा भेव छुपाया। गुरमुखां मारे इक्क निशाना, सोए मात ल्ए उठाया। पुरख अबिनाशी बीना दाना, दाना बीना आप हो जाया। हरिजन करे ठांडा सीना, सति सति सति वरताया। तिन्नां लोकां पार कीना, ब्रह्मा विष्न शिव राह रहे तकाया । आपणा रंग चढ़ाया भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल सुहाया। रसना जिह्वा जिस जन सोहँ चीना, चिन्ता सोग रहे ना राया। अन्तिम अन्त आप आपणे जेहा कीना, हँ ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा खेल खिलाया। हरि शब्द सच्ची धुन्कार, धुर बाणी नाउँ धराईआ। पुरख अगम्म खेल करतार, कुलावन्त कल वरताईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सिरजणहार, अन्त आदि वड्डी वड्याईआ । कन्त कन्त कन्त हरि नार भतार, दर सुहागण सोभा पाईआ। इच्छया भिच्छया कर शृंगार, भूषन बस्त्र इक्क सज़ाईआ। कौस्तक मणीआ साचा हार, मस्तक टिक्का तिलक ललाट लगाईआ। नैणां कज्जल नाम धार, लोइण रही मटकाईआ। हस्स मुख बत्ती दन्द उचार, गोबिन्द गोबिन्द जिह्वा रही गाईआ। सरवन सुणन कन्त प्यार, धुनी नाद एका लिव लाईआ। नक्क वासना सुगंधी वेख विहार, गुर संगत संग महिकाईआ। बन्दी तोड़ आया विच संसार, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। शाहो भूप साचे घोड़े चढ़या शाह सवार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। सोलां सोलां बन्न्हे धार, सोलां सोलां वड वड्याईआ। सोलां सोलां मारे मार, सोलां सोलां लेख लिखाईआ। बदलया चोला कलिजुग तेरी अन्तिम वार, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। बणया गोला गुरसिख दुआर, लोकमात साची सेवा रिहा कमाईआ। गाया ढोला बेऐब परवरदिगार, सोहँ रसना गाईआ। बणया तोला विच संसार, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। पाए रौला नर नार, चारों कुन्ट पई दुहाईआ। मनमुख माया करे खुआर, कामी क्रोधी लोभी आसा तृष्ना होई हल्काईआ। माणस मानुक्ख जन्म गए हार, गल पाई जम की फाहीआ। दरश ना पाया गुर करतार, जगत वेख वेख नैण नैणां नाल मिलाईआ। बन्द किवाड़ ना खोल्हया ताक, आपणी अक्ख ना आप उठाईआ। गुरमुखां मेला साचे सज्जण सैण साक, सतिगुर पूरा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि बाणी हरि मन्त्र, गुर सतिगुर मुख सुणाईआ। सतिगुर गाए धुर धुर राग, हरि रागी राग अल्हांयदा। शब्द अगम्मी एका अवाज़, धुर धामी आप सुणांयदा। आपे रचया सच काज, साची वस्तू संग रखांयदा। जुगा जुगन्तर ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। कलिजुग
अन्तिम देस माझ, मजन माघ इक्क वखांयदा। हाढ़ सतारां साजण साज, जन भगतां भगती लेखे लांयदा। सीस रखाए साचा ताज, आपे वेख वखांयदा। धुरदरगाही एका राज, दरगाह साची धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण पार करांयदा। पार उतारा आपे कर, गुर शब्दी बेड़ा हरि चलाईआ। आप उतारे आपणे घर, वञ्झ मुहाणा इक्क रखाईआ। आवण जावण दो जहानां चुक्के डर, साचा दामन रिहा फड़ाईआ। गुरमुख ज़ामन बणया हरि, हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। कलिजुग मेटे हँकारी रावण गढ़, हउमे लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख गुरमुख गुर गुर गुर झोली पाईआ। गुरसिख आपणी झोली पा, पूर्ब लहिणा लहिण चुकांयदा। सतिगुर साजण बण मलाह, बेड़ा मात चलांयदा। अन्तिम वेले पकड़े बांह, लेखा लेख लखांयदा। निहकलंकी जामा पा, जोत जात जगत इक्क वखांयदा। गुरसिखां बणया पिता माँ, बाल अञ्याणे गले लगांयदा। हरिसंगत तेरी ठंडी छाँ, सतिगुर सिर आपणा हेठ धरांयदा। इक्क दूजे दी फड़ी बांह, दूजा विचोला ना कोए वखांयदा। पुत्तरां प्यारी लग्गे माँ, माँ पुत्तरां संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई गोपी ना कोई काहन, ना कोई सीता ना कोई राम, ना कोई तीर ना कमान, ना कोई रथ रथवाही दिसे निशान, एका जोती नूर वाली दो जहान, गुरमुखां करे कलि पछाण, लक्ख चुरासी मार ध्यान, एका देवे सोहँ दान, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोई गोत ना कोई वरन, अंस बंस बंस अंस, अंसा बंसा आप अख्वांयदा।
१४ सावण २०१६ बिक्रमी सुच्चा सिँघ दे घर दया होई पिण्ड पिपली ज़िला फ़िरोज़पुर
हरि सतिगुर सूरा नौजवान, आप आपणा बल रखाईआ। निरगुण जोत श्री भगवान, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। सच वखाए इक्क निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। दाता दानी वड मेहरबान, पारब्रह्म गुर अख्वाईआ। खेले खेल खेल महान, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। सतिगुर उठया जोद्धा सूर, सति पुरख ल्ए अंगड़ाईआ। करे प्रकाश जोती नूर, ज़ाहर ज़हूर वड्डी वड्याईआ। सर्ब कल आपे भरपूर, समरथ पुरख अख्वाईआ। आपे वसे नेड़े दूर, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। आपे शब्द अनादी वज्जे तूर, नाद अनादी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बलधारी आप अख्वाईआ। आपे जोद्धा हरि बलवान, परम पुरख अख्वांयदा। खेले खेल दो जहान, लोकमात वेस वटांयदा। पावणहारा साची आण, एका हुक्म सुणांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, साचा
शब्द अल्हांयदा। लक्ख चुरासी हो प्रधान, आपणा आसण लांयदा। दिस ना आए जीव जहान, जन्त कन्त ना कोए मिलांयदा। दाता दानी गुण निधान, गुणवन्ता नाउँ रखांयदा। जोती नूर कोटन भान, आकाश प्रकाश समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वांयदा। एका सूरा सतिगुर पुरख समरथ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। महिमा गाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। चलावणहारा साचा रथ, जुग जुग गेड़ा आप दवाईआ। आपे देवणहारा साची वथ्थ, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। आपे लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सज्जण एका एक हो जाईआ। सतिगुर साजण पूरा उठया, निरगुण जोती नूर उज्यार। जन भगतां उप्पर आपे तुठया, देवे नाम शब्द अधार। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठया, वेख वखाए नौ खण्ड पृथ्मी सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्मड़ा खेल हरि मेहरवाना, आपणा आप खलाईआ। प्रगट हो दो जहानां, तिन्न लोक करे रुशनाईआ। चौदां हट्टां वेख वखाणा, चौदां चौदां संग निभाईआ। चारों कुन्ट मारे इक्क ध्याना, एका नैण उठाईआ। लक्ख चुरासी जाणी जाणा, सन्त साध भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण दाता सूर, सतिगुर साचा इक्क अख्वाईआ । सतिगुर भरया नाम भण्डारा, नर हरि झोली पांयदा। परम पुरख प्रभ बण वरतारा, गुरमुखां आप वरतांयदा। वणज कराए सच वणजारा, साचा दर खुल्हांयदा। एथे ओथे दए सहारा, सगला संग निभांयदा। बेड़ा करे पार किनारा, शौह दरयाए ना कोए डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। सतिगुर पूरा हरि हरि मीता, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, कीट कीटां विच समाईआ। पारब्रह्म प्रभ ठांडा सीता, सीतल धार रिहा वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। खेल खिलावणहार बेअन्ता, आदि जुगादि समाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटाया। लेखा जाणे साधन सन्ता, सन्त साध आप हो आया। जोती नूर श्री भगवन्ता, भगवन जोती नूर वटाया। तोड़णहारा हउमे गढ़्ह हँगता, नाम खण्डा तेज कटार हथ्थ उठाया। गुरमुखां काया चोली रंगदा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाया। मनमुख दुआरे कदे ना लँघदा, दर दुआरा रिहा तजाया। जन भगतां अग्गे फिरे मंगदा, जुग जुग आपणी झोली अग्गे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बल धराया। बल धराए हरि भगवाना, हरि सज्जण वड वड्याईआ। अन्तिम देवे धुर फ़रमाना, विष्नूं करे जणाईआ। उठ बाल बाल निधाना, हरि साची सेवा लाईआ। तेरा जोग तेरा भोग तेरा रस वेख वखाणा, तेरी धार बंधाईआ।
तेरा चिल्ला तीर कमाना, तेरे हथ्थ उठाईआ। तेरा पीणा तेरा खाणा तेरा अन्न तेरा दाणा, तेरी झोली पाईआ। तेरा भूपा तेरा राजा तेरा राणा, तेरी रईयत रिहा वखाईआ। पुरख अबिनाशी वरते आपणा भाणा, आपणा भाणा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं रिहा उठाईआ। उठ विष्नूं लै अंगड़ाई, हरि साचा आप जगांयदा। अन्तिम वेला पए दुहाई, ना कोई धीर धरांयदा। रवि ससि पेखण मुख शरमाई, साचा चन्द ना कोए चढ़ांयदा। साचे दर मंगल कोए ना गाई, ना कोई नाद वजांयदा। पुरख अबिनाशी खेल खिलाई, खेलणहारा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, विष्नूं देवे एका वर, सोया आप उठांयदा। विष्नूं सोया उठ खलोता, नेत्र नैण उग्घाड़या। पुरख अबिनाशी हथ्थ विच फड़या सोटा, एका हथ्थ हिला रिहा। तेरे भण्डारे आवे तोटा, तेरा मूल चुका रिहा। सच नगारे लग्गे चोटा, एका ताल वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका ओट समझा रिहा। विष्नूं नेत्र आपणा खोल्ह, सांगोपांग सुहांयदा। निउँ निउँ सीस रिहा बोल, चरन कँवल बिगसांयदा। पारब्रह्म प्रभ पूरे तोलीं तोल, साचा तोला तूं अख्वांयदा। मैं सुत्ता रिहा अनभोल, छत्ती जुग ना कोए उठांयदा। तूं सतिगुर दाता सदा अडोल, हरि हरि तेरा भेव कोए ना पांयदा। मैं वसां सदा तेरे कोल, तेरा विछोड़ा ना मोहे सुखांयदा। तेरा रूप जाए मौल, मेरा कँवल खिलांयदा। मेरा कँवल जाए फूल, ब्रह्मा उत्पत वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए खेल खिलाए, आपे मेट मिटांयदा। विष्नूं सुण हरि जणाई, हरि साचा सच अल्हांयदा। तेरी मेरी होए कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। तेरा रूप मैं लवां प्रनाई, अंगीकार करांयदा। आपे धी आप जवाई, सौहरे पेईए आप सुहांयदा। आपे सेजा रिहा हंढाई, आपे गोद सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। विष्नूं बाला लाल गुलाला, हरि हरि रंग रंगाईआ। मेल मिलावा दीन दयाला, गुर गोपाला सहिज सुभाईआ। आपे बणे सच दलाला, आपे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण निरगुण रिहा उठाईआ । विष्नूं उठया हरि हरि तुठया, लोकमात उठ धाया। तीर निराला एका छुटयां, हरि साचे आप चलाया। अन्तिम अन्त मैं गया लुट्टया, मेरा भण्डारा ख़ाली रिहा कराया। अबिनाशी करता एका रुठया, ना सके कोई मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वर दाता आप अख्वाया। आपे ब्रह्मे खोल्हे जाग, आपे अक्ख खुल्हाईआ। आपे मारे आपणी वाज, आपे रिहा उठाईआ। आपे रक्खणहारा लाज, आपे वेख वखाईआ। आपे साजण ल्ए साज, आपे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारबहम ब्रह्म रिहा समझाईआ। उठ ब्रह्म
कर ध्यान, पारब्रह्म समझांयदा। चार वेदां जगत ज्ञान, अन्तिम पन्ध मुकांयदा। तेरा नाता छुट्टे दो जहान, नौ नौ चार वेस वटांयदा। अन्तिम जोती मेल मिलाण, जोती जोत जोत समांयदा। तेरी क़िया करे कल्याण, तेरा अन्त वखांयदा। तेरा मन्दिर वेख वखाण, हरि साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। ब्रह्मा वेता अक्ख उग्घाड़, हरि साचे आप सुणाया। लहिणा देणा चुक्कया सतारां हाढ़, वीह सौ बीसा दए दुहाया। तेरी वज्जे ना कोए सतार, राग रागनी ना कोए सुहाया। तेरा बेड़ा आर पार, नारद मुन ना वेख वखाया। सुरस्ती करे ना कोए प्यार, अंक सहेली ना गले लगाया। त्रैगुण बन्न्हे ना कोई धार, पंचम नाता ना जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अंग करे भंग, आपणे रंग रंगाया। ब्रह्मे तेरा साचा रूप, हरि हरि वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए लुट्ट, आपणा नाअरा एका लांयदा। दो जहानां चोग गई निखुट्ट, अमृत प्याला ना कोए प्यांअदा। अन्तिम रक्खणी एका ओट, वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। ब्रह्मा वेता नेत्र रो रो, नैण नीर वहांयदा। आपणा मुक्खड़ा आपे धो धो, आपे वेस वटांयदा। आपणा अमृत आपे चो चो, आपे कँवल खिलांयदा। आपे कर कर आपणा मोह, आपे अन्त तुड़ांयदा। हरि का भेव ना जाणे को, ब्रह्मा रो रो नीर वहांयदा। प्रगट होया हरि हरि सो, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। हँ ब्रह्म आपे हो, आपे नाम धरांयदा। आपे ढोआ देवे ढोअ, आपे खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा वेता एका मीता, नेत्र नैण नज़री आंयदा। साचा मीता हरि निरँकार, निरगुण रूप समाईआ। ब्रह्मा वेता दए अधार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर पसार, जीव जीव समझाईआ। अन्तिम मारे आपणी मार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ । लक्ख चुरासी आर पार, आपणी नैं चलाईआ। नईआ डोबे अद्धविचकार, साचा सईंआ वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शंकर रिहा समझाईआ। शंकर शिव उठ मीत, बाशक तशका गल सुहाईआ। हथ्थ त्रिशूल आपणा आप रिहा जीत, दर आपणा सोभा पाईआ । भोला नाथ बैठा अतीत, त्रैगुण माया फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। भोले नाथ नाथ अनाथा, हरि हरि जोत जगांयदा। तेरा अन्तिम तुटे साथा, अंगी अंग समांयदा। आप चलाए आपणा राथा, जुग जुग वेस धरांयदा। आपे पूजा आपे पाठा, आपे नाउँ उपजांयदा। तेरी जोती खिच ललाटा, आपणे विच मिलांयदा। चौथे जुग आया घाटा, ना कोई पूर करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं रूप आपे धर, ब्रह्मा वेता ल्ए फड़, शंकर
चोटी रिहा चढ़, आपणी खेल खिलांयदा। शंकर चोटी हरि हरि चढ़या, ब्रह्मे बंधन पाईआ। विष्नूं रूप आपे धरया, भगवन संग निभाईआ। सोहँ अक्खर आपे पढ़या, सो पुरख निरँजण वज्जी वधाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ घाड़न घड़या, आप आपणे विच टिकाईआ। निरगुण निरगुण नाल लड़या, खण्डा तीर कमान ना हथ्थ उठाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़या, दो धार ना कोए चलाईआ। हुक्मे अन्दर तोड़े गढ़या, हरि हुक्म वड्डी शहिनशाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव आपे फड़या, आप आपणे लड़ बंधाईआ। करोड़ तेतीसा एका अक्खर पढ़या, हरि साची करे पढ़ाईआ। सुरपति राजा अन्दर वड़या, बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। उठ इन्द इन्द्रासण देणा तज, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। सच सिँघासण ना बहिणा सज, वेला अन्तिम आंयदा। कोई ना पर्दा सके कज्ज, हरि साचा पर्दा लांहयदा। हरि शब्द नगारा रिहा वज्ज, करोड़ तेतीसा आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। इन्द इन्द्रासण अन्त तजाउणा, सच सिँघासण ना आसण लाईआ। अमृत जाम ना किसे प्याउणा, चौदां रत्न ना कोए वखाईआ। दर अपच्छरां ना कोई गाउणा, ना कोई वेस वेस वटाईआ। तार सितार ना कोए हलाउणा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर बणाए बणतर, आदि अन्त हरि भगवन्त, आपणी खेल खिलाईआ। इन्द्र रोवे मारे धाह, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। अट्ठे पहर उभे साह, साचा संग ना कोए निभांयदा। ना कोई पकड़े अन्तिम बांह, हरि साचा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल खिलांयदा। आपणी खेल खिलावणहारा, एका एकओंकारया । आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखा रिहा। आपे सेवक सेवादारा, साची सेवा आप करा रिहा, आपे विष्नूं देवे भण्डारा, आपणी दया कमा रिहा, आपे ब्रह्म कर पसारा, आपे अन्त वखा रिहा। आपे शंकर बन्न्हे धारा, सच सँघारा आप करा रिहा। आपे वसे सभ तों बाहरा, दिस किसे ना आ रिहा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, हरि साचा आप अख्वा रिहा। लोकमात लक्ख चुरासी जीव जन्त पाए सारा, थिर घर साचा इक्क सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, शब्द सरूपी बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चला रिहा। सतिजुग साचा बेड़ा आप चलाया, हरि साची सच वड्याईआ। त्रेता लहिणा देण मुकाया, एका नाम वज्जे वधाईआ। दुआपर तेरा खेल खिलाया, खेलणहारा बेपरवाहीआ। कलिजुग साचा वेस वटाया, चारों कुट अन्धेरा छाईआ। नानक निरगुण जोती जोत जगाया, करे सच रुशनाईआ। एका मन्त्र सतिनाम पढ़ाया, चार वरनां करे पढ़ाईआ। जीवां जन्तां आप समझाया, थिर कोए रहिण ना पाईआ। आदि जुगादी इक्क अख्वाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलिजुग मेटे
मेट मिटाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वरन गोत ना कोए रखाया, मात पित ना भैण भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण रंगया साचा रंग, हरि घर साचे वज्जी वधाईआ। गोबिन्द सेजा सच पलँघ, पुरख अकाल सेज वछाईआ। वाहिगुरू फतिह डंका वज्जे मृदंग, वाह वा गुरू वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण खेले खेल अपार, आदि जुगादी एकउँकारया। सरगुण करे सच प्यार, लोकमात लै अवतारया। शब्द रक्खे तिक्खी धार, साचा खण्डा इक्क अपारया। गुरमुख साजण लाए पार, मनमुखां मेट मिटा रिहा। कलिजुग अन्तिम रैण अँध्यार, चारों कुन्ट अन्धेरा छा रिहा। गुर गोबिन्द होया ख़बरदार, सिँघ आपणा रूप वटा ल्या। एका खण्डा तेज कटार, एका संग रखा ल्या। कमलापाती जोती नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, हरिजन देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ा ल्या। एका मन्त्र हरि हरि नां रसना गाउणा, चार वरन जणाईआ। ऊँच नीच ना कोए रखाउणा, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। पंडत पांधा कोई दिस ना आउणा, मुलां शेख़ मुसायक कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। हू हू नाअरा किसे ना लाउणा, ऐनलहक्क ना कोए सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम साची खेल खिलाउणा, गुर गोबिन्द निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाउणा, सत्तां दीपां दए उठाईआ। एका खण्डा नाम चमकाउणा, चार कुन्ट वखाईआ। शब्द अगम्मी फौज उठाउणा, दिस किसे ना आईआ। सम्मत सोलां साह सुधाउणा, वीह सौ बिक्रमी नाल रलाईआ। वीह सद सतारां वेस वटाउणा, जोती नूर कर रुशनाईआ। गुरमुख सज्जण आप उठाउणा, घर घर देवे दरस बेपरवाहीआ। जागरत जोत इक्क जगाउणा, जोती नूर करे रुशनाईआ। साचा मार्ग इक्क वखाउणा, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। वीह सौ अठारां अट्ठां तत्तां मूल चुकाउणा, त्तत्व तत्त समाईआ। उन्नी उनीसा शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीसा, मुस्लिम सुन्नी चोटी जाए मुन्नी, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा शाहो शाहबीसा, एका छत्र सीस टिकाईआ। चार वरन इक्क हदीसा, एका हुक्म सुणाईआ। प्रगट होए पंचम मीता, पंच निशाना हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगण नूर आप अख्वाईआ। निहकलंक हरि निरँकार, एका एक ओंकारया। दूजा दिसे ना कोए संसार, पंज तत्त ना कोए बणा रिहा। गोबिन्द गुर साची धार, पुरख अकाल आप चला रिहा। सिँघ रूप सच्ची सरकार, साचा खण्डा हथ्थ उठा रिहा। शाहो भूप भूप अस्वार, सच सिँघासण आसण ला रिहा। सचखण्ड दुवारिउँ आए बाहर, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबा रिहा। लोकमात पावे सार, साची जोती
डगमगा रिहा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा मेल मिला रिहा। जन भगतां अन्तर आए बौहड़ा, जगत संदेशा रोग मिटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, घर मन्दिर इक्क वखा ल्या । गुरमुख तेरा सच दरवाज़ा, सचखण्ड हरि सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। धुन अनादी अनहद मारे वाजा, सुन्न समाध खुल्हाईआ। हरि सुल्तान वड राजन राजा, अदली अदल कमाईआ। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, त्रैगुण रोवे दए दुहाईआ। जन भगतां साचा साजण साजा, मिले मेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरी रक्खे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख तेरी वड्याई धन्न, हरि गोबिन्द दर्शन पाया। सतिगुर पूरा बेड़ा देवे बन्न्ह, जिस जन हरि हरि रसना गाया। जननी जणया साचा जन, धन्न धन्न धन्न जणेंदी माया। एका राग सुणया कन्न, पुरख अकाल इक्क मनाया। राए धर्म ना देवे डन्न, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण देवे वर, वर दाता इक्क अख्वाया।