पुस्तकालयभाग ८

१५ सावण २०१६ बिक्रमी अर्जन सिँघ दे घर पिण्ड पिपली ज़िला फ़िरोज़पुर

असंख असंखा हरि गुण निरँकार, असंख असंख ना गणत गिणाईआ। आपणी पावे आपे सार, आपणी जोत कर रुशनाईआ। धाम अगम्मड़े बैठ निरँकार, जोती नूर डगमगाईआ। साचा मन्दिर बंक दुआर, आपणा आप सुहाईआ। आपणी किरपा आपे धार, आपणी किरण इक्क उपजाईआ। आपणे अन्दरों करी बाहर, ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं रचन रचाईआ। एका किरन वंडे वंड, त्रै त्रै वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, असंख गुण आप अख्वाईआ। एका किरन त्रै त्रै धार, हरि साची वंड वंडांयदा। नूरी नूर नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। एका विष्नूं करे प्यार, इक्क ब्रह्मा विच वसांयदा। एका शिव दए अधार, एका रंग रंगांयदा। इक्क किरन किरन किरन आकार, आपणा रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, असंख गुण आप अख्वांयदा। इक्क किरन हरि वंड वंडाए, वड वड्डी वड्याईआ। इक्क इक्क इक्क तिन्ने एके संग रलाए, इक्क सद इक्क दस इक्क करे कुड़माईआ। आपे जाणे आपणी हद्द, ब्रह्मादि आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क किरन इक्क सौ ग्यारवां हिस्सा दए वंड, रवि ससि दए रुशनाईआ। दूजा खेले खेल ब्रह्मण्ड, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, असंख गुण इक्क अख्वाईआ। इक्क इक्क इक्क खेल निराला, एका इक्क इक्क नाल रलाईआ। तीजा एका कर निराला, आपणी

बणत बणाईआ। तिन्ने लोक गग्न थाला, साची बणत बणाईआ। एका शक्ती जोत ज्वाला, आदि आदि उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण्ड आपणी वंड वंडाईआ। दूजा एका कर त्यार, दोहां मेल मिलांयदा। एका किरन ग्यारवीं धार, लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। निरगुण नूर कर आकार, घट घट अन्दर डेरा लांहयदा। देवणहार सर्ब संसार, राज़क रहीम आप अख्वांयदा। आपे उत्पत करे आपणी धार, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे अन्तिम ल्ए सँघार, आपणा लेखा आप चुकांयदा। दोए एके कर प्यार, एका एके नाल जुड़ांयदा। एका किरन होई उज्यार, रवि ससि दए आधार, लक्ख चुरासी जोत जगांयदा। तीजा एका निरगुण रूप, हरि हरि आपणे हथ्थ रखाईआ । अबिनाशी करता सति सरूप, पंचम पंचम वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे तुठ, रवि ससि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरन आपणे हथ्थ रखाईआ। तीजा एका तिक्खी धार, एकओंकार उपजांयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, आदि जुगादि करांयदा। पंज तत्त कर प्यार, आप आपणा आसण लांयदा। नाउँ धर गुर अवतार, लोकमात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, असंख गुण असंख असंखा, आप उपजांयदा। इक्क इक्क इक्क, एका रंग रंगाया। एका रवि ससि मेटे तृख, इक्क लक्ख चुरासी फेरा पाया। इक्क आपणा लेखा आपे लिख, आपे वेख वखाया। एका धारे साचा भेख, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग समाया। एका किरन हरि करतार, आपणी आप आप उपजाईआ। त्रै त्रै खेल खेले अपार, तिन्नां मेला सहिज सुभाईआ। जेरज अंड करे प्यार, उत्भुज सेत्ज आसण लाईआ। गुर रूप आप करतार, आपणी जोत करे रुशनाईआ। ना कोई दीसे होर पसार, ना कोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका करनी किरन उपजाईआ। इक्क इक्क इक्क ग्यारां, एका रंग रंगाया। कलिजुग अन्तिम मीत मुरारा, लोकमाती वेस वटाया। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, ब्रह्मा विष्न शिव बन्न्ह वखाया। लक्ख चुरासी मारे मारा, एका खण्डा हथ्थ उठाया। गुरमुखां करे सच प्यारा, इक्क सौ ग्यारा दिवस साचा जाप जपाया। छत्ती जुग ना पाए कोई पारावारा, गुर पीर साध सन्त औलीए पीर, शेख़ मुलां सारे गए गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाया। एका किरन निरगुण धार, इक्क ग्यारां वंड वंडाईआ । आपणे अन्दरों आई बाहर, दर दुआरा आप तजाईआ। असंख गुण बैठ निरँकार, खेले खेल बेपरवाहीआ। एका वंडी तिन्न प्यार, तीजा हिस्सा आप रखाईआ। दूजा कुदरत कादर बणया साचा यार, कादर कुदरत विच समाईआ। आपे करे रवि ससि उज्यार, आपणी

करनी नूर रुशनाईआ। आपे साहिब सज्जण सतिगुर साचा मीत मुरार, लोकमात वेख वखाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जो उपजे सो ल्ए सँघार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुगा जुगन्त साध सन्त गुर अवतार आपणे अन्दर ल्ए वाड़, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। गुर पीर अवतार साध सन्त, हरि आपणे अन्दर आप टिकांयदा। जुगा जुगन्तर कर प्यार, लोकमात धरांयदा। शब्द सरूपी कर जैकार, साचा नाम सुणांयदा। लाए मार्ग अगम्म अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारो नर निरँकारो, निरगुण नूर सर्ब गुणवन्तया। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारो, जोती नूर नूर उज्यारो, घर साचे सोभावन्तया। अकल कल कल आपे धारो, जल थल महीअल रिहा पसारो, रूप रंग ना कोए वखन्तया। वसे नेहचल धाम न्यारो, आदि निरँजण ब्रह्म पसारो, पारब्रह्म श्री भगवन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहन्तया। भगवन भय भञ्जण, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण नरायण सज्जण, अकाल पुरख बेपरवाहीआ। जूनी रहित घड़ण भन्नण, समरथ पुरख अख्वाईआ। आदि जुगादि एका सज्जण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर नूर दरसाईआ। अलक्ख अलक्खणा अगम्म अगम्मड़ा, अनभव प्रकाश समाईआ। सद वसे वक्खरा हड्ड मास नाड़ी ना चम्मड़ा, तत्त रत्त ना कोए वखाईआ। जुगा जुगन्त होए प्रतक्खणा, पल्ले ना कोई पैसा दमड़ा, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। दोवें हथ्थीं फिरे सक्खणा, मात पित ना कोए अम्मी अम्मड़ा, साक सज्जण ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। लिखणहारा हरि निरँकार, एकओंकार अकल कला अख्वांयदा। जोत उज्यार खेल अपार, सचखण्ड दुआर सोभावन्त सोभा पांयदा। सुत्त दुलार शब्द जैकार, एका नाअरा नाम नामा सति लगांयदा। सचखण्ड दरबार धर्म आकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा इक्क सुहांयदा। दर सुहावणा राग अल्हावणा, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। सच सिँघासण आसण लावणा, जोत प्रकाशण खेल खिलावणा, नूरो नूर डगमगाईआ। दीपक जोती इक्क जगावणा, आप आपणा मेल मिलावणा, घर मेला सहिज सुभाईआ। साचा बंक सुहावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। घर उपजाया हरि रघुराया, खण्ड सच सच वड्डी वड्याईआ। सच समाया दिस ना आया, सच कहिणा कहिण ना कोए जाईआ। शब्द अल्हाया मंगल गाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणा कर हरि पसारा, हरि निरँकारा आपे आप वेख वखांयदा। करनी करता कर उज्यारा, करना करता करनी करता

आप कमांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, आपे वेख वखांयदा। आपे उत्पत करे कराए सर्ब संसारा, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपे मेटे कूड़ पसारा, त्रैगुण डेरा आपे ढांहयदा। आपे ब्रह्मा विष्न कराए अन्त किनारा, आपे जोती नूर धरांयदा। कलिजुग अन्तिम जोत उज्यारा, एकओंकारा, आप अख्वांयदा। वेद कतेबां वसे बाहरा, खाणी बाणी मुख सालांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणे सोभा पांयदा। दर सोभा पाए सोभावन्त, गुणवन्त गुण जणाईआ। दर मन्दिर अन्दर साची बणत, निरगुण आपणी आप उपजाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखाईआ। निहकलंक हरि निरँकार, भेव किसे ना पाया। चारे जुग बण लिखार, आपणा आपणा लेखा गए लिखाया। साध सन्त गुर सतिगुर रहे पुकार, निहकलंक तेरा नां ध्याया। कलिजुग अन्तिम आउणा विच संसार, भेव अभेदा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाया। निरगुण जोती दीपक बाल, गुरमुखां रिहा जगाईआ। इक्क वखाए साची धर्मसाल, चरन दुआरा वड वड्याईआ। आपे परखे साचे लाल, नाम कसवटी हथ्थ उठाईआ। लेखे लाए काची माटी झूठी खाल, रत्त तत्त ब्रह्म मति आप उपजाईआ। अबिनाशी करता धरनी धरता धरत धवल उप्पर गुरमुख साजण ल्ए भाल, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। शब्द शब्दी बण दलाल, वणज कराए नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना इक्क लुटाईआ। गुरसिख शाह बणया कंगाल, अतोट अतुट भण्डार आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए तराईआ। तारनहारा एका गुर, एका एकओंकारया। गुरमुख साजण साचे चढ़ाए घोड़, साचा घोड़ा इक्क वखा रिहा। कलिजुग अन्तिम गया बौहड़, आप आपणा वेस वटा ल्या। लक्ख चुरासी वेख मिट्ठा कौड़, कलिजुग रीठा कौड़ा भन्न वखा ल्या। गुरमुखां अन्तर आत्म लग्गी औड़, दे दरस तृखा बुझा ल्या। सतिगुर पूरा गया बौहड़, भाण्डा भरम गढ़्ह भना ल्या। गुरमुख चड़ना एका पौड़, चौथे पद चौथे घर सोहँ डण्डा एका ला ल्या। अद्ध विच ना जाणा अड़, गुर पूरे सिर आपणा हथ्थ टिका ल्या। शब्द सरूपी ल्ए फड़, सतिगुर विचोला शब्द रखा ल्या। सस्से उप्पर होड़ा धर, निरगुण सरगुण नाउँ धरा ल्या। हँ ब्रह्म लाए लड़, आपणा पल्लू आप फड़ा ल्या। पुरख अबिनाशी साचे घोड़े रिहा चढ़, सच सिँघासण आसण ला ल्या। गुरमुख नारी ल्ए वर, कन्त कन्तूहला फेरा पा ल्या। साची डोली चुक्के बण कहार, आपणे कंध उठा ल्या। तिन्नां लोकां करे पार, साचे मार्ग आपे पा ल्या। आदि शक्ति पाणी दए वार, अमृत साचा हथ्थ उठा ल्या। सचखण्ड दुआरे कर प्यार, गुरमुख साचा आप बहा ल्या। लक्ख चुरासी घूँगट दए उतार, आपणा मुखड़ा आप वखा ल्या। करे कराए सच प्यार, अंगीकार

अंग लगा ल्या। साची सेजा पुरख करतार, निरगुण आपणी आप सुहा ल्या। सन्त दुलारा दए अधार, साची सेजा आप सवा ल्या। एका सेजा सुत्ते पैर पसार, दूसर फेर ना किसे उठा ल्या। जुग जुग बन्न्हे आपणी धार, भगतां आप जगा ल्या। शब्द सुनेहड़ा देवे आपणी वार, साचा हुक्म सुणा ल्या। लोकमात जाणा विच संसार, भगती मार्ग इक्क वखा ल्या। मैं आवां किरपा धार, गुर सतिगुर रूप वटा ल्या। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, निरगुण साचा खेल खिला ल्या। गुरमुख साजण लाए पार, आपणे बेड़े आप चढ़ा ल्या। कोए ना डोबे विच मँझधार, भव सागर पार वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगा ल्या। गुरमुख नारी कन्त प्यारी, नेत्र नैण शृंगारया। दिवस रैण रही पुकारी, घर आ साजण मीत मुरारया। धुरदरगाही लग्गी यारी, जगत विछोड़ा क्यों पा ल्या। मैं भुल्ली अवगुणहारी, तेरा गुण ना जणा ल्या। तूं शाहो सच्चा बख्शणहारी, हउँ ख़ाकी ख़ाक रमा ल्या। बिन तेरे दर्शन होए ख़ुआरी, लक्ख चुरासी भरम भुला ल्या। तेरी सेज़ा इक्क प्यारी, दूजा रस ना कोए वखा ल्या। तेरा शब्द सच्ची धारी, साचा मंगल गा ल्या। पा गलवकड़ी अन्तिम वारी, कलिजुग माया मोह झूठा धन्दा तोड़ तुड़ा ल्या। तेरी डिग्गी तेरे चरन दुआरी, तेरा आसरा इक्क तका ल्या। छत्ती जुग रही कुँवारी, कन्त सुहाग ना कोए हंढा ल्या। कलिजुग अन्तिम आई वारी, सोहणा सीस मात गुंदा ल्या। साचा करया इक्क विहारी, हरि हरि सगन मना ल्या। सोहँ शब्द मिल्या दाज भरी पटारी, आपणे संग उठा ल्या। जांञी लाड़ा आए कर त्यारी, सोहणा घोड़ा वाग गुदा ल्या। गुर गुरमुख नारी मैहन्दी लाए हथ्थीं अपारी, लाल रंगन रंग रंगा ल्या। सूहे बस्त्र सूहा वेस, तिन्नां लोकां करे विचारी, कंचन रूप आप वटा ल्या। आदि जुगादि जुग जुग नेत्र रो रो करे गिरयाज़ारी, पेईआ घर ना किसे वसा ल्या। फड़या लड़ चौथे जुग पारब्रह्म अबिनाशी करते हरि निरँकारी, आपणा पल्लू आप बन्न्हा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुनणहार जगत पुकारा, गुरमुख साचे वेख वखा ल्या। सुणी पुकार दातार प्रभ, सचखण्ड ल्ए अंगड़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख साचे ल्ए लभ्भ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पहला अमृत चोवे नभ्भ, उलटा कँवल खुल्हाईआ। पंज विकारा देवे दब्ब, मोह विकार रहिण ना पाईआ। तीजा नेत्र ना झल्ले ताब, नूरो नूर रुशनाईआ। चौथे घर आबहयात, दो दोआब मेल मिलाईआ। पंचम मीता शाह नवाब, शाह सवार खेल खिलाईआ। चरन घोड़े दे रकाब, लोकमात उठ धाईआ। परवरदिगारा हक्क जनाब, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। ना कोई पुन्न जाणे सवाब, पतित पापी ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। उठया हरि हरि शाह सुल्ताना, घर साचे सोभा पांयदा। निरगुण हथ्थीं बद्धा गाना, साचा चीरा सीस टिकांयदा।

हथ्थ विच फड़या शब्द निशाना, तीर कमाना इक्क रखांयदा। जांञी लाड़े रवि ससि भाना, ब्रह्मा विष्न शिव संग रलांयदा। सुरपति बणया लागी खेल महाना, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। करोड़ तेतीसा सखीआं मंगल गाणा, वाह वा राग अल्हांयदा। गण गंधर्ब ताल वजाणा, किन्नर यच्छप आप नचांयदा। खेले खेल श्री भगवाना, आप आपणी खेल खिलांयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, आप आपणा बल धरांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाणा, चरन चरनोदक इक्क वखांयदा। लोकमात आया वाली दो जहानां, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। गुरमुख नारी करे परवाना, आप आपणी दया कमांयदा। शब्द सुणाए सच तराना, साचा हुक्म सुणांयदा। तेरा कन्त आदि अन्त इक्क भगवाना, तेरी सेज हंढांयदा। लक्ख चुरासी भरम भुलाणा, झूठी क़िया विच फसांयदा। शाहो भूप हरि वड सुल्ताना, राज राजाना इक्क अख्वांयदा। गुरमुख राणी मिल्या साचा हाणी, सतिगुर साचा इक्क अख्वांयदा। अमृत देवे ठंडा पाणी, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। लक्ख चुरासी तुट्टे काणी, फंदन फंद कटांयदा। सोहँ अक्खर पढ़ाए बाणी, ब्रह्म पारब्रह्म आप हो जांयदा। गुरमुख तेरी नाम निशानी, लोकमात धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन वर घर साचा पाया, पाया कन्त कन्तूहल। एका दूजा भउ गंवाया, फुल फुलवाड़ी गई फूल। तीजा नेत्र नैण इक्क खुल्हाया, सच सिँघासण दर्शन पाया, ना पावा ना दिसे चूल। चौथे पद डेरा लाया, हरि मिल्या साचा कन्त कन्तूहल। पंचम मेला आप कराया, पिछला लहिणा गया भूल, साचे मन्दिर डेरा लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तोले पूरे तोल। गुरमुख साजण मीतड़ा, मिल्या पारब्रह्म करतार। घर वस्सया इक्क अनडीठड़ा, महल्ल अटल उच्च मुनार। सतिगुर पाया ठंडा सीतड़ा, नाता छुट्टा दु:ख संसार। गुरमुख गुरसिख गाओ सोहँ सुहागी गीतड़ा, जन्म कर्म धर्म वरन बरन तरनी तरन लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी करे आप पसार।

१५ सावण २०१६ बिक्रमी दे घर पिण्ड गोले वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

गुर प्रसादि हरि हरि पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। सति पुरख निरँजण जोत जगाया, निरगुण आपणी रचन रचाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। सच सिँघासण आसण लाया, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। जोत प्रकाशण नाउँ धराया, अकल कला बेपरवाहीआ। पृथ्मी आकाशण डेरा लाया, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। लोआं पुरीआं बंधन पाया, रवि ससि रिहा चमकाईआ। मण्डल मण्डप आप सुहाया, धरत धवल वड्याईआ। लक्ख चुरासी जन्त उपाया,

निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण जोती दीप जगाया, घट मन्दिर कर रुशनाईआ। आदि जुगादी वेस वटाया, गुर गुर रूप वटाईआ। मन्त्र शब्द अनादी इक्क सुणाया, आप आपणा आपे गाईआ। हरि बाणी हरि भेव खुल्हाया, हरि नामा नाम जपाईआ। महिमा गणत गणी ना जाया, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। कथनी कथा कथ आप सुणाया, आपणी करे सिफ्त सालाहीआ। आपणा बेड़ा आप चलाया, एका चप्पू नाम वञ्झ मुहाणा इक्क रखाईआ। भव सागर आर पार तराया, काया गागर काची माटी सोभा पाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए जगाया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी धुन उपजाया, अनहद सेव कमाईआ । साचा मंगल आपे गाया, सुनणहार आप हो जाईआ। गुरसिखां काया खेड़ा डेरा लाया, पंचां डेरा देवे ढाहीआ। नगर खेड़ा आप वसाया, कंचन गढ़्ह उपाईआ। जोती शब्दी जोड़ जुड़ाया, जुड़या जोड़ एका थाँईंआ। दस्म दुआरी डेरा लाया, महल्ल अटल उच्च मुनार एका एक सुहाईआ। गुर पूरे सतिगुर राह जणाया, रसना गाया बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दया कमाया, पारब्रह्म होए सहाईआ। जूनी रहित वेस वटाया, वेस अवल्ला आप कराईआ। साची नाद तूरत रिहा वजाया, गुरमुख सज्जण आप उठाईआ। आसा मनसा पूरत नाउँ धराया, पूरी इच्छया आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर दर वेखे साचा घर, घर साचे दर्शन पाया। गुर किरपा हरि जाणया, सतिगुर गहर गम्भीर। तुट्टा मान अभिमानया, ठांडा सांतक सति सरीर। घर मन्दिर अन्दर इक्क पछाणया, दूई द्वैती हउमे निकली पीड़, अनहद सुणी साची बाणीआ, दूई द्वैती पर्दा चीर। गावणहारा अकथ कहाणीआ, गाए राग इक्क अक्सीर। मारे तीर सच्चा निशानीआ, शाह सुल्तान वड पीरन पीर। गुरमुखां देवे नाम निशानीआ, अन्तर मन्त्र साची धीर। जोद्धा सूरबीर बली बलवानीआ, गुरमुख चोटी चाढ़्हे इक्क अख़ीर। देवणहारा पद निरबाणीआ, लक्ख चुरासी कट्टे ज़ंजीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, सतिगुर दाता गुणी गहीर। गुर किरपा हरि मेलया, पारब्रह्म करतार। सतिगुर पाया सज्जण सुहेलया, सोहया बंक दुआर। एका घर वसे गुरू गुर चेलया, गुर चेला मेला नारी कन्त भतार। आपे जाणे साचा वेलया, आदि अन्त लै अवतार। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलया, दिस ना आए विच संसार। जन भगतां धर्म राए दी कट्टी जेल्हिआ, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा ल्ए उभार। सतिगुर साचे हट्ट है, हरि हरि आप खुल्हाया। गुरमुख विरला लाहा ल्ए खट्ट है, दूसर हथ्थ किसे ना आया। वसणहारा घट घट है, घट मन्दिर बैठा आसण लाया। खेले खेल बाज़ीगर नट है, नट नटूआ स्वांग वरताया। किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तट है, अठसठ भौंदी फिरे लोकाया। जिस जन हिरदे अन्दर जाए वस है, बन्द ताकी दए खुल्हाया।

कोटन करे प्रकाश रवि ससि है, जोती नूर कर रुशनाया। दरस दिखाए हस्स हस्स है, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सज्जण साचा हरि हरि पाया। गुर किरपा हरि लेखया, आदि निरँजण मीत। लिखणहारा साचा लेखया, आदि जुगादी परखे नीत। कढ्ढणहारा भरम भुलेखया, काया मन्दिर वखाए देहुरा सच मसीत। सति पुरख निरँजण सदा अदेस्सया, निरगुण बैठा रहे अतीत। जुग जुग लोकमात करे वेस्सया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वस्सया हरि हरि चीत। गुर किरपा हरि गाया, रसना जिह्वा नाउँ। सति पुरख निरँजण इक्क मनाया, मेल मिलावा नेहचल साचे थाउँ। बंक दुआरा इक्क सुहाया, पाया पुरख अगम्म अथाहो। जूठा झूठा मोह चुकाया, सतिगुर पूरा पकड़णहारा बाहों। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, देवणहारा ठंडी छाउँ। एथे ओथे होए सहाया, दो जहानी करे न्याउँ। फड़ कागों हँस बणाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। गुर प्रसादी हरि हरि बुज्झया, दीना बंधप दीन दयाल। आदि जुगादी भेव रक्खे गुज्झया, पारब्रह्म गुर गोपाल। जन भगतां उप्पर आपे तुठया, देवे नाम सच्चा धन माल। झूठ विकारा फड़ फड़ कुट्ठया, ख़ाली करे सच्ची धर्मसाल। अमृत देवे आत्म घुट्टयां, पकड़ उठाए साचे लाल। आवण जावण गुरसिख छुट्टयां, लक्ख चुरासी तुट्टा जंजाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए भाल। गुर प्रसादी हरि मन्दिर पाया, अनहद वाजा राग अल्हाईआ। ताल तलवाड़ा इक्क वजाया, सच दुआरा सोभा पाईआ। साची सखीआं मंगल गाया, वाह वाह गोबिन्द वज्जी वधाईआ। रंग रंगीला मोहन माधव एका पाया, एका रुत्त सुहाईआ। दाना बीना नज़री आया, दाता दानी वड वड्याईआ। तिन्नां लोकां डेरा ढाहया, चौथे घर करे कुड़माईआ। साचे सन्तां मेल मिलाया, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। कागद कलम ना लेख लिखाया, चारे वेद रहे कुरलाईआ। ब्रह्मा वेता भेव ना आया, विष्नूं शंकर सार ना पाईआ। पुरख अबिनाशी खेल रचाया, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। आत्म अन्तर वेख वखाया। निज नेत्र आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेले दर, दर साचे सोभा पाईआ । गुर किरपा हरि पाया, मिटया जगत अन्धेरा। एका दूजा भउ चुकाया, सतिगुर वस्सया नेरन नेरा। घर मन्दिर इक्क सुहाया, पुरख अबिनाशी पाया फेरा। जोती दीपक इक्क जगाया, आप कर कर आपणी मेहरा। सच सिँघासण आसण लाया, आपे गुरू आपे चेरा। घड़ण भन्नणहार आप अख्वाया, आपे करे हक्क नबेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साचा वर, शब्दी शब्द फड़ाए लड़, एका रंग रंगाए दया कमाए, भेव चुकाए सञ्झ सवेरा। सञ्झ सवेर

सच प्रभात, गुरमुखां इक्क जणाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाईआ। जिस जन बख्शे नाम दात, नाम भण्डारा आप वरताईआ। उत्तम गुरसिख होई ज़ात, वरन बरन ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा अन्तिम पुच्छे वात, नेत्र हरन फरन खुल्हाईआ। दुरमति मैल देवे काट, निर्मल निर्मल निर्मल आप समाईआ। वणज कराए साचे हाट, चौदां लोकां हथ्थ ना आईआ। हरिजन मेला आत्म खाट, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, नाम भिख्या भिच्छया झोली पाईआ। नाम भिच्छया झोली पा, हरिजन भण्डार भराया। जगत इच्छया पूर करा, संसा रोग चुकाया। दहि दिशा होए आप सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कलिजुग अन्तिम गुरमुख आपणा हिस्सा रहे वंडा, मनमुख हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नर गुर सतिगुर नाउँ धराया।