१५ सावण २०१६ बिक्रमी राम सिँघ दे घर दया होई फ़िरोज़पुर छाउँणी
एकओंकारा पुरख आदि, अबिनाशी करता हरि रघुराईआ। जाणे भेव हरि जुगादि, मध आपणे हथ्थ रखाईआ। अगम्म वजाए एका नाद, एका राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। निरगुण हरि हरि निराकार, जोत जोत उज्यारया । इक्क इकल्ला कर पसार, खेले खेल नर निरंकारया। आपे जाणे आपणी धार, आप आपणी बणत बणा रिहा। आपे करे आपणी कार, करनी करता आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा नाउँ धरा रिहा। निरगुण जोत सुते प्रकाश, हरि आपणा आप करांयदा। आपे करया आपणा वास, आपे वेख वखांयदा। आपे पावे साची रास, आपे हरि सुहांयदा। आपे वसे सदा पास, आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। हरि हरि हरि अतीत, निरगुण नूरो नूर उजालया। आदि जुगादी ठंडा सीत, पारब्रह्म पुरख अकालया। आपे जाणे आपणी रीत, आपणा मार्ग आप वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगा ल्या। जोती नूर हरि निरँकार, एका एक ओंकारया। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपार, अगम्मड़ा धाम सुहा रिहा। लेखा जाणे अपर अपार, भेव अभेदा आप खुल्हा ल्या। रूप अनूप सति सरूप साची धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिला ल्या। खेलणहारा हरि समरथ, आपणी खेल खिलांयदा। आपे चढ़या आपणे रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी कहाणी अकथ, कथनी
कथ आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपे आप प्रगटांयदा। आपणी इच्छया आपे कर, हरि आपे मता पकांयदा। आपणी सिख्या आपे पढ़, आपे हुक्म चलांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख नाउँ अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणी जोती हरि उज्यार, नूरो नूर समाया। आदि जुगादी ख़बरदार, एकओंकारा इक्क अख्वाया। आपे सज्जण सच्चा साथी, सगला संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा देस सुहाया। देस सुहाए हरि हरि राए, हरि साची वड वड्याईआ। आपणी रचना आप रचाए, आपे वेख वखाईआ। आपणा मन्दिर आप बणाए, आपे बंक सुहाईआ। चार दीवार ना कोए वखाए, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दर दरवाज़ा ना कोए लगाए, ग़रीब निवाज़ा वड वड्याईआ। चार कुन्ट दहि दिशा ना कोए वखाए, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। रवि ससि ना कोए चमकाए, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ज़िमी अस्मान ना कोए टिकाए, ना कोई थान सुहाईआ। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कराए, भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआरा बंक वखाए, आप आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, एकओंकारा आप बणांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, जोती नूर कर उज्यारा, एका एक डगमगांयदा। रूप अनूप सच्ची सरकारा, सति सरूप आप समांयदा। शाहो भूप राज राजान खेले खेल शाह दारा, सच सुल्तान इक्क अख्वांयदा। निरगुण आसण सच सिँघासण खेल अपारा, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आपणा घर, घर साचा आप उपांयदा। सचखण्ड दुआरा सोहे बंक, हरि साचे आप उपाया। कोए ना जाणे आदि अन्त, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाया। हरि हरि महिमा सद अगणत, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा वेख वखाया। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, एका एक सुहाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। दर दरबार पुरख करतार जोत उज्यारा, एका एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंड आपे रिहा वंडाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि सच्ची बणत बणांयदा। आपे बणया नारी कन्त, आपे सगन मनांयदा। आप बणाए आपणी बणत, आपे सति उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा नाउँ धरांयदा। धरया नाउँ नर निरँकार, निरगुण वड वड्याईआ। जोती जोत जोत कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो जाईआ। आपणी करनी कर त्यार, एका किरनी किरन उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आपणी वस्त आपणी झोली आपे पाईआ। साची वस्त नाम भण्डारा, हरि हरि झोली पांयदा। आपे साजण मीत मुरारा, आपे संग निभांयदा। आपे बख्शे इक्क प्यारा, आपे वेख वखांयदा। आपे देवे सति हुलारा, सति सतिवादी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसे सच घर, सचखण्ड महल्ला उच्च अटला निहचल धाम इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा थिर दरबार, हरि साचे सच उपन्नया। पुरख अबिनाशी निराकार, निरगुण बैठा इक्क इकल्लया। जोती बाती कर उज्यार, दर साचा इक्क सुहन्नया। कमलापाती खेल अपार, कँवल नैण इक्क खुलन्नया। साचा साथी बण करतार, सगला संग निभन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, थिर घर साचा वेख वखन्नया। घर विच घर बणत बणा, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। सच्चखण्ड अन्दर थिर घर बैठा डेरा ला, घर घर विच आप टिकाईआ। जोती नूर जोत जगा, एका एक करे रुशनाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता बेपरवाह, पुरख सुल्तान वड्डी वड्याईआ। दूसर कोई दिसे ना, ना कोई रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच रिहा सुहाईआ। घर विच मन्दिर कर त्यारा, घर साचा आप सुहांयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआरा, थिर घर आपे कुण्डा लांहयदा। आपे साजण मीत मुरारा, आपे खेल खिलांयदा। आपे वरते आपणा वरतारा, आपणी कल आप वरतांयदा। आप सुहाए बंक दुआरा, आपे घर उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा भेव खुल्हांयदा। सचखण्ड अन्दर थिर दरबार, हरि साचे आप सुहाया। इक्क इकल्ला कर पसार, आपे वेख वखाया। निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर रुशनाया। आपणी जोती कर उज्यार, आपे खेल खिलाया। सच सिघासण बैठ सच्ची सरकार, साचा हुक्म आप सुणाया। आपे बणया चोबदार, आपे निउँ निउँ सीस झुकाया। आपे होया ख़बरदार, आपणा हुक्म आप मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वेखे सचखण्ड दुआर, थिर घर साचा आप सुहाया। थिर घर साचा हरि हरि मन्दिर, हरि हरि आप उपजांयदा। आदि निरँजण वड़या अन्दर, आदी पुरख खेल खिलांयदा। परम पुरख प्रभ बणया सज्जण, पारब्रह्म सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच सोभा पांयदा। सचखण्ड दुआरे साचा कन्त, निरगुण नूरो नूर समाईआ। थिर घर नारी बणे बणत, आप आपणी रचन रचाईआ। खेले खेल आदि अन्त, अन्त आदि वड्डी वड्याईआ। आपे चाढ़्हे आपणा रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खलाईआ। सचखण्ड दुआरे हरि निरँकार, आपणे घर ल्ए अंगड़ाईआ। निरगुण दाता हो त्यार, दयावान खेल खिलाईआ। खेले खेल अगम्म अपार,
आप आपणा हुक्म सुणाईआ। सगन मनाए पहली वार, आप आपणे मुख लगाईआ। आपणे सीस कर शृंगार, साचा सेहरा आप लटकाईआ। हरि जगदीश खेल अपार, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एका एक सुहाईआ। थिर घर साचे जोती नारी, आपणा आप शृंगारया। आदि जुगादि रहे कुँवारी, ना कोई कन्त मेल मिला ल्या। खेले खेल पुरख करतारी, करता पुरख खेल खिला ल्या। आप विचोल बणया आपणी वारी, आपे मेल मिला ल्या। आपे कजला पाए तिक्खी धारी, आपे नैण सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख विखा ल्या। सचखण्ड दुआरे हरि भगवन्त, आपणा जोबन वेख वखाईआ। अबिनाशी करता साचा कन्त, घर साचे सोभा पाईआ। थिर घर नारी जोत उज्यारी एका एक महिमा अगणत, लेखा लेख ना लिख्या जाईआ। दर घर साचे बणी बणत, होई सच्ची कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच वेख वखाईआ। घर कन्त भतारा मीता, सचखण्ड दुआर सुहांयदा। आप चलाए आपणी रीता, आपणे मार्ग लांयदा। आपणा खेल आपे कीता, ना कोई दूसर संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। थिर घर साचे नार भतारी, आपणा वेस वटाईआ। आपणे तन कर शृंगारी, आपे सोभा पाईआ। आपणा नैण रही उग्घाड़ी, आपे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणी खेल खिलाईआ। थिर घर साचे नार सुहागण, आपणा वेस वटाया। हरि जोत होई इक्क बेरागण, बिरहो रोग जलाया। ना कोई दिसे लागी लागण, विचोला कोए दिस ना आया। पारब्रह्म अबिनाशी करते आप आपणा साज्जया साजण, साजणहार आप अख्वाया। सचखण्ड दुआरे उठया राज राजन, शाहो भूप बल धराया। आपणे चढ़या अस्व ताजन, आपणा आसण आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। उठया राजा हरि जगदीश, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। जोती नारी गुन्दया सीस, थिर घर बैठी राह तकाईआ। पुरख अबिनाशी खेले खेल इक्क इकीस, अकल कल अख्वाईआ। जोती नारी निउँ निउँ झुकाए सीस, प्रणवत आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपे रिहा समझाईआ। जोती नारी सीस गुंदाया, थिर घर सोहे बंक दुआरा। पुरख अबिनाशी उठ के आया, सचखण्ड करे खेल अपारा। आपणा मेला आप मिलाया, आप कराया सच प्यारा। आपणा पल्ला आप फड़ाया, आपे करे इक्क विहारा। आपणे अंग आप लगाया। आपे होया अंगीकारा, आपणा धाम आप सुहाया। आप सुहाए सच दरबारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बन्न्हे आपणी धारा। कन्त भतारी हरि हरि रूप, एका रंग समाया। एका नारी चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया।
सचखण्ड दुआरे गया तुठ, थिर घर साचे मेल मिलाया। आपे अमृत वारे आपणा घुट्ट, आपे मुख लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच रिहा सुहाया। घर मन्दिर हरि सुहञ्जणा, पारब्रह्म उपजांयदा। खेले खेल आदि निरँजणा, सचखण्ड दुआरा वेख वखांयदा। थिर घर मेला साचे सज्जणा, साची सखी संग निभांयदा। एका पाया साचा अंजणा, एका रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच डेरा लांयदा। घर महल्ल उच्च अटारी, हरि साचे आप सुहाईआ। थिर घर जोत जगे निरँकारी, निरगुण आपे रिहा जगाईआ। सचखण्ड वासी लग्गी प्यारी, अन्त अन्त प्रनाईआ। नारी कन्त खेल अपारी, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचे होए सहाईआ। सचखण्ड दुआरा सच दरवाज़ा हरि हरि खोल्ह खुल्हाया। थिर घर मन्दिर बहि बहि मारे वाजा, आप आपणा हुक्म चलाया। शाह सुल्तान वड राजन राजा, राज राजाना इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे साचे घर, घर साचे वेस वटाया। थिर घर साचा कर परवान, परम पुरख ख़ुशी मनांयदा। सचखण्ड दुआरा सोहे मकान, दर मन्दिर इक्क सुहांयदा। वेखणहार श्री भगवान, एकओंकारा इक्क अख्वांयदा। आपे बणया गोपी काहन, आपे नाच करांयदा। आपणी सखी कर परवान, आपे सेज हंढांयदा। आपे देवणहारा दान, आपे झोली पांयदा। आप उपजाए आपणा सच निशान, आपणा शब्द आप उपजांयदा। जोती माता वेखे मार ध्यान, पुरख अकाल पिता अख्वांयदा। सचखण्ड दुआरा वेख मकान, थिर घर साचे आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। सुत्त दुलारा करे प्यार, एका मंग मंगाईआ। थिर घर रोवे ज़ारो ज़ार, अंमड़ी गले लगाईआ। कवण पिता मेरा मीत मुरार, कवण गोद सुहाईआ। जोती माता हो उज्यार, दे मति रही समझाईआ। सचखण्ड दुआरा वेख खोल्ह किवाड़, अबिनाशी करता बैठा बेपरवाहीआ। एका कन्त सुहागी लाड़, तेरा पिता अख्वाईआ। साची घोड़ी देवे चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सिख्या आप समझाईआ। सुत्त दुलारे चढ़या चाअ, पिता पूत वेख वखानया। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांह, उंगली लाए बाल अंजाणया। निरगुण देवे ठंडी छाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहानया। जोती माता सदके घोली वारी जां, आप आपणा मेल मिला ल्या। थिर घर वखाया साचा थाँ, दर साचा इक्क सुहा ल्या। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, मात पित पूत आप अख्वा रिहा। आपे माता आपे पिता, आपे सुत्त उपजाईआ। आपे करे साचा हित्ता, आपे गोद उठाईआ। आपे रक्त बूंद नित नवित्ता, आपे मेल मिलाईआ। आपे अमृत साचा सिता, आपे सिंच हरा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आप आपणा वेस धराईआ। सुत्त दुलारा उठया, जोद्धा सूरबीर बलवान। पिता पूत उप्पर एका तुठया, देवे एका धुर फ़रमान। हरि का शब्द तीर निराला छुटयां, खेले खेल श्री भगवान। आपणे अन्दर आपणे मन्दिर आपे फुट्टया, आपे वेखे मार ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरी एका हरि, थिर घर साचे बैठा लुकया। थिर घर साचा सच सिँघासण, साची सेज सुहाईआ। हरि हरि सज्जण शाहो शाबाशण, शहिनशाह बेपरवाहीआ। आपे खेले खेल तमाशण, आपणी रचना वेख वखाईआ। आपणी जोत करे प्रकाशण, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका घर एका वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा साचा रंग, रंग रंगीला आप चढ़ांयदा। थिर घर वेखे आपे लँघ, आपणा चरन टिकांयदा। सचखण्ड दुआरे सच पलँघ, पावा चूल ना कोए बणांयदा। थिर घर वजाए इक्क मृदंग, एका नाम सतार हिलांयदा। सचखण्ड दुआर सूरा सरबंग, एकओंकारा आप अख्वांयदा। थिर घर वासी मंगे मंग, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सचखण्ड दुआरी पाए भिच्छया, हरि वड वड्डा मेहरवानया। थिर घर पूरी करे इच्छया, खेले खेल श्री भगवानया। एका देवे साची सिख्या, सति शब्द करे प्रधानया। आपणा लेख आप लिख्या, ना कोई दूसर होर निशानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख सुल्तानीआ। लेखा लिख्या सचखण्ड, हरि साची खेल खिलाईआ। थिर घर वंडे आपणी वंड, आपणा हिस्सा पाईआ। सुत्त दुलारा नौजवान आप उठाए दया कमाए एका नाम देवे वंड, खेले खेल सबाईआ। रचन रचाए खेल कराए आप उपजाए हरि ब्रह्मण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अन्दर निरगुण वड़, निरगुण साचा मेल मिलाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण वड़या, पारब्रह्म पुरख करतारा। निरगुण मन्दिर निरगुण चढ़या, निरगुण खेले खेल अगम्म अपारा। निरगुण लड़ निरगुण फड़या, निरगुण नारी कन्त भतारा। निरगुण निरगुण लाए जड़या, आदि जुगादी जोत उज्यारा। निरगुण अक्खर निरगुण पढ़या, निरगुण लेख लिखारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए सचखण्ड इक्क दुआरा। सचखण्ड दुआरा निरगुण धार, पारब्रह्म उपजाईआ। थिर घर जोत नूर उज्यार, एका एक डगमगाईआ। शब्द अनादी धुन जैकार, दर दरवाज़े आप लगाईआ। दोहां विचोला बण करतार, आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, आदि जुगादि समाया। सचखण्ड दुआरा रिहा सुहा, थिर घर आसण लाया। जुगा जुगन्तर बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाया, आपणा नाउँ आप धरा, आपे रिहा
जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख वखाया। थिर घर साचा हरि हरि पेख्या, हरि मन्दिर नूर अपार । सचखण्ड दुआरा लेख किसे ना लिख्या, ना कोई पावणहारा सार। नेत्र नैण किसे ना दिस्सया, दिसे धाम अटल उच्च मुनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, आप वंडाए आपणा हिस्सया। आपणा हिस्सा आपे वंड, आपणी रचन रचाईआ। आपे रचया हरि ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं आप उपाईआ। शब्द सरूपी दित्ती गंढ्ढ, सति सतिवादी डोरी इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाईआ। आपणी धार आप चला, आपे वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण नाउँ धरा, विष्नूं मुख सलांहयदा। कँवल नाभी मुख खुल्हा, साचे तन टिकांयदा। एका कँवला ल्ए खिला, पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटांयदा। आपे चारे मुख दए वखा, एक राग सुणांयदा। आपणी सेवा आप कमा, शंकर नाउँ धरांयदा। तिन्नां लेखा ल्ए जगा, त्रैगुण संग निभांयदा। पंचम मेला मेल मिला, लक्ख चुरासी वेस वटांयदा। निरगुण जोती जोत जगा, आपणी धीर धरांयदा। मन मति बुध विच रखा, आपणा अंग कटांयदा। शब्द अनादी धुन उपजा, अनहद राग सुणांयदा। घर विच घर दए वसा, साचा बंक सुहांयदा। एका जोती दए जगा, जोत निरँजण डगमगांयदा। आपणा मन्दिर आप खुल्हा, आपे वेख वखांयदा। साची सेजा आसण ला, आपे सगन मनांयदा। दाता दानी बेपरवाह, भेव कोए ना पांयदा। पंज शैतान मेट मिटा, पंचम शब्द अल्हांयदा। घर मन्दिर साचा दए सुहा, सोभावन्त नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा लोकमात आप सुहांयदा। लोकमात सच दुआरा, काया कंचन गढ़्ह सुहाईआ। पुरख अबिनाशी कर त्यारा, आपे वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड अन्दर बाहरा, जीउ पिण्ड वसाईआ। आपे थिर घर वेखे बंक दुआरा, सचखण्ड आपे सोभा पाईआ। आपे गुरमुख सुरती करे नार प्यारा, शब्द साचा कन्त बणाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा ताक आप खुल्हाईआ। साचे मन्दिर करे प्यारा, आपणीआं भुजां आप उठाईआ। मेल मिलावा मीत मुरारा, घर सज्जण साचा माहीआ। लोकमात हरि खेल न्यारा, आदि जुगादि कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा वस्सया, लोकमात वज्जी वधाईआ। जन भगतां मार्ग एका दस्सया, एका नाम दृढ़ाईआ। निरगुण धारा अन्दर वस्सया, सरगुण नूर करे रुशनाईआ। कोटन कोटि करे प्रकाश रवि सस्सया, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, गुर शब्दी चन्द चढ़ाईआ। हरि मन्दिर हरि जू आपे फिरे नस्सया, काया बंक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर आपणी खेल खिलाईआ। जुग करता हरि करन जोग, जगत जुगत आपणे
हथ्थ रखांयदा। आपे रस रसीआ भोगे भोग, आपणी इच्छया आपे पूर करांयदा। आपे जाणे आपणा जोग, आपणा मार्ग आपे लांयदा। आपे मेल विछोड़ा करे संजोग, आपे विछड़े मेल मिलांयदा। आपे कट्टणहारा हउमे रोग, दूई द्वैती ढेरी ढांयदा। आपे देवणहारा साची चोग, सोहँ हँसा चोग चुगांयदा। आपे देवणहारा दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। आपे वसणहारा तीन लोक, चौदां लोकां आप सुहांयदा। आपे गावणहारा सच सलोक, अक्खर वक्खर नाम सुणांयदा। आपे देवणहारा मोख, आपे मुक्ती झोली पांयदा। आपे लक्ख चुरासी देवे झोक, घड़ण भन्नणहार नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त, आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलावणहार पुरख अगम्मड़ो, रूप अनूप बहु बहु रंगीआ। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्मड़ो, पंज तत्त ना कोई संगीआ। ना कोई पल्ले पैसा धेला दमड़ीओ, गुरमुखां दुआरा एका मंगीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धर, खेले खेल सूरा सरबंगीआ। सूरा सरबंग पुरख समरथ, अकथ कथा कहाणीआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही खेल महानीआ। आप निभाए आपणा साथ, सगला संग रखानीआ। आपे जाणे पूजा पाठ, आप उपजाए आपणी बाणीआ। आपे तीर्थ आपे ताट, अठसठ आपे वेस वटानीआ। आपे जाणे आपणे घाट, आर पार वञ्झ मुहाणीआ। आपे वेखे आपणे हाट, चौदां तबकां ताक खुल्हानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल गुण निधानीआ। गुण निधान हरि भगवान, हरि वडा वड वड्याईआ। शाहो भूप सच सुल्तान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता दुआपर भगत ल्ए पछाण, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, लोकमात करे रुशनाईआ। विष्नूं मीता चतुर सुजाण, साचा संग रखाईआ। भगवन जोती नूर महान, आप आपणी डगमगाईआ। ब्रह्मे देवे धुर फ़रमान, वेला अन्तिम आईआ। शिव शंकर उठ बाल निधान, हरि साचा आप जगाईआ। करोड़ तेतीसा कर पछाण, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सुरपति इन्द वेखे मार ध्यान, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। खेले खेल पुरख सुल्तान, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं दए हुलारा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लोकमात लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका अपर अपारा, चारे कुन्टां रिहा वजाईआ। गुरमुखां करे ख़बरदारा, मनमुख गूढ़ी नींद सवाईआ। आपे गुरसिख तेरे दर देवे पहरा, दिवस रैण सेव कमाईआ। तेरा मन्दिर लग्गे प्यारा, हरि मन्दिर नाउँ धराईआ। डूँघी कन्दर खेल अपारा, हरि साचा वेख वखाईआ। तुड़ाया जन्दर बज़र किवाड़ा, आप आपणा कुण्डा लाहीआ। धन्न सुभाग सतारां हाढ़ा, सम्मत सोलां वज्जी वधाईआ। जन भगतां बख्शया
इक्क प्यारा, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। दूसर दिसे ना कोए दुआरा, ना कोई बंक सुहाईआ। निरगुण दीप जोत उज्यारा, पुरख अबिनाशी डगमगाईआ। मेटणहारा अन्ध अँध्यारा, रैण अन्धेरी रिहा गंवाईआ। मुख शरमायण रवि ससि सतारा, गुरसिख तेरा दर्शन पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कारा, दोए निउँ निउँ सीस झुकाईआ। चार वेद ना पाए सारा, पुराण अठारां कोए ना गाईआ। शास्त्र सिमरत ना मारे नाअरा, नाना रूप ना कोए दरसाईआ। गीता ज्ञान कर उज्यारा, एका भगत दए वड्याईआ। एका राम राम न्यारा, शाह भबीख़ण गले लगाईआ। ऐनलहक्क एका नाअरा, मुकामे हक्क रिहा वखाईआ। नानक निरगुण बण वरतारा, नाम सति रिहा वरताईआ। गुरु अर्जन बण लिखारा, अगाध बोध लिखाईआ। गुर गोबिन्द सुत्त दुलारा, पुरख अकाल एका पिता माईआ। पारब्रह्म प्रभ दए हुलारा, आपणी बूझ बुझाईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, साक सैण ना कोए अख्वाईआ। धीआं भैणां करन वणज वणजारा, भैण भाई ना कोए अख्वाईआ। नारी कन्त ना कोए प्यारा, नार दुहागण सर्ब लोकाईआ। मिल्या मेल ना कन्त करतारा, सुरत सवाणी रही कुरलाईआ। साधां सन्तां आए हारा, धीआं भैणां रहे तकाईआ। ना कोई मन्दिर गुरुदुआरा, ठग्ग चोर बैठे आसण लाईआ। एका भुल्लया नाम करतारा, हरि का नाउँ ना कोए ध्याईआ। काम क्रोध लोभ मोह होया हल्कारा, आसा तृष्ना रही जलाईआ। नाता तुट्टा गिरवर गिरधारा, गिरयाज़ारी ना कोए कराईआ । जूठ झूठ कर प्यारा, भेख पखण्डा रिहा वखाईआ। कलिजुग जोद्धा सूर बली बलकारा, आपणा बल धराईआ। संग मुहम्मद चार यार लाए नाअरा, अल्ला राणी नाल रलाईआ। चौदां तबकां करे ख़बरदारा, सदी चौदवीं दए दुहाईआ। पुरख अकाल मीत मुरारा, गुर गोबिन्द रिहा समझाईआ। तेरा दर सच्चा घर बारा, थिर घर मेला सहिज सुभाईआ। सचखण्ड वसे निरँकारा, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, वेला अन्तिम आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गोबिन्द तेरा रूप शब्दी धारा, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। पुरख अकाल कन्त प्यारा, घर साचे ल्ए प्रनाईआ। लोकमात लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे खुआरा, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। चार वरन वखाए इक्क दुआरा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए जणाईआ। एका वरते नाम भण्डारा, हरि साचा आप वरताईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे प्यारा, आपणी गोद उठाईआ। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा खोल्ह किवाड़ा, लोकमात नाउँ धराईआ। देवे वड्याई सतारां हाढ़ा, सतिजुग साची नींह रखाईआ। ज़िमीं अस्मानां मेटे पाड़ा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए इक्क अखाड़ा, सत्तां दीपां रिहा जगाईआ। गुरसिख सज्जण बणाए साचा लाड़ा,
सिर सेहरा एका नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन नारी कर प्यार, मेल मिलावा कन्त भतार, गुण फल देवे अमृत चार, रस भिन्ना आदि जुगादी सिरजणहार, तिन्नां लोकां वस्सया बाहर, बेऐब परवरदिगार, थिर घर मेला साचे यार, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा गुरमुख सज्जण कर प्यारा, आप आपणी गोद उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रूप एकओंकारा, आदि जुगादी कर पसारा, जुग जुग लोकमात ल्ए अवतारा, जन भगतां पावे साची सारा, लक्ख चुरासी पार किनारा, दरगाह साची साचा धाम, मेल मिल्या एका राम, नज़री आए घनईआ शाम, नानक गोबिन्द इक्क प्रनाम, सतिगुर पूरा पकड़े दाम, एथे ओथे दो जहानां, पुरख अबिनाशी हरि मेहरवाना, जन भगतां साचे सन्तां आप आपणा मेल मिलाईआ। मिल्या मेला गुर गुर चेला, हरि हरि रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी पाया सज्जण सुहेला, दूसर दर ना मंगण जाया। आपे वसे धाम नवेला, गुरमुख साजण आपणे घर बहाया। कलिजुग अन्तिम करया मेला, विछड़ कदे ना जाया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, दिस किसे ना आया। हरिजन हरिभगत गुरसिख गुरमुख तेरी धर्म राए दी कट्टे जेला, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण ल्ए वर, जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, अन्तर आत्म सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे जीआ दान, जीआ दाता पुरख बिधाता मेटे रैण अन्धेरी राता, अमृत देवे बूंद स्वांता, चरन कँवल बंधाए साचा नाता, नित नवित्त कर कर हित्त, आपणा दरस दिखाया। दर्शन पाउणा गहर गम्भीर, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। काया करे सांत सरीर, सति सति सति रूप दरसाईआ। हउमे हँगता जूठी झूठी कढ्ढे पीड़, अमृत आत्म सीर प्याईआ। जगत जंजाला कट्ट ज़ंजीर, नाम डोरी तन्दन तन्द बंधाईआ। शाह सुल्तान वड पीरन पीर, दस्तगीर शाह हकीर एका रंग रंगाईआ। गुरमुखां देवे अन्तिम धीर, वेले अन्त कन्त भगवन्त होए सहाईआ। सचखण्ड दुआरे चोटी चाढ़्हे इक्क अख़ीर, थिर घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचे दर बहाईआ। बधक तेरा सच्चा तीर, चरन कँवल सीस झुकाईआ। मुख चुंघे साचा सीर, कृष्ना रिहा चुंघाईआ। भगती विरोले एका नीर, अन्तर आत्म भीड़ कढाईआ। कट्टणहारा साची भीड़, साख्यात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। तेरा तीर तिक्खा मुक्ख, साचा सुख उपजांयदा। चरन सरन मिटे दु:ख, चरन कँवल चित लांयदा। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, साचा मेल मिलांयदा। चौथे जुग चुक्के आपणी कुक्ख, द्वापर वेस वटांयदा। पुरख अबिनाशी ना माणस ना दिसे मनुक्ख, रूप अनूप इक्क रखांयदा।
आपणे मन्दिर आपे बैठा लुक, लोकमात दिस ना आंयदा। हरि सज्जण साचे वेखे झुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा हरि, दर साचे वेख वखांयदा। चरन तीर तीर निराला, तिक्खी धार वहांयदा। मिल्या मेल हरि गोपाला, गोबिन्द वेख वखांयदा । नेत्र नैण नीर साची माला, माणक मोती तन सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देण पूर्ब झोली पांयदा। चरन तीर मन चित, भउ भगती लेखे लाईआ। बंधक कराया आप निरभउ, निरवैर आप अख्वाईआ। दे बांह सरहाणे रहिणा सौं, सुख सहिज सहिज सहिज इक्क वखाईआ। जुग जुग पकड़णहारा बाहों, आपणे गले ल्ए लगाईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याउँ, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मिल्या वर धुर दरबार, ब्रह्म दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम मेला विच संसार, संसार सागर वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, खेले खेल हर घट थाँईंआ। माणस जन्म दए आधार, भगत भगती भगवन्त रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। भगतन मीता आदि निरँजण, आदि जुगादि समाया। पुरख अबिनाशी साचा सज्जण, सतिगुर वेस वटाया। जन भगतां आया पर्दे कज्जण, सोए मात ल्ए उठाया। धुरदरगाही साचा सज्जण, साख्यात रूप वटाया। चरन धूढ़ कराए मजन, मन का मणका दए भुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा इक्क सुहाया। सोहया दर घर बंक दुआरा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। बधक तारया दूजी वारा, आप आपणा संग निभाईआ। सोहँ शब्द भर भण्डारा, सोहँ मुखी तीर वखाईआ। मिल्या मेल मीत मुरारा, सज्जण सतिगुर हरि रघुराईआ। अन्तिम उतरया पार किनारा, साचा घाट आप सुहाईआ। राम रूप राम निरँकारा, सिँघ सिँघ वेख वखाईआ। नाद किंगरी मृदंग वज्जे सितारा, मृदंगा आपणे हथ्थ उठाईआ। सतिगुर पाया एकओंकारा, हरि सज्जण साचा माहीआ। बंस सरबंसा एका तारा, झूठा कंसा दए मिटाईआ। रावण तोड़े लंका गढ़्ह हँकारा, राम नाम इक्क वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार उतारा आप कराईआ।