१६ सावण २०१६ बिक्रमी गुरचरन कौर दे घर फ़िरोज़पुर
आदि पुरख निरँजण हरि मेहरवान, आदि जुगादी एक ओंकारया। पारब्रह्म पुरख सुल्तान, खेले खेल अगम्म अपारया। जोती नूर नूर महान, एकओंकारा नाउँ धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटा
ल्या। रूप अनूपा हरि निरँकार, एका एक समांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। जोती दीपक नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। एका वसे सच सच्चे घर बार, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। आदि अन्त ना पारा वार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी सार, दूसर भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता हरि भगवान, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आपणी करे आप पछाण, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणे मन्दिर वसे मकान, घर साचे सोभा पाईआ। ना कोई दिसे होर निशान, दूसर वस्त ना कोए उपाईआ। इक्क इकल्ला गुण निधान, गुणवन्ता हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला अकल कलधारी, एका एक ओंकारया। आदि जुगादी इक्क अवतारी, एका खेल अपारया। एका महल्ल इक्क अटारी, एका बंक सुहा रिहा। एका शाहो भूप वड सिक्दारी, शाह सुल्तान इक्क अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वेस वटा रिहा। इक्क इकल्ला पुरख सुल्ताना, एका रंग समांयदा। खेले खेल दो जहानां, दो जहानां वाली आप अख्वांयदा। आपे अपणी चले चाला, चाल अवल्लड़ी आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकओंकार निराकार निरगुण जोती डगमगांयदा। निराकार आदि निरँजण, निरगुण नाउँ धराईआ। आप आपणा बणया सज्जण, आप आपणा संग निभाईआ। आप आपणा करे मजन, आप आपणा ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला अकल कल धार, खेले खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। भेव अभेदा हरि भगवन्त, आपणा आप रखांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणी सेज हंढांयदा। आप बणाए साची बणत, घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर निराकार, एका जोती जोत जगांयदा। जोत उजाला हरि गोपाला, आदि पुरख अबिनास्सया। खेले खेल पुरख अकाला, मण्डल मण्डप पावे रास्सया। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाला, लोकमात जोत प्रकास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड वेखे खेल तमास्सया। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकार, आपणा आप सुहाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला निराकार, नूरो नूर डगमगाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, राम रूप आप अख्वाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आपणी आप वखाईआ। अलक्ख निरँजण भेव न्यार, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना आपे रच, हरि साचा खेल खिलांयदा।
आपे साजण बणया सच्च, सच वस्तू विच टिकांयदा। आपे आपणा हुक्म रिहा वाच, धुर फ़रमाना आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप रखाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआर, दर मन्दिर इक्क सुहाईआ। ना कोई दीसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। ना कोई रवि ससि सूरज चन्न दिसे सतार, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई ब्रह्मा विष्न शिव करे आकार, ना कोई त्रैगण बणत बणाईआ। पंज तत्त ना कोए प्यार, बूंद रक्त ना कोए जुड़ाईआ। ना कोई पृथ्मी आकाश दए हुलार, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए वखाईआ। जेरज अंड ना करे प्यार, उत्भुज सेत्ज ना कोई उगाईआ। ना कोई दीसे जल धार, ख़ाकी ख़ाक ना कोए उडाईआ। ना कोई करोड़ तेतीसा दए आधार, सुरपति राजा इन्द ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सोहे साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह आपे बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म बेपरवाह बेअन्त, एका एक ओंकारया। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग खेल अपारया। आप बणाए आपणी बणत, आपे वेस वटा रिहा। आपे महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए लिखा रिहा। आपे नारी आपे कन्त, कन्त सुहाग आप हंढा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती एका नूर, एका दीपक एका बाती, कमलापाती आप जगा रिहा। कमलापाती हरि निरँकार, एका रंग समाया। ना कोई दूसर दिसे होर पसार, सचखण्ड दुआरे डेरा लाया। थिर घर सोहे बंक दुआर, पुरख अबिनाशी रिहा सुहाया। थिर घर साचे करे प्यार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया, आपणी आसा आपणी मनसा आपे पूर कराया। आपणी इच्छया आपे झोली पा, आपणी दया कमांयदा। आपणी वंड आप वंडा, आपे झोली डांहयदा। आपे शब्द सुत्त ल्ए उपजा, आपे हुक्म सुणांयदा । आपे ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं बणत बणा, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपा, आपे जोती नूर डगमगांयदा। आपणी सेवा आपे ला, आपे कार कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रै त्रै मेला एका धार, अबिनाशी करता कर प्यार, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। निरगुण सरगुण पंज तत्त, त्तत्व तत्त समाया। आपे पारब्रह्म ब्रह्म कर उत्पत, आपे वेख वखाया। आपे बूंद रक्त रत, आपे जोड़ जुड़ाया। आपे डाली आपे पत, फल फुलवाड़ी आप खिलाया। आपे देवणहारा सता सति, सति सरूप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, हरि साचे वड वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार, त्रै त्रै सेव लगाईआ। तिन्नां गुणां आपे वस्सया बाहर, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। लक्ख चुरासी
कर त्यार, घर घर विच आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दीवा बाती आपणा आप टिकाईआ। निरगुण दीपक कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगांयदा। माणस मानुख कर प्यारा, एका दर सुहांयदा। अन्दर मन्दिर खेल अपारा, हरि साचा आप करांयदा। धुन अनादि सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजांयदा। सर सरोवर ठंडी ठारा, साचा ताल वखांयदा। दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़ा, आपणा दर सुहांयदा। आत्म सेजा साचा लाड़ा, आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी देवे वर, आपे अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। अन्दर वड़या हरि निरँकार, दिस किसे ना आईआ। आपणे मन्दिर आपे चढ़या, आपणी कल वरताईआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़या, दिवस रैण रुशनाईआ। लक्ख चुरासी किसे ना फड़या, हथ्थ किसे ना आईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़या, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकओंकारा आपणी कल वरताईआ। एकओंकारा कर पसारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। निरगुण रूप सरगुण धारा, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। खेले खेल विच संसारा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। आपे पाए आपणी सारा, आपणी कल आप वरताईआ। आपे बोल शब्द जैकारा, आपणा नाअरा आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादि समाया। सरगुण वेस ल्ए वटा, लोकमात उठ धाया। पंज तत्त डेरा आपे ला, त्रैगुण बंधन पाया। ब्रह्म पारब्रह्म ल्ए मिला, आप आपणे अंग छुहाया। जोती जोत दए जगा, जागरत जोत कर रुशनाया। गुर अवतार आप अख्वा, आप आपणा नाउँ धराया । आपणा शब्द सुनेहड़ा रिहा घला, धुर फ़रमाना इक्क जणाया। साचे भाणे रिहा समा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार करता पुरख, एकओंकारा आप अख्वाया। करनेहार पुरख करतारा, एका एकओंकारया। लोकमात लै अवतारा, आप आपणा वेस वटा रिहा। एका देवे नाम सहारा, आप आपणा नाउँ जपा रिहा। दीपक बाती कर उज्यारा, प्रकाश प्रकाश समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ रखा रिहा। जुग करता पुरख समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आप चलाए आपणा रथ, हरि साचा रथ रथवाहीआ। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आप चलाए आपणी गाथ, आपणी सिख्या आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार, एका एक एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, सतिजुग त्रेता दुआपर वेस वटांयदा। लोकमात खेल अपार, अपरम्पर करता आप करांयदा। देवी देव दए सहार, इष्ट देव आप हो जांयदा। नमो नमो नमो कर निमस्कार, निउँ निउँ आपणा
सीस झुकांयदा। आदि शक्ति जोत उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखांयदा। आपे राम रूप निराकार, आपे बंसरी कान्हा आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग आपणा नाउँ रक्ख, आपणी रचन रचांयदा। निरगुण सरगुण हो प्रतक्ख, पंचम डेरा लांयदा। एका ल्याए नाम वथ, लोकमात वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग कूड़ा वेख पसारा, हरि साचा दया कमांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखांयदा। रजो तमो सतो दे सहारा, साची धीर धरांयदा। मात पित कर प्यारा, बूंद रक्त सुहांयदा। दस मास खेल अपारा, नौ अठारां वक्त लँघांयदा। आपे अन्दर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आप अख्वांयदा। आपे जोती नूर उज्यारा, अन्ध अन्धेरा आपे आसण लांयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआरा, थिर घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। नानक पंज तत्त प्यार, काया तन समाया। पुरख अबिनाशी कर प्यार, एका दीपक जोती जोत जगाया। निरगुण सरगुण करया प्यार, कर किरपा मेल मिलाया। इक्क सुहाया बंक दुआर, दर घर साचा वेख वखाया। ठांडा मीता एकओंकार, आपणा संग निभाया। अचरज रीता अपर अपार, एका शब्द सुणाया। एका ढोला जै जैकार, एका मंगल गाया। एका तोला अपर अपार, दिस किसे ना आया। ना कोई जाणे कला सोलां, अकल कला उठ धाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मेला साचे घर, दर दुआरा इक्क सुहाया। नानक पाया कन्त भतारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरारा, साचा संग निभाईआ। शाहो भूप सच्चा सिक्दारा, धुर फ़रमाना रिहा जणाईआ। एका शब्द इक्क धुन्कारा, एका राग सुणाईआ। एका गावे एका सुणे सुनणेहारा, दूसर दिस किसे ना आईआ। एका वणज इक्क वपारा, एका हट्ट खुल्हाईआ। चौदां हट्टां पार किनारा, चौदां तबकां भेव ना राईआ। लोआं पुरीआं खेल न्यारा, आप आपणी रचन रचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा धारा, कर किरपा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलाईआ । नानक मिल्या पुरख अकाल, अकल कला वड्याईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, दयानिध आप अख्वाईआ। आपणा दीपक आपे बाल, आपे वेख वखाईआ। आपे मात पित सुत्त दुलारा बणे लाल, आपे गोद उठाईआ। आपे फल लगाए डाल्ह, फल फुल आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अवल्लड़ी खेल आपणी आप चलाईआ। अवल्लड़ी खेल पुरख अगम्म, आपणी आप चलांयदा। हरि घर हरि
शब्द प्या जम्म, मात पित ना कोए दिसांयदा। दो जहानां जाणे कम्म, करनी करता कर्म कमांयदा। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, एका रंग समांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे मात चलांयदा। बेड़ा बन्न्ह पुरख सुल्तान, आपणी दया कमांयदा। लोकमात हो प्रधान, वेस अनेका रूप वटांयदा। शब्द जणाई धुर फ़रमान, साचा हुक्म सुणांयदा। नानक मेला हरि मेहरवान, सगला संग रखांयदा। देवणहारा साचा दान, नाम सति झोली पांयदा। शब्द सरूपी इक्क बबाण, दो जहानां आप उडांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, साचा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगांयदा। नानक हरि रंग रतया, रंगे रंग अनमोल। पुरख अबिनाशी कमलापतया, काया वेखे पंज तत्त खोल। एका वस्त अन्दर घत्तया, आपे तोले साचे तोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप रखाए सदा अडोल। अडोल अडुल पुरख करतार, एका एक अख्वाया। खेले खेल अगम्म अपार, भेव किसे ना पाया। नानक निरगुण जोती पावे सार, जोती जोत डगमगाया। आप आपणी बख्शे धार, सुन्न समाध ना कोए वखाया। एका नाद इक्क सितार, एका रिहा वजाया। एका सज्जण मीत मुरार, एका नज़री आया। ना कोई दीसे होर दुआर, ना कोई बंक सुहाया। सचखण्ड वसे हरि निरँकार, जोती नूर डगमगाया । नानक वर घर पाया सोहया बंक दुआर, घर सज्जण वेख वखाया। सेवा करे सेवक दर, साची सेवा सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण हरि समझाया। एका गुण हरि गहर गम्भीर, नानक नाम समझाईआ। एका अमृत एका सीर, एका मुख चुआईआ। एका मन्दिर चोटी चढ़ अख़ीर, महल्ल अटल मुनार इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आपे लाईआ। साची सेवा लोकमात, हरि साचा आप लगांयदा। गुर नानक दित्ती एका दात, नाम सति झोली पांयदा। चार वरनां इक्क जमात, एका पट्टी नाम पढ़ांयदा। एका मेटणहारा अन्धेरी रात, साचा चन्द इक्क चढ़ांयदा। एका चरन कँवल बंधाए नात, राम रूप इक्क अख्वांयदा। एका खोल्हणहारा ताक, बन्द किवाड़ा इक्क खुल्हांयदा। एका बणया साचा सज्जण साक, मीत मीता इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे नानक वर, आपे खेल खिलांयदा। नानक देवे धुर फ़रमान, दिवस रैण हरि जणाईआ। नानक लोकमात करे परवान, हरि भाणे विच समाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। नानक निरगुण होया जाणी जाण, जानणहार आप हो जाईआ। सचखण्ड दुआरे निगहबान, पुरख अकाल राह तकाईआ। नानक मेला वाली दो जहान, एका रंग समाईआ। मिल्या पद पद निरबान, एका दर वखाईआ। इक्क इकल्ला खेल महान, दूजा आपणा वेस धराईआ। तीजा नेत्र नैण
महान आपणा आप खुल्हाईआ। चौथे घर कर परवान, साचा सोहला आप सुणाईआ। पंचम मीता हो प्रधान, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। छेवें दर कर परवान, छे घर बैठा सोभा पाईआ। सति पुरख निरँजण वड मेहरवान, आपणी रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना रिहा जणाईआ। धुर फ़रमाना धुर दरबार, हरि साचा सच सुणांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, वेद कतेब भेव ना आंयदा। चारे मुख ना सके उचार, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। आपे जाणे आपणी कार, करनी करता कार कमांयदा। नानक मेला विच संसार, घर साचा वेख वखांयदा। शब्द ढोला इक्क जैकार, बोला इक्क सुणांयदा। तोला बण सिरजणहार, साचा कंडा हथ्थ उठांयदा। पर्दा उहला विच संसार, आपणा आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता आप अख्वांयदा। नानक सतिगुर सेव कमाए, हरि साचे सेव लगाईआ। ग़रीब निमाणयां गले लगाए, आप आपणी गोद उठाईआ। ख़िमा ग़रीबी झोली पाए, चाकर चाकरी रिहा कमाईआ। प्रभ अबिनाशी तेरा सुनेहड़ा भुल्ल ना जाए, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा दास कर अरदास, स्वास स्वास रसना रिहा ध्याईआ। सदा सुहेले वसना पास, पृथ्मी आकाश चरनां हेठ दबाईआ। गगन पताल ना होए निराश, पूरी आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी धुर फ़रमाना, नानक नाम समझांयदा। तेरा मेरा एका ताणा, एका पेटा सूत वखांयदा। तेरा मन्दिर मेरा गाणा, तेरी सितार वजांयदा। मेरा शब्द तेरा बबाणा, तेरा नाम सुघड़ स्याणा, लोकमात समझांयदा। तेरा रूप हरि पछाणा, हरि का रूप नानक अख्वाणा, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। मेरा तीर तेरी कमाना, तेरा चिल्ला तेरी रसन चढ़ांयदा। तेरा खेल दो जहानां, वेखणहार श्री भगवाना, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। आदि जुगादी देवणहारा धुर फ़रमाना, सच सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। नानक निउँ निउँ कर परवाना, लोकमात मार्ग लांयदा। लेखा लिखे लेख महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेश नर नरेश जोती जोत हो प्रवेश, शब्द तराना इक्क सुणांयदा। शब्द तराना साचा गीत, हरि हरि आप उपजाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, नानक काया गढ़्ह सुहाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क अतीत, मेल मिलावे साचा माहीआ। आदि जुगादी ठंडा सीत, त्तत्व तत्त ना कोए रखाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी आप तराईआ। लक्ख चुरासी आपे जीत, गुर सतिगुर नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता साचा वर, एका शब्द जणाईआ। नानक शब्द नाम धुन्कारा, हरि सतिगुर आप सुणांयदा। लोकमात वणज वणजारा, एका वणज करांयदा। एका नूर नूर उज्यारा, एका जोत जोत डगमगांयदा।
एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। नानक अन्तर हरि ध्यान, एका हरि लिव लाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। निरगुण वसे सच मकान, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। निरगुण जोती जगे महान, आदि निरँजण आप जगाईआ। सच सिँघासण कर परवान, बैठा आसण लाईआ । शब्दी शब्द धुर फ़रमान, साचा हुक्म जणाईआ। नानक लोकमात कर परवान, आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुण अवगुण ना कोए वखाईआ। नानक मन्नया धुर फ़रमाना, एका तोला तोल तुलांयदा। एका दर इक्क दरबाना, एका घर सुहांयदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार करांयदा। नानक तोला आपे तोल, हरि साचे सेवा लाईआ। सोहँ गाए साचा ढोला ढोल, आप आपणे मुख सलाहीआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते तेरे दर बणया गोला गोल, घर साचे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे बेपरवाहीआ। नानक बणया निरगुण गोला, सरगुण पंज तत्त हंढाया। आपणी रसना हरि हरि बोला, एका ढोला सोहँ गाया। जीवां जन्तां सुणाया सोहला, सतिनाम मन्त्र दृढ़ाया। आपे हरि जू वसे कोला, नेड़ा दूर ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाया। नानक गोला बणया हरि निरँकार, आपणी सेवा आप कमाईआ। सृष्ट सबाई करया ख़बरदार, बिन हरि अवर ना दीसे कोई, इष्ट देव ना कोए जणाईआ। सो पुरख निरँजण एका होई, एकओंकारा नाउँ रखाईआ। दो जहानां देवे ढोई, एथे ओथे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बूझ बुझाईआ। नानक गोला दर दरवेश, हउमे गढ़्ह तुड़ाया। पुरख अबिनाशी आपे पेख, आपणा सीस झुकाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता लिखणहारा लेख, नानक लेखा आपणे हथ्थ रखाया। लोकमात कर आदेश, सच संदेश इक्क सुणाया। पाए सार रिखी केस, कलिजुग कूड़ गोवर्धन हथ्थ उठाया। एका जोती नूर दस दस्मेश, नूरो नूर डगमगाया। घर साचे गोला बणया हमेश, गुरमुखां सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, आपे पूर कराया। आपे वर घर दाता देवणहार, आपे पूर कराईआ। आदि जुगादि आपे वेखणहार, मध आपे बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, नानक निरगुण अन्दर वड़, सति सति लाई जड़्ह, आपणी विद्या आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। थिर घर ठांडा हरि दरबार, हरि साचे आप उपाया। दीवा बाती कर उज्यार, आपणा दर सुहाया। लोकमाती खेल अपार, हरि सन्तन मेल मिलाया। भगतन देवे नाम आधार, भगत
भगती वेख वखाया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआया। एका शब्द नाम जैकार, साचा नाअरा इक्क सुणाया। अन्तिम वेले पाए सार, गुरमुख साजण ल्ए तराया। सचखण्ड दुआरे खोल्ह किवाड़, गुरमुखां राह वखाया। मेटणहारा पंचम धाड़, जूठा झूठा मोह चुकाया। आपणी किरपा आपे धार, गुरसिख सज्जण थिर घर साचे ल्ए बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क सुहाया। सतिगुर पूरा संवारे काज, लोकमात वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां मारे इक्क अवाज़, शब्दी राग सुणाईआ। अन्तिम अन्त रक्खे लाज, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। गुरमुख साचे तारनहारा, सतिगुर पूरा आप समरथ। आपे कराए पार किनारा, आपे रक्खे दे कर हथ्थ। आपे देवे नाम सहारा, आप जणाए कथा कथनी अकथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन चढ़ाए आपणे रथ। आपणे रथ आप चढ़ा, आपणी दया कमांयदा। दूती दुष्ट दए खपा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। आसा तृष्ना दए मिटा, हउमे हँगता रोग गवांयदा। अमृत आत्म जाम प्या, अग्नी तत्त बुझांयदा। अनहद राग आप सुणा, धुनी नाद सच वजांयदा। पंचम सखीआं खेल खिला, वाहवा । शब्द देवे साची दात, चोर यार कोई लुट्ट ना जाईआ। सरन सरनाई हरि भगवान, एका एक वखाईआ।
मेल मिलावा गोपी काहन, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। थिर घर वसणा सच मकान, आप बठाए बेपरवाहीआ। सतिगुर काज संवारे विच जहान, पूरे गुर हथ्थ वड्याईआ। शाह सुल्ताना पाए आण, आपणा हुक्म जणाईआ। गुरमुखां वेखे मार ध्यान, अमृत आत्म जाम प्याईआ। निर्भय वखाए इक्क निशान, अमरापद वखाईआ। एका एक श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। साध संगत विटुह कुरबान, हरिसंगत मेल मिलाईआ। सरन सरनाई चरन ध्यान, एका मति समझाईआ। एका ओट वाली दो जहान, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल देवे वर, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित खेल अपारा, हरि हरि आप करांयदा। एका साहिब पुरख करतारा, करनहार अख्वांयदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लांयदा। पंज तत्त तत्त आधारा, पंज पंज मेल मिलांयदा। पंचम भरे शब्द भण्डारा, पंचम दर सुहांयदा। पंचम देवे इक्क अधारा, पंचम एका मार्ग लांयदा। पंचम नूर कर उज्यारा, पंचम पंचम डगमगांयदा। पंचम धुन सच्ची धुन्कारा, पंचम शब्दी राग अल्हांयदा। पंचम मेला धुर दरबारा, पंचम बंक सुहांयदा। पंचम सज्जण मीत मुरारा, पंचम वेख वखांयदा। पंचम बोल इक्क जैकारा, एका मंगल गांयदा। पंजम ठांडा सीता दर दरबारा, एका घर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम पंचम रूप वटांयदा। पंचम वेखे खेल
अपार, पंचम रंग रंगाईआ। पंचम काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंचम नार विभचार हंढाईआ। पंचम नाता जोड़ संसार, पंचम माया बंधन पाईआ। पंचम कूड़ कूड़ा सिक्दार, पंचम जूठ झूठ करे कुड़माईआ। पंचम वखाए गढ़्ह हँकार, पंचम बैठा आसण लाईआ। पंचम करे हाहाकार, पंचम रो रो नीर वहाईआ। पंचम सुणे ना कोई पुकार, पंचम थान ना कोए सुहाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, पंचम पंचम संग निभाईआ। पंचम मीता इक्क अतीता, पंचम रंग रंगांयदा। पंचम हस्त पंचम कीटा, पंचम एका संग वखांयदा। पंचम वसे धाम अनडीठा, लोकमात दिस किसे ना आंयदा। पंचम रस देवे मीठा, अमृत जाम मुख प्यांअदा। पंचम कौड़ा करया रीठा, फल सच ना कोए वखांयदा। पंचम हरि हरि वस्सया चीता, पंचम मुख भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जोड़े पंचम तोड़े, पंचम वेख वखांयदा। पंचम मारे मार, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। पंचम देवे सच्ची धुन्कार, आपणा राग सुणाईआ। दोहां विचोला हरि निरँकार, आपणी करनी रिहा कमाईआ। गुरसिखां बख्शे चरन प्यार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। कट्टे लोभ काम क्रोध हउमे हँकार, जो जन निउँ निउँ सीस झुकाईआ। फड़ फड़ बाहों जाए तार, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। जगत विकारा ना करे ख्वार, आसा तृष्ना ना होए हल्काईआ। हउमे हँगता रोग दए निवार, साची संगता मेल मिलाईआ। जो जन भुक्खा नंगता आए दर दरबार, नाम बस्त्र भूषन तन बस्त्र एका पाईआ । जो जन मंगे बण भिखार, साची वस्त आत्म अन्तर एका झोली पाईआ। जो जन मंगे दरस दीदार, तीजा लोचण खोल्ह वखाईआ। जो जन मंगे चरन प्यार, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। जो जन मंगे मंग दर्द दु:ख दए निवार, रोग सोग चिन्ता रहिण ना पाईआ। जो जन मंगे जोग विच संसार, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जो जन मेटे सोग अन्तिम वार, आपणी गोद ल्ए उठाईआ। चार वरनां सांझा यार, एकओंकारा आप अख्वाईआ। रामा कृष्ना आप अवतार, ईसा मूसा संग मुहम्मद करे प्यार, अल्ला राणी वेख वखाईआ। नानक गोबिन्द एका धार, दूजा दर ना कोए सुहाईआ। वेद पुराणां पावे सार, शास्त्र सिमरत फोल फुलाईआ। गीता ज्ञान दए अधार, एका भगत वड्डी वड्याईआ। अञ्जील कुरानां दए हुलार, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। बाणी खाणी वेख विचार, एका धार रिहा चलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, जोती जामा भेख वटाईआ। पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार, राम रहीम आप अख्वाईआ। ख़ालक ख़लक विच रिहा पसार, नूरो नूर नूर इलाहीआ। आपे नाम आप जैकार, आपे ढोला सोहला गाईआ। आपे भगतां करे प्यार, आपे हरिजन ल्ए जगाईआ। आपे गुरमुख साजण जाए तार, शौह दरया ना कोए रुढ़्हाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। गुरमुखां उत्तों आपणा आप दित्ता वार, सीस जगदीश
भेट चढ़ाईआ। गुरमुख सुहागण एका नार, हरि साचे कन्त प्रनाईआ। लक्ख चुरासी दुहागण होए खुआर, कन्त कन्तूहल ना अंग लगाईआ। गुरमुख वैरागण रोवे धाहां मार, दिवस रैण रही कुरलाईआ। सोए जागण इक्क विहार, सुप्न सखोप्त जागरत तुरीआ सतिगुर एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, सो जन विछड़ कदे ना जाईआ।
इक्क इकल्ला एकओंकार, आदि जुगादि समाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आईआ। जोती नूरो नूर उज्यार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, दिस किसे ना आईआ। सच्चा मन्दिर हरि दुआर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। थिर घर सोहे बंक दुआर, आप आपणा वेख वखाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सुल्ताना आप अख्वाईआ। कमलापाती मीत मुरार, आप आपणा संग निभाईआ। दीवा बाती कर त्यार, एका नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अबिनाशी करता आप अख्वाईआ । एकओंकारा खेल अपारा, आदि जुगादि समांयदा। आपे वसे धाम न्यारा, नेहचल धाम अटल इक्क वखांयदा। ना कोई दिसे चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए सुहांयदा। रवि ससि ना कोए सितारा, मण्डल मण्डप ना कोए वखांयदा। पृथ्मी आकाश ना कोए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड ना रचन रचांयदा। विष्न शिव ना कोए आकारा, ब्रह्मा वेद ना कोए लिखांयदा। करोड़ तेतीस ना बन्न्हे धारा, सुरपति राजा इन्द ना कोए सुहांयदा। गण गंधर्ब ना कोए जैकारा, किन्नर यच्छप ना वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं ना कोए आकारा, थान थनंतर ना भेव छुपांयदा। त्रैगुण माया ना कोए पसारा, पंज तत्त ना कोए हंढांयदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना कोए उज्यारा, रक्त बूंद ना मेल मिलांयदा। नौ दर ना कोए किवाड़ा, दसवां घर ना कोए सुहांयदा। ना कोई दिसे पंचम धाड़ा, पंचम राग ना कोए अल्हांयदा। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर ना कोए वखांयदा। ना कोई पुरख ना कोई नारा, ना कोई सेज हंढांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, साक सैण ना कोए अख्वांयदा। ना कोई पूत सपूता सुत्त दुलारा, ना कोई गोद सुहांयदा। ना कोई वणज ना वणजारा, ना कोई हट्ट खुल्हांयदा। ना कोई शब्द ना जैकारा, ना कोई रसना जिह्वा गांयदा। ना कोई गुर पीर दिसे अवतारा, साध सन्त ना कोए जणांयदा। ना कोई लोकमात करे पसारा, नव सत ना वंड वंडांयदा। इक्क इकल्ला एकओंकारा, घर आपणे सोभा पांयदा। आपे जाणे आपणी धारा,
आपणी कल वरतांयदा। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, अगम्मड़ी कार करांयदा। सचखण्ड सोहे बंक दुआरा, बंक दुआरी वेख वखांयदा। थिर घर साचे सच सिँघासण निरगुण धारा, पावा चूल ना कोए बणांयदा। आपे घड़े घड़णेहारा, ना कोई बाढी संग रखांयदा। आपे शाह सुल्तान भूप वड सिक्दारा, राज राजान आप अख्वांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा। हुक्मे अन्दर सर्ब वरतारा, हुक्म शब्दी नाउँ रखांयदा। शब्दी शब्द खेल अपारा, भेव कोए ना पांयदा। आप आपणा कर पसारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे आसण लांयदा। आपे निराकार करे खेल न्यारा, साकार रूप आप हो जांयदा। आपे निरगुण बन्न्हे धारा, आपे सरगुण वेस वटांयदा। आपे पुरख आपे नारा, कन्त कन्तूहल आप अख्वांयदा। आपे करे सच प्यारा, साची सेज हंढांयदा। पारब्रह्म बेअन्त बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर नूर अख्वांयदा। आदि निरँजण भेव न्यारा, सुते प्रकाश डगमगांयदा। अजूनी रहित सोहे सच दुआरा, सच घर एका सोभा पांयदा। मूर्त अकाल खेल अपारा, खेले खेल दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, आप आपणी बणत बणांयदा। आप आपणी बणत बणाए, हरि साचे वड वड्याईआ। लोआं पुरीआं रचन रचाए, आपणी सेवा आप कमाईआ। शब्द डोरी बंध बंधाए, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। आपणा रूप आप वटाए, विष्नूं वंशी नाउँ धराईआ। सांगोपांग सेज हंढाए, आपणा आसण लाईआ। आपे नाभी कँवला फुल्ल खिलाए, आपे अमृत मुख चुआईआ। आपे पंखड़ीआं वेख वखाए, आपणी दया कमाईआ । पारब्रह्म प्रभ रूप वटाए, ब्रह्म नाउँ रखाईआ। एका ब्रह्म सर्ब दरसाए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निहकर्मी निहकर्म कमाए, गुण दाता बेपरवाहीआ। धुँदूकारा वेख वखाए, शिव शंकर वेख वखाईआ। बाशक तशका गल लटकाए, इक्क त्रिसूल हथ्थ उठाईआ। साचा शब्द धुर फ़रमाना हरि जणाए, आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वसे साचा हरि, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, अकल कला कल धारीआ। आप वसाए आपणा सच महल्ला, आपे निरगुण जोत करे उज्यारीआ। आपे त्रैगुण माया रला, वंडे वंड भेव न्यारीआ। आपे पंज तत्त लगाए फला, खेले खेल सर्ब संसारीआ। आपे लक्ख चुरासी अन्दर रला, निरगुण सरगुण संग निभारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदी पुरख आप अख्वा रिहा। आदी पुरख पुरख अबिनाशा, एका रंग समाया। आपे खेले खेल तमाशा, खेलणहार आप हो जाया। आदि जुगादि ना कदे विनाशा, थिर घर बैठा आसण लाया। आपणी जोत आप प्रकाशा, आपे रिहा डगमगाया। आपणे मन्दिर करया वासा, आपे बंक सुहाया। आप आपणा होया दासा, दासी दास सेव कमाया। आप आपणी पाए रासा, आपे वेख वखाया। आपे लक्ख चुरासी पूरन करे आसा,
आपे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि ब्रह्मण्ड, धरत धवल नव खण्ड दीप सत्त आप सुहाया। सत्त दीप नौ खण्ड हरि हरि धार, आपणी आप चलांयदा। लोकमात खेल अपार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। एका वस्त थिर दरबार, साचे हट्ट विकांयदा। शब्दी शब्द भर भण्डार, साचा वणज करांयदा। आप आपणा लै अवतार, आप आपणा राह वखांयदा। आपे बोले सति जैकार, आपे नाउँ रखांयदा। करनहारा सच प्यार, साची क़िया कर्म कमांयदा। जन भगतां मेला विच संसार, साचा मेला आप मिलांयदा। एका देवे नाम आधार, धुन अनादी नाद वजांयदा। अनहद साचा सेवादार, साची सेव कमांयदा । पंचम सखीआं मंगलचार, वाहवा राग अल्हांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क वखांयदा। जोत निरँजण कर उज्यार, अन्ध अँध्यार मिटांयदा। सुखमन नाड़ी पावे सार, टेडी बंक सुहांयदा। त्रिबैणी नैणी खेल अपार, साचा संगम वेख वखांयदा। त्रिकुटी वेखे एका धार, एका वेस वटांयदा। आपे तोड़े बज़र कपाट, दूई द्वैती पर्दा लांयदा। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, हउमे रोग गवांयदा। आपे पंचम देवे मार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। एका शब्द कराए सच वणजार, नाम खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। अन्दर मन्दिर पावे सार, डूँघी कन्दर पार करांयदा। सतिगुर पूरा साची धार, साख्यात रूप वटांयदा। गुरमुख सज्जण लाए पार, साचा बेड़ा आप चलांयदा। ना कोई डोबे विच मँझधार, पार किनारा आप वखांयदा। हरि हरि सज्जण मीत मुरार, साचा संग निभांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। खेले खेल अगम्म अपार, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता दुआपर करया पार, रामा कृष्ना नाउँ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे खेल न्यार, ईसा मूसा वेस वटांयदा। संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी मेल मिलांयदा। नानक गोबिन्द कर प्यार, एका जोती दस अवतार, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। एका भरया शब्द भण्डार, नाम सति चार वरनां आप वरतांयदा। ऊँचां नीचां कर प्यार, राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहांयदा। एका अमृत ठंडी ठार, साचे मुख लगांयदा। दूई द्वैती देवे मार, काम क्रोध हँकार नेड़ ना आंयदा। हरि शब्द वखाए सच प्यार, साचा मार्ग लांयदा। जो जन रसना गाए विच संसार, डूँघा सागर पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि खेले खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वरभण्डी वेख वखांयदा। वरभण्डी हरि वेखणहारा, आदि जुगादि समाया। जुग जुग लोकमात लै अवतारा, आप आपणा मार्ग लाया। जन भगतां करे सच प्यारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। एका मन्त्र साचा वणज वणजारा, घर साचे हट्ट विकाया। नानक तोले तेरां धारा, तेरा तेरी झोली पाया। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। ना कोई दिसे सच ठठयारा,
काया भाण्डा कंचन गढ़्ह ना कोए वखाया। जूठ झूठ जगत प्यारा, आसा तृष्ना विच फसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणा वेस आपे धर, खेले खेल अगम्म अपार, अगाध बोध बोध अगाध आपणे हथ्थ रखाया। हथ्थ वड्याई पुरख समरथ, पारब्रह्म बेअन्त बेअन्तया। जुग जुग चलाए साचा रथ, गुरमुख साजण उधारे साचे सन्तया । चार कुन्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, आप बणाए आपणी बणतया। जन भगतां सगल वसूरा देवे मथ, मेल मिलाए नारी कन्तया। हउमे गढ़्ह जाए ढठ्ठ, काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्तया। इक्क वखाए तीर्थ तट्ट, सर सरोवर इक्क सुहन्तया। वसणहारा घट घट, घट मन्दिर खोज खुजन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे अगम्म अपार, लोकमात वेस वटन्तया। लोकमात हरि अवतारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, वेद कतेब भेव ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वसे बाहरा, दिस किसे ना आईआ। हरि का गुण अवगुण ना किसे विचारा, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। आदि जुगादी खेल अपारा, जुगा जुगन्तर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकओंकारा वेस वटाईआ। एकउँकार पुरख करतार, करनी किरत कमांयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। निहकलंका नूर उज्यार, शब्दी डंक वजांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां आप उठांयदा। साधां सन्तां दए हुलार, सोया कोए रहिण ना पांयदा। झूठा गढ़्ह तोड़े हँकार, कलिजुग रावण मेट मिटांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, गुर गोबिन्द हथ्थ उठांयदा। साचे घोड़े शाह सवार, नीला नीली धारों पार करांयदा। लाल भूषन अपर अपार, कंचन रूप वटांयदा। पीला रंग हरि गिरधार, पिया प्रीतम नाउँ रखांयदा। चिट्टी धारी जोत उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। पीला बस्त्र तन शृंगार, साचा शस्त्र हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काली धार मारे मार, काला सूसा वेख वखाए ईसा मूसा आप आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम जोत जगाई, हरि साचे वड वड्याईआ। चार वरनां करे जणाई, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए वखाईआ। एका हुक्म रिहा सुणाई, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे जणाईआ। सत्तां दीपां भेव खुल्हाई, नौ खण्ड खोज खुजाईआ। कलिजुग अन्तिम दए दुहाई, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ । हरि का नाम ना कोए ध्याई, गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ वेसवा घर रहे बणाईआ। धीआं भैणां रहे तकाई, पारब्रह्म अबिनाशी करता हरि समरथ, थिर घर वेखे बेपरवाहीआ। आपे गेड़े उलटी लट्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां देवे साची वथ्थ, नाम वस्त अनमोल झोली पाईआ। रसना जिह्वा हरि हरि नाउँ लैणा रट, एका नाउँ हरि रघुराईआ। आपे खोल्हया साचा हट्ट, जुग जुग वेस वटाईआ। आपे रामा आपे कृष्ना आपे
सोया आपणी खाट, आपे ल्ए अंगड़ाईआ। आपे नूर इलाही गया पाट, आपे जल्वा रिहा वखाईआ। आपे नानक निरगुण मेले आपणे घाट, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द रूप आप उलटाईआ। चार वरनां आप पसारा, आपे रंग रंगांयदा। आपे देवे नाम अधारा, आपे जाप जपांयदा। आपे देवे दरस अगम्म अपारा, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। आपे सुत्ता अन्ध अँध्यारा, बेमुखां दिस ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम मारे नाअरा, आपणा बल वखांयदा। संग रलाया मुहम्मदी यारा, काला सूसा तन छुहांयदा। मुख नकाब पर्दा भारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोती नूर धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि हरि आया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ नगरी डेरा लाया, सम्बल नाउँ धराईआ। पुरख अकाल मेल मिलाया, एकओंकार सहिज सुभाईआ। सति सतिवादी साचा धाम सुहाया, असति असति ना कोए दसाईआ। हरिजन साचे ल्ए जगाया, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लहिणा मूल चुकाया, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। निरगुण नूर दरस दिखाया, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। एका इष्ट देव रिहा समझाया, राम नाम इक्क जपाईआ। पुरख अकाल इक्क मनाया, ना दूसर कोए सहाईआ। परवरदिगार इक्क ख़ुदाया, मुकामे हक्क डेरा लाईआ। आदि शक्ति जोत जगाया, नमो नमो सीस झुकाईआ। आपणी शक्त सभ में पाया, समरथ पुरख इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर खेल खिलाया, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए तराया, बेड़ा आपे रिहा उठाईआ। मनमुख गूढ़ी नींद सवाया, माया पर्दा उप्पर पाईआ। वीह सौ सोलां बिकर्मी दए दुहाया, हरि का भाणा ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चारों कुन्ट कहर ख़ुदाया, दहि दिशा पए दुहाईआ। सम्मत सतारां नेड़े आया, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। राज राजानां दए हलाया, शाह सुल्तानां आप भुवाईआ। आपणा भाणा आप वरताया, विच भाणे आप समाईआ। राजा राणा तख्तों लाहया, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। सम्मत अठारां खेल खिलाया, जल धारा धार वहाईआ। मनमुख जीवां दए रुढ़्हाया, ना सके कोए बचाईआ। उन्नी उनीसा जोत जगाया, एका नाया नाल रलाईआ। एका एकओंकारा आप अख्वाया, नायां नौ खण्ड वेस वटाईआ। मुस्लिम सुन्नी कोई रहिण ना पाया अल्ला राणी सिर चुन्नी कोए ना दवाईआ। अजूनी रहित आपणी कल आप वरताया, अकल कल आप अख्वाईआ। बीस बीसा हरि रघुराया, जगत जगदीशा वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन देवे वर, एका जप्या हरि रघुराईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका दर वखांयदा । चार वरनां इक्क ध्यान, एका रंग रंगांयदा। चार वरनां देवे माण, दर घर साचे आप सुहांयदा। चार वरनां कर परवान,
आपणे लड़ लगांयदा। जो जन गायण श्री भगवान, अन्त कन्त सन्त भगवन्त मेल मिलांयदा। दाता दानी वड मेहरवान, भगत वछल आप अख्वांयदा। आपे गोपी आपे काहन, सीता राम नाउँ रखांयदा। आपे नानक निरगुण कर प्रनाम, आपे गोबिन्द सुत्त सुहांयदा। आपे जोद्धा सूर बली बलवान, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। आपे चण्ड प्रचण्ड तेज़ किरपान, दो धारी खेल खिलांयदा। आपे वंडे वंड दो जहान, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे जीव शैतान, पंच विकारा मूल चुकांयदा। जन भगतां देवे आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। दीपक जोती जगे महान, सच प्रकाश वखांयदा। अनहद धुन सच्ची धुनकान, दर मन्दिर आप सुणांयदा। घर विच घर खेल महान, गुरमुख सज्जण मेल मिलांयदा। शब्द गुर वड मेहरवान, आपणी दया कमांयदा। आपे बणया साचा काहन, सुरत सवाणी आप प्रनांयदा। आपे वसे सच मकान, दस्म दुआरी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, चार वरनां एका घर, दूई द्वैती फंद कटांयदा। आपे राम कृष्न अवतारा, हरि मेहरवान आप अख्वाईआ। आपे वेद पुराण शास्त्र सिमरत बन्न्हे धारा, आप आपणा हुक्म जणाईआ। आपे गीता ज्ञान रिहा उचारा, आपे अर्जन मुख सालाहीआ। आपे अञ्जील कुरानां पावे सारा, तीस बतीसा आपे गाईआ। आपे ऐनलहक्क लाए नाअरा, हक्क हकीकत आप अख्वाईआ। आपे लाशरीक सांझा यारा, एकओंकारा नाउँ धराईआ। आपे नानक नाम सति करे प्यारा, चार वरनां रिहा वरताईआ। आपे गोबिन्द देवे अमृत ठंडी ठारा, ऊँच नीच ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आपे बोले सच जैकारा, वाहिगुरू फतिह आप गजाईआ । आपे मंगे बण भिखारा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपे पुरख अकाल बण वरतारा, आपणी वंड आप वंडाईआ। आपे गोबिन्द देवे सच सहारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण रूप आप वटाईआ। तेरा सुहाए बंक दुआरा, तेरा संग निभाईआ। तेरा वणज करे सर्ब संसारा, बीस बीसा राह तकाईआ। कलिजुग उतरे पार किनारा, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरनां देवे सच्चा वर, राम नाम रसना गाओ, आदि शक्ति घर घर बणाओ, नेत्र नैण कान्हा कृष्ना दर्शन पाओ, ईसा मूसा वेख वखाओ, संग मुहम्मद चार यार संग निभाओ, नानक निरगुण हिरदे वसाओ, गोबिन्द मेला दर दुआर कराओ, दूई द्वैती भरम चुकाओ, एका संघम सृष्ट सबाई लोकमात बणाओ, पारब्रह्म अगम्म अथाहो, वेखणहारा हर घट अन्दर करे कराऐ सच न्याउँ, कलिजुग वेला अन्तिम अन्त, खेले खेल पारब्रह्म अबिनाशी बेअन्त, गुरमुख साजण वेखे सन्त, मेल मिलावा नारी कन्त, आत्म सेजा करे प्यारी, गुरमुख काया महल्ल अटारी, दस्म दुआरी जोत निरँकारी, हरिजन मेला एका रंग रंगाए
गुरू गुर चेला आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त जुग जुग आवण जावण पतित पावण आपणी खेल रचाईआ।
१७ सावण २०१६ बिक्रमी सुलक्खण सिँघ दे घर दया होई पिण्ड रुकना मूगला ज़िला फ़िरोज़पुर
सोहिण बंक दुआर, घर सज्जण हरि हरि आया। निर्धन निर्बल ल्ए उभार, निरगुण आपणी दया कमाया। बख्शे बल चरन प्यार, लक्ख चुरासी हथ्थ किसे ना आया। सचखण्ड दुआरा बणाए सच दुआर, जिस दुआरे चरन छुहाया। पतित पापी उधरे पार, पतित पावण रिहा तराया। माणस जन्म जाए स्वार, जिउँ सुदामा दलिद्री गले लगाया। दर दरबारा कर प्यार, प्रेम पटोला सीस टिकाया। भरया सच सच्चा भण्डार, सच ख़ज़ाना इक्क वखाया। काया काया काची माटी पैज जाए स्वार, माणस जन्म लेखे लाया। कागद कलम ना पाए सार, गुरमुख तेरी वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक सुहाया। सोहे बंक सच महल्ल, महल्ल महल्ल सुहाईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटल, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग करया वल छल, वल छल धारी खेल खिलाईआ। गुरमुख आत्म आसण ल्या मल्ल, दिस किसे ना आईआ। देवणहारा साचा फल, अमृत मेवा इक्क खुवाईआ। फल लगाए काया डाल्ह, फल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। लाल अनमुल्लड़े आपे भाल, करता कीमत आपे पाईआ। जन भगतां बणे जगत दलाल, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपणी गोदी उठाए आपणे लाल, बाली बाला रूप सखाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाईआ। जो जन चरन प्रीती घालण रहे घाल, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, रोग सोग दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम चोग चुगाईआ। सोहया बंक सच दरवाज़ा, घर साचे सच सुहाया। शाहो भूप वड राजन राजा, दर दरवेशा फेरी पाया। ग़रीब निमाणयां रक्खे लाजा, जुग जुग आपणा बिरध धराया। जिउँ बिदर अलूणा खाए सागा, दुर्योध्न दर ना चरन टिकाया। कलिजुग अन्तिम आया भाजा, भेव अभेदा भेव छुपाया। गुरसिख उठाए मार वाजा, पूर्ब लहिणा झोली पाया। बाहों पकड़ चढ़ाए सच जहाज़ा, नाम चप्पू एका लाया। रक्खणहारा आदि अन्त लाजा, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन अन्दर निर्धन वड़, निर्धन रूप आप हो जाया। सोहे बंक सच अटारी, हरि साचा सच वड्यांअदा। निरगुण जोत जगे निरँकारी, दीवा बाती ना कोए वखांयदा। अगाध बोध शब्द धुन्कारी, साचा शब्द अल्हांयदा। गुरमुखां रिहा पैज संवारी, सिर आपणा
हथ्थ रखांयदा। जुगा जुगन्तर लहिणा देण चुकाए वारो वारी, देवणहार इक्क अख्वांयदा। बख्शणहारा चरन प्यारी, चरन नाता जोड़ जुड़ांयदा। एका देवे सच सच्ची सिक्दारी, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, काया मन्दिर आपे चढ़, दिस किसे ना आंयदा। सोहे बंक विच संसार, सतिगुर साचा आप सुहाईआ। कुली कक्खां कर प्यार, करता बैठा आसण लाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान, एका रंग रंगाईआ। जन भगतां करे सच प्यार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा वेख वखाईआ। सोहे बंक सच सिँघासण, हरि साचे सच सुहाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशण, जुग जुग आपणा वेस वटाया। खेले खेल पृथ्मी आकाशण, गगन मण्डल डेरा लाया। नौ खण्ड पृथ्मी पावे रासन, लक्ख चुरासी विच समाया। जन भगतां देवे नाम स्वासण, रसना जिह्वा एका गुण वखाया। हिरदे अन्दर कर कर वासन, आप आपणा मेल मिलाया। सतिगुर सच्चा शाहो शाबासण, एकओंकारा इक्क अख्वाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए दास दासन, दासी दास सेव कमाया। सेवा सेवकदार, हरी हरि आप अख्वांयदा । गुरमुखां करे लोकमात प्यार, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। वरनां बरनां वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोए रखांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी दरस दखांयदा। ग़रीब निमाणे फड़ फड़ बाहों जाए तार, तारनहार पुरख समरथ एका एक एक अख्वांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, हरि साचा खेल खिलांयदा। भगत वछल हरि मीत मुरार, भगत भगवन्त आप अख्वांयदा। साची नईआ कर त्यार, आप आपणा चप्पू लांयदा। गुरसिख गुरमुख भवजल सागर कर जाए पार, मँझधार ना कोए रुढ़्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणा मेल मिलांयदा। हरिजन मेला पुरख सुल्तान, घर सोहे बंक दुआरा। सतिगुर पूरा देवे जीआ दान, भगती भरे नाम भण्डारा, मेल मिलावा वाली दो जहान, खेले खेल अगम्म अपारा। एका बख्शे चरन ध्यान, लक्ख चुरासी पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साजण ल्ए वर, मेल मिलावा विच संसारा।