१७ सावण २०१६ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे घर दया होई पिण्ड शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
एका हरि हरि पुरख करतार, आदि जुगादी एकओंकारया। निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, राम रहीम आप अख्वा
रिहा। दो जहानां सांझा यार, रूप रेख ना कोए वखा रिहा। जोती नूर हो उज्यार, नूर नुराना डगमगा रिहा। पारब्रह्म प्रभ भेव अपार, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। कमलापाती खेल अपार, आप आपणा खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। जोती नूर नूर उज्यारा, आदि जुगादि समाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाईआ। एका वसे नेहचल धाम न्यारा, महल्ल अटल उच्च समाईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, जोती नूर डगमगाईआ। आप सुहाए बंक दुआरा, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। सति सिँघासण अपर अपारा, आपणी बणत आप बणाईआ। सच सुल्तान वड सिक्दारा, हरि निरँकारा बैठा आसण लाईआ। आपणे मन्दिर बोल जैकारा, आपणा नाअरा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। कल वरतंता हरि भगवन्ता, हरि वड्डा वड वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। आपे आदिन आपे अन्ता, आप आपणी खेल खिलाईआ। आप बणाए आपणी बणता, आपे वेख वखाईआ। आपणा दर आप सुहंता, सोभावन्त आप हो जाईआ। आपे नारी नर नरायण कन्ता, रुत्त बसन्ता आप सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी एका एक, इक्क इकल्ला एकओंकारया। आपणी रक्खे आपे टेक आपे देवे सच सहारया। आप बैठा आपे ल्ए वेख, दूसर दिस किसे ना आ रिहा। आपे लिखणहारा लेख, आपे लेख लिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटा ल्या। वेस अवल्ला हरि इकल्ला, एकओंकारा आप करांयदा। आपे वसे सच महल्ला, थिर घर साचा धाम सुहांयदा। आपे वसे जलां थलां, समुंद सागर आप रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। हरि नामा आपे नाम रक्ख, आपणे नाउँ करे वड्याईआ। आदि जुगादी एकओंकारा बन्न्हे धारा, आपणा मार्ग आपे दस्स, आपणी मति आप समझाईआ। आपे जोती नूर रवि ससि, घट प्रकाश आप कराईआ। आपे हरि हरि हिरदे रिहा वस, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ । आपे नव सत्त रिहा नस्स, दिवस रैण सेव कमाईआ। आपे तीर निराला मारे कस, एका मुखी मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जुगा जुगन्तर हरि हरि कार, साची सच करांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। लोकमात हो उज्यार, आप आपणा वेस वटांयदा। एका नाम शब्द जैकार, रसना ढोला एका गांयदा। एका शब्द सच प्यार, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। एका इष्ट देव गुर करतार, पुरख अकाल इक्क मनांयदा। एका बंक इक्क दुआर, घर एका सोभा पांयदा। एका सज्जण मीत मुरार, एका संग निभांयदा। नाता
तुट्टे सर्ब संसार, जो जन एकओंकारा दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमांयदा। दयावान हरि मेहरवान, आदि जुगादि समाईआ। जन भगतां देवे साचा दान, अन्तर आत्म झोली रिहा भराईआ। एका मन्त्र सच ज्ञान, बिरहों रोग इक्क गंवाईआ। एका मारे तीर निशान, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाईआ। इक्क वखाए सच बिबान, गुरमुख सज्जण ल्ए चढ़ाईआ। जोती नूर श्री भगवान, एकओंकारा निराकारा निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि बेअन्त, एका रंग समाया। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा वेस वटाया। गुरमुख नारी मेला कन्त, घर सज्जण सच्चा पाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्त, हरिजन तेरी महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। लेखा जाणे साध सन्त, जीव जन्त ना कोई सके भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द इक्क ज्ञान, एका बख्शे चरन ध्यान, एका वर झोली पाया। साची वस्त नाम भण्डार, हरि साचे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, गुरमुखां आप वरताईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, पार किनारा पार कराईआ। घड़ण भन्नणहार सर्ब संसार, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। ग़रीब निमाणे लाए पार, आपणे बेड़े आप चढ़ाईआ। चारों कुन्ट जीव जन्त साध सन्त लक्ख चुरासी हाहाकार, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। खेले खेल पुरख करतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे सोहे बंक दुआर, एका मंगल गाईआ। एका मंगल एका गीत, एका हरि जणाईआ। एका दाता ठंडा सीत, एका सतिगुर नाउँ रखाईआ। एका हस्त एका कीट, एका दर बहाईआ। एका नाम देवे जगत अनडीठ, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। एका ठांडा एका सीत, निझर धारा इक्क चलाईआ। एका पतित इक्क पुनीत, पतित पावण इक्क अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी रीत, जगत विचोला ना कोए बणाईआ। पावे सार मन्दिर मसीत, गुरुदुआर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। खेलणहार हरि भगवान, हर घट खेल खिलांयदा। काया मन्दिर सच मकान, निज घर डेरा लांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए लड़, पल्लू मात ना कोए छुडांयदा। हरिजन साचा पल्ला फड़या, हरि हरि आप फड़ाईआ। आबिनाशी करता निरगुण धार आपे अन्दर वड़या, काया मन्दिर वेख वखाईआ। आपणी चोटी आपे चढ़या, अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ। गुरमुख विरला आपे फड़या, जिस जन बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त भरया भण्डार हउमे गढ़या, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरि सज्जण हरि सिख है, गुरमुख नाम आधार। सन्त साजण देवे साचा सुख है, लोकमात खेल अपार। भगतष् भगती उज्जल मुख है, गावणहारा गाए वारो वार। घट घट अन्दर बैठा लुक है, गुरमुख विरले पर्दा दए उतार। दूर दुराडा आपे झुक है, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार। ना माणस ना मनुख है, हरि का रूप अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए पार। हरि सज्जण हरि रंग रत्तया, मिल्या मेल श्री भगवान। बीज बीज्जया साचे वतया, अमृत लग्गा फल महान। वेख वखाणे डाली पत्तया, फल फुलवाड़ी विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे परवान। हरि साजण सुख पाया, हरि मिल्या सतिगुर मीत। अनन्द मंगल एका गुण गाया, दिवस रैण वस्सया चीत। दूई द्वैती भरम मिटाया, एका रंग रंगाया हस्त कीट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, देवे नाम शब्द अनडीठ। नाम शब्द अनडिठ अनमोला, हरि सतिगुर हट्ट विकांयदा। सति पुरख निरँजण शब्द भण्डारा आपे खोल्हा, पुरख अकाल प्रभ आप वरतांयदा। सोहँ लाया साचा ढोला, आपणा चोला आप बदलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण मेल मिलांयदा। गुरमुख साजण सच मुनारा, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाईआ। पावे सार नौं दुआरा, नौ दर खोजे खोज खुजाईआ। डूँघी कन्दर हो उज्यारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अन्दर बाहर खेल अपारा, भेव ज़ाहरा वड वड्याईआ। गुप्ती गुप्त भरे भण्डारा, दिस किसे ना आईआ। जो जन करे सच प्यारा, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। आप सुहाए बंक दुआरा, बंक अंक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका डंका शब्द उठाईआ। शब्द डंका हरि उठाया, आपे ताल वजांयदा। लक्ख चुरासी रिहा हिलाया, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। चारों कुन्ट रिहा फिराया, दहि दिशा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राज आप कमांयदा। आपे राज जोग सुल्तान, आपे तख्त हंढाईआ। आपे देवणहारा धुर फ़रमान, आपे हुक्म चलाईआ। आपे वसे पद निरबाण, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। हरि का मन्त्र ना विके किसे जगत हट्ट मकान, हट्टो हट्ट ना कोए वखाईआ। जिस जन कर किरपा बख्शे चरन ध्यान, सो जन रसना जिह्वा गाईआ। एका पाए पद निरबाण, परम पुरख विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर नूर धर, नूरो नूर समाया। आपणी करनी आपे कर, आपे वेख वखाया। आपणी सरनी आपे पड़, आपे हुक्म सुणाया । आपणी विद्या आपे पढ़, आपे रिहा गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरि सज्जण कल जागया, सतिगुर पूरा आप जगांयदा। धूढ़ी
मजन करया साचा माघिआ, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। एका नाम इक्क वैरागया। हरि एका वेख वखांयदा, एका लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दहि दिशा फिरे भाज्जया, रैण दिवस रवि ससि हस्स हस्स सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सज्जण, दर साचे वेख वखाया। गुरमुख सज्जण सच्चा लाल, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। परम पुरख प्रभ दीन दयाल, दीनां अनाथां संग निभांयदा। ग़रीब निमाणे उठाए लाल, अमुलड़े लाल आपणे हट्ट विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साचा देवे वर, सच सच्चा आप अख्वांयदा।
१८ सावण २०१६ बिक्रमी गुरदास सिँघ दे घर दया होई
शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
हरीअं अकालं करे खेल दिआलं परम पुरख प्रितपालं, भेव अभेद वखानीऐ। शाह सुल्तानं दो जहाननं तेज भाननं, कोटन कोटि महानीए। गुण निधानं श्री भगवानं जोत ज्वालं, आदि शक्ति भवानीए। रूप अनादिं खेल ब्रह्मादं शब्द जुगादिं, जगत वहानीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी बाणीए। अकाल मूर्तं नाद तूरतं सच सूरतं, अनभव प्रकाशया। नेड़े दूरतं आस पूरतं हाज़र हज़ूरतं, पुरख अबिनास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल तमाशया। सूरा सरबंगं तेज प्रचण्डं खण्ड ब्रह्मण्डं जेरज अंडं, उतभज सेत्ज वेख वखानया। कल करना दु:ख हरना सर्ब सुख तरना, हरिजन हरि मेहरवानया। भूत भविख्त आदि शक्ति सति सरूपं शाहो भूपं, सति सतिवाद समानीए। सर्ब जोगं सर्ब भोगं अन रोगं, एका पुरख अकालीए। नाम राजं सर्ब ताजं जोत जोतं ब्रह्म पोतं, पारब्रह्म वखानीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवानीए। हरि भगवानन जोत महानन शब्द दानन, देवणहार दातारया। सच्चखण्डं ब्रह्मण्डं वरभण्डं, एका रंग वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगानया। अखण्ड मीता अचरज रीता भय भीता, भगवन रूप वटाईआ। ठांडा सीता पतित पुनीता हस्त कीटा, एका रंग रंगाईआ। आदि जुगादि अतीता साची रीता पतित पुनीता, आपणी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेल खिलंता सर्ब गुणवन्ता श्री भगवन्ता, एका गुण वखाणीए। जीव जन्तां जोत जुगन्ता बाल रखंता, बल बावन भेख वटानीए। नाम मंगता चोली रंगता, साची संगता साचा गढ़्ह वखानीए। भुक्खा नंगता नानक अंगदा, गुर अमृत नाम वखाणीए। दर दरवेशं नर नरेशं श्री पति दस्मेसं, दस दस मास फंद कटानीए।
स्वच्छ सरूपं महिमा अनूपं एका सरूपं, गुण अवगुण ना कोए जाणीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वरते आपणे भाणीए। नेहचल धामं एका रामं एका नामं एका रस वखाणीए। पूरन कामं पकड़े दामं होए ज़ामं, दो जहानां शाह सुल्तानीए। मेटे शामं प्रकाश कोटिं भानं गुरमुख विरले जानं, जिस जन देवे आत्म ब्रह्म ज्ञानीए। सच निशानं दो जहानं आप झुलानं, श्री असकेत आप वखानीए। मध पुराणं वेद निधानं गुर शब्द महानं, गुर मन्त्र इक्क वखानीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप जाणे आपणी अकथ कहाणीए। कथा कथनं सर्ब समरथं, एका एक ओंकारया। अकाल अकाला दीन दयाला जोत ज्वाला शक्ती रूप अनभव सरूप सहिस गुण ना किसे वखानया। अपरम्पर करता खेल खिलंता जुगा जुगन्ता, वेद वेदांता भेव ना आणया। खेल मुरारी जोत निरँकारी अकल कलधारी वेस अनेका रूप वटानया। खड़ग खण्डं तेज़ प्रचण्डं हथ्थ उठनं तिक्खी रक्खे दोवें धारया। राज राजानं शाह सुल्तानं कर खुआरं तोड़े हउमे गढ़्ह हंकारया। भगत उधारं दु:ख रोग शब्दारं सर्ब सुख सारं, सारं धर बीठलो आप अख्वा रिहा। भगवन भगतं मेल मिलंतं जोग जुगतं, जीवण मुक्त आप अख्वा रिहा। सालसा सालस ख़ालसा ख़ालस लालसा लालस, जगत तृष्ना मोह चुका रिहा। दुआर चरनं सर्ब दु:ख हरनं चार वरनं, सति सतिवाद हरि ब्रह्माद एका एक समझा रिहा। लेख लिखंता जुगा जुगन्ता आदिन अन्ता, केशव केशव कंकर किन्नर आप अख्वा रिहा। लोक परलोकं एका ओटं शब्द चोटं नाम नगारा इक्क वजा रिहा। ब्रह्मा विष्न कोटं भण्डारा मंगण अतोटं, शंकर घाइल आप करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिला रिहा। खेल खिलंदड़ो हरि बख्शंदड़ो जोत जगन्दड़ो, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। दीपक बलंदड़ो अज्ञान मिटंदड़ो सच मन्दिर सुहंदड़ो, सोभावन्त सोभा पाईआ। एकओंकार अख्वंदड़ो नाम सति जपंदड़ो, मूर्त अकाल वड्डी वड्याईआ। करता करनी करंदड़ो निर्भय सुहंदड़ो, निरवैर आप अख्वाईआ। अजूनी रहत वेस वटंदड़ो जुगा जुगन्त लेख लखंदड़ो, वेद पुराण ना कोए दसाईआ। कलिजुग अन्तिम नाम रखंदड़ो निहकलंक डंक वजंदड़ो, शब्द खण्डा हथ्थ उठंदड़ो, खण्ड ब्रह्मण्ड वेखे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां मेल मलंदड़ो दरस वखंदड़ो भाण्डा भरम भउ तुड़ंदड़ो भव सागर पार कराईआ। काल महांकाल दर दुआर दुरकंदड़ो सतिगुर साजण प्रितपाल आप अख्वंदड़ो, शाह कंगाल आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां दर सुहंदड़ो लक्ख चुरासी नाता तोड़ तुड़ंदड़ो, एका बंधन हरि हरि नामा पाईआ। काल फास कटंदड़ो राए धर्म दर दुआर दुरकंदड़ो, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण ल्ए तराईआ। तारनहारा एकं एक, हरिजन बख्शे साची टेक, त्रैगुण ना लाए माया सेक, सांतक सति सति वरताईआ। करे कराए बुध बबेक, आपे
लेखा जाणे लिख्या लेख, आपणे नेत्र ल्ए पेख, जगत नेत्र बन्द वखाईआ। खेले खेल दस दस्मेश, दानी दाता दर दरवेश, स्वांगी करे आपणा वेस, नीले बस्त्र चोली पाईआ। उच्च पीर धारया भेख, वसणहारा गढ़्ह केस, पुरी अनन्द लाई ठेस, दर दुआर बंक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आपणी रचना आप रचाईआ। पीरन पीरं दस्तगीरं शाह हकीरं, आपणा रूप वटांयदा। बस्त्र चीरं हाल फ़कीरं खण्डा तीरं, तुपक कमान ना कोए उठांयदा। नीली धारं हरि निरंकारं गोबिन्द सारं, स्वांगी स्वांग वटांयदा। खेल अपारं विच संसारं वल छल धारं, अछल अछलीआ आप अख्वांयदा। वरन बरन वस्सया बाहरं, हिन्दू मुस्लिम करे प्यारं, सिख साजण आप उधारं, साचा करे सच प्यारया। मुगल पठानं नाम निधानं आत्म ध्यानं, चरन कँवल बख्शे सच सिक्दारीआ। दरस महानं श्री भगवानं जोत अकालं, नूर इलाही नूर वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपर, भेव अभेदा भेव छुपा ल्या। उच्च पीर शहिनशाह, दस्तगीर रूप वटाया। नीले बस्त्र तन छुहा, आपणा भाणा आप मनाया। तीर कमान खण्डा दित्ता तजा, तेज बल आपणा आप धराया। आपणा कलमा आप पढ़ा, नबी रसूल आप समझाया। आपणी शरीअत आप जणा, शरअ शरीअत विच आप ना आया। चार कहार ल्ए बणा, साचा मुर्शद वेस वटाया। एका हुक्म दए जणा, हुक्मी हुक्म रिहा भुवाया। खुलड़े केस गल विच पा, ख़ालक ख़लक वेख वखाया। हथ्थीं मैहन्दी लई लगा, प्रेम रंगण रंग चढ़ाया। तसबी गल लई लटका, गढ़्ही चमकौर गुरमुखां सीस आपणे गल रिहा लटकाया। हथ्थ मुसल्ला ल्या उठा, गुरमुखां साची सेज सुहाया। एका कूज़ा रिहा वखा, अमृत साचा जल भराया। एका कलमा रिहा गा, तेरा भाणा मीठा मोहे भाया। एका सीस रिहा झुका, तेरा सजदा पुरख अकाल तेरा रिहा कराया। एका बांग रिहा अल्हा, इलाही जल्वा वेख वखाया। एका इक्क सदा रिहा लगा, सिदक सबूरी तोड़ निभाया। इक्क गदागर बण फेरा रिहा पा, एका अल्फ़ी रिहा हंढाया। एका सखी सरवर सुल्तान नाम धरा, नाम मतैहरा हथ्थ उठाया। नंगी पैरीं खेल खिला, गुरसिखां भुक्ख नंग रिहा कटाया। आपणी बणत आप बणा, आपे वेख वखाया। वेद पुराण ना सके कोई गा, साध सन्त ना किसे जणाया। मुग़ल शाही विच्चों मुग़ल ल्ए उठा, आप आपणा दरस दखाया। सर्ब जीआं दा दाता इक्क बेपरवाह, दीन मज़्हब ना कोए जणाया, वरन गोत विच ना जाए आ, बंधन बंध ना कोए पाया। साची सिख्या गया समझा, साचा मार्ग एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। चार कहार हो त्यार, साचा दर सुहाईआ। उच्च पीर मीत मुरार, ठांडा सीत अख्वाईआ। करया दरस बेनज़ीर, रहिमत भरी नाम ख़ुदाईआ। सति सलामत अन्त अख़ीर,
ना मरे ना जाईआ। इक्क अमाम दए ज़मानत, ज़ामन ज़ामनी तोड़ निभाईआ। दरगाह साची सच अदालत, साचा अदल कमाईआ। आपे बणे साचा सालस, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर नाउँ धराईआ। चार कहार पेख, गोबिन्द ख़ुशी मनांयदा। हिन्दू मुस्लिम एका नेत्र वेख, एका दरस दखांयदा। एका लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। एका दाता दस दस्मेस, दर दरवेश इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपणा मेला आपे कर, आपे खेल खिलाईआ। आपे देवे दरस दर, दर साचा इक्क सुहाईआ। आप बंधाए आपणे लड़, छुट्ट कदे ना जाईआ। आपे लाए साची जड़्ह, फल फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। आपे घाड़ण ल्ए घड़, घड़ण भन्नणहार वड्डी वड्याईआ। आपे साची सेजा बैठा चढ़, आपणी खाट हेठ विछाईआ। चार कहारां आपे फड़, आपणी सेवा लाईआ। आपणी सेवा आपे कर, आपणी सेव कमाईआ। शहिनशाही चुकया डर, शाह सुल्तान हथ्थ किसे ना आईआ। अन्तिम देवे साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई पुरख करतार, आपणे रंग समाया। चार चारां कर प्यार, चौथे जुग वेख वखाया। एका भरया सच भण्डार, एका हथ्थ वरताया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, लहिणा देणा दए चुकाया। अन्तिम मेला विच संसार, लोकमात दए कराया। निरगुण आवे हो त्यार, सरगुण वेखे सहिज सुभाया। गोबिन्द करे सच प्यार, सिर पीर पीरां नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा इक्क समझाया। पीरन पीरां उच्च सुल्तान, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। अन्तिम मेला करे जहान, माणस जन्म लेखे लाईआ। लोकमात कर पछाण, कलिजुग अन्तिम भेव खुल्हाईआ। मेल मिलावा श्री भगवान, भगतन मीता इक्क रघुराईआ। आपे जाणे जाणी जाण, जानणहार आप अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर देवे दान, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाईआ। कर किरपा हरि जाणया, हरि गुणवन्त सोभावन्त गहर गम्भीर। पारब्रह्म पुरख सुल्तानया, खेले खेल जुगा जुगन्त जुग जुग जाणे अन्त अख़ीर। हरिजन साचे करे दर परवानया, चरन प्रीती बख्शे साची धीर। चार चारे मेल मिलानया, सिँघ जरनैल गुरदास नछत्र करनैल प्याया अमृत सीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले लेखे उत्ते फेर लकीर, अग्गे पाए नाम ज़ंजीर।