१८ सावण २०१६ बिक्रमी सरदारा सिँघ पिण्ड मनावां ज़िला फ़िरोज़पुर
आदि निरँजण हरि भगवाना, एका एक ओंकारया। जोती नूर नूर महाना, नूरो नूर डगमगा रिहा। शाहो भूप वड सुल्ताना, राज राजाना आप अख्वा रिहा। आदि जुगादी इक्क निशाना, इक्क ओंकारा आपणा आप झुला रिहा। खेले खेल दो जहानां, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणा ल्या। पारब्रह्म हरि हरि बेअन्त, एका एक अख्वाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणत, आपणी महिमा आप जणाईआ। आपे खेले खेल श्री भगवन्त, निरगुण नूर नूर इलाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता, एका एक ओंकारया। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही आप अख्वा रिहा। दीन दयाला गुर गोपाला सगला साथा, पारब्रह्म आपणा आप निभा रिहा। पुरख अबिनाशा खेल तमाशा, जुगा जुगन्तर वेख वखा रिहा। आपणे मण्डल पावे रासा, आप आपणी जोत डगमगा रिहा। ना कोई पृथ्मी ना आकाशा, गगन मण्डल ना कोए वखा रिहा। शाहो भूप हरि शाहो शाबाशा, सति सरूप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्ता वेस वटा ल्या। आदिन अन्ता हरि भगवाना, अकल कला अख्वाईआ। खेले खेल खेल महाना, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। सच तख्त सच सुल्ताना, हरि साचा बैठा आसण लाईआ। साचा मन्दिर सच मकाना, सचखण्ड दुआरा बंक सुहाईआ। सच घर साचे देवे माणा, थिर घर वड्डी वड्याईआ। राग अनादी एका तराना, एका शब्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण दाता एकओंकार, आदि जुगादि समाया। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, सगला संग निभाया। ना कोई दूसर होर पसार, ना कोई दर सुहाया। सचखण्ड वसे आप निरँकार, दीवा बाती इक्क जगाया। कमलापाती खेल अपार, आप आपणा खेल खिलाया। नारी कन्ता बण भतार, साची सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, निरगुण निरगुण आप कराईआ। अलक्ख निरँजण अलक्ख जैकार, आपणी आप जगाईआ। बंक सुहाए सचखण्ड दुआर, थिर घर बैठा आसण लाईआ। आदि निरँजण भेव न्यार, आदि शक्ति वेस वटाईआ। करता पुरख करनी करे आपणी कार, करनहार आप हो जाईआ। अजूनी रहत निराकार, मूर्त अकाल आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी धार, आपणी धारा आप वहाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखाईआ। वसणहारा उच्च महल्ल अटल मुनार, ऊँचो ऊँच आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। नूर उजाला गुर गोपाला, एका रंग रंगाया। दीनां बंधप दीन दयाला, भेव अभेदा भेव छुपाया। आदि जुगादि चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लेख ना किसे जणाया। शब्द सरूपी बण दलाला, आपणा वणज कराया। खेले खेल पुरख अकाला, अकल कला वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाया। जोती नूर जोत निरँकारा, निरगुण नाउँ रखांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव अगाध बोध जणांयदा। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी साची धारा, घर साचे आप चलांयदा। कन्त कन्तूहल मीत मुरारा, नर नरैण नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा सचखण्ड सच दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड वसे निरँकारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। आपे दीवा बाती हो उज्यारा, आपे डगमगाईआ। आपे सच सिँघासण सोहे बंक दुआरा, हरि बैठा आसण लाईआ। आपे दो जहानां बण सिक्दारा, आपणा हुक्म चलाईआ। आपे वरते सति वरतारा, सति सरूप वड्डी वड्याईआ। आपे करे आपणा आप ख़बरदारा, आपे ल्ए अंगड़ाईआ। आपे बणया चोबदारा, आपे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकल कल धार हरि निरँकार, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। खेल खिलंदड़ा पारब्रह्म, गुण अवगुण ना कोए जणांयदा। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोए रखांयदा। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा कम्म, करता पुरख नाउँ धरांयदा। सति सरूपी बेड़ा बन्न्ह, साचे सागर आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, एका जोती जोत जगांयदा। जोती नूर पुरख अकाला, परम पुरख अख्वाईआ। आपे बणया हरि रखवाला, आपणी सेवा आप कमाईआ। निरगुण निरगुण बण दलाला, एका वणज कराईआ। इक्क उपाए साचा लाला, लाल अमोलक हीरा नाउँ धराईआ। शब्दी शब्द वज्जे ताला, ताल तलवाड़ा इक्क वखाईआ। आपणा फल लाया डाला, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। साचा शब्द सच्ची धुन्कार, घर साचे आप उपांयदा। हरि मन्दिर हरि खेल अपार, थिर घर वासी वेख वखांयदा। ना कोई दीसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। रवि ससि ना कोए उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोए सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए आकार, करोड़ तेतीस ना नज़री आंयदा। लक्ख चुरासी ना कोए पसार, त्रै गुण मेल ना कोए मिलांयदा। पंज तत्त ना कोए आधार, रक्त बूंद ना संग निभांयदा। धरत धवल ना कोए पसार, जल बिम्ब ना कोए टिकांयदा। आकाश प्रकाश ना कोए उज्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए सुहांयदा। लोआं पुरीआं ना कोए धार, ना कोई रचन रचांयदा। आदि जुगादी एकओंकार, आप आपणी कल वरतांयदा। थिर घर वसे सच
दुआर, हरि साचा सोभा पांयदा। परम पुरख हरि मीत मुरार, पारब्रह्म सगला संग निभांयदा। आदि निरँजण साचा यार, साचा दर सुहांयदा। निरगुण दीवा निरगुण बाती, निरगुण मीत कमलापाती, निरगुण साची सेज हंढांयदा। निरगुण खोल्हणहारा अबिनाशी करता आपणी ताकी, आपणा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाद अनादी धुर फ़रमाना एका शब्द सुणांयदा। धुन अनादी धुर फ़रमान, हरि हरि आप अल्हाईआ। आपे वेखे दो जहान, ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाईआ। लोआं पुरीआं मार ध्यान, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाईआ। निरगुण जोत श्री भगवान, निराकार वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म पुरख सुल्तान, सतिगुर सच्चा एका शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत हरि करतार, आपणी आप जगांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, लोकमात वेस वटांयदा। पंज तत्त कर प्यार, घर घर विच आसण लांयदा। घर मन्दिर सोहे बंक दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। एका शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद राग अल्हांयदा। डूँघी कन्दर कर उज्यार, जोत निरँजण आप जगांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिरांयदा। बूंद स्वांती कर प्यार, हरिजन साचे आप प्यांअदा। बज़र कपाटी खोल्ह किवाड़, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। आत्म सेजा कर शृंगार, आपणा वेस वटांयदा। जन भगतां करे सच प्यार, साचा मार्ग आप वखांयदा। सुरती शब्द मीत मुरार, जोड़ी जोड़ा मेल मिलांयदा। एका घर सुत्ते पैर पसार, एका रंग रंगांयदा। नारी कन्त कन्त भतार, सगला संग निभांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप अख्वांयदा। आपे सुन्न अगम्मी जाए बाहर, दिस किसे ना आंयदा। आपे वसे धूँआंधार, आकाश प्रकाश आप समांयदा। आपे सोहे सचखण्ड दुआर, थिर घर साचे आसण लांयदा। आपे अलक्ख निरँजण बोल जैकार, आपणा नाअरा लांयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, अगम्म अगम्मड़ा आप करांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता दुआपर करया पार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार, कूड़ कुड़यारा डंक वजांयदा। नाता तुट्टा सर्ब संसार, हरि का नाउँ ना कोए ध्यांअदा। पंडत पांधे गए हार, इष्ट देव ना कोए मनांयदा। मुलां शेख़ मुसायक पीर करन पुकार, दस्तगीर ना कोए मिलांयदा। वरन बरन होए खुआर, साची सरन ना कोए तकांयदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हाहाकार, घर बंक ना कोए सुहांयदा। लक्ख चुरासी दुहागण नार, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। भैण भईया ना कोए प्यार, माता पुत्तर सेज हंढांयदा। चारों कुन्ट जूठ झूठ वणज वपार, कलिजुग आपणा गढ़्ह सुहांयदा। पंज तत्त हाहाकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार, दिवस रैण कुरलांयदा। अग्नी तत्त रिहा साड़, अमृत जल ना कोए प्यांअदा। कलिजुग अग्नी लग्गी हाढ़, सिर हथ्थ ना कोए रखांयदा। ना कोई
सज्जण मीत मुरार, सगला संग ना कोए निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त, खेले खेल श्री भगवन्त, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण मेला पुरख करतार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सरगुण चेला सोहे बंक दुआर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। दोहां विचोला शब्दी धार, नाम नामा नाउँ धराईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा उठाईआ। नौ सत पावे सार, ब्रह्म मति वेख वखाईआ। साधां सन्तां जीआं जन्तां दए हुलार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, सतिगुर पूरा आपणे हथ्थ उठाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा पावे सार, पुराण अठारां रिहा उठाईआ। भेख पखण्डा कूड़ कुड़यारा दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। पावे वंडां हरि करतार, वंडणहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा, एका एकओंकारया। आदि जुगादी खेल अपारा, जुगा जुगन्तर वेस वटा ल्या। आपे रामा कृष्ना बण अवतारा, आप आपणा खेल खिला ल्या। आपे ईसा मूसा कर शृंगारा, पंज तत्त चोला आप हंढा ल्या। आपे संग मुहम्मद चार यारा, नाता जोड़ जुड़ा ल्या। आपे वेद पुराणा लाए नाअरा, शास्त्र सिमरत आपे गा ल्या। आपे गीता ज्ञान भर भण्डारा, आपणे हथ्थीं आप वरता ल्या। आपे अञ्जील कुरानां कर त्यारा, ऐनलहक्क नाअरा ला ल्या। आपे नूर इलाही बेऐब परवरदिगारा, शाह नवाब आप अख्वा ल्या। आपे वसे अगम्मड़ी धारा, अगम्म पुरख वेस वटा ल्या। आपे बोल सच जैकारा, आपणी अलक्ख जगा ल्या। आपे खोल्ह थिर घर दुआरा, सचखण्ड इक्क सुहा ल्या। आपे शब्द धुन हो उज्यारा, आपणा रूप वटा ल्या। आपे निरगुण निरगुण कर प्यारा, आपणा हुक्म सुणा ल्या। आपे नाम आप सतारा, आपे ताल वजा ल्या। आपे देवणहारा धुर फ़रमाना, आपणा हुक्म वखा ल्या। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे हरि समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर वेस वटा ल्या। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी, आपणी कल वरताईआ। हरि पुरख निरँजण शाहो शाबाशी, शाह सुल्ताना खेल खिलाईआ। आपणी जोत आप प्रकाशी, अनभव प्रकाश रखाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशी, नूरो नूर डगमगाईआ। आपणे अन्दर आपणा करया वासी, वास निवासा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोत नूरी धार, निरगुण निराकार आपणी आप उपजाईआ। पंज तत्त तत्त कर प्यार, रत्ती रत्त समाईआ। ब्रह्म मति दए आधार ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म जोत निरँकार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। त्रैगुण मेला विच संसार, नानक नाउँ धराईआ। शब्दी डंका अपर अपार, नाम सति वजाईआ। एका गाया करता करतार, दूसर होर ना कोए वखाईआ।
वरनां बरनां तोड़ हँकार, चार वरनां बख्शे सच्ची सरनाईआ। ऊँचां नीचां कर प्यार, राउ रंकां एका धाम बहाईआ। लेखा लिख्या अगम्म अपार, हरि हरि महिमा साचा ढोला आपणी जेहवा गाईआ। पुरख अबिनाशी बणया तोला, तोले तोल बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण बदलया चोला, भेव कोए ना पाईआ। आपे जाणे पर्दा ओहला, काया कप्पड़ इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अनादी एक बोला, सोहँ रसना गाईआ। सोहँ गाया हरि घर पाया, पाया हरि बेअन्त। एका दूजा भउ चुकाया, रंग रंगाया इक्क बसन्त। निज नेत्र हरि दर्शन पाया, तुट्टा गढ़्ह हउमे हँगत। हरि मन्दिर हरि वेस वटाया, खेले खेल जुगा जुगन्त। नारी पुरख पुरख नार आप अख्वाया, आप आपणी सेज हढंत। आपणा अंग आप कटाया, आपे ब्रह्मा विष्नूं शिव बणाए बणत। आपणी जोती नूर जगाया, आपे लक्ख चुरासी उपाए जीव जन्त। जुग जुग आपणा खेल खिलाया, खेले खेल जुगा जुगन्त। नानक पुरख अबिनाशी दर एका पाया, आदि निरँजण श्री भगवन्त। हरि भगवन्त पुरख अथाह, पारब्रह्म अख्वाईआ। लोकमात बण मलाह, नानक सिफ्त सलाहीआ । साचा मार्ग एका ला, चार वरनां गया समझाईआ। कलिजुग जीव कोई जाणे ना, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अन्तिम लेखा गया चुका, आपणा हुक्म सुणाईआ। कलिजुग लहिणा रहिण ना पा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। निहकलंक कलि जामा पा, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोती दस अवतारा, दीपक दीपक आप जगाया। घर विच घर कर उज्यारा, घर मन्दिर आप सुहाया। घर शब्द सच्ची धुन्कारा, घर राग अनादी आपे गाया। घर अमृत सर भर भण्डारा, सर अमृत आप भराया । घर पंचम सखीआं लाया अखाड़ा, घर पंचम सखीआं राग अल्हाया। घर मेला हरि साचा लाड़ा, साची सेजा बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द नूर करे रुशनाया। गोबिन्द सुत्त दुलार, पुरख अकाल मनांयदा। इक्क सुहाए सच दुआर, बंक दुआरी वेख वखांयदा। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मोह चुकांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप सुहांयदा। साची सिख्या गुर विचार, सिँघ रूप आप दरसांयदा। आप आया उत्तों वार, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे गुरमुखां सीस धरे दस्तार, सरताज आप बणांयदा। आपे लेखा लिख शृंगार, दे मति आप समझाईआ। कलिजुग अन्तिम आउणा हरि करतार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यार, हरि जू हरि मन्दिर डेरा लांयदा।गोबिन्द मीता मीत मुरार, सगला संग निभांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी धाड़ उठांयदा। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े वस्सया बाहर, त्तत्व तत्त ना कोए जणांयदा। मात पित ना कोए प्यार, भैण भईया साक सज्जण सैण सईया, लोकमात ना कोए रखांयदा । जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि भगवाना, कलिजुग अन्तिम पाईआ। एका चिल्ला तीर कमाना, एका हथ्थ उठाईआ। एका जोद्धा सूर बली बलवाना, मर्द मर्दाना इक्क अख्वाईआ। एका खेले खेल दो जहानां, एका लोकमात करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी बाल निधाना, भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा, पंडत पांधे दिस ना आईआ। अञ्जील कुरान ना किसे पछाणा, कूके बांग दए दुहाईआ। खाणी बाणी होई हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वड विद्वाना, ज्ञान ध्यान रहे लगाईआ। दिस ना आए श्री भगवाना, गुर दर मन्दिर बैठे आसण लाईआ। पारब्रह्म प्रभ सद मेहरवाना, मेहरवान आप अख्वाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्याना, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला सरगुण कर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। निहकलंका नाउँ निरँकार, दूसर होर ना कोए जणांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां वेख वखांयदा। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज फोल फुलांयदा। वंडे वंडां किरपा धार, कलिजुग वंड वंडांयदा। लहिंदी दिशा कर ख्वार, आपणा हुक्म सुणांयदा। लाल मैहन्दी रंग अपार, घर घर सगन मनांयदा। अञ्जील कुरान इक्क दूजे दे नाल खहिंदी, ना कोई परे हटांयदा। आपे जाणे धार वहिंदी, आपे वेख वखांयदा। आपे लेखा जाणे अमाम मैहन्दी, सच अमाम आप हो जांयदा। कायनात रसना कहिंदी, काया गढ़्ह ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। निहकलंक जोत चमत्कारा, चार कुन्ट दरसाईआ। खेले खेल सिरजणहारा, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। दीप लोआं करे इक्क जैकारा, एका नाअरा लाईआ। एका नाम बण वरतारा, वरनां बरनां आप वरताईआ। सति सतिवादी भर भण्डारा, घर साचे आप टिकाईआ। गुरमुखां देवे कर प्यारा, गुरसिखां झोली आप भराईआ। दोवें रक्खे तिक्खीआं धारा, मनमुखां मुख भुआईआ। दिस ना आए विच संसारा, गूढ़ी नींद सुवाईआ। त्रैगुण माया पर्दा भारा, पंज तत्त मुख छुपाईआ। जगत विकारा धूंआँधारा, रैण अन्धेरी छाईआ। मुख शरमायण रवि ससि सितारा, कालख टिक्का दुरमति लग्गी छाहीआ। गुरमुख विरला बोले सोहँ इक्क जैकारा, मिल्या पारब्रह्म ब्रह्म साचा माहीआ। लक्ख चुरासी उतरे पारा, जम की फास कटाईआ। शौह दरया ना सुट्टे कोई धारा, वहिंदे वहिण ना कोए वहाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, घर साचे मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक रिहा वजाईआ। एका डंका राउ रंका, हरि हरि आप सुणांयदा। आप सुहाए साचा बंका, बार अनका जोत जगांयदा। सो पुरख निरँजण
हथ्थ उठाए एका धनुखा, हँ ब्रह्म वेख वखांयदा। प्रगट होया वासी पुरी घनका, घनक पुर वासी जोत जगांयदा। जन भगतां मारे एका तनका, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। आपे फेरे मन का मणका, मन ममता मोह चुकांयदा। लेखा जाणे जननी जन का, जानणहार आप हो जांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी कढ्ढे शंका, साख्यात रूप वटांयदा। एका नाअरा एका डंका, एका हरि सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मीता एकओंकार, आदि जुगादी लै अवतार, नित नवित्त कर कर हित्त, साचा मेल मिलांयदा। हरि सतिगुर सच्चा पातशाह, जुग जुग मेलणहार। जन भगतां बण लोकमात मलाह, बेड़ा जाए तार। देवे नाम सच्ची सिफ्त सलाह, राम नामा इक्क उरधार। आप जपावे आपणा नाँ, भेव अभेदा भेव निवार। गुरमुखां पकड़े आपे बांह, हरि सज्जण मीत मुरार। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची धाम न्यार। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन बख्शे चरन प्यार। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता वेखे हरि करतार। जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, हक्क नबेड़ा विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि कल्की अवतार। कल्की अवतार खेल निराला, आपणी कल वरतांयदा। जगत जुगत चलाए आपणी चाला, भगत भगती वेख वखांयदा। साचा मन्दिर सची धर्मसाला, गुरसिख काया घर वखांयदा। पहलां तोड़ जगत जंजाला, दूजा मोह चुकांयदा। तीजा नेत्र खोल्ह गोपाला, गोबिन्द मेल मिलांयदा। चौथे घर बण रखवाला, चौथे पद समांयदा। पंचम मीता शाह कंगाला, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सुहाना, सचखण्ड डेरा लांयदा। सति पुरख निरँजण जोती नूर डगमगाना, जोती नूर इक्क रुशनांयदा। अट्ठां तत्तां कर परवाना, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध मेल मिलांयदा। नौ दुआरे खोल्ह दुकाना, नौ खण्ड फेरा पांयदा। दसवें नूर श्री भगवाना, नूरो नूर नूर चमकांयदा। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे रास रचांयदा। गुरमुख साजण कर परवाना, आपणे लड़ बंधांयदा। देवे नाम सच्चा धन माला, सच ख़ज़ीना इक्क भरांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त हरिभगत करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम चार वरनां दस्से राह सुखाला, सोहँ साचा जाप जपांयदा। एका मन्त्र पाए माला, साचा कंठ सुहांयदा। जल्वा नूर नूर जलाला, आपणा आप दरसांयदा। मूर्त अकाल अकाल अकाला, अकल कल वरतांयदा। राम राम गुर गोपाला, हरि हरि वेस वटांयदा। राग अनादी सच तराना, धुनी नाद वजांयदा। सति सतिवादी साचा गाणा, एका मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटांयदा। जोती जामा आदि निरँजण, कलिजुग अन्तिम पाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। गुरमुखां नेत्र नाम पाए अंजण, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। धुरदरगाही साचा सज्जण, साख्यात जोत
करे रुशनाईआ। जिस जन चरन धूढ़ कराए साचा मजन, अठसठ पन्ध मुकाईआ। जुगा जुगन्तर रक्खे लज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अनहद ताल नगारे वज्जण, धुन आत्मक आप सुणाईआ। जो घड़े सो सर्ब भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम नर नरेश दर दरवेश खेले खेल देस माझन, वड दाता बेपरवाहीआ। आप चलाए कलिजुग तेरा कूड़ जहाज़न, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां देवे जीआ दान, आदि ब्रह्म जुगादि ब्रह्म मध ब्रह्म पारब्रह्म आप अख्वाईआ। आदि गुर नमो देवा, परम पुरख अबिनाशया। अबिनाशी करता अलक्ख अभेवा, खेले खेल खेल तमाशया। सर्ब गुणवन्ता निहकेवा, सर्ब जोत नूर प्रकाशया। आपे करे कराए आपणी सेवा, आपे घट घट रक्खे वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे अमृत आत्म साचा मेवा, किसे हथ्थ ना आए पृथ्मी अकाशया।