पुस्तकालयभाग ८

१९ सावण २०१६ बिक्रमी बली सिँघ दे घर दया होई पिण्ड कैरों ज़िला अमृतसर

इक्क इकल्ला एकओंकार, आदि जुगादि समाया। जोती नूर नूर उज्यार, पारब्रह्म नाउँ रखाया। मूर्त अकाल भेव न्यार, दीन दयाल दिस ना आया। आदि निरँजण खेल अपार, आदि शक्ति वेस वटाया। बेऐब नूर इलाही परवरदिगार, नूरो नूर डगमगाया। आदि जुगादी खेल अपार, जुग करता आप कराया। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण भेव ना राया। सचखण्ड दुआरा सोहे बंक दुआर, थिर घर बैठा आसण लाया। शाहो भूप हरि वड्डा सिक्दार, राज राजान आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हरि निरँकार, अबिनाशी करता वेस वटाया। अबिनाशी करता इक्क इकल्ला, एका रंग समांयदा। उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह आपे वसे सच महल्ला, घर साचे आसण लांयदा। आपणे दीपक आपे बला, जोती जोत डगमगांयदा। आपे फड़या आपणा पल्ला, आप आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला पुरख अकाला निरगुण रूप शाहो भूप, सति सरूप आप अख्वांयदा। सति सरूप हरि बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। आप बणाए आपणी बणत, आप आपणी रचन रचांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आपे सेज हंढांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत निरँकार निरगुण धारा, एकओंकार रूप वटांयदा। एकओंकारा पुरख अबिनाशा, इक्क इकल्ला जोत जगाईआ। आदि जुगादी खेल तमाशा, जुग जुग वेख वखाईआ। आपणे मन्दिर पावे रासा, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ । ना कोई

पृथ्मी ना आकाशा, गगन मण्डल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपर, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। पुरख अगम्मड़ा आदि निरँजण, एका एक अख्वांयदा। दो जहानां साचा सज्जण, घर साचे सोभा पांयदा। आपणी धूढ़ आपे करे मजन, आपणे सर सरोवर आपे नुहांयदा। आपे बणया साक सज्जण, आपे सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर सुहांयदा। घर सुहञ्जणा पुरख बिधात, एका एक सुहांयदा। ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्न ना कोए चढ़ांयदा। ना कोई सँधया ना प्रभात, वेला वक्त ना कोए वखांयदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, इष्ट देव ना कोए मनांयदा। ना कोई सर सरोवर मारे ठाठ, तट तीर्थ ना कोई वखांयदा। ना कोई चौदां लोक दस्से हाट, लोआं पुरीआं ना बणत बणांयदा। ब्रह्मा विष्न ना सुत्ता आपणी खाट, शंकर सांगोपांग ना सेज हंढांयदा। ना कोई त्रैगुण माया उतरे घाट, पंज तत्त ना कोए वखांयदा। लक्ख चुरासी ना नाता आन बाट, रक्त बूंद ना कोए सुहांयदा। अबिनाशी करता एकओंकार खेले खेल बाज़ीगर नाट, आदि जुगादि स्वांगी स्वांग रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वसे साचे घर, निराकार निराधार एका नूर रहांयदा। नूर नुराना जोत निरँकारा, नूरो नूर डगमगांयदा। सचखण्ड वसे इक्क दुआरा, दूसर दर ना कोए वखांयदा। ना कोई दिसे चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। शाहो भूप वड्डा सिक्दारा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। पुरख अबिनाशण सच सिँघासण खेले खेल अपारा, एका हुक्मी हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, आपे झोली पांयदा। आपे दाता हरि भण्डारी, आपे झोली डांहयदा। आपे वणज करे वणजारी, आपे खेल खिलांयदा। आपे नारी कन्त भतारी, कन्त कन्तूहल आप अख्वांयदा। कर प्यारी, थिर घर साचे आसण लांयदा। खेले खेल अगम्म अपारी, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। साचा शब्द सुत्त दुलारी, आपणे घर उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि भगवन्ता श्री भगवान, एका रंग समांयदा। एका रंग श्री भगवान, आदि जुगादि रखाया। वसणहारा सच मकान, थिर घर बैठा आसण लाया। जोद्धा सूर बली बलवान, इक्क इकल्ला आप अख्वाया। ना कोई दीसे होर निशान, ना कोई रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मृदंग आपणा आप वजाया। साचा मृदंग नाम ढोल, थिर घर साचे आप वजांयदा। पुरख अगम्मा आपे बोल, आपणी अलक्ख जगांयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपे मुख वखांयदा। आपणे अन्दर जाए मौल, आपे फुल्ल महिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत एका दर, साचा शब्द सुहांयदा। शब्द सच्चा हरि मेहरवान, आपणे अंक लगाईआ। दाता दानी

देवे दान, एका वस्त झोली पाईआ। पुरख अकाला धुर फ़रमान, दीन दयाला रिहा सुणाईआ। लोआं पुरीआं इक्क मकान, साची रचन रचाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, आप आपणा नैण खुल्हाईआ। पावे वंड दो जहान, आपणी कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द डोरी साचा तन्द, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां बंधन पाईआ। शब्द डोरी हरि सहारा, तन्दन तन्द बंधाया। निरगुण खेल अगम्म अपारा, आपणा वेख वखाया। आपे बन्न्हे आपणी धारा, आपणा नाउँ धराया। विष्नूं वंसी हो उज्यारा, विश्व रूप समाया। अमृत भरया ठंडा ठारा, कँवला फुल खिलाया। आपे अन्दर आपे बाहरा, आपे नाभी मुख भवाया। आपे प्रगट होया अपर अपारा, ब्रह्म पारब्रह्म हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण वड वड्याआ। सो पुरख निरँजण दाता हरि भगवन्त, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। आपे आदि आपे अन्त, आपे मध समाईआ। आपे जाणे आपणी बणत, दूसर दिस किसे ना आईआ। आपे लेखा जाणे महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, आपणा दित्ता आपे दान, पारब्रह्म खेल महान, ब्रह्म रूप आप अख्वाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म हरि पसारा, आपणा खेल खिलांयदा। आपणी जोती हो उज्यारा, आपे डगमगांयदा। आपणा शब्द सच धुन्कारा, साचा राग सुणांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपे हट्ट खुल्हांयदा। आपे बोल सच जैकारा, आपणा नाउँ उपजांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हँ ब्रह्म वेख वखांयदा। आदि रूप खेल न्यारा, निरगुण निरगुण अंग कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल मूर्त मूर्त अकाल, अकल कला अख्वांयदा। अकल कल धारी हरि निरँकारी, एका एक वड्डी वड्याईआ। जूनी रहित खेल अपारी, आपणी रचन रचाईआ। निरगुण सरगुण बण अधारी, साख्यात जोत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारी, शिव शंकर वेख वखाईआ। आपे वसे तिन्नां गुणां बाहरी, त्तत्व तत्त ना कोए रखाईआ। पंचम धर सच्ची सिक्दारी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करी कुड़माईआ। लक्ख चुरासी खेल अपारी, हरि साची रचन रचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादारी, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, निराकार निरगुण रूप सति सरूप शाहो भूप, सरगुण अन्दर बैठा डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण हरि हरि धार, आपणी आप चलाईआ। अबिनाशी करता खेल अपार, साची खेल खिलाईआ। पंज तत्त कर प्यार, नौ दर खोज खुजाईआ। डूँघी भँवरी पाए सार, काया कवरी वेख वखाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, आदि निरँजण सेव कमाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, साचा ढोला आपणा आप सुणाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। बन्द

ताकी खोल्ह किवाड़, आपणा दर खुल्हाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क वखाईआ। कागों हँस करे करतार, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। शब्द मीता एकओंकार, आपणा राग अल्हाईआ। आपे वस्सया रहे अतीता, पतित पुनीता बेपरवाहीआ। ठांडा सीता बेऐब परवरदिगार, ना मरे ना जाईआ। हस्त कीटा ल्ए उधार, आप आपणी दया कमाईआ। अनडीठा खेल करे विच संसार, वेद कतेब भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। जुगा जुगन्तर हरि हरि वेसा, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। खेले खेल नर नरेशा, नर नरायण नाउँ धरांयदा। ना कोई मुच्छ दाढ़ी दिसे केसा, मूंड मुंडाया ना रंग वखांयदा। आदि जुगादि रहे हमेशा, थिर घर बैठा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग नाउँ रक्ख निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख साजण ल्ए उभार, आप आपणी दया कमाईआ। जन भगतां दर्शन देवे अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। हरिजन साचे लाए पार, एका नईआ नाम चढ़ाईआ। फड़ फड़ बाहों जाए तार, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। सन्त सुहेले कर उज्यार, लोकमात बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपर, अलक्ख अगोचर भेव ना आईआ। पारब्रह्म अलक्ख अलक्खणा, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। लोकमात हो प्रतक्खणा, प्रतक्ख रूप आप वटाईआ। खेले खेल पुरख समरथना, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथना, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। आपणी महिमा जाणे अकथना, कथनी कथ ना सके राईआ। आपे सुणाए आपणी गथना, आपण मन्त्र नाम पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणी पूजा पाठना, आपे करे पढ़ाईआ। आपे वेखे चौदां लोक हाटना, आपे हट्टो हट्ट विकाईआ। आपे खेले खेल तीर्थ ताटणा, आपे अठसठ फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी शब्द ब्रह्मादी एका राग सुणाईआ। एका राग इक्क तराना, एका हरि उपजांयदा। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग नाउँ धरांयदा। सतिजुग साचा वेस वटाणा, वेस अनेका आप करांयदा। त्रेता त्रीया नाम वखाणा, राम रामा डंक वजांयदा। द्वापर मीता श्री भगवाना, कान्हा कंसा मेट मिटांयदा। कलिजुग खेले खेल महाना, ईसा मूसा जोत जगांयदा। जोती नूर कर प्रधाना, साचा संग निभांयदा। संग मुहम्मद हो प्रधाना, आपणा डंक वजांयदा। चार यारी हरि मेहरवाना, एका कलमा नबी पढ़ांयदा। पीर दस्तगीर आप अख्वाणा, शाह हकीर नाउँ धरांयदा। मुलां शेख़ मुसायक गायण गाणा, एका नाअरा हू हू लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादि शब्द ब्रह्माद आपणा आप सुणांयदा। साचा शब्द हरि बलवान, आदि जुगादि उठाईआ। जुग जुग वेखे मार ध्यान, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। लक्ख

चुरासी कर पछाण, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। वसणहारा पंज तत्त मकान, निर्भय नाउँ रखाईआ। अकाल मूर्त खेल महान, जूनी रहित वड्डी वड्याईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, अनहद शब्द करे कुड़माईआ। साचा मीता दो जहान, एकओंकारा इक्क अख्वाईआ। अल्ला राणी वेखे मार ध्यान, नूरो नूर डगमगाईआ। एका कलमा तीस बतीसा आपे गाईआ। आपे दाता शाह सुल्तान, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। वसणहारा उच्च मकान, एका काअबा रिहा सुहाईआ। मुकामे हक्क श्री भगवान, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ चलाईआ। जुग जुग आपणा नाम धराए, हरि वड वड्डी वड्याईआ। आपणी रसना आपणी जेहवा आपणी मणीआ मंत बणाए, आपे करे पढ़ाईआ। आपे जीव आपे जन्त, आपे साध आपे सन्त, आपे सतिगुर नाउँ धराईआ। आपे खेले खेल श्री भगवन्त, जुगा जुगन्त जुग दाता बेपरवाहीआ। आपे तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाईआ। आपे ग़रीब निमाणे लाए अंग, आप आपणी गोद उठाईआ। आपे दाता सूरा सरबंग, सर्ब गुण आप हो जाईआ। आप वजाए सति मृदंग, घर साचे वज्जी वधाईआ। आपणी भिच्छया आपे मंग, आपणी झोली पाईआ। सच दुआरा बैठा लँघ, सचखण्ड एका एक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, एका एकओंकारया। वसणहारा सचखण्ड दुआरा, खेले खेल सिरजणहारया। पंज तत्त तत्त विहारा, त्तत्व तत्त ना कोए बणा रिहा। निरगुण सरगुण करे प्यारा, साचा संगम इक्क रखा ल्या। मात गर्भ तों आया बाहरा, ब्रह्म पारब्रह्म मिला ल्या। पारब्रह्म ब्रह्म एका धारा, एका रूप वटा ल्या। नानक मिल्या हरि करतारा, हरि साचा सज्जण वेख विखा ल्या। एका भरया नाम सति भण्डारा, चार वरनां आप वरता रिहा। ऊँचां नीचां एका दुआरा, एका रंग रंगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धरा ल्या। आपणा नानक नाउँ रक्ख, आपे खेल खिलाईआ। आपे अंगद हो प्रतक्ख, अमरदासे गया समाईआ। आपे राम दास अलक्खणा अलक्ख, आपे अर्जन अगाध बोध जणाईआ। आपे गुरु ग्रन्थ गुरू गुर रच, गुर इष्ट देव इक्क जणाईआ। आपे हरिगोबिन्द रक्खे पति, पीर पीरां वड वड्याईआ। हरिराए निभाया साचा सति, हरिकृष्न वड्डी वड्याईआ। गुर तेग बहादर लेखा लेख ना सके कोई लिख, लेखा लिखण विच ना आईआ। दाता दानी दस दस्मेश, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। सुत्त दुलारा रिहा वेख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण धारा कर प्रवेश, जोती जोत डगमगाईआ। शब्द सुनेहड़ा सच संदेश, कलिजुग अन्तिम रिहा सुणाईआ। लेखा चुक्के ब्रह्मा विष्न गणेश, दर दरवेश कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि मंगण भिक्ख, देवणहारा इक्क अख्वाईआ। करोड़ तत्तीसा लेखा जाए चुक्क, हरि साचा दए चुकाईआ। गण

गंधर्ब पैंडा रिहा मुक्क, ना कोई संग निभाईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त बूटा रिहा सुक्क, ना हरा कोई कराईआ। लक्ख चुरासी नार दुहागण सुफल होए ना कोई कुक्ख, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आदि आदि हरि कर पसारा, हर घट आसण लाईआ। जुगादि जुगादी खेल अपारा, जुगा जुगन्तर नाउँ धराईआ। ब्रह्म ब्रह्मादि दए हुलारा, विष्न ब्रह्मा बैठा आप उठाईआ। शंकर करे ख़बरदारा, एका अक्ख खुल्हाईआ। करोड़ तत्तीसा दए हुलारा, सुरपति इन्द नाल रलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पार किनारा, वरभण्ड करे रुशनाईआ। नव खण्ड फड़े तेज़ कटारा, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। सत्तां दीपां पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग मेटे अन्ध अँध्यारा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। शाह सुल्तानां करे ख़ुआरा, तख्त ताज ना कोए हंढाईआ। दर दर घर घर कर भिखारा, मंगण भिख भिच्छया कोए ना पाईआ। ऊँचां नीचां पार किनारा, राउ रंकां एका धाम बहाईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा लाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणे एका धारा, एका रंग रंगाईआ। हिन्दू सिख ईसाई मुस्लिम कर प्यारा, आपणा लड़ फड़ाईआ। आपे वसे मन्दिर गुरुदुआरा, मक्का काअबा आपे फेरा पाईआ। आपे मट्ठ शिवदवाला हो उज्यारा, आपे अठसठ जोत करे रुशनाईआ। आपे गंगा गोदावरी तट किनारा, जमना सुरस्ती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी अरथी आप उठाईआ। आपे पुरख पुरख सुल्तान, आपे राजन वड वड राज्जया। आपे वाली दो जहान, आपे हरि ग़रीब निवाज़िआ। आपे ब्रह्मा विष्न शिव वेखे मार ध्यान, आपे लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे भाज्जया। आप उठाए हथ्थ निशान, आपे चढ़या शाहसवार साचे ताज्जया। आपे लक्ख चुरासी पाए एका आण, प्रगट होए देस माज्झया। देवणहारा धुर फ़रमान, हरि भगवान श्री नवाब्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, जन भगतां रक्खे लाज्जया। भगतन मीता एकओंकार, अकल कला अख्वाईआ। जुग जुग मात ल्ए अवतार, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। फड़ फड़ बाहों करे पार, भव सागर वेख वखाईआ। दूती दुष्ट कर ख़ुआर, जूठ झूठ मेट मिटाईआ। एका खड़ग खण्डा तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पाए सार, लोआं पुरीआं गगन पतालां वेख वखाईआ। दुहागण नार रंड ना दिसे कलिजुग तेरी अन्तिम वार, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाईआ। निहकलंक वज्जा डंक, चार कुन्ट जैकारा। आप उठाए राउ रंक, शाह सुल्ताना दए हुलारा। गुरमुखां सुहाए साचा बंक, साचा मन्दिर गुरुदुआरा। हरिजन लेखे लाए जिउँ जन जनक, जन जननी पार किनारा। जोती शब्दी लाए

तनक, त्रैगुण वस्सया बाहरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अवतारा। इक्क अवतार इक्क गुर, गुर सतिगुर इक्क अख्वाईआ। लेखा जाणे लहिणा देणा धुर, धुर दरगाह वेख वखाईआ। भेव ना पाए त्रै त्रै जुड़, कोटी सुर गण गंधर्ब ना कोए गाईआ। जगत विद्या ना ल्ए पढ़, हरि भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्त अन्त भगवन्त हरि सन्त ल्ए मिलाईआ। सन्तन मेला सच दुआर, हरि साचा सच करांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। दूई द्वैती देवे मार, माया ममता मोह मिटांयदा। तीजा नेत्र इक्क उग्घाड़, आपणा दरस दिखांयदा। चौथे पद देवे वाड़, चौथा घर सुहांयदा। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम साचा राग अल्हांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहार, थिर घर साचा इक्क वसांयदा। सति पुरख निरँजण हो उज्यार, दीपक जोती डगमगांयदा। अट्ठां तत्तां कर प्यार, हरिजन मेल मिलांयदा। नौ दुआरे वस्सया बाहर, नौ खण्ड फोल फुलांयदा। दस्म दुआरी बन्द किवाड़, आपे कुण्डा लांहयदा। हरिजन साचा मीत मुरार, आपे मार्ग पांयदा। सुरती शब्द शब्द प्यार, सुरत सवाणी मेल मिलांयदा। साचा हाणी कर प्यार, आपणे अंग लगांयदा। साचा आत्म सेजा मीत मुरार, साचा बंक सुहांयदा। एका सेजा सुत्ते पैर पसार, लोकमात ना कोए उठांयदा। निरगुण मिल्या निरगुण धार, जोती जोत डगमगांयदा। सज्जण सुहेला मीत मुरार, आपणी गोद उठांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो जांयदा। आपे वस्सया अन्ध अँध्यार, आकाश प्रकाश आप वखांयदा। सुन अगम्मी अलक्ख निरँजण खेल अपार, सुन्न समाधी डेरा ढांयदा। आपे निरगुण जोती कर उज्यार, दीवा बाती इक्क जगांयदा। कमलापाती खेल अपार, दिस किसे ना आंयदा। इक्क सुहाए सच दुआर, थिर घर बैठा आसण लांयदा। सच सिँघासण हरि करतार, रूप अनूप आप दरसांयदा। अलक्ख निरँजण आपणी बोल जैकार, इक्क अलक्ख जगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, करनी करता आप करांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, जोती जामा भेख वटांयदा। गोबिन्द मीता मीत मुरार, सज्जण सैण अख्वांयदा। मन्दिर मसीता वस्सया बाहर, गुरमुख काया मन्दिर डेरा लांयदा। अचरज रीता साची धार, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। मनमुख जीवां करे ख्वार, दूती दुष्ट रहिण ना पांयदा। गुरमुख साजण ल्ए उभार, चारे वरनां वेख वखांयदा। ऊँचां नीचां इक्क प्यार, एका सरन बहांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सतिगुर साचा इक्क अख्वांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अछल अछेदा अछल अछल्ल करांयदा। अछल अछल्ल श्री भगवाना, भेव अभेद छुपाया। जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना, आपणा नाउँ धराया। आपे गोबिन्द खेल महाना, आपे खड़ग खण्डा खड़काया। आपे चिल्ला तीर कमाना,

आप कमन्द खचाया। आपे मारे नौ खण्ड पृथ्मी इक्क निशाना, सत्तां दीपां वेख वखाया। आपे शाह आप सुल्ताना, प्रधान मन्त्री आप बण जाया। आपे मेटे राज राजाना, आपे रंकां राज कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखाया। निहकलंक हरि सूरबीर, एका एकओंकारया। शब्द निराला फड़या तीर, लोआं पुरीआं पावे सारया। नौ खण्ड पृथ्मी रिहा चीर, दो जहानां पार किनारया। लक्ख चुरासी कोए ना बन्न्हे धीर, धीरज धरवास ना कोए रखा रिहा। शाह सुल्तानां नेत्र वगे नीर, पीर फ़कीर ना कोए तरा ल्या। पंडत पांधे लथ्थे चीर, तिलक ललाट ना कोए वखा ल्या। मुलां शेख़ मुसायक पीर हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, आप आपणे भार दबा ल्या। जन भगतां अन्तिम कट्टे भीड़, आप आपणा दरस वखा ल्या। नानक निरगुण खेल अखीर, गोबिन्द साची सेव कमा ल्या। पारब्रह्म वड पीरन पीर, आप आपणा वेस वटा ल्या। गुरमुखां देवे साचा सीर, अमृत धारा निझर मुख चुआ ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका हुक्म सुणा ल्या। एका हुक्म धुर फ़रमान, हरि साचा सच जणाईआ। दो जहानां एका आण, एका बंधन पाईआ। शाहो भूप इक्क सुल्तान, नौ खण्ड राज कमाईआ। मन मति करे जगत वैरान, खेले खेल बेपरवाहीआ। जूझ झूठ पंज शैतान, पंच विकारा दए खपाईआ। सच सुच्च कर प्रधान, साची सिख्या इक्क समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे गाण, एका कलमा आप पढ़ाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी रसना गाईआ। सतिजुग साचे कर प्रधान, एका रंगन रंग रंगाईआ। जोद्धा सूरा श्री भगवान, एकओंकारा एका एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार खेल अपार, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण हरि हरि मेला, हरी हरि आप करांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द नाउँ धरांयदा। आपे सतिगुर सज्जण सुहेला, साचे मार्ग लांयदा। जुग जुग आपे जाणे आपणा वेला, वार थित घड़ी ना कोए लिखांयदा। आपे वसे रंग नवेला, आपे घर घर विच मेल मिलांयदा। आपे कट्टणहारा धर्म राए दी जेला, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। आपे जुगा जुगन्त हरि भगवन्त हरिभगतन चाढ़्हे साचा तेला, साचा सगन मनांयदा। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म, अचरज खेल आपे खेला, ब्रह्मा वेता भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकओंकारा दीन दयाला दयानिध गहर गम्भीर सागर गुणी गहीर आप अख्वांयदा। गुणी गहीरा गहर गम्भीरा, एका एक ओंकारया। जन भगतां बख्शे अमृत आत्म सीरा, निर्मल धारा मुख चुआ रिहा। दूई द्वैती कढ्ढे पीड़ा, हउमे रोग गंवा ल्या। चार वरन बणाए भैणां भाई एका रंग रंगाए गूढ़ा, उतर कदे ना जा रिहा। बीस बीसा हरि जगदीशा नौ खण्ड पृथ्मी बख्शे चरन धूढ़ा, मस्तक टिक्का जोत ललाटी

एका डगमगा रिहा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, जो जन सरनाई आ गया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, कूड़ा बंधन तोड़ तुड़ा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख तेरा काया मन्दिर हरि मन्दिर आप सुहा ल्या। काया मन्दिर सच टिकाणा, हरि साचा सच सुहांयदा। शब्द सरूपी इक्क बबाना, एका गुर वखांयदा। गुरमुखां देवे वंञ मुहाणा, साचा चप्पू नाम लगांयदा। साची सेवा सेव कमाना, सेवक आपणा नाउँ धरांयदा। अद्धविचकारे गाए गाणा, अनहद राग सुणांयदा। अमृत जल वखाए ठंडा पाणा, एका मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निर्धन सरधन आपे वेख वखांयदा। निर्धन मीता आप करतार, पतित पापी पार करांयदा। सरधन मेला विच संसार, घर साचे मेल मिलांयदा। दोहां विचोला शब्द प्यार, एका बंधन पांयदा। घट मन्दिर साजण हो त्यार, आपणा दरस दखांयदा। अस्व घोड़ा कर त्यार, सोलां कलीआं आसण पांयदा। नीले वाला शाह सवार, नीला नीली धारों पार करांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, सतिगुर पूरा हथ्थ उठांयदा। कलिजुग अन्तिम करे ख़ुआर, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साचा मार्ग लांयदा। इक्क वखाए सच दरबार, दर दरवाज़ा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतार जोत निरँकार, शब्द खण्डा तेज़ कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा।