पुस्तकालयभाग ८

पहली भाद्रों २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई

आदि जुगादी एकओंकार, अकल कला कलधारीआ। खेले खेल अगम्म अपार, निरगुण जोत नूर अपारीआ। अलक्ख निरँजण भेव न्यार, रूप अनूप आप अख्वा रिहा। वसणहारा धाम न्यार, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। खेलणहारा हरि भगवान, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती दीपक जोत नुरान, नूरो नूर डगमगांयदा। एका वसे सच मकान, घर साचा इक्क सुहांयदा। एका पुरख इक्क सुल्तान, एका नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरतंता, एका रूप समाईआ। खेले खेल श्री भगवन्ता, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। आप बणाए आपणी बणता, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे पुरख नारी कन्ता, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आप अख्वाईआ। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, एकओंकार समांयदा।

वसणहारा सच महल्ला, एका घर वखांयदा। नेहचल धाम उच्च अटला, दिस किसे ना आंयदा। निरगुण आसण आपे मल्ला, सच सिँघासण आप सुहांयदा। आपे फड़या आपणा पल्ला, आपे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर डगमगांयदा। निरगुण जोत जोत अकाला, एका रंग समाया। आदि जुगादी दीन दयाला, भेव कोए ना पाया। आपणी करे आप प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ रखाया। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाला, साचा मन्दिर आप सुहाया। आदि शक्ती जोत ज्वाला, एका डगमगाया। नूरो नूर ख़ुदा तुआला, बेऐब परवरदिगार आप अख्वाया। आपे खेले खेल निराला, खेलणहार दिस ना आया। चले चलाए आपणी चाला, चाल निराली आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण नाउँ रखाया। आदि निरँजण नाउँ रक्ख, हरि करता करनी कमांयदा। आपे निरगुण हो प्रतक्ख, आपे डगमगांयदा। आपणे आपणे दर जगाए अलक्ख, अलक्ख अलक्खणा आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणा पक्ख, दूजा दर ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वेस वटांयदा। इक्क इकल्ला पुरख अबिनाशा, एका रंग समाईआ। आपे खेले खेल तमाशा, ना कोई दूसर संग जणाईआ। आपे मण्डल पावे रासा, आपे रचन रचाईआ। आपे शाहो भूप शाह शाबाशा, सच सुल्तान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर आप हो जाईआ। आपे जोती नूर उजाला, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आपे खेले खेल निराला, खेलणहार बेपरवाहीआ। आप वजाए आपणा ताला, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी घाले आपे घाला, आपे घोली घोल घुंमाईआ। आपे जाणे आपणी माला, आपे फेरा फराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाए पारब्रह्म, भेव अभेव छुपाया। मात गर्भ ना पए जम्म, पिता पूत ना कोए रखाया। ना कोई पवण स्वासी दम, नेत्र नीर ना कोए वहाया। हड्ड मास ना नाड़ी चम्म, रक्त बूंद ना कोए धराया। वसणहारा धाम अगम्म, अगम्मड़ी खेल खिलाया। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, आलस निन्दरा विच ना आया। ना कोई घड़े ना देवे भन्न, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाया। आदि जुगादी ना कोई देवे डन्न, ना कोई हुक्मी हुक्म फिराया । ना किसे वसेरा छप्परी छन्न, चार दीवार ना कोए बणाया। ना कोई माल दिसे धन्न, वणज वणजारा ना कोए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाया। आपे खेले खेल पुरख समरथ, हरि साचे वड वड्याईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। आपे जाणे महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आपे जाणे आपणी वथ्थ, आपणे मन्दिर आप टिकाईआ। आपे बन्न्हे आपणी गट्ठ, आपे भार उठाईआ। आपे गेड़े आपणी लट्ठ, गेड़ा

आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी हरि सुल्ताना, एका एक अख्वांयदा। पारब्रह्म प्रभ श्री भगवाना, निरगुण नूर डगमगांयदा। ना कोई मन्दिर ना मकाना, ना कोई बणत बणांयदा। खेले खेल दो जहाना, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जुगत धरांयदा। आपणी जुगत आपे धर, आपे वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी खेल कर, करनी करता कर्म कमाईआ। आपणे अन्दर आपे वड़, आपे वेख वखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई त्तत्व तत्त जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, जूनी रहित वड वड्याईआ। जूनी रहित हरि करतारा, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल अपारा, हरि साचा आप करांयदा। करे कराए करनेहारा, करता पुरख नाउँ धरांयदा। एका वसे सच्चे घर बाहरा, थिर घर साचे आसण लांयदा। सचखण्ड सोहे बंक दुआरा, जोती जोत डगमगांयदा। सच सिँघासण अपर अपारा, निरगुण आसण लांयदा। ना कोई दिसे चोबदारा, ना कोई सेवक सेव कमांयदा। ना कोई शाह सुल्तान दिसे सिक्दारा, राज जोग ना कोए वखांयदा। ना कोई रवि ससि सूरज चन्न सतारा, मण्डल मण्डप ना कोए सुहांयदा। ना कोई गुर पीर अवतारा, साध सन्त ना कोए अख्वांयदा। लक्ख चुरासी ना कोई सहारा, त्रैगुण ना झोली पांयदा। पंज तत्त ना कोए भण्डारा, त्रै त्रै ना मेल मिलांयदा। दस पंज ना कोए विहारा, अट्ठ तत्त ना कोए वखांयदा। ना कोई खोल्हे नौ दर किवाड़ा, ना कोई रूप धरांयदा। ना कोई शब्दी शब्द जैकारा, रसना जेहवा ना कोए हिलांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, गुण अवगुण ना कोए वखांयदा। ना कोई नारी कन्त भतारा, ना कोई सेज हंढांयदा। ना कोई ब्रह्मा वेद उचारा, ना कोई मुख सलांहयदा। ना कोई विष्नूं कँवला धारा, मुक्खी मुख धरांयदा। ना कोई शंकर करे सँघारा, ना कोई मेट मिटांयदा। आदि जुगादी एकओंकारा, एका घर वसांयदा। थिर घर बैठ सच्ची सरकारा, घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। आपे जोत नूर उज्यारा, आपे अंक समाईआ। आपे खेले खेल अपारा, खेलणहार बेपरवाहीआ। आपे अगम्म अलक्ख वसे वसणहारा, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे सचखण्ड खोल्ह किवाड़ा, आप आपणा दर सुहाईआ। आपे बैठा साचा लाड़ा, आपे सोभा पाईआ। आपे वेखे इक्क अखाड़ा, आपे बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकओंकारा, नूरो नूर नूर उज्यारा, एका बोल एका पोल एका होल वखाईआ। एका सोल हरि निरँकार, एका नूर जगांयदा। एका पोल कर त्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचांयदा। चारों कुन्ट दए हुलार, दहि दिशा आप फिरांयदा। आपणी कर आप विचार, आपे खेल खिलांयदा।

आपे बन्न्हे आपणी धार, आपे रचन रचांयदा। आपे वेखे वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आंयदा। आपणे अन्दर लाए पाड़, एका दर खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप करांयदा। एका सोल हरि प्रकाशा, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। आपणे पोल पाए रासा, अनभोल बेपरवाहीआ। आपणी होल खोल्ह करे रासा, एका किरन बाहर कढाईआ। एका किरन पावे रासा, रास मण्डल दए रचाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पूरन आसा, पूरी इच्छया दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक एक एक आप अख्वाईआ। एका एक इक्क टिकाणा, एका घर वसांयदा। एका भूप इक्क सुल्ताना, एका राज कमांयदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका दर सुहांयदा। एका रूप श्री भगवाना, रूप अनूप आप वखांयदा। एका राग इक्क तराना, एका गीत अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल हरि भगवाना, आपणी बणत बणाईआ। आपणी किरन कर परवाना, आपे दए सलाहीआ। आपणा मार्ग आप वखाणा, आपे दए समझाईआ। आपे चतुर सुघड़ स्याणा, दानी दाना आप हो जाईआ। आप होया जाणी जाणा, जानणहार नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला बेपरवाह, आपे जाणे सच सलाह सिफ्त सलाहीआ। सच सलाह साचे मन्दिर, हरि आपणी आप रखांयदा। ना कोई दूजा वड़े अन्दर, ना कोई संग निभांयदा। ना कोई दीसे होर कन्दर, ना कोई रचन वखांयदा। ना कोई लाए आपणा जन्दर, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर आपे देवे वर, नर नरायण आप हो आंयदा। आपे हरि हरि अवतारा, आपे रंग समाया। आपे मीत मीत मुरारा, आपे मेल मिलाया। आपे बंक बंक दुआरा, बंक दुआरा आप सुहाया। आपे देवणहारा सच सहारा, आपे साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर आप खुल्हाया। आपणा दर हरि निरँकार, एका एक खुल्हाईआ। आपणी किरपा आपे धार, आपणी वंड वंडाईआ। एका किरन कर त्यार, आपणा अंग कटाईआ। इक्क इक्क इक्क कर विचार, एका रंग समाईआ। एका विष्न रूप करतार, आपणा आप वटाईआ। एका ब्रह्म कर विचार, पारब्रह्म नाउँ धराईआ। एका शंकर बन्न्हे धार, साख्यात बेपरवाहीआ। एका किरन एका हिस्सा इक्क तन देवे वाड़, त्रै त्रै मूल चुकाईआ। एका शब्द राग सच्ची धुन्कार, सच सतार हिलाईआ । देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा हुक्म जणाईआ। आपे पाए आपणी आण, वड दाता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपणा मेल, आपे मेल मिलाईआ। मेल मिलावा करनी करता कर, आपणी कल वरतांयदा। आपणी जोत आपे वर, आपे जोती नाउँ रखांयदा। आप चुकाए आपणा डर, आपे भय

मुकांयदा। आपे विष्नूं अन्दर वड़, आपणी धार बनांयदा। आपे ब्रह्मा गया खड़्ह, आपे वेख वखांयदा। आपे शंकर फड़ाया लड़, आपणे पौड़े आप चढ़ांयदा। आप आदि शक्ति भवानी लाए जड़्ह, घर साचा आप सुहांयदा। जुगा जुगन्तर वेस धर, दर दरवेशा नाउँ धरांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, जीवत मरन ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारा खेल खिलाड़ी, एका एक अख्वाईआ। आदि जुगादि जोत निरँकारी, निरगुण नाउँ वटाईआ। शाहो भूप सुल्तान वड सिक्दारी, साचा संग आप निभाईआ। आपे जाणे आपणी कारी, आपे किरत कमाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा शिव दए आधारी, आपे जोत जोत समाईआ। आपे वसे धाम न्यारी, अडोल अडुल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता आप अख्वाईआ। आपे दाता दर भण्डारी, आपे हरि वरतांयदा। आपे खोल्ह सच दुआरी, साची वस्त आप विकांयदा। आपे शब्द नाम जैकारी, आपे राग अल्हांयदा। आपे ढोला गावे वड संसारी, आपे सिफ्त सलांहयदा। आपे वेस अनेका करे अकल कलधारी, कुलवन्ता आप अख्वांयदा। आपे निरगुण जोत उज्यारी, आपे सरगुण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर आप अख्वांयदा। जोती नूर निराकार, निरगुण वड वड्याईआ। आपणा खेल आपे कर, त्रै त्रै मेल मिलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव फड़ाया लड़, आप आपणा लड़ बंधाईआ। आपे अन्दर बैठा वड़, गुप्त ज़ाहर आप हो जाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक नाम शब्द निशान, दो जहान आपणा आप झुलाईआ। आपे निरगुण हरि भगवाना, आपे जोत जगांयदा। आपे जोत विष्न महाना, आपे वेस धरांयदा। आपे ब्रह्मा देवे माणा, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे शंकर मेल मिलाणा, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे होए वड प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाना, आपे हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका सिख्या पाए भिच्छया, साची झोली आप भरांयदा। एका ब्रह्म कर उज्यारा, हरि हरि बणत बणाईआ। दीवा बाती खेल अपारा, आपणा आप जगाईआ। दिवस रैण रहे उज्यारा, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपणा शब्द सच्ची धुन्कारा, राग अनादी इक्क सुणाईआ। एका किरन सच बीठलो अपार, सारंगधर भगवान आपणी आप उपाईआ। ब्रह्मा वेखे मार ध्यान, कवण दाता बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी नौजवान, बिरध बाल ना कोए वखाईआ। अग्गे खड़े श्री भगवान, जोती नूर दरस दिखाईआ। चरन कँवल इक्क ध्यान, एका मति समझाईआ। पूत सपूते खोल्ह दुकान, तेरा हट्ट विकाईआ। खेले खेल दो जहान, लोकमात दए वड्याईआ। त्रैगुण माया

कर प्रधान, तेरे पल्ले पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, अनाद अनादी ताल वजाईआ। वज्जे नादी ताल, हरि वजांयदा। खेले खेल दीन दयाल, भेव कोए ना पांयदा। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली इक्क रखांयदा। ब्रह्मा वेता करे कराए प्रितपाल, प्रितपालक आप हो जांयदा। तेरे फल लगाए डाल, लक्ख चुरासी फल फुलवाड़ी आप लगांयदा। तेरा रूप काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, साचे मन्दिर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल कर, करनी करता कर्म कमांयदा। ब्रह्मा वेता दर्शन पा, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, तेरा भेव कोए ना पांयदा। तेरी सिफ्त तेरी सलाह, तेरा तेरी गांयदा। तेरा बणया जगत मलाह, तेरा मार्ग लांयदा। तेरा नाम नाम धरा, नाम नामा वणज वखांयदा। पूरन इच्छया काम करा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आपे लांयदा। सेवक सेवा साची ला, हरि हरि शब्द जणाईआ। ब्रह्मा वेता नैण रिहा उठा, एका अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण दाता रिहा समझा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। तेरा रथ दिआं चला, चारों कुन्ट आप फिराईआ। तेरी अंस उपा, साचा बंस सुहाईआ। लक्ख चुरासी बणत बणा, बावन मुख छुपाईआ। राग रागनी रहे गा, छत्ती राग भेव ना आईआ। सोभावन्त बेपरवाह, घर बैठा वेख वखाईआ। वेख वखाए साचा थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणाईआ। मण्डल मण्डप दए सुहा, रवि ससि करे रुशनाईआ। गहर गम्भीर डेरा ला, अलक्ख निरँजण अलक्ख जगाईआ। सुन्न अगम्मी वेख वखा, सुन्न समाध आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी वेस वटा, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार करे कुड़माईआ। पंज तत्त मेला मेल मिला, त्रैगुण वज्जे वधाईआ। मन मति बुध विच टिका, आपे वेख वखाईआ। नौ दुआरे खोल्ह खुल्हा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। दसवे डेरा आपे ला, निरगुण जोत नूर करे रुशनाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म सर्ब दए जणा, अनभव प्रकाश कराईआ। अकाल मूर्त वेख वखा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी इक्क वजा, अनहद ताल वजाईआ। डूँघी कँवरी पार करा, आपणे मार्ग लाईआ। सच सुनेहड़ा दए सुणा, एका ढोला गाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्या, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। पंच विकारा दए मिटा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। आसा तृष्ना दए गंवा, सांतक सति सति वरताईआ। आपणी बूझ दए बुझा, सच बुझारत एका पाईआ। ब्रह्मा वेता मेल मिला, ब्रह्म ब्रह्म वेख वखाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म चढ़या चाअ, वेले अन्त वज्जी वधाईआ। मिल्या दाता बेपरवाह, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांह, आपणे कंध उठाईआ। करे कराए सच न्याँ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सतिजुग वेखे साचा थाँ, बावन भेखाधारी भेख वटाईआ। राम

रमईया आप अख्वा, त्रेते त्रैगुण लेखे लाईआ। कान्हा कंसा जोत जगा, सहँस सहँसा मेट मिटाईआ। नानक गोबिन्द खेल खिला, आप आपणा हुक्म चलाईआ। ईसा मूसा वेख वखा, काला सूसा तन छुहाईआ । संग मुहम्मद चार यार एका रंग रंगा, एका पल्लू रिहा फड़ाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ा, ओअँ रूप आप हो जाईआ। नमो देव आप अख्वा, वास्तक वेस रिहा वटाईआ। आपे विष्नूं पूज पुजा, चतुर्भुज आप हो जाईआ। आपे ब्रह्मा ब्रह्म समा, आप आपणा रंग रंगाईआ। आपे शंकर लेख लिखा, आपे दए मिटाईआ। आपे वेदां वेद जणा, आपे चार मुख सलाहीआ। आपे शास्त्र सिमरत रिहा समा, पुराण पुराणी आपे गाईआ। आपे गीता ज्ञान रिहा दृढ़ा, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। आपे अञ्जील कुराना रहे अला, अली अल्ला आप हो जाईआ। आपे खाणी बाणी डेरा ला, नानक गोबिन्द जोत समाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, भेव कोए ना पाईआ। आदि जुगादी रहे गा, जुग जुग रहे सलाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव सीस निवा, दोए जोड़ पड़न सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखा, नौ पंज करे लड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटा, चौदां तबकां खेल खिलाईआ। चौदां तबकां भेव चुका, भाण्डा भरम दए भनाईआ। नौ दुआरे मुहम्मद गया गा, पंज तत्त नाल रलाईआ । चौदां तबक काया विच मिला, काया गढ़्ह कोट सुहाईआ। देवे सुनेहड़ा बेपरवाह, इज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील संग रलाईआ। मुलां शेख़ मुसायक पीर भेव ना सके कोई पा, कुतब गौंस ना करे जणाईआ। अल्ला हू नाअरा रहे ला, हू हू कूके ख़लक ख़ुदाईआ। बिस्मिल होए ना कोई गया समा, बिस्मिल दिस किसे ना आईआ। ऐनलहक्क ना नाम ल्या रखा, हक्क हकीकत ना खोज खुजाईआ। मुकामे हक्क इक्क ख़ुदा, बैठा बेपरवाहीआ। संग मुहम्मद चार यारी रिहा समझा, चौदां चौदां वेख वखाईआ। चौदां दाता आप अख्वा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। पंज तत्त विकारा दए गंवा, आप आपणी रचन रचाईआ। बाल अञ्याणे अग्गे ला, एका मति समझाईआ। ब्रह्म मति हरि वेख विखा, गुरमति करे पढ़ाईआ। सिँघ मनजीता दए सलाह, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिला, साची बणत बणाईआ। सिँघ जगदीशा सेवा ला, साची ख़ुशी मनाईआ। नौ दुआरे खोल्ह खुल्हा, साची वंड वंडाईआ। नौ पंज चौदां एका धाम बहा, चौदां तबक दए वखाईआ। गुरसिख कोई भुल्ले ना, वड दाता हरि बेपरवाहीआ। सच सिँघासण आसण ला, थिर घर वासन वेस वटाईआ। पुरख अबिनाशी जोत जगा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। पृथ्मी आकाश फेरा पा, गगन मण्डल रिहा फिराईआ। ब्रह्मा विष्न रिहा उठा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। शंकर तेरी सेवा ला, साची मति रिहा समझाईआ। करोड़ तेतीसा रहिणा ना, सुरपति राजा दए दुहाईआ। गण गंधर्ब ना कोए रिहा गा, किन्नर यच्छप ना कोए गाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी वेस वटा, सत्तां दीपां

करे रुशनाईआ। एकओंकारा एका एक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक आप हो जाईआ। एका एक राम रहीम आप अख्वा, एका नूर करे रुशनाईआ। एका कान्हा बंसरी डंक वजा, एका गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। एका खाणी बाणी भेव खुल्हा, अञ्जील कुराना एका गाईआ। एका गुर पीर अवतार साध सन्त ल्ए बणा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर रक्खे थाउँ थाँ, थान थनंतर आप सुहाईआ । आपे जाणे आपणा मन्त्र, ब्रह्मा मनवन्तर भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका सोल एका पोल एका होल वखाईआ। एका होल किरन उजाला, हरि हरि मुख खुल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव निराला, वेद कतेब ना कोए जणांयदा। इक्क इकल्ला निराकार निरगुण धार, नूरो नूर नूर डगमगांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, चौथे जुग वेस वटांयदा। चौथे जुग चौथी धारी, हरि हरि चाल चलाईआ। कलिजुग कूड़ी क़िया मेटे संसारी, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। ना कोई दीसे जीव हँकारी, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाईआ। मेट मिटाए पंच विकारी, पंचम नाता तोड़ तुड़ाईआ। शाह सुल्तानां करे खुआरी, राज राजान ना कोए अख्वाईआ। नौ सत जोत निरँकारी, एका डंक वजाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमान सच्ची सिक्दारी, एका मार्ग लाईआ। चार वरन सोहन इक्क दुआरी, एका बंक सुहाईआ। एका खण्डा तेज़ कटारी, एका नाम हथ्थ उठाईआ। वरते वरतावे आपणी वारी, जुग जुग वेस अनेक कराईआ। कलिजुग कूके रोवे ज़ारो ज़ारी, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधारी, सच ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। साध सन्त सुरत नार होई विभचारी, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। आत्म ब्रह्म ना बन्न्हे कोई धारी, ब्रह्म ब्रह्म ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग रचना आप रचाईआ। जुग रचना हरि आपे रच, आपे वेख वखांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न सच्च, आपे सच समांयदा। आपे तोलणहारा कच, एका कंडा हथ्थ उठांयदा। आपे भेख पखण्डा नौ दुआरे रिहा नच्च, आपे सच घर आसण लांयदा। आपे त्रैगुण माया अग्नी रिहा मच्च, आपे अमृत धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका ब्रह्म सर्ब समझांयदा। ब्रह्म पसारा हरि अवतारा, ब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। ब्रह्म शब्द भर भण्डारा, ब्रह्म झोली पाईआ। ब्रह्म रूप निरगुण धारा, ब्रह्म निरगुण विच समाईआ। निरगुण ब्रह्म हो उज्यारा, सरगुण करे कुड़माईआ। सरगुण ब्रह्म पंज तत्त प्यारा, काया चोला इक्क हंढाईआ। बूंद रक्त हड्ड मास नाड़ी गारा, लहू मिझ आप उपाईआ। अन्दर वड़ करे खेल अपारा, दिस किसे ना आईआ। जुग जुग हरिजन मेले विच संसारा, जन भगतां दरस दखाईआ। हरिजन उतरे पार किनारा, मँझधार ना कोए रढ़ाईआ। कलिजुग डूँघा सागर दिसे गारा, गहर गम्भीर इक्क अख्वाईआ। अन्तिम आया अन्त किनारा, अन्त अन्त भगवन्त वेख वखाईआ। एका

मंत नाम जैकारा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण बण वणजारा, साचा वणज कराईआ। हँ ब्रह्म इक्क उधारा, एका दर सुहाईआ। सोहँ रूप आप करतारा, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ । पारब्रह्म प्रभ खेल अपारा, अटल महल्ल बैठा आसण लाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, आप उपजाए आपे मेट मिटाए, आपणा गेड़ा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई बरन रखाईआ। वरन गोत ना कोई प्यारा, ना कोई वंड वंडांयदा। चौथे जुग करे पार किनारा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सतिजुग बन्न्हे साची धारा, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। एका ब्रह्म रूप अपारा, हर घट आप दरसांयदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। काया अन्दर डूँघी गारा, आपे पार करांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत जल थल फोल फुलांयदा। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां वेखे इक्क अखाड़ा, जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। गुरमुखां करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, आप आपणी दया कमांयदा। हरि साजण साचा लाड़ा, दर घर साचे आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चारे वरन देवे वर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए जणांयदा। चार वरन एका नाता, एका जोड़ जुड़ाईआ। खेले खेल पुरख बिधाता, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। उत्तम रक्खी आपणी ज़ाता, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। सो पुरख निरँजण साची गाथा, हँ ब्रह्म समझाईआ। आप चलाए आपणा रथा, जुग जुग बण रथवाहीआ। आपे होए त्रिलोकी नाथा, अवण गवण त्रैभवण आप समाईआ। आपे रखे सगला साथा, ब्रह्मा विष्न शिव संग निभाईआ। आपे पूजा आपे पाठा, इष्ट देव गुर आप हो जाईआ। आपे सर सरोवर मारे ठाठा, तीर्थ तट आप सुहाईआ। आपे जन भगतां पिछे फिरे नाठा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम नेड़े आई वाटा, कूड़ा पन्ध दए मुकाईआ। हरिजन पूरा करे घाटा, मनमुखां संग तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम मृदंग वजाईआ। नाम मृदंगा इक्क वजावणा, हरि साचा हथ्थ उठांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आप उठावणा, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। लोकमात मार्ग लावणा, नव सत फेरा आपे पांयदा। लक्ख चुरासी खेल खिलावणा, घट घट अन्दर फोल फुलांयदा। घनक पुर वासी नाम धरावणा। जम की फाँसी गुरमुखां आप कटावणा। मदिरा मासी दर दुरकावणा। साची दरगाह ना कोई ज़ामना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप फड़ाए आपणा दामना। गुरसिख दामन साचा फड़, हरि साचा आप फड़ांयदा। साचे पौड़े जाणा चढ़, साचा मार्ग एका लांयदा। आपणे अन्दर जाणा वड़, नौ दुआरे पार करांयदा । पंच विकार ना सके अग्गे अड़, एका खण्डा

नाम उठांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। आपणी चोटी बैठा चढ़, कलिजुग चोटी अन्त मुंनांयदा। कोटन कोटी रहे लड़, हरि का दरस कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चेतन आपे जड़्ह, आपे भाण्डे ल्ए घड़, आपे अन्दर बहे वड़, आपे ब्रह्म फड़ाए लड़, आपे पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा, आपे जाणे नर नरेशा, जन भगत दुआरे दर दरवेशा, ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, आपे वेख वखांयदा। आप ब्रह्मा विष्न महेष, गणपति गणेश आप हो जाईआ। आपे होए रिखी केश, जगत गोवर्धन आप उठाईआ। आपे राम रामा नर नरेश, रावन गढ़्ह तुड़ाईआ । आपे नानक गोबिन्द दस दस्मेश, एका रूप वटाईआ। आपे आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। पंज तत्त हरि कर कर वेस, निरगुण सरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। भेव ना राया हरि रघुराया, हरि हरि वेस वटाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया खेल खिलाया, खेल खिलारी आप हो जाईआ। निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाया, मात पित ना कोए बणाईआ। शब्द विचोला विच रखाया, सालस सालसी करने आईआ। हरिजन साचे ल्ए जगाया, सोया कोई रहिण ना पाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, ज्ञान गुरू आप अख्वाया, गुर नेत्र नाम धराईआ। भगत भगती वेख वखाया, आदि शक्ती सेव कमाया, जागरत जोत करी रुशनाईआ। अनहद नाद इक्क वजाया, अनहद राग रिहा अल्हाया, बहत्तर ताल तलवाड़ा आप अख्वाईआ। जीव जन्त किसे भेव ना पाया, साध सन्त किसे दिस ना आया, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। ब्रह्मा वेता सेवा लाया साचा हुक्म इक्क सुणाया, हुक्मी हुक्म रिहा चलाईआ। अनडिठड़ा धाम आप सुहाया, पुरख अबिनाशी डेरा लाया, निरगुण जोती जोत जगाईआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभाया, आदि जुगादि विछड़ ना जाया, जुग जुग वड्डी वड्याईआ । कलिजुग अन्तिम नाउँ धराया, सम्बल नगरी दए सुहाया, सोहँ ढोला एका गाईआ। गुरमुख साचे ल्ए तराया, हरिसंगत साची मेल मिलाया, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। धर्म राए ना दए सज़ाया, चित्रगुप्त ना लेख वखाया, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। जिस जन नेत्र दर्शन पाया, पूर्ब लहिणा दए चुकाया, पूजा पाठ ना कोई कराईआ। कर किरपा आपणी गोद उठाया, गुरमुख साचे चार जुग सच जोग कमाया, कलिजुग अन्तिम लहिणा लहिणा झोली पाईआ। पहलां हउमे रोग गंवाया, दूजा धुर संजोग मिलाया, तीजे नेत्र दरस वखाईआ। चौथे घर इक्क वखाया, नौ दुआरे आप लँघाया, अग्गे बैठा बेपरवाहीआ। पंचम मीता दया कमाया, पंचम सीस ताज पहनाया, जगत जगदीश वड्डी वड्याईआ। छप्पर छन्न

ना कोए छुहाया, गुरदुआर मन्दिर मस्जिद ना कोए बणाया, शिवदवाला मट्ठ ना कोए वखाया, गुरसिख तेरी काया अन्दर बैठा डेरा लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण वेस वटाया, दीवा बाती आप जगाया, गुरसिख तेरा चरन प्यार एका घृत विच रखाईआ। अट्ठां तत्तां पन्ध मुकाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाता तोड़ तुड़ाया, मन मति बुध रहिण ना पाईआ। नौ दुआरे खोज खुजाया, काम क्रोध वेख हल्काया, गुरमुख साचे ल्ए उठाया, आप आपणा दरस दिखाया, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण लोकमात मार झात, वड दाता बेपरवाह शब्द सरूपी बण मलाह, इक्क जपाए आपणा नाँ, एका नईआ रिहा चढ़ाया। नौ दुआरे पार किनारा, गुरमुखां पन्ध मुकांयदा। आपे खिच ल्याए चरन दुआरा, आत्म ब्रह्म आप समझांयदा। आपे वणज करे वणजारा, आपे वस्त हट्ट विकांयदा। आपे भरे नाम भण्डारा, आपे झोली पांयदा। गुरमुख साजण मीत मुरारा, घर साचे आप सुहांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, आपे अन्दर आपे बाहरा, आपणे सिँघासण आसण लांयदा। दस्म दुआरी खेल अपारा, साढे तिन्न हथ्थ सेज हंढांयदा। गुरमुखां देवे इक्क अधारा, एका मार्ग लांयदा। जो जन रसना बोले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, आवण जावण पन्ध मुकांयदा। गुरमुख निउँ निउँ तेरे चरन करन निमस्कारा, ब्रह्मा विष्न शिव तेरा राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे आदि आपे अन्त, आपे जोत श्री भगवन्त, आपे नारी आपे कन्त, आपे साध आपे सन्त, आप बणाए आपणी बणत, आपे जाणे महिमा अगणत, खेले खेल जुगा जुगंत, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत तेरा रूप, तेरे अन्त आप हो जाईआ। जोती जामा भेख भगवन्त, भगत भगती नाम ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पावे सार जीव जन्त, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखाईआ।

हरिसंगत हरि हो मेहरवान, आपणी दया कमांयदा। एका देवे जीआ दान, एका झोली पांयदा। चरन धूढ़ सच अशनान, अठसठ माण गवांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, सोहँ जाम प्यांअदा। नेत्र लोचण नैण दरस महान, कमलापाती आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखांयदा। हरिसंगत हरि मेलणहारा, वड वड्डी वड्याईआ। एका बख्शे चरन प्यारा, साची सिख्या सिख समझाईआ। गुरमुख बन्न्हे गुरमति धारा, गुर गुर बूझ बुझाईआ। एका खोल्ह सच किवाड़ा, एका हट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत ल्ए तराईआ। हरिसंगत साचा लेख लिखाउणा, लिखणहारा आप लिखांयदा। रोग सोग जगत मिटाउणा, दर्द दु:ख वंड वंडांयदा। पवण मसाण

नेड़ ना आउणा, जिन्न भूत प्रेत ख़बीस ना कोए सतांयदा। शहीद दीद ना कोए मनाउणा, चिराग़ आग ना कोए बलांयदा। जोत जोत ना कोए जगाउणा, देवी देव आप समझांयदा। एका शब्द डण्डा हथ्थ उठाउणा, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। शब्द सुहागी छन्दा एका गाउणा, एका राग अल्हांयदा। सिर बांह सरहाणे दे दे सौणा, भय भयानक ना कोए जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा दु:ख, आपणी झोली आपे पांयदा। हरिसंगत तेरा जगत विसूरा, सतिगुर पूरा दए मिटाईआ। दरस दखाए हाज़र हज़ूरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आसा मनसा सभ दी करे पूरा, जो जन साची मंग मंगाईआ। जो जन मंगे चरन धूढ़ा, मस्तक टिक्का जोत ललाटी दए जगाईआ। जो जन मंगे शब्द तूरा, शब्द शब्दी दए जणाईआ। जो जन माया मंमता मंगे नाता कूड़ा, दे मति दए समझाईआ। गुरमुखां बख्शे जोती नूरा, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। गुरसिख सज्जण वड सूरन सूरा, जो आया चल सरनाईआ। जगत विकारा नाता तुट्टा कूड़ा, कूड़ा नाता मात पित भैण भाईआ। वसणहारा नेड़ दूरा, नेरन नेर दरस दखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जगत विसूरे जायण लथ्थ, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। जो जन सरनाई गए ढठ्ठ, ढहि ढहि ढेरी आप हो जांयदा। आप सुणाए आपणी गाथ, आपे हरि हरि गांयदा। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब झोली पांयदा। लेख चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चमारा संग रलांयदा। गुरसिख विकया एका हाट, हरि करता कीमत पांयदा। खेले खेल बाज़ीगर नाट, नट नटूआ स्वांग वरतांयदा। सच सरोवर तीर्थ ताट, हरिसंगत साचा संगम इक्क नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रबैणी नैणी वेखे घाट, आप आपणा दर सुहांयदा। हरिसंगत तेरा लेखा जाए चुक्क, सतिगुर पूरा आप चुकाईआ। काया मेटे लग्गा दु:ख, दीनां अनाथां दर्द वंडाईआ। धरत धवल जुग जुग सुखणा रही सुख, गुरमुखां राह तकाईआ। गुरमुख उज्जल करन मुक्ख, भगत भगवन्त रसना हरि हरि गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत रक्खे आपणी कुक्ख, आपे पिता आपे माईआ। ना माणस ना मनुक्ख, निरगुण जोत बेपरवाहीआ। हर घट अन्दर बैठा लुक, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां अग्गे जाए झुक्क, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। मनमुखां मुख पाए थुक्क, वेले अन्त दए सज़ाईआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, गुर पीर साध सन्त वेद शास्त्र खाणी बाणी दए गवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरमुखां करे इक्क प्यार, हरिसंगत मेला धुर दरबार, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा एका एक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा गया खुल्ह, हरि साचे आप खुल्हाया। कलिजुग अन्तिम कोई ना लाए मुल्ल, चरन प्रीती इक्क सिखाया। तारनहारा

साची कुल, इक्की कुला पार कराया। जो जन दर दुआरे हरिसंगत विच आया भुल्ल, वेले अन्त पार कराया। गुरमुख फुलवाड़ी खिड़या साचा फुल्ल, सतिगुर पूरे हार बणाया। ब्रह्मा विष्न शिव तिन्ने दर पावण आवण मुल, करता कीमत ना कोए चुकाया। जो जन चरन प्रीती घोली गया घुल, लाल अमोलक हीरा रत्न जवाहर माणक मोती आपणे कंठ लगाया। साचे कंडे पूरे तोल गया तुल, तोलणहारा एका आया। कलिजुग जीव माया ममता हउमे हँगता गए रुल, साचा लड़ ना कोए फड़ाया। जूठा झूठा बूटा गया हुल, सिम्मल रुख फल ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण ल्ए वर, हरिसंगत मेल आपे कर, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाया। आ मिल सखी प्यारी लग्ग अंक, अंक अंकड़ी रिहा पाईआ। नार भतारी सोहे बंक, बंक दुआरी वेख वखाईआ। लेखा जाणे वासी पुर घनक, घनक पुर वासी वेस वटाईआ। खेले खेल बार अनक, अनक कल आप हो जाईआ। गुरमुख तराए जिउँ जन जनक, ध्रू प्रहलाद संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत दर आई मंगत, काया चोली चढ़े रंगत, नाम बस्त्र भूषन सच दुशाला पंज तत्त काया कप्पड़ त्रैगुण संग हंढाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका गुर एका अवतार, एका शब्द इक्क जैकार, एका कन्त इक्क भतार, गुरमुख नारी शब्द सुहागण नाम वैरागण कलिजुग अन्तिम अन्त ल्ए प्रनाईआ। निरगुण नूर आदि निरँजण पुरख अबिनाशी मूर्त अकाल पारब्रह्म परवरदिगार राम रहिमान नूर अला बेपरवाह, एकओंकार निराकार निराधार निरवैर एका रंग एका रूप एका रेख एका भेख एका आदि एका जुगादि एका वेस, एका दरवेश एका नरेश एका अगम्म एका नाम एका सति एका जोत एका सो एका नौं एका लाट, हरि हरि आप आप अख्वाईआ।

२ भाद्रों २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई

बन्दी छोड़ बंधन कट्ट, एका बंधन नाम पाईआ। काली भैरों गौरजा मारे सट्ट, शब्द डण्डा हथ्थ उठाईआ। जाणे खेल घट घट, घट घट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतित पापी पापी पतित आप तराईआ। साध सन्त जगत फ़कीर, बंधन बंध बंधांयदा। चिट्टे उप्पर खिच्च लकीर, काला दाग़ मिटांयदा। बन्न्हणहार बेताल बीर, अहिमद मुहम्मद धीर ना कोए धरांयदा। भौंदा दीआ खलंता वहाए नीर, सलसला मुख शरमांयदा। पिछली कट्टणहारा भीड़, पिछला पन्ध मुकांयदा। अग्गे तन बस्त्र पहनाए साचा चीर, सच शृंगार वखांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्या लेख मेट मिटांयदा। काग़ज़ कलम लिखे दवात, लाल शाही नाल रलाईआ। आपे वेखे मार झात, या मुबीन कलमा नूर इलाहीआ। जगत फ़कीर ना पुच्छे कोई वात, देवे धक्का धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बंधन नाम बंधाईआ। बंधन नाम बन्न्हे मन, तन तन्दूर ना कोए तपाया। झूठा ठीकर देवे भन्न, साचा भाण्डा आप घड़ाया। विच रखाए अमृत जल, जल धारा मुख चुआया। काया लगाए साचा फल, आप आपणी दया कमाया। पवण पवण सिर जाए टल, सच हुलारा इक्क वखाया, पावे सार जल थल, घर मन्दिर अन्दर बाहर होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म रिहा वेख, चरन चँवरा साचे केस, आप आपणा अंग रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आया लेखा तन मन अन्दर बाहर दु:ख भुक्ख अग्नी तत्त हड्ड मास नाड़ी रत्त, आपणे लेखे ल्ए लगाईआ।