पुस्तकालयभाग ८

२ भाद्रों २०१६ बिक्रमी हज़ारा सिँघ पिण्ड छीने ज़िला अमृतसर

इक्क इकल्ला एकओंकार, आदि जुगादि समाया। खेले खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म भेव ना राया। अदि निरँजण जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। एका वसे धाम न्यार, अटल महल्ल आप सुहाया। थिर घर बैठ सच्ची सरकार, दीवा बाती इक्क जगाया। कमलापाती खेल अपार, निरगुण आपणा वेस वटाया। दिवस राती ना कोई धार, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया। मण्डल मण्डप ना कोए पसार, धरत धवल ना कोए वखाया। आकाश प्रकाश ना कोए उज्यार, लोआं पुरीआं ना रचन रचाया। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए प्यार, निरगुण नाउँ ना कोए धराया। पंज तत्त ना कोए आकार, लक्ख चुरासी ना बणत बणाया। साध सन्त ना कोए गुर पीर अवतार, जीव जन्त ना कोए वखाया। जल थल ना कोए धार, तीर्थ तट ना कोए सुहाया। वेद पुराण ना कोए उधार, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाया। अञ्जील कुरान ना वजाए कोए सतार, कलमी कलमा ना कोए पढ़ाया। खाणी बाणी ना कोए किवाड़, शब्दी शब्द ना कोए अल्हाया। राम कृष्न ना कोए प्यार, ईसा मूसा ना रंग रंगाया। संग मुहम्मद ना चार यार, ऐनलहक्क ना कोए वखाया। नानक गोबिन्द ना कोए धार, त्तत्व तत्त ना कोए सुहाया। अबिनाशी करता खेल अपार, आप आपणा रिहा कमाया। एकओंकारा जोत उज्यार, निरगुण बैठा बेपरवाहया। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर नाम धराया। आपणी करे आपे कार, करता पुरख आप अख्वाया। अजूनी रहित भेव न्यार, मूर्त अकाल आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। आदि

पुरख एकओंकारा, एका रंग समाईआ। ना कोई दूसर मीत मुरारा, ना कोई संग निभाईआ। ना कोई खोल्हे दर किवाड़ा, ना कोई बंक सुहाईआ। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर ना कोई वखाईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद मट्ठ दिसे गुरदुआरा, गहर गम्भीर ना कोई सहाईआ। अठसठ ना कोई जल जलधारा, गंगा गोदावरी ना कोए वहाईआ। राज राजान ना कोई दिसे सिक्दारा, राज जोग ना कोए कमाईआ। तीस बतीस ना कोए पुकारा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। सीस जगदीश ना कोए निमस्कारा, दोए जोड़ ना कोए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकओंकार, जोती नूर कर उज्यार, अगम्म अथाह बेपरवाह, दर घर साचे बैठा बेपरवाहीआ। दर घर सच्चा बेपरवाह, हरि हरि आप उपाया। ना कोई दूसर दए सलाह, ना कोई संग निभाया। ना कोई रचन रिहा रचा, ना कोई लेख लिखाया। ना कोई मंगल रिहा गा, ना कोई राग अल्हाया। ना कोई तख्त ताज रिहा सुहा, चोबदार ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपार, जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। नूरो नूर पुरख अकाल, एका रंग समाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपे चले आपणी चाल, वड दाता बेपरवाहीआ। आपणा दीपक आपे बाल, आपे करे रुशनाईआ। आप सुहाए आपणी सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घर साचे आसण लाईआ। आपे मण्डल पावे रासी, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, खेलणहारा आप अख्वाईआ। आपणा खेल हरि खलंता, खेलणहार एकओंकारा। जोती नूर श्री भगवन्ता, आदि जुगादी जोत उज्यारा। आपे नारी आपे कन्ता, आपे सेज सुत्ता सच भतारा। आप बणाए आपणी बणता, आपे मात पित सुत्त दुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेल न्यारा। खेलणहार पुरख सुल्ताना, एका एकओंकारया। आदि जुगादी नूर नुराना, नूरो नूर डगमगा रिहा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर सुहा रिहा। एका रूप श्री भगवाना, एका रंग रंगा रिहा। एका देवणहारा दाना, एका झोली अग्गे डाह रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा ल्या। वेस वटंदड़ा हरि भगवान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणा देवे आपे दान, आपणी इच्छया भिच्छया आपे पाईआ। सच वस्त इक्क महान, निरगुण आपणी आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोती नूर उज्यार, हरि हरि आप करांयदा। आपे वेखे वेखणहार, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपणे रंग रवे करतार, करनी करता आप अख्वांयदा। साजण मीता कर प्यार, इक्क अतीता वेस वटांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, आपे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आप आपणा धाम सुहांयदा। हरि हरि धाम इक्क अवल्ला, हरि साची जोत जगाईआ। बैठा रहे इक्क इकल्ला, एकओंकारा बेपरवाहीआ। आपे नूर ख़ुदाई अल्ला, राम रहीम आप अख्वाईआ। आपे आपणे अन्दर होया बिस्मिला, बिस्मिल रूप आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जल्वा जलाल वेख वखाईआ। जल्वा जलाल नूर परवरदिगार, एका रंग समाया। अलक्ख अगोचर भेव अपार, भेव कोए ना राया। आदि आदी खेल न्यार, जुगा जुगादी वेस वटाया। आपे साजण मीत मुरार, आपे सगला संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर सुहञ्जणा जोत जगाए आदि निरँजणा, एका नाउँ रखाया। एकओंकारा नाउँ रक्ख, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी जोत कर प्रतक्ख, आपे वेख वखाईआ। आपे सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणी गथ, आपे करे पढ़ाईआ। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही आप हो जाईआ। आपे पूजा आपे पाठ, आपणा गुण आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया सच घर, सच घर उच्च महल्ला इक्क इकल्ला बैठा आसण लाईआ। इक्क इकल्ला पुरख अबिनाशण, पारब्रह्म रघुराया। खेले खेल शाहो शाबासण, शाह सुल्तान नाम धराया। आदि जुगादी एका रासन, आप आपणी रिहा रचाया। आपणे मन्दिर करया वासण, घर आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ रखाया। निरगुण नूर हरि करतार, अकल कला कल धारया। आपे पाए आपणी सार, आप आपणे विच समा रिहा। आपे खोल्ह सच किवाड़, आपणा मन्दिर आप सुहा ल्या। सचखण्ड वखाए इक्क दुआर, चार दुआर ना कोए बणा ल्या। छप्पर छन्न ना कोए सहार, रवि ससि ना कोए चढ़ा ल्या। निरगुण बाती कर उज्यार, आदि जुगादी डगमगा रिहा। कमलापाती खेल अपार, घर साचे आप खिला ल्या। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण इक्क सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडा ल्या। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकार, आपणा आप सुहांयदा। थिर घर वेखे उच्च मुनार, उच्च अटला नाउँ धरांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो जांयदा। आपे नारी कन्त भतार, आपे सेज हंढांयदा। आपे पूत सपूता कर त्यार, सुत्त दुलारा शब्द उपांयदा। आप वजाए सच सतार, आप आपणा नाम अल्हांयदा। आपे गाए गावणहार, गावणहारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा सोहे बंक, पुरख अबिनाशी एका अंक, एका डंक वजांयदा। हरि हरि शब्द साचा डंक, हरि हरि आप वजाईआ। हरि हरि सुहाए साचा बंक, हरि हरि वेख वखाईआ। हरि हरि खेले खेल बार अनक, अनक कला अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी

एकओंकार, अकल कलधारी आप हो जाईआ। अकल कला हरि आपे धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी वरनी आपे वर, आप करे कुड़माईआ। आपणी सरनी आपे पढ़, आपे सीस झुकाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणे मन्दिर बैठा वड़, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाईआ। खेले खेल हरि मेहरवान, आपणी दया कमांयदा। आपणा देवे धुर फ़रमान, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे होए जाणी जाण, जानणहार आप हो जांयदा। आपे रक्खे आपणा माण, आपे थान सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अंग कटांयदा। आपणा अंग निरगुण कट्ट, निरगुण वेस वटाया। जोती नूर लट लट, नूर नुराना डगमगाया। आपणा खोल्ह आपे हट्ट, आपे वस्त टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निराकार निरगुण रूप सति सरूप, सरगुण आपणा वेस वटाया। निरगुण सरगुण वेस धर, आपणी कल वरताईआ। भगवन जोती नूर नूर कर, नूरो नूर आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। रचन रचाए हरि भगवान, आपणा खेल खिलाया। आपे देवे आपणा दान, आपणी झोली आप भराया। आपे विष्नूं हो प्रधान, आप आपणा वेस वटाया। आपे कँवल कँवला खेल महान, आपे नाभी फुल्ल खलाया। आपे पारब्रह्म प्रभ मार ध्यान, ब्रह्म रूप आप हो जाया। आपे देवे शब्द ज्ञान, अन्तर मन्त्र आप दृढ़ाया। आपे वेखे मार ध्यान, आप आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दीपक आपे आप जगाया। आपणा दीपक आप जगा, आप करे रुशनाईआ। आपे वेखे थाउँ थाँ, ब्रह्मा विष्न दए टिकाईआ। शंकर लेखा आप गणा, धुँधूकार समाईआ। एका रूप ल्ए वटा, त्रै त्रै नाउँ रखाईआ। त्रै त्रै मेला आप करा, आपणी डोर बंधाईआ। सज्जण सुहेला बेपरवाह, खेल खेले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा रिहा कमाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आकार, निरगुण निराकार कराया। शब्द सरूपी बन्न्हे धार, सति पुरख निरँजण खेल खिलाया। एका वस्त कर त्यार, त्रैगुण झोली आप भराया। पंज तत्त मीत मुरार, एका रूप दरसाया। हँ ब्रह्म खेल कर, लक्ख चुरासी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। लक्ख चुरासी हरि मेहरवान, लोकमात बणत बणाईआ। विष्नूं वंसी खेल महान, जीआ दाता रिज़क सुबाईआ। ब्रह्मा वेता इक्क ज्ञान, एका मार्ग लाईआ। शिव शंकर अन्तिम वेखे मार ध्यान, भुल्ल रहे ना राईआ। तिन्नां दाता हरि भगवान, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर खेल महान, जुग करता आप कराईआ। सतिजुग त्रेता दुआपर आपे देवे दान, कलिजुग वंड वंडाईआ। चार जुग कर परवान, आपणे नाम करे वड्याईआ। आपे

अन्तिम मेटे सर्ब निशान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनहार हरि करतारा, करनी करता आप कराईआ। करनहार हरि हरि, एका एक समाया। आदि जुगादी खोल्ह दर, आपे वेख वखाया। आप रखाए आपणा डर, आप आपणा भउ चुकाया। आपे हर घट अन्दर बैठा वड़, आपे मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। जुग जुग नाम हरि करतारा, आपणा आप चलांयदा। आपे वरते विच संसारा, वड संसारी आप हो जांयदा। आपे भगतन मीता बण प्यारा, साचा मार्ग लांयदा। आपे देवे नाम आधारा, आपे शब्द सुणांयदा। आपे जोत कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आपे राम कृष्न बण अवतारा, भगत वछल नाउँ रखांयदा। आपे नानक गोबिन्द बोल जैकारा, एका नाअरा लांयदा। आपे ईसा मूसा खेल सच्ची सरकारा, काला सूसा तन छुहांयदा। आपे मुहम्मद मुहम्मदी होए प्यारा, आप आपणा वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर साची कारा, हरि साचा आप करांयदा। वेद पुराण कतेब ना पावण सारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। साध सन्त भगत भगवन्त एका धारा, एका मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग हरि वेस वटाया, अचरज बणत बणाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, खेले खेल बेपरवाहीआ। साध सन्त किसे भेव ना पाया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हउमे हँगता रोग वधाया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होई हल्काईआ। आसा तृष्ना ना कोए बुझाया। सांतक सति ना कोए वरताईआ। साचे मन्दिर ना देवे कोई चढ़ाया, दरस ना पाया साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, हरि हरि आप करांयदा। आपे वेखे राणी अल्ला, आपे हू हू नाअरा लांयदा। आपे पावे सार जला थला, डूँघी कन्दर फोल फुलाईआ। आपे मेटे गुरमुखां दूई द्वैती सला, साचा रंग इक्क चढ़ांयदा। आपे सच सिँघासण आसण मल्ला, आत्म सेजा डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्त भगवन्त गुरमुख साजण सन्त आप जगांयदा। सन्त सुहेला इक्क अतीता, एका एकओंकारया। गुरमुखां दस्से चरन प्रीता, साची रीती मार्ग इक्क वखा ल्या। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां भेव चुका ल्या। शब्द जणाए नाम अनडीठा, मिट्ठा रस इक्क खवा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप तरा ल्या। तारनहार हरि गुरदेव, एका एक एक अख्वाईआ। जिस जन गाया रसना जेहव, आसा मनसा पूर कराईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक थेव, चौदां रत्न मुख शरमाईआ। अबिनाशी करता अलक्ख अभेव, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, घर साचा वेख वखाईआ। घर साचा हरि सुहाया, पाया परम पुरख करतार। गुरमुख मेला मेल मिलाया, नाता तुट्टा सर्ब संसार। गुर चेला एका रंग रंगाया, गुर गोबिन्द मीत मुरार। आपे सगला संग निभाया, सगला साथी विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कल कल्की इक्क अवतार। कल कल्की हरि अवतारा, निरगुण जोत जगाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सारा, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। जन भगतां करे सति प्यारा, सति सरूप आप हो जाईआ। ब्रह्म मति एका धारा, एका रंग रंगाईआ। मन मति होए ख्वारा, चारों कुन्ट कूके दए दुहाईआ। नार विभचार ना हाहाकारा, साचा कन्त ना कोए मनाईआ। हरि का भेव ना पाए जीव गंवारा, रसना जिह्वा ना कोए वखाईआ। गुरमुख विरला उतरया पारा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। एका वणज कराए सच्चा वणजारा, एका नाम करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा ठांडा सीत, एका रंग समाया। पतित पापी करे पुनीत, पतित पावण नाउँ धराया। जिस जन रक्खया हरि हरि चीत, वेले अन्तिम मेल मिलाया। कलिजुग कूड़ा रिहा बीत, हरि साचे वेस वटाया। वसणहारा धाम अनडीठ, लोकमात फेरा पाया। लक्ख चुरासी रिहा जीत, आप आपणा डंक वजाया। गुरमुख विरला गाए सुहागी गीत, सोहँ ढोला इक्क अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए वर, आप आपणी दया कमाया। गुरमुख सज्जण बेपरवाह, हरि हरि लध्धा राम। पारब्रह्म अबिनाशी करता देवणहारा सच सलाह, अमृत नाम प्याए जाम। दो जहानी बण मलाह, कलिजुग अन्तिम पूरन करे काम। निधावयां देवे साचा थाँ, सचखण्ड दुआरा साचा धाम। आपे पकड़णहारा बांह, वेख वखाए नगर ग्राम। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी चाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेटे अन्धेरी शाम। हरिजन अन्धेरा जाए चुक्क, सतिगुर पूरा आप चुकाईआ। सफल कराए मात कुक्ख, धन्न धन्न धन्न जणेंदी माईआ। उलटा गर्भ ना होए रुख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। कर दरस उतरे भुक्ख, हरि साचा तरस कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आप उठाए लुक लुक, मनमुखां दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआ दान, जीआ दाता वड वड्याईआ। अन्तरजामी पुरख बिधाता, हर घट वेख वखांयदा। जन भगतां देवे साची दाता, आत्म ब्रह्म जणांयदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, साचा चन्न चढ़ांयदा। शब्द सुणाए एका गाथा, अनहद ताल वजांयदा। काया मन्दिर पूजा पाठा, एका राग सुणांयदा। सर सरोवर तीर्थ ताटा, अन्तर आत्म आप नुहांयदा। नूरी नूर जोत ललाटा, जोत

निरँजण डगमगांयदा। आपे सुत्ता साची खाटा, आसण सिँघासण आप विछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घट घट आपे वेख वखांयदा। अन्तरजामी पुरख सुजाण, एका एक ओंकारया। आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग खेले विच संसारया। जन भगतां देवे भगती दान, एका मन्त्र नाम दृढ़ा रिहा। आत्म दरसी दरस महान, स्वच्छ सरूपी रूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात मार झात, इक्क इकांत खेल खिला रिहा। अन्तरजामी खेल अपारा, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रूप पसारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, एका अंक समाईआ। आपे सोहे सच दुआरा, बंक दुआरी डेरा लाईआ। निज घर वसे वसणहारा, निज आत्म खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट मेला मेल मिलाईआ। घट घट ब्रह्म वस्सया, पारब्रह्म गुर करतार। आदि जुगदी फिरे नस्सया, आप आपणी किरपा धार। जन भगतां रैण अन्धेरी मेटे मस्सया, निर्मल जोत करे उज्यार। साचे मन्दिर बहि बहि हस्सया, आपे काया खोल्ह किवाड़। शब्द तीर निराला कस्सया, हउमे हँगता देवे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट खेले खेल अपार। घट घट अन्तर नूर उज्यारा, हरि हरि आप कराईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, बोध अगाध वड्डी वड्याईआ। पावणहारा साची सारा, साची सिख्या सिख समझाईआ। आपे जाणे आर पार किनारा, मंझधार आप सुहाईआ। आपे वसे खण्ड सच दुआरा, थिर घर साचे डेरा लाईआ। आपे विष्नूं रूप अपारा, आपे ब्रह्म जोत प्रगटाईआ। आपे शंकर खेल अपारा, खेलणहारा आप खिलाईआ। आपे त्रैगुण तत्त करे उधार, पंचम जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खले अगम्म अपार, मन मति बुध आपणा अंक वखाईआ। अन्तरजामी हरि हरि मीता, एका रंग समाया। आदि जुगादी ठंडा सीता, त्तत्व तत्त ना कोए वखाया। करे कराए पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए जणाया। आपणा भाणा जाणे मीठा, आपणे भाणे आप रहाया। आपे वसे धाम अनडीठा, नेत्र लोचण नैण दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट अन्दर काया मन्दिर, निज घर वासी पुरख अबिनाशी एकओंकारा निराकारा निरगुण बैठा जोत जगाया। घट अन्दर हरि खेल अपारा, घट घट जोत जगाईआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका वणज करे कराए सच वणजारा, एका वस्त झोली पाईआ। एका रंग रंगे करतारा, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट मेला खेले खेल बेपरवाहीआ। घट अन्दर हरि हरि वासा, आपणा आप करांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं

पाए रासा, रवि ससि आप नचांयदा। जन भगतां होए दासी दासा, जुग जुग वेस वटांयदा। पूरन करे आपे आसा, आप आपणा संग निभांयदा। शाह सुल्तान शाहो शाबाशा, सतिगुर पूरा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट भीतर डेरा लांयदा। घट घट अन्दर हरि वसेरा, हरि हरि जोत जगाईआ। गुरमुखां दिसे नेरन नेरा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। मनमुखां अन्दर कर अन्धेरा, बैठा मुख छुपाईआ। आपे जाणे हेरा फेरा, वल छल धारी खेल खिलाईआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर करे कराए हक्क नबेड़ा, भुल्ल रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी देवणहारा आपणा गेड़ा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज आप भवाईआ। गुरमुख वसाए काया खेड़ा, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। पंच विकारा चुक्के झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। मन मति ना करे वसेरा, आसा तृष्ना दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट बैठा बेपरवाहीआ। घट घट वस्सया ऊँच नीच, हस्त कीट एका रंग समाया। खेले खेल जगत जगदीश, जगत जगदीश्र वेस वटाया। आपणा पीसण रिहा पीस, आपणी चक्की आप चलाया। आदि जुगादी शरअ हदीस, आप आपणा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी अन्दर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, आप आपणा आसण लाया। घट अन्दर हरि कर कर वासा, हरि आपणा खेल खिलांयदा। गुरमुख देवे नाम धरवासा, नाम नामा रसना जेहवा मुख सलांहयदा। लेखा जाणे स्वास स्वासा, सगला संग निभांयदा। मनमुखां ख़ाली करे काया कासा, नाम वस्त ना झोली पांयदा। दोहां वेखे जगत तमाशा, आप आपणी रचन रचांयदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, विश्व रूप सर्ब समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां बिध जाणे अन्तर, तन बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत आत्म साचा जाम प्यांअदा। अन्तर बिध हरि हरि जाणे, भुल्ल रहे ना राईआ। दिवस रैण वेख वखाणे, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। जो जन हरि हरि रक्खे चरन ध्याने, चरन चरनोदक मुख प्याईआ। आप चलाए आपणे भाणे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर दुआरे देवे माणे, दर घर साचे सोभा पाईआ। मनमुख भुल्ले जीव अञ्याणे, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुरमुख विरले चतुर सुघड़ स्याणे, जगत तृष्ना रहे मिटाईआ। दोहां विचोला श्री भगवाने, सन्त कन्त भगवन्त जीव जन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त जागरत जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आत्म ब्रह्म ब्रह्म पछाण, प्रभ पारब्रह्म इक्क ध्यान, इष्ट देव हरि साचा माण, आदि शक्ती रूप महान, नूर इलाही बेऐब परवरदिगार, सर्ब जीआं दा सांझा यार, ख़ालक ख़लक करे प्यार, ओअँ रूप आप निराकार, सरगुण पसरे सर्ब पसार, हँ ब्रह्म दए अधार, शब्द डंका बार अनका, अकल कल कल धार आपणा आप सुणाईआ। अन्तरजामी उच्च

अगम्मा, एका एक अख्वांयदा। ना मरे ना कदे जम्मा, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। पवण स्वास ना ल्ए दमां, नेत्र नीर ना कोए वहांयदा। करे कराए आपणा कम्मा, करनी करता आप अख्वांयदा। ना कोई ख़ुशी ना कोई गमा, हरख सोग ना कोए रखांयदा। ना कोई हड्ड मास नाड़ी दिसे चम्मा, पंज तत्त ना कोए हंढांयदा। जिस जन गाया दम दमां, कर किरपा मेल मिलांयदा। लोकमात भगत वछल जग आए भन्ना, आप आपणा रूप वटांयदा। करे सेव जिउँ माल चराए धन्ना, सेवक सेवा आप कमांयदा। अनादी नाद वजाए राग सुणाए कन्ना, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तरजामी अन्तर जानत, भले बुरे दी पीर पछाणत, परम पुरख हरि कर प्यार, गुरमुख सज्जण जाए तार, मनमुखां करे जगत खुआर, लक्ख चुरासी जम्म की फाँसी राए धर्म सेव लगांयदा। अन्तरजामी जिस जन वेख्या, मिटया जगत अन्धेर। एका नेत्र आपणे पेख्या, सैंहसा चुकया सञ्झ सवेर। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस्सया, मूंड मुंडाए ना लाए ढेर। आदि जुगादी एका जोत जोत प्रवेस्सया, निरगुण नूर नूर उज्यार। आपे लिखणहारा लेखया, बैठा धर्म सच्चे दरबार। ब्रह्मा विष्न महेष करन आदेसया, कोटन कोटि रहे पुकार। कलिजुग अन्तिम अन्त हरि भगवन्त, गुरमुखां जाणे अगली पिछली रेखया, मेल मिलाए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वरते वरतावे आपणी धार। धार निराली जोत अकाली, आपणी कल वरतांयदा। जन भगतां दुआरे बणे सवाली, आप आपणी भिख्या मंग मंगांयदा। मनमुखां दर रक्खे ख़ाली, साची वस्त ना कोए टिकांयदा। दोहां करे जगत दलाली, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट अन्दर वेखे वड़, आपणी चोटी आपे चढ़, आपणी विद्या अक्खर आपे पढ़, हरिजन साचे करे पढ़ाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध अख्वांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, कारज सिद्ध वखांयदा। सन्त सुहेले आपे भाल, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। सतिगुर पूरा मीतड़ा, पारब्रह्म गुर करतार। गुरसिख काया चोली रंगे चीथड़ा, चाढ़्हे रंग नाम अपार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लेखा जाणे ना कोए संसार। सुणाए सच सच्चा सुहागी गीतड़ा, काया मन्दिर सुहाए बंक दुआर। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी जाए तार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, जो जन मंगे नाम बण भिखार। आदि जुगादी ठंडा सीतड़ा, अग्नी तत्त मिटाए झूठी धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे चरन प्यार। सतिगुर साचा एक है, एका एक ओंकार। गुरमुख बख्शे साची टेक है, चरन कँवल प्यार। करे कराए बुध बबेक है, निरगुण बाती जोत उज्यार। त्रैगुण माया ना

लाए सेक है, पंचम तत्त ना करे खुआर। हरिजन साचे आप आपणे वेख है, जुग जुग मेले मेलणहार। आपे पूर्ब लहिणा रिहा पेख है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस अगम्म अपार। सतिगुर पूरा तुठया, वड दाता हरि मेहरवान। एका नाम अमृत प्याए साचा घुटयां, दूई द्वैती मेटे झूठ निशान। गुरसिख आप उठाए सुत्या, आलस निन्दरा गंवाए जगत दुकान। सच सुहाए एका रुतया, देवे आत्म जीआ दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण करे दर परवान। किरपा करे हरि मेहरवाना, आपणी दया कमांयदा। पतित पापी कर ध्याना, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। एका देवे नाम निधाना, साची वस्त झोली पांयदा। जोग अभ्यास ना कोए वखाणा, जप तप हट्ठ ना कोए करांयदा। नज़री नज़र नदर करे भगवाना, हरिजन साचे पार करांयदा। धुरदरगाही देवे सच परवाना, आपणा नाम हथ्थ फड़ांयदा। शब्दी बन्न्हे एका गाना, एका कन्त सगन मनांयदा। नारी कन्त कन्तूहल पुरख सुल्ताना, ब्रह्म पारब्रह्म प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत सज्जण मीत अतीत ल्ए वर, मन्दिर मसीत ना कोए जणांयदा। हरिसंगत सोहे दर, वड वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा किरपा दए कर, मनमति रहिण ना पाईआ। आपणी इच्छया अन्दर धर, साची भिच्छया इक्क वखाईआ। जगत विकारा तोड़ गढ़्ह, हउमे रोग गंवाईआ। सो पुरख निरँजण फड़ाए लड़, नाम सति सति कुड़माईआ। एका अक्खर एकओंकारा जाणा पढ़, एका सिख्या सिख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए वर, जो जन मंगे सरन सरनाईआ। आए दर दर सवाली, मंगे नाम भिखारी। आत्म अन्तर कोए ना जाए ख़ाली, माणस जन्मा पैज संवारी। सतिगुर पूरा सच्चा माली, फुल्ल फल बूटे वेखे जगत क्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे घर, घर सज्जण मीत मुरारी। जन श्रदालू श्रद्धा रक्ख, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। दरस दखाए हो प्रतक्ख, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। लोकमात ल्ए रक्ख, लोक लाज दए गंवाईआ। करे कराए लक्खों कक्ख, कक्खों लक्ख बणाईआ। काग हँस करे वक्ख वक्ख, आपणी चोग आप चुगाईआ। एका मार्ग चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रिहा दस्स, पुरख अकाल इक्क शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण देवे वर, जुगत जगत भगत भगवन्त सज्जण सन्त, साधक सिद्ध एका एक जणाईआ। आपे चावल आपे दाल, आपणी हाण्डी आप तपाईआ। आपे पाणी देवे डाल, आपे रत्त तत्त उबलाईआ। आपे लूण मिरच लाए मसाल, आप आपणा रस बणाईआ। आपे पर्दा उप्पर दए डाल, अन्दरे अन्दर आप भड़काईआ। आपे करे हाल बेहाल, चावल दाल सुध रहे ना राईआ। आपे परोसे रक्खे विच थाल, आपे रसना भोग लगाईआ। आपे विष्टा कर कढ्ढे बाहर

काया माटी खाल, रूप रंग ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता दीन दयाल, भेव अभेदा अछल अछेदा जुगा जुगन्त आपणी बणत रिहा बणाईआ। चावल दाल आपे मेल, आपणा मेल मिलाया। आपे रिहा आपणा खेल खेल, आपणा डण्डा आपे विच फिराया। आपे अन्दर बाहर सज्जे खब्बे पिछे अग्गे रिहा धकेल, अग्गे अड़ कोई ना जाया। लक्ख चुरासी आपणी हथ्थीं पाई नकेल, खिच्ची जाए वाहो दाहया। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्नां बहिण ना देवे किसे वेले वेहल, साची सेवा आप कराया। गुरमुख साचे सज्जण सुहेल, आप आपणे वेख वखाया। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे आपणे हथ्थ फड़ वेखे रस लाए रसना जेहव, कलिजुग वेला अन्तिम आया। सो चावल दाल होई परवान, जिस हथ्थ लाया भगवान, आप आपणे विच टिकाया। जीव जन्त जन्त अञ्याण, हरि का भेव भेव महान, देवी देव सर्ब गुण गाण, साध सन्त करन ध्यान, गुर पीर अवतार रहे वखान, भेव अभेदा लेख ना जाणे चारे वेदा, शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुरान, खाणी बाणी रही मुख सलाहया। जीव जीव जीव अञ्याणा, जीवन जुगत जणाईआ। ईश ईश खेल महाना, ईश ईश वड्याईआ। आपे वंञ आप मुहाणा, आपे चप्पू लाईआ। आपे सुघड़ आप स्याणा, आपे वेख वखाईआ। आपे लक्ख चुरासी बणत बणाणा, आपे रिहा भवाईआ। आपे वरते आपणा भाणा, आपणे भाणे आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर सर्ब फिराईआ। हुक्मी हुक्म वड बलवान, आपणा आप चलांयदा। लोआं पुरीआं एका आण, रवि ससि सेवा लांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करे ध्यान, साचा शब्द जणांयदा। लक्ख चुरासी हो प्रधान, आपणा वेस वटांयदा। खेले खेल श्री भगवान, खेल खिलंता नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गेड़ा आपणा झेड़ा आपे करे हक्क नबेड़ा, आपे वसे साचे खेड़ा, आपे दूर आपे नेड़ा आपे मुख छुपांयदा। सर्ब कला हरि भरपूर, जप तप ना कोए रखाईआ। आपे उपजे आपणा नूर, आपे डगमगाईआ। आपे आपणा देवे सति सरूर, आप आपणे विच समाईआ। आपे होए हाज़र हज़ूर, दूर नेड़ा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर आपे सोहे, आपे सेज सुहाईआ। ना कोई ज्ञान ना कोई ध्यान, हरि इष्ट ना कोए मनाईआ। ना कोई पढ़े वेद पुराण, पूजा पाठ ना कोए वखाईआ। ना कोई अञ्जील ना कोई कुरान, कलमा अमाम ना कोए रखाईआ। खाणी बाणी ना कोए वखाण, रसना ढोला ना कोए गाईआ। आपणी कर आप पछाण, आप आपणे विच समाईआ। पुरख अकाल इक्क महान, एका एक एक हो जाईआ। वेस अनेक विच जहान, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। आपणा नाम जगत निशान, धुन नाद जणाईआ। पंज पंजी खेल महान, तत्त रत्त बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म देवे साचा वर, ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ।

काया मन्दिर अमृतसर, हरि हरि रचन रचाईआ। गुरमुख विरला हरि की पौड़ी जाए चढ़, जिस जन सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। गुर अमर दास फड़ाया आपणा लड़, गुर अंगद राह जणाईआ। नानक घाड़ण दित्ता घड़, राम दास वज्जी वधाईआ। गुर अर्जन दरस दिखाया अग्गे खड़्ह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जो जन सरन सरनाई जाए पढ़, नौ दुआरे दए तजाईआ। सुखमन नाड़ी बहे लड़, त्रै संगम मेट मिटाईआ। सरोवर नुहाए साचे सर, दुरमति मैल गंवाईआ। काग हँस जाए बण, एका चोग माणक मोती शब्द गुर चुगाईआ। आवण जावण चुक्के डर, मिटे भरम की काईआ। अठसठ तीर्थ ना मिले हरि, हरि मन्दिर काया अन्दर साचा मेल मिलाईआ। जगत तुड़ाउणा हँकारी जन्दर, साचे मन्दिर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर सरोवर अमृत आत्म एका एक एक दरसाईआ। अमृतसर साचे नहाउणा, हरि साचे ताल सुहाया। हउमे हँगता रोग गंवाउणा, माया ममता मोह चुकाया, भाण्डा गढ़्ह हँकार भनाउणा, जूठ झूठ रहिण ना पाया। धीरज सति इक्क रखाउणा, सति सतिवादी वेख वखाया। काया कपड़ माया ममता लौहणा, सच सरोवर गुरमुख नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इशनान जीआ दान, जीवण दाता आप कराया।

जीआ दान जागरत जोत, गुरमुखां आप जगाईआ। लहिणा देणा चुकाए वरन गोत, एका रंग समाईआ। शब्द नगारे लाए चोट, अनहद राग सुणाईआ। दूजी वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। धीरज जत सति बंधाए इक्क लंगोट, काम क्रोध ना होए हल्काईआ। इक्क जणाए साची ओट, दूसर इष्ट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका झोली पाईआ।