३ भाद्रों २०१६ बिक्रमी पिण्ड माना वाला
इक्क इकल्ला एकओंकार, आदि जुगादि समाईआ। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। आदि निरँजण भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, खेलणहारा आप खलाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, नाद अनादी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकओंकार, आदि जुगादी कर पसार, आप आपणा वेख वखाईआ। वेखणहार पुरख अकाला, एका एकओंकारया। आपे खेले खेल निराला, खेलणहार आप अख्वा रिहा। चले चलाए आपणी चाला, चाल निराली इक्क विखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, आप आपणी रचन रचा ल्या। आपणी रचना आप रचाए, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आपणी बणत आप बणाए, आपे वेख वखाईआ। नारी कन्त आप अख्वाए, आपणी दया कमाईआ। आपणा रंग आप चढ़ाए, वड दाता बेपरवाहीआ। दूसर ना कोई संग रखाए, सगला संग ना कोई निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकओंकार, आप आपणा वेस वटाईआ। वेस अवल्ला एकओंकारा, आपणा आप करांयदा। निर्मल बाती कर उज्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। वसणहारा सच दुआरा, दर घर साचे आसण लांयदा। उच्च महल्ल अटल मुनारा, आप आपणा आप सुहांयदा। शाहो भूप वड सिक्दारा, राजन राज नाम धरांयदा। हुक्मी हुक्म कर प्यारा, आपणा हुक्म मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वांयदा। अबिनाशी करता हरि भगवाना, आदि जुगादी एका एकओंकारया। खेले खेल दो जहाना, वेखे विगसे करे विचारया। साचा मन्दिर इक्क सुहाना, सचखण्ड दुआरा नाम रखा ल्या। दीवा बाती इक्क टिकाणा, निरगुण जोती नूर उज्यारया। साचा तख्त आप सुहाणा, सच सिँघासण आसण ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकओंकार, आप आपणी बन्न्हे धार, आपणी धारा आप बंधा रिहा। करता पुरख हरि करनेहारा, आपणी किरत कमांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना पांयदा। आपे वसे धाम न्यारा, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा मन्दिर कर त्यारा, आप आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। जोती जोत जोत प्रकाश, पारब्रह्म वड वड्याईआ। आपणे मण्डल पावे रास, आपे वेख वखाईआ। ना कोई दूसर दिसे पास, ना कोई अंग लगाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोए सुहाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, आदि जगादि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत अकाला दीन दयाला, आप आपणी दया कमाईआ। दीन दयाल पुरख करतारा, एका रंग समाया। आपे जाणे आपणी धारा, आप आपणा वेस वटाया। आपे वसे सच दुआरा, खण्ड सच आप बणाया। आपे निरगुण नूर उज्यारा, निराकार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहार पुरख समरथ, एका एक वड्डी वड्याईआ। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कत्थ ना सके राईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। आपे वेखे आपणी वथ, आपणे मन्दिर आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी चाल चलाईआ। पारब्रह्म पुरख अगम्मड़ा, अगम्मड़ी कार कमांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चम्मड़ा, रक्त बूंद मात पित भाई भैण ना कोए अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत
उज्यारा निरगुण धारा, नर निरँकारा आप अख्वांयदा। नर निरँकार पुरख अकाल, आपणी कल वरताईआ। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण आसण लाईआ। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। हुक्मे अन्दर खेल अपार, आपणी बणत बणाईआ। आपणे मन्दिर खोल्ह किवाड़, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बंधन आपे पा, लेखा जाणे बेपरवाह, आप आपणा सगन मनाईआ। आपणा बंधन आपे पाए, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आपणा सगन आप मनाए, आप करे कुड़माईआ। नारी कन्त आप अख्वाए, आपे सेज हंढाईआ। सुत्त दुलारा आपे जाए, हरि शब्दी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाईआ। शब्द दुलारा साचा सुत्त, हरि साचा आप उपजांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना आंयदा। आप सुहाए रुत्ती रुत्त, आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटांयदा। शब्द सुत्त उपज्या पूत, हरि साची दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे वस्सया दूत, साची सेवा आप लगाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। चार वरन एका रूप, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। सुत्त दुलारा नौजवान, शब्दी शब्द उठांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। एका तत्त एका रत्त कर परवान, एका मति जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा सच घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआर नेहचल धाम अटल, हरि साचा आप सुहांयदा। ना कोई जल ना कोई थल, गगन मण्डल ना कोई उपाया। साध सन्त ना कोई अवतारा, गुर पीर ना कोई उपजांयदा। लक्ख चुरासी ना बन्न्हे धारा, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई रखांयदा। शब्द अनादी सुत्त दुलारा, हरि साचा आप उपजांयदा। आपे मात पित बण सहारा, आपे गोद उठांयदा। आपे वणज कराए बण वणजारा, आपे वस्त वखांयदा। आपे बन्न्हे साची धारा, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे लोआं पुरीआं कर पसारा, रवि ससि आप चमकांयदा। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड खेल अपारा, आप आपणा दर दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सुत्त इक्क उठांयदा। साचे सुत्त उठ बलवान, हरि साचे दया कमाईआ। तेरा रूप श्री भगवान, तेरा अंक लगाईआ। तेरा नाम इक्क निशान, एका दए झुलाईआ। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वाली आप अख्वाईआ। हरि का शब्द धुर फ़रमान, शब्द शब्दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। शब्दी सुत्त बण भिखारा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा सच दुआरा, घर साचा इक्क सुहाईआ। चरन
कँवल इक्क सहारा, एका आस तकाईआ। आपे बण विचोला देवे देवणहारा, सच भण्डारा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साची वस्त झोली पा, आपणी दया कमाईआ। एका मति दए समझा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका रंग दए चढ़ा, एका वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा, शब्द सुत्त अबिनाशी अचुत आपणा आप सुहाईआ।
सचखण्ड दुआरा हरि हरि वासा, हरि साची रचन रचाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। साचे बंक बंक दुआरी पाए रासा, आपणी रचन रचाईआ। साचे शब्द दए भरवासा, एका बूझ बुझाईआ। आदि जगादि जुगा जुगन्तर तेरी पूरी करे आसा, पूरन इच्छया आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ। आपणा रक्ख नाउँ निरँकार, निरगुण वेस वटाया। आपे शब्द बोल जैकार, आपणा नाअरा आपे लाया। आपे सज्जण मीत मुरार, बंपन बंधू आप हो जाया। आपे खेले खेल अपार, आप आपणी अचरज खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, नूरो नूर डगमगाया । सच दुआरा साची धार, हरि साचे सच बणाईआ। साची वस्त अपर अपार, साचे विच टिकाईआ। साचा शाहो भूप हरि सिक्दार, शाह सुल्तान सच अख्वाईआ। साचा दूत दर दरबान, एका एक सुहाईआ। साचा शब्द धुर फ़रमान, आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना आप रचाए, हरि वड वडा बलकारीआ। आपणे मन्दिर वेस वटाए, दर दरवेश शाह सवारीआ। नर नरेश नाउँ धराए, निरगुण जोत नूर उज्यारीआ। आपणा अंग आप कटाए, निरगुण बन्न्हे साची धारीआ। साख्यात आप हो आए, विष्नूं वेस करे अपारीआ। आपणी जोती जोत जगाए, जोती जोत डगमगा रिहा। आपणा अमृत जल भराए, सर सरोवर इक्क सुहा रिहा। आपणा कँवल फुल्ल उगाए, नाभी मुख खुल्हा रिहा। पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटाए, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस करा ल्या। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, एका एक करांयदा। आपे करे वल छला, अछल अछल्ल आप अख्वांयदा। आपणी जोती आपे बला, विष्न ब्रह्मा शिव दीपक आप जगांयदा। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, एका हुक्म अल्हांयदा। मेल मिलावा घड़ी घड़ी पल पल्ला, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपार, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म वेस वटाया, हरि हरि वड्डी वड्याईआ।
सो पुरख निरँजण दया कमाया, हँ ब्रह्म आप हो जाईआ। सोहँ सो सो रघुराया, एका एक एक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा गया खुल्ह, हरि साचा आप खुल्हांयदा। अबिनाशी करता कोए ना पाए मुल, आपणी करनी आप करांयदा। आपे फुलया आपे गया फल, ब्रह्मा विष्न शिव आप उपांयदा। आपणे कंडे तोले तोल, साचा कंडा हथ्थ उठांयदा। शब्द अगम्मी एक बोल, आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल अकल कल धार, कल आपणी आप वरतांयदा। कुलवन्ता कल आपणी धार, आपे वेस वटाईआ। आपे विश्व रूप बण करतार, आपणा संग निभाईआ। आपे ब्रह्म करे प्यार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे वसे धूंआँधार, आपे शंकर गले लगाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। सुत्त दुलारे कर प्यार, साचा हुक्म जणाईआ। लोआं पुरीआं दए सहार, मण्डल मण्डप आप रहाईआ। दो जहानां हो उज्यार, जोती नूर रिहा डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया भर भण्डार, आपे दए वरताईआ। सच भण्डारा सति सरूप, आपणा आप उपांयदा। शब्द सुत्त शाहो भूप, हरि झोली आप भरांयदा। त्रैगुण उपजे तेरा रूप, तेरे संग रखांयदा। होए पसारा चारे कूट, दहि दिशा डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा।
४ भाद्रों २०१६ बिक्रमी तारा सिँघ दे घर पिण्ड माना वाला ज़िला अमृतसर
दीन दयाल सर्ब गुणवन्ता, घट घट रिहा समाईआ। हरिजन बणाए साची बणता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। देवे नाम मणीआ मंता, रसना जिह्वा आप ध्याईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, भरमी भरम मिटाईआ। लेखे लाए भुक्खे नंगता, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। लेखा लिखणहार करतारा, आदि जुगादि समांयदा। गुरमुखां देवे नाम भण्डारा, गुर सतिगुर रूप वटांयदा। दर दिखाए अगम्म अपारा, आप आपणा पर्दा लांहयदा। एका बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। काल फास कल कट्टणहारा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। दासन दासी हो उज्यारा, सेवक सेवा आप कमांयदा। ख़ालक ख़लक मीत मुरारा, गहर गम्भीर समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप मिलांयदा। हरिजन साचा मेल मिलाया, मेलणहार गुर करतार। जगत विछोड़ा फंद कटाया, नाता तोड़ जगत संसार। आत्म अन्तर ज्ञान दृढ़ाया, हउमे हँगता रोग निवार। साचा
राग इक्क सुणाया, धुन अनादि सच्ची धुन्कार। पंचम सखीआं बहि बहि गाया, वर पाया पुरख करतार। घर मन्दिर साचे डेरा लाया, दीवा बाती निरगुण जोत कर उज्यार। कमलापाती वेस वटाया, दिस ना आए जीव गंवार। सन्त साजण वेख वखाया, आप आपणी किरपा धार। पूर्ब लहिणा झोली पाया, नेत्र नैणां दरस अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण जाए तार। तारनहार इक्क करतारा, आदि जुगादि समाया। जुग जुग खेले खेल अपारा, लोकमात वेस वटाया। गुरमन्त्र नाम शब्द जैकारा, एका नाअरा लाया। जन भगतां देवे सति हुलारा, सति सतिवादी आप दवाया। एका दसे सच प्यारा, घर साचे बूझ बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर वेख वखाया। घर मन्दिर हरि मेलया, गुरमुख सज्जण मीत। एका रंग गुरू गुर चेलया, गुर नाम अमृत बाणी ठंडा सीत। आपे होए सज्जण सुहेलया, धुरदरगाही सच्चा मीत। आपे वसे रंग नवेलया, आपे होया हस्त कीट। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेलया, किसे हथ्थ ना आए देहुरे मन्दिर मसीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए वर, आदि जुगादी परखणहारा नीत। गुरमुख सच्चा सज्जण, हरिजन वेख वखांयदा। चरन धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल गंवांयदा। भाण्डे गढ़ हँकारी भज्जण, हउमे हँगता रोग मिटांयदा। नेत्र नैण पाए कज्जल, नाम नामा इक्क रखांयदा। सखा सखाई साचा सज्जण, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। दो जहानी पर्दे कज्जण, शब्द दोशाला उप्पर पांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, थिर कोए रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जुग जुग मेल मेलणहारा, आदि जुगादि समाया। गुरमुख सोहे सच दुआरा, घर साचा इक्क वखाया। एका रूप सति सरूप महिमा अनूप लेखा लिखे ना कोई संसारा, लेखा लिख्त विच ना आया। जन भगतां देवे भगती भण्डारा, नाम नामा झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल घर, घर मेला सहिज सुभाया। मेला हरि शाह सुल्तान, पाया पुरख अगम्म। धर्म वखाए इक्क निशान, निहकर्मी करे कर्म। सति सरूपी इक्क बबाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, ना मरे ना पए जम्म। शब्द बिबाणा हरि भगवन्त, एका एक रखांयदा। गुरमुख चढ़ाए साचे सन्त, साची सेवा आप कमांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, दर साचा इक्क सुहांयदा। दर सच्चा दरबार, हरि सुहांयदा। सचखण्ड दुआरे खोल्ह किवाड़, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। गुरमुख साजण साचे लाड़, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। शब्द सरूपी पकड़े वाग, लोआं पुरीआं पार करांयदा। जूठी झूठी क़िया धोवे दाग़, सच सुच्च इक्क वखांयदा।
सरन सरनाई जो जन जाए सतिगुर पूरे लाग, राए धर्म फंद कटांयदा। त्रैगुण माया बुझे आग, पंज तत्त नाता तोड़ तुड़ांयदा। मेल मिलाए कन्त सुहाग, सुरत सवाणी शब्द हाणी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण मीत अतीत, आपणे आप जगांयदा। गुरमुख सोया जाए उठ, गुर सतिगुर आप जगाईआ। सतिगुर पूरा जाए तुठ, देवे दरस बेपरवाहीआ। लुकया रहिण ना देवे किसे गुठ, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। नाम लगाए साची चोट, शब्द नगारा इक्क वजाईआ। दूई द्वैती कढ्ढे खोट, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण दर घर साचे सोभा पाईआ । सोभावन्त पाया भगवान, भगती भगत लेखे लाईआ। उत्तम होया विच जहान, जागरत जोत वड्डी वड्याईआ। सुणया राग साचे कान, एका एक सिफ्त सलाहीआ। अमृत मिल्या पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि हरि नर गुरमुख लेखे लाए जन, धन्न धन्न धन्न जणेंदी माईआ।
पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, आदि जुगादी एक एकँकारया। खेले खेल दो जहाना, आप आपणी कल वरता रिहा। निरगुण जोती जोत महाना, आदि निरँजण डगमगा रिहा। एका वसे सच मकाना, सचखण्ड दुआर आप बणा रिहा। लोआं पुरीआं खेल महाना, शब्द शब्दी डंक वजा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव आपणी सेवा आप लगा रिहा। लक्ख चुरासी हो प्रधाना, आप आपणा संग निभा रिहा। पंज त्रै वेस वटाना, त्तत्व तत्त समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकार, निरगुण खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आप करा रिहा। खेल अवल्ला इक्क इकल्ला, एका एक करांयदा। अबिनाशी करता वस्सया सच महल्ला, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। नेहचल धाम धाम अटला, दिस किसे ना आंयदा। निरगुण दीपक बाती जला, जोती नूर डगमगांयदा। आपणी शक्ती आपे रला, आप आपणे रंग समांयदा। आपणा आसण आपे मल्ला, आपे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप शाहो भूप आप अख्वांयदा। सति सरूप हरि मेहरवान, एका रंग समाईआ। जोती जोत जोत महान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर बैठ मकान, आप आपणा खेल खिलाईआ। आपणा देवे धुर फ़रमान, आपणा शब्द जणाईआ। शब्द दाता वड बलवान, निरभउ आप हो जाईआ। निरवैर खेले खेल महान, मूर्त अकाल वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित नौजवान, ना मरे ना जाईआ। थिर घर वसे श्री भगवान, बीठल बीठलो नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, नाउँ निरँकारा आप अख्वाईआ। नाउँ निरँकार निरगुण धार, हरि आपणी आप उपांयदा। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखांयदा। आपे करे मंगला चार, राग अनादी आपे गांयदा। आपे वसे धूंआँधार, सुन्न समाध आप हो जांयदा। आपे आसण सिँघासण कर जोत उज्यार, शाहो शाबाश आप अख्वांयदा। आपे पावे रासण आपणे दुआर, मण्डल मण्डप आप उपांयदा। आपे रवि ससि करे उज्यार, जोती जोत जगांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार, आपणी आस करांयदा। आपे त्रैगुण माया भर भण्डार, लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। आपे पंज तत्त कर प्यार, आप आपणी वंड वंडांयदा। आपे सरगुण मेला अपर अपार, निरगुण आपणा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला कर सहारा, आपे वेखे वेखणहारा, दिस किसे ना आंयदा। वेखणहार पुरख समरथ, एका एक एकँकारया। आदि जुगादि चलाए रथ, जुग जुग खेल अपारया। शब्द डोरी पाए नथ्थ, लोआं पुरीआं आप बंधा रिहा। ब्रह्मण्ड खण्ड देवे वथ, शब्द जैकारा एका ला रिहा। वसणहारा घट घट, अन्तर रूप वटा ल्या। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, नाद अनादी नाद वजा ल्या। शब्द अनादी साचा नाद, हरि हरि आप वजांयदा। आप सुणाए ब्रह्म ब्रह्माद, आपणा ढोला आपे गांयदा। आप आपणा रख्या याद, आपे भेव खुल्हांयदा। आपे रूप मोहणी माधव माध, आप आपणा वेस वटांयदा। आपणा घर आपे लाध, आपे दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला एका एक अख्वांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला वरताईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, घट घट डेरा लाईआ। मानस मानुक्ख कर त्यार, आपणी रचन रचाईआ। नौ दर खोल्हे जगत किवाड़, साची रचन रचाईआ। घर विच घर कर त्यार, आपे बैठा आसण लाईआ। जोती नूर नूर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। नाद नाद शब्द धुन्कार, अनहद साचा ताल वजाईआ। सर सरोवर अमृत धार, काया मन्दिर आप रखाईआ। आत्म सेजा मीत मुरार, निरगुण सरगुण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी खेल खिलाया, भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया, आपणा हुक्म सुणांयदा। संसारी भण्डारी नाउँ धराया, लाए दीबाण आप जणांयदा। आपणा भेव ना किसे जणाया, भेव अभेद भेव छुपांयदा। जुगा जुगन्तर खेल खिलाया, जुग करता आप अख्वांयदा। आपणा शब्द राग अल्हाया, चारे वेद उपजांयदा। चारे खाणी वंड वंडाया, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड आपे डेरा लांयदा। शब्द अगम्मी मेल मिलाया, ब्रह्मण्डी खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर करे रुशनाईआ। निरगुण
नूर परवरदिगार, एका नूर इलाहीआ। एका वसे धाम न्यार, दिस किसे ना आईआ। मुकामे हक्क सांझा यार, सगला संग निभाईआ। हक्क हकीकत पावे सार, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। एका राम राम रहिमान एका एक एकँकारया। एका गुणी गुण ग़ैन, गावत गावत भेव कोई ना पा रिहा। एका मुख खोल्हे ऐन, अल्फ़ डण्डा मीम नुक्ता ग़ैन ना कोई रला ल्या। आपे जाणे आपणी कल्याण, तालिब तल्ब आप बणा ल्या। आपणे मन्दिर आपे बहि बहि चीना, आपणा कलमा आप पढ़ा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला ल्या। राम नामा हो उज्यार, आपणा डंक वजाईआ। खेले खेल पुरख करतार, करनी करता किरत कमाईआ। जोत जगाए विच संसार, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां करे इक्क प्यार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, स्वच्छ सरूपी दरस दखाईआ। कमलापाती मीत मुरार, दीवा बाती इक्क रखाईआ। बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर धारा इक्क चलाईआ। खुल्ल्हे कँवल होए उज्यार, उलटी नाभी आप भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेस दरवेश नरेश आपणा आप वटाईआ। दर दरवेश इक्क इकल्ला, आदि जुगादि समाया। सच सिँघासण एका मल्ला, थिर घर डेरा लाया। लोकमात आवे कर वल छला, जुग जुग वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। खेले खेल हरि हरि मीत, अचरज रीत चलाईआ। जीवां जन्तां परखे नीत, निज घर बैठा आसण लाईआ। जन भगतां दस्से सच प्रीत, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। राग सुणाए सुहागी गीत, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। मन मनुआ मन ल्ए जीत, मति मतवाली ना दए दुहाईआ । बुध बिबेक ठंडी सीत, सांतक सति सति वरताईआ। आपे वसे हरिजन चीत, आपणा नाम आप जपाईआ। आप सुहाए काया मन्दिर देहुरा सच मसीत, घर साचे आसण लाईआ। बैठा रहे इक्क अतीत, निरगुण वड वड्डी वड्याईआ। एका एक रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, सर्ब कल आपे समरथ आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही इक्क अख्वाईआ। रथ रथवाही बेपरवाह, आपणी सेव कमांयदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, लोकमात वेस वटांयदा। गुर पीर आप अख्वा, अवतार आपणा नाउँ धरांयदा। जन भगतां देवे सच सलाह, साचे मार्ग लांयदा। लक्ख चुरासी कट्टे फाह, आवण जावण फंद कटांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, नाम नामा आप उपजांयदा। सदा सुहेला पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, साची चोग नाम चुगांयदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग
जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस वटंदड़ा, पारब्रह्म करतार। लोकमात जोत जगन्दड़ा, पंज तत्त करे प्यार। निरगुण सरगुण नाउँ रखंदड़ा, खेले खेल विच संसार। गुरमुख सज्जण मीत आप अख्वंदड़ा, देवे नाम शब्द अधार। दीवा बाती इक्क वखंदड़ा, कमलापाती जोत उज्यार। अन्धेरी राती मेट मिटंदड़ा, मेल मिलावा एकँकार। लहिणा देणा मूल चुकंदड़ा, पूर्ब लेखा ल्ए विचार। हरिजन साचे पार करंदड़ा, आपे जाणे आर पार। मँझधार ना कोई रुढ़ंदड़ा, भव सागर करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग ल्ए मात अवतार। लोकमात हरि अवतारा, हरि हरि रचन रचाईआ। आपे खेले खेल अपारा, निरगुण वड्डी वड्याईआ। वेद कतेब ना पावण सारा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग आपणा नाउँ धराईआ। जुग जुग आपणा नाउँ रक्ख, नाम जैकारा एका लांयदा। सतिजुग हो प्रतक्ख, एका रूप समांयदा। त्रेता आपणा आप किया वक्ख, राम रामा डंक वजांयदा। द्वापर कृष्ना अलक्खणा अलक्ख, एका अलख जगांयदा। कान्हा कृष्ना एका पक्ख, किसना सुखला ना कोई वखांयदा। वसणहारा घट घट, लोकमात खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम लाए सट्ट, डंक नगारा इक्क वजांयदा। आपे प्रगट होए खेल बाजीगर नट, ईसा मूसा नाउँ धरांयदा। आपे आपणा कलमा रिहा रट, चार यार संग मुहम्मद नाता जोड़ जुड़ांयदा। आपे जोती नूर लट लट, नानक काया डेरा लांयदा। आपे खोल्हे चौदां हट्ट, चौदां तबकां वेख वखांयदा। आपे बोले नाम सति, सति नाम सति आप हो जांयदा। आपे पंचम बीजे आपणे वत, आपे फल फुल्ल लगांयदा। आपे पाणी देवे झट्ट, आपणी सेवा आप लगांयदा। आपे गोबिन्द जोद्धा सूरा होए समरथ, सर्ब कल आप अख्वांयदा। आपे आपणी हाढ़ी ल्ए कट्ट, दूसर कोए ना संग रलांयदा। कलिजुग खेले खेल बाज़ीगर नट, कूड़ी रास नचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि हरि वेस, आपणा आप वटाईआ। भेव ना पायण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, कोटन कोटि दर बैठे सीस झुकाईआ। लिख लिख थक्का चारे वेद, वेद व्यासा भेव ना राईआ। पुराण अठारां करन आदेस, शास्त्र सिमरत रहे गाईआ। गीता ज्ञान आपे वेख, आपणा गुण आप जणाईआ। अञ्जील कुराना लिखी रेख, हँसा बंसा करे पढ़ाईआ। खाणी बाणी इक्क अदेस, नीचो नीच सीस झुकाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता किसे दी चले ना कोई पेश, आप उपाए आपे ल्ए मिटाईआ। जुगा जुगन्तर खेले खेल हमेश, खेलणहारा आप अख्वाईआ। सचखण्ड दुआरे वस्सया नर नरेश, हुक्मी हुक्म सर्ब भुवाईआ। आपे नानक निरगुण मोढे धरे खूंडी भूरी खेस, आपणा मुख छुपाईआ। आपे दाता जोद्धा दस दस्मेश, आप आपणा भेट चड़ाईआ। पुरख अकाल रिहा वेख, भुल्ल रहे ना राईआ। जानणहारा रिखी केस, कवण
गोवर्धन रिहा उठाईआ। एका जाणे मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाए भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी लिख्या लेख, हरि का लेखा ना कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। अगम्मड़ी कार हरि कराए, करन करावणहारा। ना कोई दूसर संग रलाए, खेले खेल पुरख निरँकारा। तिन्नां लोकां डेरा ढाहे, चौथे घर वसे सच घर बारा। चौदां हट्टां भेव खुल्हाए, चौदां तबकां मारे मारां। ब्रह्मा वेता रो रो नीर वहाए, कलिजुग अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ारा। शंकर निउँ निउँ सीस झुकाए, गल पाई कंठ माला। विष्नूं वेस आप वटाए, आपे खेले खेल निराला। पारब्रह्म प्रभ भेव ना राए, जगत विद्या होए बेहाला। चौदां विद्या दिस ना आए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल ब्रह्मण्ड, आपणी पाए आपे वंड, वरभण्डी खोज खुजाईआ। वरभण्डी हरि खोजणहारा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। ब्रह्मण्डी देवणहार सहारा, जेरज अंडी डेरा लांयदा। तोड़े गंढ्ढां तोड़णहारा, गढ़्ह हँकार रहिण ना पांयदा। तेज प्रचण्डी तेज कटारा, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। दहि दिशा चार कुन्ट पावे सारा, गगन गगनंतर वेख वखांयदा। सत्तां दीपां हो उज्यारा, निरगुण साचा चन्द चढ़ांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारा, आपणा धक्का आपे लांयदा। धरत मात करे पुकारा, अन्तर रो रो नीर वहांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता, कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। वेखे विगसे करे विचारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ ख़ुदाई परवरदिगार, अकल कला अख्वाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, बेऐब रूप वटाईआ। नबी रसूलां करे विचार, कुतब गौंस शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर वेख वखाईआ। खेले खेल गुप्त ज़ाहर, अन्दर बाहर वड्डी वड्याईआ। धरत धवल ना चुक्के भार, पापां दब्बी रही कुरलाईआ। साध सन्त रहे पुकार, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। कलिजुग जीव होए विभचार, नाता तुट्टा भैणां भाईआ। ना कोई नार कन्त भतार, सुहाग कन्त ना कोई हंढाईआ। मात पित ना कोई प्यार, पिता पूत ना कोई वड्याईआ। साक सज्जण ना मीत मुरार, झूठे धन्दे रहे झूठे बंधन पाईआ। कोई ना गावे हरि निरँकार, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। साध सन्त करन प्रचार, धीआं भैणां रहे तकाईआ। तट तीर्थ होए ख्वार, पुरष नारी नंगे रहे तारीआं लाईआ। किसे ना मिल्या हरि का दुआर, हरि की पौड़ी ना कोई चढ़ाईआ। फिर फिर थक्के नौ दुआर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। मिल्या मेल ना मीत मुरार, आसा तृष्ना ना कोई चुकाईआ। काया तुट्टा ना गढ़्ह हँकार, मन का मणका ना कोई फिराईआ। सुरत सुवाणी ना करे प्यार, गुर शब्द ना जोड़ जुड़ाईआ। साचे मन्दिर अन्ध अँध्यार, दीवा बत्ती ना कोई
टिकाईआ। भरमे भुल्ला भरम संसार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। कलिजुग जोद्धा वड बलकार, आपणी करनी रिहा कराईआ। चारों कुन्ट करे खुआर, धीरज धीर ना कोई धराईआ। सति सन्तोख गए हार, जत लंगोट ना कोई बंधाईआ। ख़ाकी ख़ाक होया संसार, साची ख़ाक ना तन रमाईआ। जटा जूट वेख पसार, झूठा बंधन गल विच पाईआ। गुरमुख विरला करे विचार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। दरस दखाए अगम्म अपार, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। नाता तुटे सर्ब संसार, सगला संग तजाईआ। पुरख अबिनाशी कन्त भतार, मिले मेल साचे माहीआ। नार सुहागण सोहे बंक दुआर, गुरमुख साचे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर आपणा नाउँ रखाईआ। निहकलंक पुरख सुल्ताना, एका एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जुग जुग वेस वटांयदा। शब्द अनादी राग तराना, एका राग अल्हांयदा। जन भगतां वेखे मार ध्याना, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। सति सरूपी बद्धा गाना, साचा सगन मनांयदा। चरन धूढ़ कराए सच्चा इशनाना, दुरमति मैल धवांयदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, साचा जल प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कल कल्की आप अख्वांयदा। कल कल्की हरि धार अवल्ली, आपणी आप चलाईआ। निरगुण जोत इक्क इकल्ली, अकाल पुरख वड वड्याईआ। लोकमात होका देवे गलीओ गली, मनमुख कोए उठ ना जाईआ। खेले खेल वल छली, अछल अछल्ल आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए अमृत फली, गुरमुखां चोग चुगाईआ। गुरमुख चुगाए साची चोग, आत्म रस जणांयदा। आत्म सेजा साचा भोग, साचा दर सुहांयदा। जगत विछोड़ा कट्टे विजोग, बिरहों रोग मिटांयदा। दर घर मेला सति संजोग, सगला संग निभांयदा। दरस दिखाए हरि अमोघ, स्वच्छ सरूप रूप विटांयदा। चरन प्रीती साचा जोग, साचा मार्ग एका लांयदा। सोहँ शब्द सच सलोक, सतिजुग साचा राह वखांयदा। कलिजुग लहिणा देणा चुक्के चौदां लोक, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। लक्ख चुरासी देवे झोक, त्रैगुण अग्नी मट्ठ तपांयदा। हरि का भाणा ना सके कोई रोक, ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सज्जण ल्ए वर, आप आपणा जोड़ जुड़ांयदा। गुरमुखां गुर नाता जोड़, गुर शब्दी शब्द समाईआ। कलिजुग अन्तिम आया वागां मोड़, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। सरसे लग्गी निभे तोड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। शाह सवारा चढ़या नीले घोड़, नीला नीली धारों पार कराईआ। गुरमुखां अन्तिम जाए बौहड़, आप आपणा रूप वटाईआ। दो जहानां लाए एका पौड़, अद्धविचकार डण्डा ना कोई लगाईआ। जगत तृष्ना मेटे औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, गुरमुख
साचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका शब्द वजाईआ। डंका शब्द निशान, हरि वजांयदा। खेले खेल श्री भगवान, भेव कोई ना आंयदा। दो जहानां पावे आण, हुक्म सुणांयदा। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, बणत बणांयदा। लोकमात वेखे मार ध्यान, गुरमख उठांयदा। मनमुख ना सके कोई पछाण, माया पर्दा पांयदा। सर्ब जीआं दा जाणी जाण, आप आपणा मुख छुपांयदा। कलिजुग मेटे झूठ मकान, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सन्त सुहेले कर परवान, गुर चेले मेल मिलांयदा। वेद पुराण अञ्जील कुरानी खाणी बाणी सारे गाण, हरि का भेव कोई ना पांयदा। भगत वछल गुण निधान, गुणवन्ता नाउँ रखांयदा। गुरसिक्खां वखाए पद निरबान, परमानंद समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्त संदेश, लोकमात आप सुणांयदा। अन्त संदेसा कलिजुग धार, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। कूड़ी क़िया दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। कलिजुग काया तोड़े गढ़्ह हँकार, हउमे गढ़्ह रहिण ना पाईआ। बीस बीसा हरि जगदीशा होया ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। इक्क हदीस पढ़ाए सर्ब संसार, कलमा कायनात आप जणाईआ। वाहिगुरू अल्ला एका धार, राम कृष्न करे पढ़ाईआ। बरनां वरनां कर ख्वार, साची सरन इक्क तकाईआ। पुरख अकाल मीत मुरार, दूसर होए ना कोई सहाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम बहाईआ। एका नाम शब्द जैकार, एका नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डंक इक्क वजाईआ।