पुस्तकालयभाग ८

४ भाद्रों २०१६ बिक्रमी सुरिन्दर सिँघ दे घर पिण्ड भूलर ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण इक्क ओंकार, आदि जुगादि समांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, अलख अगोचर अगम्म आप करांयदा। जोती नूर नूर उज्यार, पुरख अकाल नाउँ धरांयदा। साची सूरत बेऐब परवरदिगार, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप खलांयदा। खेलणहार श्री भगवाना, एका रंग समाया। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे विच समाया। आपे शाह सुल्तान वड राज राजाना, शाहो भूप आप अख्वाया। आपे गुणवन्ता हरि गुण निधाना, गहर गम्भीर नाउँ धराया। आपे चतुर सुघड़ हरि स्याणा, लेखा लेख ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर प्रगटाया। नूर उज्यारा पारब्रह्म, आपणा आप करांयदा। हड्ड

मास नाड़ी ना दिसे चम्म, पंज तत्त तत्त ना कोई रखांयदा। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमांयदा। हरख सोग ना ख़ुशी ग़म, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, एका रंग रंगांयदा। एका रंग हरि बनवारी, आपणा आप रंगाईआ। निरगुण जोत नूर उज्यारी, एका एक डगमगाईआ। आदि निरँजण खेल अपारी, खेल खिलंता बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर वसे अगम्म अपारी, आप आपणा आसण लाईआ। थिर घर बैठा लाई ताड़ी, दिस किसे ना आईआ। ना कोई मुच्छ ना कोई दाढ़ी, मूंड मुंडाए ना कोई रखाईआ। ना कोई नाता जोड़े बहत्तर नाड़ी, मन मति बुध ना कोई रखाईआ। ना कोई समुंद सागर डूँघी ख़ाड़ी, धरत धवल ना कोई वखाईआ। पंज तत्त ना कोई हँकारी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोई हल्काईआ। ना कोई खण्डा तीर कटारी, शस्त्र बस्त्र ना कोई हंढाईआ। आदि जुगादि खेल न्यारी, आपणी आप कराईआ। थिर घर सोहे सचखण्ड सच्चे दरबारी, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आपणा नाउँ रखाईआ। अबिनाशी करता करनेहारा, अकल कला वरतांयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, भेव कोई ना पांयदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। साचा मन्दिर कर त्यारा, सचखण्ड आप सुहांयदा। ना कोई दीसे चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोई सुहांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, घर साचे आसण लांयदा। ना कोई दीसे चोबदारा, ना कोई सीस झुकांयदा। ना कोई गुर पीर साध सन्त अवतारा, शब्द नाद धुन ना कोई वजांयदा। इक्क इकल्ला कर पसारा, आप आपणा वेस वटांयदा। पवण पाणी ना कोई विचारा, गगन मण्डल ना कोई सुहांयदा। ना कोई रवि ससि दिसे सितारा, मण्डल मण्डप ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसे सच महल्ला, नेहचल धाम उच्च अटला, कमलापाती एका एका एक सुहांयदा। एका एक एक करतारा, एका एक अख्वाईआ। एका एक निरगुण जोत नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। एका एक सति सरूप हरि सिरजणहारा, सति सति सति अख्वाईआ। एका पुरख अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, आपणी आप चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतारा, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आप समाईआ। आदि जुगादी हरि हरि खेल, आपणा आप करांयदा। आपे करे आपणे मेल, आपे वेस वटांयदा। आपे निरगुण दीवा बाती पाए तेल, आपे डगमगांयदा। आपे दाता सूरा सरबंग सदा सुहेल, आपे सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आपणा नाउँ धरांयदा। जुग करता हरि करनेहारा, दूसर नांही कोए। थिर घर बैठ सच्चे दरबारा, आपे जाणे आपणी सोए। आप आपणा कर प्यारा, आप

आपणे रंग बलोए। आपे कन्त आप भतारा, आपणी सेजा आपे सोए। आपे पुरख आपे नारा, आप आपणा खेल खिलोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपार, जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। नूर उजाला हरि गोपाला, अकल कला वरताईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। शब्द सिँघासण खेल निराला, पुरख अबिनाशण सोभा पाईआ। हरिजन करे आप प्रितपाला, प्रितपालक वड वड्याईआ। आपणा मार्ग जाणे राह सुखाला, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। आपे काल आपे महांकाला, अकाल मूर्त रूप बेपरवाहीआ। आपे तत्त जोत ज्वाला, आदि शक्ति आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंक बणाईआ। आप आपणा अंक बणा, आपणी खेल खिलांयदा। आपणा सुत्त आप उपजा, आपे कुक्ख उठांयदा। आपणी गोदी आप उठा, आपे वेस वटांयदा। सचखण्ड दुआरा रचन रचा, साचा धाम जणांयदा। दाता दानी बेपरवाह, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलक्ख निरँजण इक्क अलक्ख जगांयदा। अलक्ख निरँजण अलक्ख जगा, आपणी अलक्ख जगाईआ। आपे बणे बेपरवाह, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपे भिच्छया देवे पा, झोली आपे रिहा भराईआ। आपे पूरन इच्छया आपणी ल्ए करा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि वेस वटाईआ। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, एका एक कराईआ। आपे फलया आपे फुला, फुल्ल फुलवाड़ी आप हो जाईआ। आपणी करता कीमत पाए आपणा मुला, आपे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा सच दरवाज़ा, हरि साचा आप सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाज़ा, निरगुण आसण लांयदा। आदि निरँजण रचया काजा, अबिनाशी करता वेख वखांयदा। सति सरूपी देवे दाजा, साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। थिर घर साचा हरि सुहञ्जणा, हरि साचा आप उपजाईआ। जोत जगाए आदि निरँजणा, वड दाता बेपरवाहीआ। नाउँ रखाए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, दूसर भय ना कोई रखाईआ। आपे सर सरोवर करे कराए मजना, आपणा ताल आप सुहाईआ। ना घड़या ना भज्जणा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सच नगारा एका वज्जणा, पुरख अकाल इक्क वजाईआ। आपणा बणे आपे सज्जणा, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड वेखे साचा घर, थिर घर अन्दर डेरा लाईआ। सचखण्ड सच दुआरा, हरि साचा आप सुहांयदा। थिर घर करे जोत उज्यारा, निरगुण बाती दीप जगांयदा। अन्दर मन्दिर पुरख करतारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। आदि शक्ति कर प्यारा, साचा संग निभांयदा। जोती नारी जोत भतारा, साचा

वेस वटांयदा। आपे जाए सुत्त दुलारा, शब्दी नाउँ धरांयदा। शाहो भूप सच्चा सिक्दारा, शाह सुल्तानां हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगोचर बेपरवाह, शब्द सुत्त ल्ए उठा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। शब्द सुत्त वड बलवाना, हरि हरि आप जगाया। आपे देवे धुर फ़रमाना, आप आपणा हुक्म सुणाया। थिर घर वेखे सच मकाना, सचखण्ड दुआरा इक्क उपाया। एका राग इक्क तराना, एका मंगल गाया। एका पद रक्खे निरबाणा, दूसर दर ना कोई सुहाया। एका ओट श्री भगवाना, सिर समरथ हथ्थ टिकाया। सति सरूपी बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल, अजूनी रहित वेस वटाया। अजूनी रहित करनी करता, आपणी किरत कमाईआ। सुत्त दुलारा वेस दर दरवेश, अनेका रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत दीआ बाती, कमलापाती आप जगांयदा। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी, सच सिँघासण आसण लांयदा। शाहो शाबाशी पावे रासी, आपणा मण्डल आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा दर, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। थिर घर साचा इक्क सुहाया, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड अन्दर डेरा लाया, घर घर विच मेल मिलाईआ। मेल मिलावा सहिज सुभाया, विछड़ कदे ना जाईआ। एका रूप आप वटाया, दूजी धार ना कोई जणाईआ। तीजा दर ना कोई खुल्हाया, चौथे घर ना वज्जे वधाईआ। पंचम मेल ना कोई मिलाया, साची सखीआं ना मंगल गाईआ। छेवें छप्पर ना कोई रखाया, अट्ठां तत्तां विच ना आईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना नाल रलाया, नौ दर ना खोल्ह खुल्हाईआ। जगत वासना ना कोई भराया, दस्म दुआरी ना डेरा लाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साची रचन रचाईआ। एका बैठा हरि भगवन्त, भगवान रूप बेपरवाहीआ। आपे जाणे आपणा आदि अन्त, आदि आदि आप अख्वाईआ। आप बणाए आपणी बणत, सुत्ते प्रकाश वेख वखाईआ। आपे महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, मण्डल रास खेल तमाशा, आपणा आप कराईआ। खेल तमाशा कर कर वेखे, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आपणे नेत्र आपे पेखे, दिस किसे ना आईआ। आपे दर दरबान दर दरवेशे, आप आपणी अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सुत्त शब्द शब्द समझाईआ। सुत शब्द हो त्यार, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, आपणा आसण लांयदा। रवि ससि कर त्यार, जोती जोत डगमगांयदा। जल बिम्ब वेख विचार, धरत धवल उपांयदा। आकाश प्रकाश इक्क प्यार,

एका रूप वटांयदा। आपणी किरपा आपे धार, निरगुण खेल करांयदा। विष्नूं वंसी वेस अपार, विश्व रूप वटांयदा। अमृत जल भर भण्डार, कँवल नाभ खुल्हांयदा। खिल्या कँवल होई गुलज़ार, ब्रह्मा मुख सलांहयदा। त्रैगुण मीता दए अधार, ठांडा सीता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे साचा वर, सुन्न समाध बोध अगाध आप जणांयदा। आपे सञ्झ आप सवेर, दिवस रैण आप हो जांयदा। आपे देवणहारा गेड़, आप आपणी कल वरतांयदा। आपे लहिणा देणा दए निबेड़, ना कोई दूसर संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। मण्डल मण्डप हरि हरि माढ़ी, आपणी आप सुहांयदा। रवि ससि सूरज चन्न सतारी, साची सेवक सेव लगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यारी, आपणे हुक्मे हुक्म फिरांयदा। पंज तत्त त्रैगुण खेल न्यारी, पुरख बिधाता नाता जोड़ जुड़ांयदा। लक्ख चुरासी खेल न्यारी, आपे वेख वखांयदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, घर घर विच आप टिकांयदा। पवण स्वासी सेवादारी, स्वास स्वासा नाम धरांयदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरी, आप आपणा खेल खिलांयदा। वरभण्डी हरि खेल न्यारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, आपणा राग अल्हाया। आपणा नाम बोल जैकारा, आपे मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेल रघुराया। शब्द जैकारा आपे बोल, आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रिहा तोल, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ढोल, मृदंगा रिहा हिलाईआ। सदा सुहेला वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। आपे ब्रह्मा वेता जाए मौल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपे अन्तर जाए मौल, आपे कँवल नाभ भुवाईआ। आपे लेखा जाणे धरत धौल, आपे धवला भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटाईआ। आदि जुगादी खेल खिलंता, भेव कोई ना पांयदा। लक्ख चुरासी वेस वेस वटंता, निरगुण जोत जगांयदा। पंच विकार संग रखंता, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाउँ रखांयदा। आसा तृष्ना जोड़ जुड़ंता, हउमे हँगता गढ़्ह बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचन आपे रच, आपे वेख वखाईआ। आपे अन्दर वड़या सच्च, सच आप समझाईआ। आपे काया माटी भाण्डा कच्च, आपे भन्ने घड़ वखाईआ। आपे नौ दुआरे रिहा नच्च, आपे दसवें सेज सुहाईआ। आपे त्रैगुण अग्नी जाए मच्च, आपे सांतक सति रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, अकल कला वरतांयदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, सरगुण निरगुण वेस वटांयदा। दोहां वचोला अगम्म अपारा, शब्द शब्दी

नाउँ धरांयदा। दिस ना आए विच संसारा, रूप रंग ना कोई समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलंता शाह सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। शब्द झुलाए इक्क निशान, एका हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव पाए आण, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हो प्रधान, सत्तां दीपां वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी जाणी जाण, घट घट वेखे दिस ना आईआ। गुरमुख साचे ल्ए पछाण, जन भगतां देवे नाम वड्याईआ। काया मन्दिर सच मकान, एका ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत जगे महान, जोत निरँजण डगमगाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुनकान, राग अनादी आप सुणाईआ। सर सरोवर इक्क महान, कागों हँस बणाईआ। जूठी झूठी मिटे दुकान, पंज तत्त ना कोई हल्काईआ। आत्म सेजा कर परवान, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। दरस दिखाए हो मेहरवान, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। सुरती शब्दी इक्क ध्यान, एका रंग समाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका मेला सहिज सुभाईआ। आदि जुगादी खेल महान, जुग करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाम करे वड्याईआ। वड वड्डी वड्याई हरि हरि नाउँ, हरि साचा नाउँ उपजांयदा। सन्त सुहेले पकड़े बाहों, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। आपे बणे पिता माउँ, हरिजन बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, एका साची चोग चुगांयदा। नगर खेड़ा वेखे इक्क ग्राउँ, काया मन्दिर सोभा पांयदा। करे कराए सच न्याउँ, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। आपणा नाउँ हरि करतार, आपे आप रखाईआ। लोकमात ल्ए अवतार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण मेल विच संसार, काया चोला इक्क हंढाईआ। शब्द बोल सच्चा जैकार, आपणा नाअरा दए लाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाध वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। चारे वेद कर विचार, आपे वेख वखाईआ। भगत सुहेले ल्ए उभार, आप आपणा मेल मिलाईआ। दूती दुष्ट कर खुआर, हउमे हँगता गढ़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर जाणे बिध घट घट अन्तर, आपणा लेखा आपे पाईआ। लेखा लिखणहार भगवाना, भेव अभेद ना कोई छुपांयदा। अबिनाशी करता गुण निधाना, गुणवन्ता वेस वटांयदा। शब्द अनादी धुन तराना, लोकमात आप सुणांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे बन्न्हे गाना, आपे सगन मनांयदा। जन भगतां करे जगत पछाणा, आपणा नेत्र आप खुल्हांयदा। आप वखाए पद निरबाणा, परमानंद आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी जुगत आप बंधांयदा। जुगत जगत हथ्थ करतार, राज जोग कमाईआ। प्रगट हो विच संसार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ।

सतिजुग त्रेता खेल अपार, आप आपणा वेस वटाईआ। द्वापर उतरया अन्तिम पार, ना सके कोई बचाईआ। कलिजुग प्रगट हो संसार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। नाल ल्याया इक्क विभचार, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। पंच विकारा भर भण्डार, जीवां जन्तां आप वरताईआ। साधां सन्तां आई हार, दहि दिशा डेरा ढाईआ। कलिजुग तेरा खेल अपारा, हरि साचा आप खिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार किनारा, साचे घाट बहाईआ। खेले खेल खेलणहारा, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दर साचे घर देवे हरि, ना कोई दूसर संग रखाईआ। कलिजुग उठया बाल निधान, दोए जोड़ करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, दर मंगे मंग बण भिखारया। जगत वेखां इक्क मकान, नौ खण्ड पृथ्मी खोल्ह किवाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मंगे मंग, दर दरवेश बण भिखारया। कलिजुग मंगे आपणा दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जूठ झूठ कर प्रधान, हरि तेरी वड वड्याईआ। एका अक्खर होए निशान, दूसर रूप वटाईआ। जाणे खेल दो जहान, दो जहानां भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मंगणहारा तेरे दर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलिजुग सीस रिहा झुका, दोए जोड़ करे निमस्कारा। पुरख अबिनाशी वस्त झोली पा, मंगण आया दर दुआरा। तेरा नाअरा देवां ला, करां खेल विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा वड भण्डारा। कलिजुग कूके दए दुहाईआ, नेत्र रो रो नीर वहाया। बाल अवस्था कर कुड़माईआ, आपणा नाता जोड़ जुड़ाया। एका संग रिहा निभाईआ, दूसर वस्त ना कोई तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर मंगण तेरा आया। तेरा दर उच्च अपारा, कलिजुग बोल सुणाया। आदि जुगादी वड भण्डारा, तूं वरतारा रिहा वरताया। देवणहार सर्ब संसारा, भुल्ल रहे ना राईआ। एका मंगे मंग भिखारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे दित्ता आपणा वर, बुध मति आप समझाया। साची वस्त झोली पा, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग बस्त्र तन छुहा, जूठ झूठ शृंगार बणाईआ। तत्त विकारा दए वसा, साचा मेल मिलाईआ। एका सिख्या दए पढ़ा, मनमति वड्डी वड्याईआ। गुरमति सभ दी दऐ गंवा, हउमे रोग जणाईआ। झूठे मार्ग देवे ला, सच सुच ना कोई जणाईआ। आपणा रूप रिहा वटा, कलिजुग बैठा आसण लाईआ। द्वापर मिल्या सच्चा थाँ, लोकमात गया तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर देवे बेपरवाहीआ। कलिजुग बाल निधान, दिवस दिवस राह तकांयदा। सदी सदी होया नौजवान, आप आपणा अंग हिलांयदा। चारों कुन्ट उठ बलवान, आपणा चक्र आप फिरांयदा। नाल रलाया पंज शैतान, साचा हुक्म सुणांयदा। मन मति मेला बेईमान, सच ईमान ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, खेले खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणी रचन आप रचांयदा। कलिजुग चार कुन्ट ललकार, आपणा आप लगांयदा। कर कर वेस गया हार, ना कोई पन्ध मुकांयदा। इक्क इकल्ला ना पावे सार, हरि का भेव कोई ना आंयदा। दूजी वारी मंगे मंग बण भिखार, अग्गे हरि हरि झोली डांहयदा। तूं दाता दानी सिरजणहार, सर्ब जीआं रिज़क सबांयदा। खाली कोई ना दिसे भरे रहिण भण्डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर तेरा इक्क तकांयदा। पुरख अबिनाशी देवे वर, कलिजुग कूड़ा आप उठाया। तेरा संग देवे हरि, साचा नाता जोड़ जुड़ाया। ईसा मूसा जोत धर, पंज तत्त करे रुशनाया। राम नाम जाए हरि, एका कलमा दए पढ़ाया। इक्क मुहम्मद अन्दर वड़, चार यारी ल्ए उपजाया। उच्ची चोटी आपे चढ़, जल्वा नूर आप वखाया। आपणी हदीस आपे पढ़, कलमा अमाम आप उपजाया। आपे कायनात वेखे खड़्ह, आप आपणा नैण खल्हाया। आपे खोल्हे चौदां दर, चौदां तबकां मूल मुकाया। आपे घाड़ण ल्ए घड़, घड़णहार दिस ना आया। कलिजुग तेरी बांह ल्ए फड़, दोहां मेला मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा खेल खिलाया। संग मुहम्मद चार यार, नाता जोड़ जुड़ाईआ। अल्ला राणी कर प्यार, साचा संग निभाईआ। एका नाअरा बोल जैकार, निउँ निउँ दए सुणाईआ। ऐनलहक्क हक्क पुकार, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। मुकामे हक्क सांझे यार, आपणी करनी रिहा कमाईआ। लाशरीक बेऐब परवरदिगार, वाहद इक्क रूप वटाईआ। तेरा करे सच प्यार, आपणा पल्लू नाम बंधाईआ। जगत क़िया करे ख्वार, एका कलमा आप पढ़ाईआ। शरअ शरीअत मारे मार, मुलां शेख़ मुसायक काज़ी पीर नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका कलमा रिहा सुणाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाना, हरि साचा आप सुणांयदा। मुहम्मदी बद्धा एका गाना, साचा मौली तन्द रंगांयदा। हथ्थी मैहन्दी खेल महाना, एका रंग रंगांयदा। तीस बतीस गाए गाणा, आपणा राग सुणांयदा। भेव खुल्हाए अञ्जील कुराना, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपे तीर आपे निशाना, आपे चिल्ला हथ्थ उठांयदा। आपे मारे खिच कमाना, आर पार आप दरसांयदा। आपे चौदां तबकां हट्ट खुल्हाणा, मुहम्मद बूझ बुझांयदा। नौ दुआरे जगत मकाना, पंचम मोह समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचांयदा। मुहम्मद मिल्या साचा वर, हरि साचे आप सुणाया। एका कलमा लैणा पढ़, एका अल्फ अल्फी पाया। एका पौड़े जाणा चढ़, एका डण्डा हथ्थ फड़ाया। चार कुन्ट वेखणा खड़्ह, तेरा नाअरा नाम लगाया। ऐड़ा अक्खर अद्ध विच बैठा वड़, दूजा घर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाया। साची सिख्या हरि सुल्तान, आपणी आप समझाईआ। महिबान

बीधो हरि मेहरवान, नूरो नूर उपजाईआ। आपे कलमा दीन ईमान, आपे मुस्लिम रूप वटाईआ। आपे शरअ शरीअत वेख जहान, आप आपणी ईन रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, इक्क कलमा रिहा समझाईआ। अन्त मुहम्मद हरि समझाए, नेत्र नैण उग्घाड़या। थिर कोई रहिण ना पाए, जो दीसे विच संसारया। सतिजुग त्रेता दिस ना आए, द्वापर होए ना कोई उज्यारआ। कलिजुग कूड़ा डंक वजाए, चारे कुंट फिरे हंकारया। तेरा साचा संग निभाए, सगला साथी इक्क अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका मति समझा रिहा। इक्क मुहम्मद नेत्र खोल्ह, आपणा राह तकांयदा। अन्तिम अन्त चार यार ना दिसण कोल, ना कोई संग निभांयदा। उम्मत उम्मती ना तोले तोल, ना कोई कंडा हथ्थ उठांयदा। चार कुन्ट प्या घोल, घोल घोली ना कोए घुंमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम अन्त आप जणांयदा। अन्तिम खेल हरि जणाए, आपणी दया कमाईआ। कलिजुग कूड़ा वेख वखाए, कूड़ी क़िया कर हल्काईआ। पंज तत्त तत्त लड़ाए, दिवस रैण करे लड़ाईआ। अग्नी अग्ग अग्ग जलाए, सांतक सति ना कोई वखाईआ। सूरा सरबंग खेल खिलाए, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग दित्ता साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। मुहम्मद करया आपणा ज़ोर, ज़ोरू ज़र प्रनांयदा। कूड़ कुड़यारा कलिजुग पकड़ी डोर, चारों कुन्ट सरन लगांयदा। दोहां विचोला अन्ध घोर, पंज चोर फेरा पांयदा। जूठ झूठ ना सके कोई होड़, ना कोई बाहर कढांयदा। अबिनाशी करता जुगा जुगन्तर आपे चढ़या आपणे घोड़, आपणा वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण जाए बौहड़, नानक नाम धरांयदा। वेखे फल मिट्ठा कौड़, अमृत रस आपणे हथ्थ रखांयदा। चार कुन्ट दौड़ दौड़, कलिजुग अग्नी अग्ग बुझांयदा। गुरमुखां बुझाए लग्गी औड़, सति प्याला नाम इक्क प्यांअदा। चरन प्रीती साची जोड़, घर साचे मेल मिलांयदा। सस्से उप्पर लाया होड़, साची सिख्या इक्क समझांयदा। ऊड़ा ओंकारा तोले तोल, ऐड़ा आपणी वंड वंडांयदा। ईड़ी इष्ट हरि रिहा मौल, मौला रूप आप अख्वांयदा। सस्सा किला मन्दिर खोल्ह, काया गढ़्ह सुहांयदा। पंजवां अक्खर वजाए ढोल, हाहा नाल रलांयदा। हँ ब्रह्म तोल्लया तोल, पारब्रह्म वेस वटांयदा। सच वस्त नानक कोल, निरगुण झोली आप भरांयदा। जन भगतां पर्दे देवे खोल्ह, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। चार वरनां वसे कोल, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोई वखांयदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कढ्ढे पोल, पंडत पांधे आप समझांयदा। कलमा अमाम आपे बोल, आपणा सजदा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रंग रंगांयदा। नानक खण्डा नाम फड़, लोकमात उठ धाया। पुरख अबिनाशी वेखे खड़्ह, आप आपणा मेल मिलाया। निरगुण

अन्दर बैठा वड़, दिस किसे ना आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई रूप वटाया। आपणी विद्या आपे पढ़, नाम सति मन्त्र दृढ़ाया। कलिजुग कूड़ा रिहा सड़, अग्नी तत्त तपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग साचा वेख वखाया। कलिजुग कूके दए दुहाई, नेत्र नीर वहन्नया। इक्क मुहम्मद संग रलाई, दर आए साचे भन्नया। पुरख अबिनाशी ल्ए अंगड़ाई, आपे वेखे मार ध्यानया। आपे पुच्छे चाँईं चाँईं, दोहां कोल बहन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटन्नया। मुहम्मद रोवे मारे धा, कूके कूक दुहाईआ। तेरा हुक्म ल्या वजा, तेरी सच सरनाईआ। तेरा बस्त्र तेरा गहिणा गल विच पा, तेरा वेख वखाईआ। तेरा डंका दित्ता वजा, तेरा राग सुणाईआ। तूं दाता बेपरवाह, तेरा भेव कोई ना पाईआ। हँकारीआं देवे गढ़्ह तुड़्हा, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। मेरा माण दित्ता गंवा, नानक जोत कर रुशनाईआ। वेखण जाए थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। मैं वसां केहड़े नगर ग्रां, मक्का काअबा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुण सुत्त सुत्त बलकार, तेरे अंक समाया। तेरा करां सच प्यार, तेरा लेखा लेख लिखाया। तेरा भरया जगत भण्डार, तेरी वंड वंडाया। तेरा तबक तेरी धार, तेरा रंग रंगाया। नौ पंज ख़बरदार, नानक करने आया। चौदां सद होए ख्वार, चौदां चौदां दए गंवाया। अन्तिम लेखा मुक्के विच संसार, लहिणा देणा दए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द रिहा सुणाया। सच्चा शब्द हरि जणा, आपणा बिरध धराईआ। मुहम्मद ढहि प्या सरना, सरनागत इक्क जणाईआ। तेरा लेखा जाणे तूंही बेपरवाह, तेरा भेव कोई ना पाईआ। तेरा नानक तेरा राह, तेरा मार्ग रिहा चलाईआ। तूंही खेल रिहा खिला, ख़ालक ख़लक आप अख्वाईआ। आलम उलमा सर्ब दए भुला, जगत विद्या ना कोई चतुराईआ। पंडत पांधे देणे रुला, रावण गढ़्ह तुड़ाईआ। दुष्ट हँकारी दए खपा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। सतिजुग डेरा दित्ता ढाह, त्रेता पार वखाईआ। द्वापर लेखा दित्ता चुका, कलिजुग वेस वटाईआ। नानक निरगुण जोत जगा, जोती नूर करे रुशनाईआ। आपणा वेस वेख वखा, इक्क इकल्ला फेरा पाईआ। नानक निरगुण रिहा गा, गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। नानक गाए हरि निरँकार, निरगुण निरगुण विच समाया। हउँ भिखारी सेवक सेवादार, मंग मंगण एका आया। ख़िमा ग़रीबी कर प्यार, आप आपणी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहया। नानक सतिगुर बोल जैकारा, हरि हरि आप ध्यांअदा। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावारा, तेरा भेव ना कोई खुल्हांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम

दिसे पार किनारा, आपे वेख वखांयदा। जोत सरूपी ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द डंका वज्जे विच संसारा, सोहँ ढोला रसना गांयदा। तोला तोले तोले तोलणहारा, मोदीख़ाने तेरां तेरां धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। नानक जोती दस अवतार, हरि हरि खेल खिलांयदा। गोबिन्द मीता सुत्त दुलार, पूत सपूता नाउँ धरांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। सीस जगदीश कल्गी तोड़ा सीस सुहाए दस्तार, शस्त्र बस्त्र तन सजांयदा। साचे अस्व हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण लांयदा। लोआं पुरीआं वस्सया बाहर, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबांयदा। कलिजुग अन्तिम बोल जैकार, एका डंका हुक्म वजांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सार, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मीता इक्क अतीता, आदि जुगादी आप अख्वांयदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर, हरि साचा खेल खिलांयदा। आपे जाणे आपणा मन्त्र, आपणा नाम दृढ़ांयदा। आप गुर पीर अवतार बणाए बणतर, आप आपणे विच समांयदा। आपे बाशक सेजा सुत्ता पैर पसार आपे मुख गाए सहँसर, दो सहँसर जिह्वा आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। नानक नानक गुर गुर अवतारा, गोबिन्द जोत जगाईआ। दसवें घर दस्म प्यारा, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। अर्जन मेला मेल प्यारा, गुर शब्द करे कुड़माईआ। भगत सन्त गुर सतिगुर सोहिण इक्क दुआरा, एका थान सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। गोबिन्द मेला मेल मेला, आपणा रंग रंगाईआ। एका रंग रंगाए गुरू गुर चेला, हरि शब्द करे कुड़माईआ। पुरख अकाल बणया सज्जण सुहेला, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द रिहा समझाईआ। गुर गोबिन्द सच संदेशा, पुरख अकाल जणाईआ। सूलां सथ्थर करया वेसा, यारड़े राह तकाईआ। प्रगट होया नर नरेशा, निरगुण नूर डगमगाईआ। मेल मिलावा दस दस्मेशा, दर घर साचे सोभा पाईआ। आपणी जोत आप प्रवेशा, आपे नूरो नूर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। एका अक्खर हरि पढ़ाउणा, एका ओट रखांयदा। गुर गोबिन्द गुर मेल मिलाउणा, साचा सगन मनांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाउणा, निहकलंक नाउँ रखांयदा। कलि कल्की अवतार फेरा पाउणा, मात पित ना कोई जणांयदा। शब्द डंका इक्क वजाउणा, राज राजानां राउ रंका शाह सुल्तानां आप उठांयदा। कलिजुग भेख पखण्ड मिटाउणा, जूठ झूठ रहिण ना पांयदा। राजा राणा तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोई टिकांयदा। चार वरन मेट मिटाउणा, अठारां बरन मुख शरमांयदा। एका सरन पुरख अकाल कराउणा, दूजा इष्ट ना कोई मनांयदा। शब्द जैकारा

एका लाउणा, एका कलमा आप पढ़ांयदा। ऊँचां नीचां एका धाम बहाउँणा, ज़ात पाती मेट मिटांयदा। निहकलंक हरि नाउँ रखाउणा, गोबिन्द साचा संग निभांयदा। सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ आसण लांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आउणा, आसा तृष्ना ना कोई चलांयदा। पुत्तर धीआं ना रंग रंगाउणा, नारी कन्त ना मेल मिलांयदा। पीला बस्त्र ना रंग चढ़ाउणा, ना कोई शस्त्र तन सजांयदा। शब्द खण्डा इक्क उठाउणा, ब्रह्मण्डां आप चमकांयदा। जेरज अंडां लेख मुकाउणा, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ रक्ख हरि निरँकार, निहकलंक डंक वजांयदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। करोड़ तेतीसा करे हाहाकार, धीरज धीर ना कोई रखांयदा। लक्ख चुरासी नार विभचार, हरि कन्त ना कोई हंढांयदा। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग गूढ़ी नींद सुआंयदा। जूठा झूठा वणज वपार, साधां सन्तां आप करांयदा। अठसठ तीर्थ होए ख्वार, लजपत ना कोई धरांयदा। अल्ला राणी कर शृंगार, मुख घूँगट आपणा लांहयदा। एका रक्खी तिक्खी धार, चारों कुन्ट नैण मटकांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवार, पंज तत्त विकारा लोभ हलकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे तेरी दिशा आपे पावणहारा हिस्सा आपे वंड वंडांयदा। कलिजुग अन्तिम वंडी वंड, गुर गोबिन्द वड्डी वड्याईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी खोज खुजाईआ। चारों कुन्ट भेख पखण्ड, जूठे झूठे धूंणीआँ ताईआ। सुरत सुआणी होई रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। हउमे हँगता चुक्की पंड, सतिनाम ना सीस कोई उठाईआ। जूठी झूठी पल्ले बद्धी गंढ्ढ, कुकर्मां करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी क़िया वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ा रंग, हरि हरि वेख वखांयदा। मावां पुत्तरां टुट्टा संग, पिता पूत ना मेल मिलांयदा। भैणां भईआ सेज माणे पलँघ, सति धर्म ना कोए रखांयदा। साधां सन्तां माया ममता मारे डंग, त्रैगुण आपणा वेस वटांयदा। काम क्रोध चढ़ी कंग, चारों कुन्ट वहांयदा। कूड़ कुड़यारा होया नंग, उत्ते पल्लू कोए ना पांयदा। गुर गोबिन्द वजाए मृदंग, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा खेल खिलांयदा। गुर गोबिन्द नौजवान, ना मरे ना जाईआ। आदि पुरख हरि हरि मेहरवान, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। निरगुण जोत नूर महान, दो जहानां खेल खिलाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमान, नाम संदेशा इक्क सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा होए हैरान, लोकमात राह तकाईआ। नर नरेशा वड बलवान, जोती जामा भेख वटाईआ। आपे गोपी कृष्ना काहन, आपे मण्डल

रास वखाईआ। आपे मेला सीता राम, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। आपे ब्रह्मण्ड वस्सया नगर ग्राम, आपे खोज खुजाईआ। आपे पंज तत्त नाता हड्ड चाम, आपे जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। आपे मेटे रैण अन्धेरी शाम, साचा चन्द आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग हरि खेल खिलाउणा, वेद कतेब भेव ना राया। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, निहकलंकी जामा पाया। शब्द डंका इक्क वजाउणा, एका हथ्थ उठाया। आप आपणा मेल मिलाउणा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलाया। गुरमुख साजण उठ उठ जाग, हरि साचा आप जगांयदा। दर घर साचे लग्गा भाग, कमलापाती आप लगांयदा। माझे दीपक जगे चराग, नौ खण्ड आप वखांयदा। सत्तां दीपां एका राग, एका शब्द सुणांयदा। लक्ख चुरासी पकड़े वाग, चारों कुन्ट भुआंयदा। त्रैगुण माया वेखे आग, पंचम तत्त जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख सोया जाए उठ, हरि सतिगुर आप उठाईआ। अबिनाशी करता आपे तुठ, देवे दरस बेपरवाहीआ। जुगां जुगां दे विछड़े बैठे रुठ, कलिजुग अन्तिम ल्ए मनाईआ। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, जो जन रसना रहे गाईआ। कलिजुग अन्तिम करे एका मुट्ठ, चार वरनां मेल मिलाईआ। दूई द्वैती मेटे फुट्ट, भाण्डा भरम भनाईआ। माया मोह विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। गुरसिख आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जो जन आए सरनाईआ । कलिजुग पौह रही फुट्ट, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। सम्मत सतारां पए लुट्ट, सम्मत सोलां दए गवाहीआ। गुरमुखां प्याए अमृत घुट्ट, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, निहकलंक अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम बण मलाह, गुर गोबिन्द संग निभांयदा। गुरमुखां देवे सच सलाह, साचा मार्ग आपे लांयदा। अक्खर वक्खर नाम पढ़ा, जोती जोत डगमगांयदा। साचे पौड़े दए चढ़ा, अद्धविचकारे ना कोई अटकांयदा। दस्म दुआरी मेल मिला, सुखमन नाड़ी पार करांयदा। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ा, अमृत धारा मुख चुआंयदा। कँवल नाभ आप उलटा, आपणा झिरना आप वहांयदा। आपणा राग दए सुणा, पंचम सखीआं मंगल गांयदा। सुरत शब्द हरि जोड़ जुड़ा, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। दस्म दुआरी बाहर कढा, आपणा कुण्डा आपे लांहयदा। आपे सुन्न समाध जाए समा, रूप रंग ना कोई जणांयदा। आपणी खेल आप खिला, आपणा दर वखांयदा। सच्चखण्ड दुआरा रचन रचा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। थिर घर अन्दर बणत बणा, घर घर विच सोभा पांयदा। जोती जोत ल्ए मिला, जोती जोत आप मिलांयदा। अलक्ख निरँजण बेपरवाह, अगम्म अगोचर भेव ना आंयदा। सति पुरख निरँजण

नाउँ धरा, सति सतिवादी वेस वटांयदा। अजूनी रहित बेपरवाह, मूर्त अकाल दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जांयदा। नर अवतार श्री भगवाना, हरि हरि बली बलकारया। नाम खण्डा तेज कृपाना, चण्ड प्रचण्ड आप चमका रिहा। शब्द तीर सच कमाना, साचे चिल्ले आप चढ़ा रिहा। आपे मर्द मर्द मर्दाना, सूरबीर आप अख्वा रिहा। आपे खेले खेल दो जहानां, लोकमात वेस वटा रिहा। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, कलिजुग अन्तिम सगन मना रिहा। राए धर्म वेखे मार ध्याना, चित्रगुप्त हिसाब विखा रिहा। लाड़ी मौत नौजवाना, कुँवार कन्या आप उठा रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे सृष्ट सबाना, लक्ख चुरासी फोल फुला रिहा। कवण दर होए प्रधाना, कवण संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम धार चला रिहा। धर्म राए ल्ए अंगड़ाई, आपणी करवट आप बदलाईआ। चित्रगुप्त रिहा उठाई, आपणा लेखा फोल फुलाईआ। दोहां मेला एका थाँईं, एका अंग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे सच सलाहीआ। सच सलाह देवे देवणहारा, आदि अन्त अख्वाया। लक्ख चुरासी पावे सारा, राए धर्म दए सजाया। गुरमुख साचे ल्ए तराया, जिस जन रसना हरि हरि गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा खेल खिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेस अनेक अनक कल धार, दयाल काल करे खेल विच संसार, काल महांकाल आपणी सेवा लाया।

हरि सज्जण मीत मुरार सर्ब गुणवन्त, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। खेले खेल अगम्म अपार श्री भगवन्त, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी खेल अपार करंत, हरिजन साचे मात जगांयदा। मनमुखां माया पाए बेअन्त, पर्दा ओहला आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ रखांयदा। भगतन मीता पुरख अकाल, परम पुरख अख्वाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग जुग वेस वटाईआ। सन्त सुहेले साचे लाल, लोकमात आप उठाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, घर साचे मेल मिलाईआ। धुन अनादि वजाए सच्चा ताल, अनहद सेवा लाईआ। अमृत सर देवे सर सरोवर इक्क उछाल, ताल सुहावा इक्क दरसाईआ। नाम ख़ज़ाना धन सच्चा धन माल, गुरमुखां झोली पाईआ। फल लगाए काया डाल, अमृत मेवा आप खवाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। चरन प्रीती घालण घाल, घाली घाल लेखे लाईआ। इक्क वखाए धर्म सच्ची धर्मसाल, घर बैठा बेपरवाहीआ। दीपक जोती साची

बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह आप हो जाईआ। ग़रीब निमाणे आपे भाल, जुग जुग आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। सज्जण सच्चा पातशाह, पारब्रह्म बेअन्त इकओंकार। आदि जुगादी बणे जगत मलाह, आपे गुर पीर अवतार। आपे साध सन्त ल्ए उपा, आपे भगतन भगती भरे भण्डार। आपे आपणा नाउँ ल्ए जपा, शब्द बोले सच जैकार। आपे लहिणा देणा दए मुका, पूर्ब लहिणा कर विचार। गुरमुखां तन बस्त्र गहिणा देवे पा, शब्द सरूपी सच शृंगार। माया ममता पर्दा देवे लाह, कूड़ी क़िया दए निवार। चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का देवे ला, जोत निरँजण कर उज्यार। अमृत ठंडी धार मुख दए चुआ, निझर बरसे एक एकँकार । बन्द किवाड़ा दए खुल्हा, मेट मिटाए पंचम धाड़। अनहद राग दए सुणा, पंचम मेला मीत मुरार। सुरती शब्द एका रंग दए रंगा, करे कराए सच प्यार। आत्म सेजा दए सुहा, आपे सुत्ता पैर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण लाए पार। गुरमुख सज्जण पार किनारा, गुर सतिगुर आप करांयदा। पहलों बख्शे चरन प्यारा, दूजा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। तीजे नेत्र कर उज्यारा, आपणा दरस दिखांयदा। चौथे घर खोल्ह किवाड़ा, चौथे पद रहांयदा। पंचम मीता हो उज्यारा, पंचम संग निभांयदा। छे घर करे पार किनारा, छप्पर छन्न ना कोई वखांयदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण साची कारा, घर साचे आप करांयदा। अट्ठ तत्त ना कोई विचारा, पंज त्रै ना मेल मिलांयदा। नौ दर ना कोई हाहाकारा, अन्तर रो रो नीर ना कोई वहांयदा। दसवें आपे पावे सारा, गुरमुख सज्जण वेख वखांयदा। नाता तोड़ जगत संसारा, आप आपणे अंग लगांयदा। नारी कन्त कन्त भतारा, हरिजन साची सेज हंढांयदा। रलीआं माणे गुप्त ज़ाहरा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण आपणे लेखे लांयदा। गुरमुख लेखे जाए लग्ग, गुर सतिगुर आप लगांयदा । आपे हँस बणाए कग, आपे माणक मोती चोग चुगांयदा। आपे वसे उप्पर शाह रग, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे अग्नी जोती रिहा मघ, नूरो नूर आप डगमगांयदा। आपे तारे जीव अल्पग, सरबग आप अख्वांयदा। आपे चरन धूढ़ी मजन कराए माघ, दुरमति मैल आप गवांयदा । आपे शब्द सरूपी बन्न्हे साचा तग, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण वेख वखांयदा। वेखणहारा एकँकार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। भगतन मीता मीत मुरार, सन्त भगत करे कुड़माईआ। देवे नाम शब्द अधार, राम नामा भेव खुल्हाईआ। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर दिसाईआ। पंचम पंचम कर ख्वार, पंचम मोह माया मोह चुकाईआ। पंचम नाद नाद धुन्कार, पंचम साचा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे आपणे

दर, दर सच्चा इक्क सुहाईआ। साचा दर आदि निरँजण, आपणा आप रखांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, दुखियां दु:ख वंडांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, मस्तक इक्का जोत लिलाट जगांयदा। दो जहानां पर्दे कज्जण, नाम दोशाला उप्पर पांयदा। सखा सुहेला साचा सज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण मात तरांयदा। गुरमुख सिख सुत्त दुलारा, सतिगुर साचे पाया। गुण अवगुण ना कोई विचारा, कर किरपा पार कराया। निरगुण सरगुण बणे धारा, साची सिख्या सिख समझाया। करे खेल जुगा जुगन्तर वारो वारा, आपणा नाउँ धराया। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, जूठ झूठ रहिण ना पाया। मन मति जीव होए हँकारा, हरि का नाम ना कोए ध्याया। गुरमुख विरला आत्म अन्तर रोवे ज़ारो ज़ारा, बिरहों रोग जलाया। देवे दरस अगम्म अपारा, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत जोत चमत्कारा, रवि ससि रहे शरमाया। गुरमुखां देवे इक्क अधारा, आप आपणी दया कमाया। कलिजुग भुल्ला सर्ब संसारा, नेत्र ज्ञान ना कोई खुल्हाया। चारों कुन्ट धूंआँधारा, दिवस रैण अन्धेरा छाया। हरि का शब्द ना किसे विचारा, गुर गुर नाम ना कोई जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सज्जण ल्ए उठाया। गुरमुख गुरसिख आप उठाए, आपणी सेवा आप कमांयदा। दिवस रैण रिहा जगाए, सोया कोई रहिण ना पांयदा। चरन प्रीती नाता जोड़ जुड़ाए, पुरख बिधाता वेस वटांयदा। साची गाथा आप सुणाए, सोहँ जाप जपांयदा। सतिजुग राथा रिहा चलाए, कलिजुग बेड़ा आप डुबांयदा। त्रिलोकी नाथा वेस वटाए, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण सच्चा मीत, एका बख्शे चरन प्रीत, चरन दुआरा इक्क वसांयदा। सच प्रीती सच दुआरा आपे खोल्ह, गुरमुखां मुख सलाहीआ। शब्द अनादी आपे बोल, पारब्रह्म ब्रह्म ढोला रिहा गाईआ। आपणे कंडे आपे तोल, तोलणहारा दिस ना आईआ। गुरमुखां हिरदे अन्दर रिहा मौल, आप आपणा रूप वटाईआ। आपे वेखे अमृत भरया कँवल, आपे नाभी दए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। घर सोहया हरि बंक दुआर, गुरमुख हरि हरि पाया। नाता तुट्टा सर्ब संसार, घर बहि बहि मंगल गाया। मिल्या मेल हरि मीत मुरार, घर साची वज्जी वधाया। सोभावन्त होई नार, कन्त सुहागी मेल मिलाया। जुग जुग विछड़े मेले यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे आपणे घर, घर मन्दिर इक्क खुल्हाया। घर मन्दिर हरि सुहञ्जणा, दिवस रैण प्रभात। जगे जोत आदि निरँजणा, हरि बैठा रहे इक्क इकांत। मीत मुरारा साचा सज्जणा, दरस दिखाए बहु बिध भांत। कलिजुग अन्तिम

लक्ख चुरासी ठीकर भज्जणा, नाता तुट्टे ज़ात पात। चार वरन कराए एका मजना, एका नाम बख्शे साची दात। सतिजुग साचा मात लग्गणा, गुरमुख चढ़े सची बरात। काल नगारा लक्ख चुरासी सिर ते वज्जणा, पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे वेखे मार झात। जगत दुआरा सभ ने तजणा, ना कोई पिता ना कोई मात। बिन सतिगुर पूरे पर्दा किसे ना कज्जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे तेरा खात। कलिजुग खाता डूँघा सागर, हरि साचा वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी काया गागर, आपे फोल फुलांयदा। गुरमुखां निर्मल कर्म करे उजागर, आप आपणा नाम जपांयदा। साचा वणज कराए हरि सौदागर, रत्न अमोलक हीरा नाम झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। राम नाम रत्न जवाहर माणक मोती, गुरमुखां झोली आप भराईआ। तीर्थ तट्टां भुल्ले फिरदे कोटन कोटी, हरि हरि रूप दिस ना आईआ। कोटन कोटी चढ़े चोटी, कोटन कोटी जल धारा रहे तारीआं लाईआ। कोटन कोटी तुड़ावण बोटी बोटी, कोटन कोटी ख़ाकी ख़ाक रहे रमाईआ। कोटन कोटी बन्न्ह लंगोटी, चारों कुन्ट रहे फेरीआं पाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना कढ्ढे वासना खोटी, निरगुण दीवा बाती जोत ना करे कोई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन साचे दरस दीदार, नेत्र लोचण नैण दरसाईआ। कर किरपा प्रभ जाए तार, पूजा पाठ ना कोए कराईआ। अठसठ लेखा चुक्के संसार, गंगा गोदावरी गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कार, दोए दोए बैठे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, हरि सन्त ल्ए जगाईआ। कन्त भगवन्त एका धार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म हरि मीत मुरार, ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। बैठ अतीत सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। हस्त कीट कर प्यार, ऊँच नीच वेख वखाईआ। राउ रंक सोहे इक्क दुआर, दूजा दर ना कोई बणाईआ। गुरमुखां भगती भरे भण्डार, नाम भण्डारा आप वरताईआ। एका शब्द सच्ची जैकार, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हँ ब्रह्म जन्म कर्म वरन बरन धर्म दए संवार, साची सरन इक्क सरनाईआ। आवण जावण पतित पावण मरन डरन चुकाए विच संसार, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। हरन फरन नेत्र फोर खोल्ह किवाड़ा, आप आपणा दरस दिखाईआ। सचखण्ड दुआरे गुरमुख लाड़े देवे वाड़, शब्द घोड़े आप चढ़ाईआ । जोत निरँजण पाणी देवे वार, साचा सगन मनाईआ। आदि शक्ति कर प्यार, आपणा कुण्डा देवे लाहीआ। दरस दिखाए अगम्म अपार, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। साचा तख्त सच्चा सुल्तान, हरि साचा रिहा सुहाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार वड मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुखां झुलाए सच निशान, लोकमात वज्जे वधाईआ। एका बख्शे ब्रह्म ज्ञान, आत्म अन्तर

बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सिख्या पाए भिच्छया, एका दरस वड्डी वड्याईआ। हरि का दरस सच दरगाह, खण्ड साचा आप सुहाया। बेपरवाह बण मलाह, शब्द सलाह, साचा मार्ग रिहा वखाया। पकड़े बांह निथाव्याँ देवे थाँ, ग़रीब निमाणे गले लगाया। आपे पिता आपे माँ, सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, समरथ पुरख आप अख्वाया। गुरसिख तेरा काया खेड़ा दिसे नगर ग्रां, पंचम छेड़ां दए छड़ा, पंचम राग नादि धुन आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख वसाए आपणे घर, दूसर वखाए ना कोई दर, धर्म राए दा चुक्के डर, आपणा घाड़ण ल्ए घड़, दस्म दुआरी चोटी चढ़, गुरमुख सुरती ल्ए फड़, शब्द सरूपी बन्न्हे लड़, त्रै भवण विच ना जाए अड़, अवण गवण विच ना जाए सड़, जगत विद्या ना जाए पढ़, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, गुरमुख साचे संग रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका पूजा एका पाठ, सर सरोवर एका घाट एका तीर्थ एका ताट, एका दस्त एका हाट, खेले खेल लोकमात गुरमुख उठाए मार झात, कलिजुग वेख अन्धेरी रात, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द सुणाए आपणी गाथ, फड़ फड़ चढ़ाए साचे राथ, आप निभाए आपणा साथ, लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हाथ, तत्त विकारा जाए नाठ, पल्ले बन्न्हे एका गाठ, अग्गे नेड़े रक्खे वाट, गुरमुख उतरे आपणे घाट, सतिगुर पूरा पार कराईआ। सच्चा घाट सच किनारा। दो जहानी पावे सारा। लोआं पुरीआं वस्सया बाहरा। ब्रह्मा विष्न शिव ना किसे विचारा। आपे सोहे आपणे बंक दुआरा। सचखण्ड अन्दर थिर घर दुआरा। पुरख अबिनाशी वस्सया आपे वसणहारा। निरगुण बाती निरगुण दीआ निरगुण जोत करे उज्यारा, निरगुण नारी निरगुण कमलापाती निरगुण कन्त कन्त भतारा। निरगुण सेजा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार जोत उज्यारा। आदि निरँजण भेव न्यार। पारब्रह्म पुरख करतार। अजूनी रहित सच्ची सरकार। अकाल मूर्त खेल दो धार। निरगुण सरगुण करे विचार। लोकमात ल्ए अवतार, डुब्बदे पाथर जाए तार। जिस जन बख्शे चरन प्यार। पतित पापी लाए पार। जो जन चरन करे निमस्कार। एथे ओथे दए सहार। आप आपणी किरपा धार। गुरसिक्खां बणया सांझा यार। चुरासी दुक्खां दए निवार। जम की फाँसी लाहे हार। घनक पुर वासी करे सच शृंगार। शाहो शाबाशी सिरजणहार। गुरू रामदास करया इक्क प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन देवे नाम भण्डार। भण्डार भरपूर देवणहारा दाता सूर। वेखे विगसे नेड़े दूर। सखा सहाई हाज़र हज़ूर। आसा मनसा करे पूर। नाता तोड़े कूड़ो कूड़। मस्तक टिक्का बख्शे साची

धूढ़। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणाए काग हँस, गुरमुख सोहे बंस सरबंस, हरिसंगत बणाए आपणी अंस, विष्नूं वंसी बंस चलाईआ। कोटन कोटि जुग बीते सहँस, कोटन कोटि कृष्ना मारे कंस, कोटन कोटि रामा चुक्के धनुश, कोटन कोटि बावन रक्खण अंक, असंख असंख ब्रह्मा विष्न शिव नैण रो रो पेख पारब्रह्म अबिनाशी करता एका एकँकारा इक्क बेअन्त, लेखे लाए गुरमुख सन्त, आप बणाई कलिजुग साची बणत, वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी महिमा जाणे अगणत, अकल कला आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अञ्याणे ग़रीब निमाणे, गुरसिख आपणी गोद उठाईआ।

आदि जुगादी तोलणहारा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। आपणी धारा आपे बोल, आपे हरि सुणांयदा। आपणी वस्त आपे ल्ए वरोल, आपे वेख वखांयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपे दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम तराना इक्क वखांयदा। तोलणहारा पुरख सुल्तान, एका एकँकारया। आपणे कंडे चाढ़्हे दो जहान, लोआं पुरीआं दए हुलारया। जुगा जुगन्तर खेल महान, प्रगट होए विच संसारया। लक्ख चुरासी कर पछाण, गुरमुख साचे ल्ए उभारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा तोला नाउँ धरा रिहा। तोला तोले तोलणहारा, एका कंडा तुलाईआ। सच भण्डारा खोल्हे खोल्हणहारा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। एका ढोला बोले बोलणहारा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ दए हुलारा, हँ हँ आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा कंडा आप उठाईआ। आपणा कंडा हथ्थ फड़, आपे वेख वखांयदा। आपणे आसण बैठा चढ़, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। आपणी धड़ आप कर, दो जहाना वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच तराजू बणत बणांयदा। सच तराजू बणाए तक्कड़, हरि आपणी कल वरताईआ। खेले खेल कलिजुग अन्तिम छेकड़, घर बैठा बेपरवाहीआ। लिखणहारा साचा लेख, लेखा लिख्या फोल फुलांयदा। आपे लक्ख चुरासी लोकमात लाए झक्खड़, आपे दए उखड़ाईआ। आपे माया ममता पाए भरम भुलेखड़, आपे आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बणत आप बणाईआ। साची हरि हरि बणत बणाए, आपणा खेल खिलांयदा। एका डण्डा नाम रखाए, ब्रह्मण्डां वेख वखांयदा। त्रै त्रै लोकां लासा पाए, सच तराजू बणत बणांयदा। थिर घर वासी बोदी इक्क रखाए, सोहँ

होड़ा नाल रलांयदा। कलिजुग सतिजुग छाबा वेख वखाए, दोहां वंड वंडांयदा। लक्ख चुरासी जगत अनाजा आपे गाहे, आपे दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी वेखे दाना, हरि हरि बणत बणाईआ। पारब्रह्म श्री भगवाना, वड दाता बेपरवाहीआ। तोलणहारा सुघड़ स्याणा, एका एक सच्चा धड़वाईआ। आपे गाए एका गाणा, आपणी धारन आप चलाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त कर पछाणा, आपणे कंडे देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी कलिजुग रास, हरि साचे आप भराईआ। आपे वेखे खेल तमाश, आपे रचन रचाईआ। आपे करे पूरी आस, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। आपे लेखा जाणे दस दस मास, दहि दिशा वेख वखाईआ। आपे लेखा लिखे पृथ्मी आकाश, गगन पतालां आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी होई त्यार, अन्तिम फल पकाईआ। आपणी हाढ़ी वढ्ढे आपणी वार, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। खेती खेत ना खाए वाड़, पहरेदार भेव ना राईआ। वेखे पता जंगल जूह उजाड़ पहाड़, अठारां भार तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। तोलणहार हरि ब्रह्मण्ड, आपणे कंडे आपे पांयदा। आपे लोआं पूरीआं वंडे वंड, आपणा हिस्सा आप वंडांयदा। आपे नौ खण्ड पृथ्मी करे खण्ड खण्ड, अंग भंग आप करांयदा। आपे वेखणहारा भेख पखण्ड, जूठा झूठा आप सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे तक्कड़ी आपे छाबा, आपे कंडा नाम उठाईआ। आपे तोले दो दो आबा, आप आपणा भार वंडाईआ। आपे गिणती गिणे हक्क जनाबा, आपणा लेखा आप गिणाईआ। आपे वसे कँवल नाभा, आपे विश्व करे रुशनाईआ। आपे शंकर मारे दाबा, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। आपे चरन घोड़े दे रकाबा, लोआं पुरीआं आप दुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेती वेख वखाईआ। आपे पवण आप अस्वारा, आपे घोड़ा नाम दौड़ांयदा। आपे जल अग्नी वसे धारा, आपे त्तत्व तत्त रखांयदा। आपे मेघ बरसे अपर अपारा, आपे छहिबर लांयदा। आपे सत्त समुन्दर विरोले एक एकँकारा, आपे छाछ वखांयदा। आपे चौदां रत्नां कढ्ढे बाहरा, नाम मधाणा एका पांयदा। आपे होए अन्न दाना, पीणा खाणा आप अख्वांयदा। आपे राजा आपे राणा, आपे हुक्म चलांयदा। आपे तख्त ताज सुहाना, आपे सीस जगदीश इक्क वखांयदा। आपे वंञ आप मुहाणा, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। आपे सुघड़ आप स्याणा, मूर्ख मूढ़्ह आप अख्वांयदा। आपे राग आपे गाणा, आपे नाद वजांयदा। आपे पेटा आपे ताणा, आपे सूत्र वट चढ़ांयदा। आपे वसे दो जहानां, आपे सचखण्ड डेरा लांयदा। आपे

लक्ख चुरासी हो प्रधाना, आपणा मंगल गांयदा। आपे जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, आपे चिल्ला हथ्थ उठांयदा। आपे खिच्चे नाम कमाना, इक्क निशाना नाम लगांयदा। आपे खाणी आपे बाणी आपे होए जाणी जाणा, भेव अभेदा आप छुपांयदा। आपे तरवर सरवर पंखी वेखे रो रो दो जहाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे कथा अकथ कहाणा, आप आपणी आपे गांयदा। आपे राजा आपे राणा, आपे दर दरबार सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी क़िया आपे वेख वखांयदा। आपणी क़िया आपे वेखे, आपे रचन रचांयदा। आपे लिखणहारा लेखे, आपे लेख मिटांयदा। आपे होए धारी केसे, आपे मूंड मुंडांयदा। आपे नर आपे नरेशे, आपे रईयत नाम धरांयदा। आपे होए दर दरवेशे, आपे अलक्ख जगांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न महेषे, गणपति पूजा आप करांयदा। आदि अन्त आदि निरँजण आपे वेखे, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। आपे पाए भरम भुलेखे, अभुल्ल अभुल्ल आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपे मुला शेख़ मुसायक पीर, आपे हाज़ी हज्ज गुज़ारीआ। आपे देवणहारा धीर, आपे बिरहों लाए तीर तेज़ कटारीआ। आपे कट्टणहारा पीड़, आपे वेखे हउमे रोग बीमारीआ। आपे तोड़णहार जंज़ीर, आपे लक्ख चुरासी करे ख्वारीआ। आपे देवे ठंडा सीर, अमृत धारा आप चुआ ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा ल्या। आपे जोद्धा सूरबीर बलकार, बलधारी नाउँ रखांयदा। आपे गुर पीर अवतार, साध सन्त आप हो जांयदा। आपे लक्ख चुरासी पावे सार, जीव जन्त आप उपजांयदा। आपे पुरख प्रखोतम बण बण नार, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे कन्त होए भतार, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपे महल्ल अटल ल्ए उसार, आपे आसण लांयदा। आपे जगमग जोत करे उज्यार, निरगुण दीवा बाती इक्क रखांयदा। आपे कमलापाती मीत मुरार, आपणा संग निभांयदा। आपे अमृत बूंद स्वांती, देवे ठंडी ठार, सांतक सति आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मन्दिर डेरा लांयदा। आपे मन्दिर आपे ताकी, आपे खोल्ह वखांयदा। आपे जाम आपे साकी, आपे नाम प्याला प्यांअदा। आपे देवे लहिणा देणा बाकी, आपे पिछला मूल चुकांयदा। आपे माटी होए ख़ाकी, आपे ख़ाकी ख़ाक रमांयदा। आपे करे आपणी आप चलाकी, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। आपे चढ़े आपणे राकी, आपणा घोड़ा आप दौड़ांयदा। आपे बैठे मार पलाकी, आपणा आसण आप सुहांयदा। आपे जाणे भविख्त वाक्ी, वेद पुराण कोई ना गांयदा। आपे निर्धन आपे आकी, आपे आपणा आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी क़िया वेख वखांयदा। आपे खड़ग खण्डा तलवार, तिक्खी धार आप हो जाईआ। आपे बरछी तेज़ कटार, हथ्थ त्रशूल आप उठाईआ। आपे संख नाद जैकार, आपे दुर्गा

इष्ट मनाईआ। आपे खेल करे करतार, आपणी कल आप वरताईआ । आपे जुगा जुगन्तर हो त्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। आपे वेस वेस अवल्ला, हरि हरि आप करांयदा। आपे राम आपे नाम आपे शाम, आपे अल्ला रूप वखांयदा। आपे प्याए आपणा जाम, आपे मेटणहारा सला, आपे मार्ग पांयदा। आपे नगर आप ग्राम, आपे वसे सच महल्ला, साचा खेड़ा आप वसांयदा। आपे जला आपे थला, आपे जोती जोत बला, आपे जाणे आपणा झेड़ा, आपणा गेड़ा आप दुवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे वेखे आपे लेखे, आपे लेख लिखाईआ। आपे नानक गोबिन्द दस दस्मेसे, आपे जोत जगाईआ। आपे आदि जुगादि रहे हमेशे, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल आपे कर, आपणा वेस वटाया। नाम तराज़ू हथ्थ विच फड़, लोकमात उठ धाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा अक्खर आपे पढ़, जीवां जन्तां रिहा सुणाया। अग्नी हवन ना गया सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। साचे पौड़े बैठा चढ़, दिस किसे ना आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, धरनी धरत धवल ना डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख वखाया। लक्ख चुरासी आपे फोल, आपे मुल्ल पुआंयदा। आपे कंडे देवे तोल, आपे धार सुणांयदा। कलिजुग छाछ रिहा विरोल, गुरमुख मक्खण बाहर कढांयदा। पहली वस्त रक्खे कोल, किसे छाबे विच ना आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। त्रैगुण माया मारे धाह, वेला अन्तिम आया। कंडा फड़या बेपरवाह, वट्टा विच ना कोई रखाया। पंच विकारा नाल ल्ए रला, हौला भार आप जणाया। सगला साथी कर कर ना, बैठा मुख भुवाया। कलिजुग अन्तिम बणया काँ, कागी काग उडाया। मुहम्मद ना देवे कोई थाँ, सदी चौधवीं वेख वखाया। अल्ला राणी कर कर ना, मुख पल्लू रही पाया। खेले खेल अगम्म अथाह, भेव कोई ना राया। एका छाबे देवीं पा, नबी रसूलां ल्ए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे कंडा तोल तराज़ू, आपे तोलण आया। तोलणहारा नानक गाए, तेरां धार चलाईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पाए, आपणा वेस वटाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठाए, सोया कोई रहिण ना पाईआ। गुण अवगुण वक्ख वक्ख कराए, कलिजुग साची वंड वंडाईआ। दूसर ना कोई संग रलाए, ना कोई दए गवाहीआ। सालस बण के आपे आए, एक एकँकारा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भार आप उठाईआ। कलिजुग तोले साचा भार, सच सच्चा कर्म कमांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, एका पासे आप बहांयदा। दूसर पासे ख़बरदार,

आपणा डंक वजांयदा। गुरमुखां दी चरन धूढ़ी देवे डार, जनक नैण शरमांयदा। कोटन कोटी जो कढ्ढे बाहर, अन्तिम फेर भरांयदा। कलिजुग तेरी सुण पुकार, हरि सच्चा वेस वटांयदा। एका धक्का देवे मार, अठाई कुण्डां आप भरांयदा। अठारां कुण्डां उतरे दस, आपणे नाल रलांयदा। आपणा छाबा दए हुलार, आपणा वाक पूर करांयदा। लक्ख चुरासी करे आर पार विच संसार, सागर सिन्ध धार वहांयदा। गुरमुख विरले बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती इक्क वखांयदा। फड़ फड़ बाहों कढ्ढे बाहर, आप आपणी सेव कमांयदा। कलिजुग तेरा घोर अँध्यार, सच सुच्च ना नज़री आंयदा। पंडत पांधे मस्तक ललाटी ला ला गए हार, जोत निरँजण ना कोई जगांयदा। तन जनेऊ कर शृंगार, तन माटी साचा चौका ना पोच पुचांयदा। झूठी हाटी वणज वपार, माया ममता मोह करांयदा। साध सन्त गए हार, सति सन्तोख ना कोई रखांयदा। नार दुहागण होई मुटयार, सुरत सुवाणी ना कोई प्रनांयदा। कुआरी कन्या कर शृंगार, कलिजुग वेस वटांयदा। पुरख अबिनाशी ल्ए अवतार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। चारों कुन्ट करे खुआर, नाम डण्डा हथ्थ उठांयदा। तोला बणया अपर अपार, हौला भार आप तुलांयदा। सोलां कलां ना कोई अवतार, अकल कल आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग तोले आपणी धारन, धरत धवल तुलाईआ। पृथ्मी आकाश आया पैज संवारन, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। ब्रह्मा शिव उतरन पारन, आपणा घाट वखाईआ। गुरमुखां बोले इक्क जैकारन, एका नाअरा लाईआ। जन भगतां आया पैज संवारन, लोकमात वड्डी वड्याईआ। मनमुख मिटे जीव हँकारन, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। हरिजन मेटे रैण अधेरी शामन, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाईआ। गुरमुखां होए आपे ज़ामन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। पूरी करे मनो कामन, पूरी इच्छया आप कराईआ। ना कोई पंडत ना कोई ब्रह्मण, ना कोई क्षत्री शूद्र वैश होए शामन, साख्यात निरगुण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चार वरनां एका तोल तुलाईआ। चार वरन तुले तोल, हरि साचा आप तुलांयदा। आप चुकाए पिछला मूल, लहिणा कोई रहिण ना पांयदा। सतिजुग फुलवाड़ी लाए फल फूल, नाम क्यारी इक्क बिजांयदा। गुरमुख पंघूड़ा रहे झूल, सतिगुर साचा आप झुलांयदा। करे कराए सूलीउँ सूल, सूलां सथ्थर हेठ विछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा वेख वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतार, गुरमुखां करे प्यार, सोहँ बस्त्र साचा गहिणा कलिजुग जीआं दिस ना आए, जगत जन्तां आपणे नेत्र आप वखांयदा।

सर्ब परवार लग्गे लेखे, सतिगुर पूरा आप लगाईआ। बाल अञ्याणे कढ्ढे भरम भुलेखे, भरम गढ़्ह तोड़ तुड़ाईआ। बिधना मेटे लिखी रेखे, आपणा लेखा आप सुहाईआ। चरन लगाई मुच्छ दाढ़ी केसे, केस दस्मेस सीस सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिता पूत दए अधार, लेखे लाए सर्ब परवार, आवण जावण फंद कटाईआ। गुर परवार हरि का बेड़ा, सतिगुर आप चलाईआ। जन भगतां वसे नगर खेड़ा, सद वज्जदी रहे वधाईआ। करे कराए हक्क निबेड़ा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वसणहारा दूर नेड़ा, घर मन्दिर दरस दिखाईआ। गुरमुखां रखाए खुल्हा वेहड़ा, सचखण्ड निवासी बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे नाम दान, दरगाह साची करे परवान, मात गर्भ फेर ना आईआ।

सुहंदड़ा थान हरि दरस दिखाया, संगत संग रलाईआ। श्री भगवान तरस कमाया, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। धर्म निशान इक्क वखाया, घट मन्दिर रिहा झुलाईआ। गुरसिख बिबाण इक्क बठाया, सतिगुर पूरा रिहा उडाईआ। आवण जावण पन्ध मुकाया, जिस जन बख्शी सच सरनाईआ। पीण खाण लेखे लाया, गुर संगत सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, कलिजुग आपणी करनी कर, दर घर आए दया कमाए, आवे जावे फेरा पाईआ।