५ भाद्रों २०१६ बिक्रमी मंगल सिघ दे घर पिण्ड सारिंगढ़ा ज़िला अमृतसर
आदि जुगादी एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर ख़ुदाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, इक्क इकल्ला डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आप आपणा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। आदि निरँजण पुरख अबिनाशा, एका एक एकँकारया। आदि जुगादी खेले खेल तमाशा, जुग जुग मात ल्ए अवतारया। मण्डल मण्डप पावे रासा, गगन गगनंतर आप सुहा रिहा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, जल थल महीअल आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी मेट मिटा रिहा। पारब्रह्म हरि बेअन्त, आदि जुगादि समांयदा। जुग जुग खेले खेल महान महिमा अगणत, भेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा। आपे जाणे आपणी बणत, घड़ण भन्नणहारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर वेस अवल्ला, हरि साचा आप करांयदा। वसणहारा नेहचल धाम अटला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपणा मल्ला, थिर घर साचे डेरा लांयदा। निरगुण दीपक बाती आपे बला, प्रकाश प्रकाश करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता आप अख्वांयदा। करनी करता हरि करतार, एका एक अख्वाया। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राया। निरगुण बाती कमलापाती कर उज्यार, जोती जोत नूर डगमगाया। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी खेल न्यार, आप आपणा ल्ए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दीपक आप जगाया। आपे दीपक आपे जोती, आपे नूरो नूर समाईआ। आपे सचखण्ड दुआरे चढ़या चोटी, आप आपणा आसण लाईआ। आपे फड़े आपणी सोटी, आपणा डण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला नाउँ धराईआ। दीन दयाला दीनां नाथ, अकल कला कल धारीआ। आपे आपणा रक्खे साथ, आप आपणा संग निभा रिहा। जुगा जुगन्तर चलाए राथ, रथ रथवाही वेस वटा रिहा। आपे लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब लहिणा आप चुका रिहा। आप चलाए आपणी गाथ, आपणा मन्त्र आप दृढ़ा रिहा। आपे पूजा आपे पाठ, इष्ट गुरदेव आप उपा रिहा। आपे सर सरोवर मारे ठाठ, जलधारा आप समा रिहा। आपे विके आपणे हाट, आपणी कीमत आपे पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता एक एकँकार, खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोई ना आ रिहा। भेव अभेद पुरख अकाल, हरि वड वड्डी वड्याईआ। निरगुण जोती दीपक बाल, आपणी आप करे रुशनाईआ। सचखण्ड वसाए सची धर्मसाल, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। ना कोई दीसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। रवि ससि ना कोई सतार, मण्डल मण्डप ना आप सुहाईआ। गगन पताल ना कोई धार, पृथ्मी आकाश ना नाउँ धराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई अहार, त्रैगुण नाता ना जोड़ जुड़ाईआ। पंचम तत्त ना कोई अधार, लक्ख चुरासी ना रचन रचाईआ। जंगल जूह ना कोई पहाड़, डूँघी गार ना कोई वखाईआ। राज राजान शाह सुल्तान ना दिसे कोई सिक्दार, हुक्मी हुक्म ना कोई फिराईआ। शस्त्र बस्त्र ना दीसे कोई शाह अस्वार, अस्व घोड़ा ना कोई दुड़ाईआ। सोलां कलीआं ना कोई शृंगार, आसण सिँघासण ना कोई विछाईआ। गुर पीर साध सन्त ना कोई अवतार, ब्रह्मा वेद ना कोई पढ़ाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आप आपणी कल वरताईआ। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, आप आपणी खेल खिलाईआ। सचखण्ड सोहे बंक सच्चा घर बार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ग़रीब निवाज़ा हो त्यार, आपणा मता आप पकाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धार, आपणा मार्ग लाईआ। आपे पुरख आपे नार, आपे सेज
हंढाईआ। आपे सुत्त दुलारा कर त्यार, शब्दी नाउँ धराईआ। शब्द विचोला खेल अपार, पारब्रह्म आप कराईआ। सच सुनेहड़ा देवे सिरजणहार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। लोआं पुरीआं कर त्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणाईआ। आपणा किया आप प्यार, आपे वेख वखाईआ। निरगुण निरगुण विच्चों आया बाहर, दिस किसे ना आईआ। मात पित ना कोई अधार, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलाईआ। खेल खिलंदड़ा पुरख अगम्म, पारब्रह्म बेअन्तया। आपे मन्दिर आपे अन्दर आपणी गोदी आपणी कुक्ख आपे पए जम्म, मात पित ना कोई रखन्तया। करनी करता करनेहारा आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणी कार करन्तया। आदि जुगादी हरि ब्रह्मादी आपणा बेड़ा देवे बन्न्ह, आपे भार उठन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, शब्द सरूपी बण मलाह, आप आपणा वेस वटन्तया। वेस वटंदड़ा पुरख करतार, निरगुण निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निराकार निरवैर आपणे अन्दरों आया बाहर, आपे वेख वखाईआ। मूर्त अकाल खेल अपार, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। गुणवन्ता गुण करे अपार, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। आपणा नाउँ रक्ख अपर अपार, विष्नूं रूप आप हो जाईआ। अमृत भर सच भण्डार, नाभी कँवल फुल्ल खिलाईआ। आपे पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए अवतार, आपणा अंग आप कटाईआ। आपे शंकर मीता हो उज्यार, आपणा संग निभाईआ। आपे शब्द अनादी बोल जैकार, आपणा नाअरा आपे लाईआ। आपे त्रैगुण माया कर त्यार, त्रै त्रै झोली पाईआ। आपे शाहो भूप सच सिक्दार, सच सुल्तान आप अख्वाईआ। सचखण्ड सोहे बंक दुआर, हरि साचा आप सुहाईआ। निरगुण खेल अगम्म अपार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार, साची सेवा आप लगाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। मन मति बुध दए अधार, आप आपणे रंग रंगाईआ। नौ दर खोल्ह किवाड़, काया गढ़्ह सुहाईआ। घर विच घर कर त्यार, अन्दर बैठा मुख छुपाईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कार, अनहद साचा राग अल्हाईआ। अमृत सर सरोवर भरया ताल, आपणी नाभी मुख भवाईआ। बज़र कपाटी खेल अपार, आपणा पर्दा आपे पाईआ। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसार, निरगुण सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। दसवें मेला मीत मुरार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, जूनी जून आप भवाईआ। आपणी किरपा आपे धार, आपणा वेस आप वटाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क हुलार, एका शब्द सुणाईआ। चारे वेदां कर त्यार, चार युग करे कुड़माईआ। आपणा खोल्ह आप किवाड़, आपे वेख वखाईआ। आपे लेखा जाणे पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। आपे करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ।
लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लांयदा। शब्दी शब्द सच्ची धुन्कारा, धुन्कारा धुन साचा राग अल्हांयदा। पवण पाणी दए सहारा, सारिंग धर आप अख्वांयदा। जल थल महीअल खेल न्यारा, भेव कोई ना आंयदा। आपणी पावे आपे सारा, आप आपणा वेस वटांयदा। साध सन्त भगत भगवन्त कर प्यारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। एका वणज कराए सच वणजारा, नाम वस्त इक्क तुलांयदा। चौदां हट्टां वेख किवाड़ा, आपे मुल पुवांयदा। लोआं पुरीआं वस्सया बाहरा, त्रैगुण माया विच ना आंयदा। पंचम मीता पंचम संग हो उज्यारा, पंचम दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो धारा नाउँ धरांयदा। आपे निरगुण धार, जोत जगांयदा। आपे सरगुण पसर पसार, वेख वखांयदा। आपे शब्द शब्द जैकार, नाअरा लांयदा। आपे जुग जुग ल्ए अवतार, खेल खिलांयदा। आपे भगतां करे प्यार, मेल मिलांयदा। आपे सन्तां लाए पार, दरस दखांयदा। आपे मनमुखां करे खुआर, गढ़्ह तुड़ांयदा। आपे खण्डा तेज कटार, हथ्थ उठांयदा। आपे आदि शक्ति हो त्यार, जोत ज्वाला आप जगांयदा। आपे होए सिँघ अस्वार, गदा चक्र संख आप रखांयदा। आपे रक्खे आपणी तिक्खी धार, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आपणी रचन रचाईआ। आदि जुगादी हरि हरि मीता, आपणी बणत बणाईआ। आपे जाणे आपणी रीता, आपे वेख वखाईआ। आपे वस्सया हस्त कीटा, ऊँचां नीचां डेरा लाईआ। आपे वस्सया धाम अनडीठा, महल्ल अटल सुहाईआ। आपे करे मिट्ठा कौड़ा रीठा, अमृत फल आप खवाईआ। आपे गुरमुखां वस्सया हरि हरि चीता, चितवत ठगौरी कोई ना पाईआ। आपे पतित आप पुनीता, पतित पापी आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धराईआ। आदि जुगादी हरि निरँकार, आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, आप आपणा वेस वटांयदा। हरिजन सज्जण ल्ए उभार, गुरमुख पार करांयदा। सन्त सुहेले कर प्यार, गुर चेले मेल मिलांयदा। घर मन्दिर सोहे बंक दुआर, घर साचा वेख वखांयदा। काया गढ़ तोड़ हँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। सतिजुग उतरया आपणे घाट, हरि साचा आप चढ़ांयदा। आपे सुत्ता आपणी खाट, सोया सुत्त ना कोई उठांयदा। आपणा रस आपे गया चाट, दूसर हथ्थ किसे ना आंयदा। सच सुच्च ना विके किसे हाट, ना कोई कीमत पांयदा। अग्गे नेड़े आई वाट, त्रेता आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी धार धरांयदा। त्रेता तेरा त्रीआ वेस, हरि हरि वेख वखांयदा। आदि जुगादी रहे हमेश, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। सो पुरख निरँजण सदा आदेश, थिर घर बैठा राह तकांयदा। आपे जोती जोत प्रवेश, आपे पंज तत्त
मेल मिलांयदा। आपे आपणे नेत्र ल्ए पेख, नैण लोचण बन्द करांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडांयदा। आदि जुगादी एकँकारा आपे होए नर नरेश, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। आपे खड़ग खण्डा तीर कमान, आपे चिल्ला हथ्थ उठाईआ। आपे जोद्धा सूर बली बलवान, बलधारी आप हो जाईआ। आपे खेले खेल महान, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आपे लंका गढ़ हँकार, आपे बंक सुहाईआ। आपे रावण पंडत हो त्यार, आपणी विद्या करे पढ़ाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, भेव कोई ना पाईआ। खेले खेल पुरख करतार, आपणी रचन आप रचाईआ। दो जहानां विचोला बण संसार, अछल छल धारी वल छल आप वखाईआ। आपे रण भूमी सुत्ता पैर पसार, तिक्खी धार आप वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा पार किनारा, रावण तुट्टा गढ़्ह हँकारा, आपणा नाउँ धरांयदा। द्वापर उठया बाल निधान, हरि साचा आप उठांयदा। लोकमात हो प्रधान, आपणा बल धरांयदा। खेले खेल श्री भगवान, कान्हा कृष्ना रूप वटांयदा। ग़रीब निमाणयां देवे माण, निमाणे गले लगांयदा। आपे अक्खर बण ज्ञान, आपणा नेत्र आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। द्वापर तेरा सच दुआरा, हरि साचा वेख वखांयदा। कान्हा कृष्ना मीत मुरार, मुकद मनोहर लख़मी नरायण वेस वटांयदा। रथ रथवाही करे आपणी कारा आप करांयदा। अट्ठ अठारां पार किनारा, नौ धारा आप रुढ़्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा वेख घर, हरि साचा खेल खिलांयदा। कलिजुग बाला कर त्यारा, आपणा हुक्म सुणांयदा। देवे वर सच्ची सरकारा, साची वस्त झोली पांयदा। कूड़ कूड़ा तेरा पसारा, कूड़ डंक वजांयदा। नाल रलाए हउमे हँगता पंच विकारा, आसा तृष्ना मेल मिलांयदा। अन्तिम मेला होए विच संसारा, संग मुहम्मद तोड़ निभांयदा। ईसा मूसा बन्न्हे धारा, अञ्जील कुराना लेख लिखांयदा। अल्ला राणी लाए नाअरा, एका कलमा आप पढ़ांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। मुकामे हक्क सांझा यारा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। कलिजुग कूड़ा कूड़ होए अँध्यारा, साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। चारों कुन्ट हाहाकारा, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। कलिजुग रो रो करे निमस्कारा, आपणा सीस आप झुकांयदा। साचा वणज करां कौण वपारा, कवण वस्त हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए इक्क इकल्ला, अकल कला कल धारीआ। कलिजुग मेला राणी अल्ला, हरि साचा मेल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे जगत महल्ला, आप आपणी बन्न्हे धारीआ।
दूई द्वैती फड़या भल्ला, नाल रलाया गढ़्ह हँकारीआ। हउमे हँगता होया सला, साचा रंग ना रंगे कोई ललारीआ। राम नाम ना फड़े कोई पल्ला, ऐनलहक्क एका नाअरा लाईआ। ख़लक ख़ुदाई ख़ालक वेखे आपे बोले आपणा हल्ला, आप आपणी आपे वारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वरते विच संसारीआ। वरते वरतावे विच संसार, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ। कलिजुग मेला मुहम्मदी यार, चार कुन्ट पई दुहाईआ। जीव जन्त करन पुकार, साध सन्त रहे कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दया आप कमाईआ। पंज तत्त कर प्यार, निरगुण जोती जोत जगाईआ। नानक रक्ख नाम संसार, आप आपणा वेस वटाईआ। नाम सति सति भण्डार, चार वरन वरताईआ। ऊँचां नीचां कर प्यार, एका थान वखाईआ। तेरां तेरां तोले धार, मोदीख़ाना इक्क चलाईआ। चार कुन्ट मार उडार, आपणी फेरी आपे पाईआ। गढ़्ह हँकारी दए सँघार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। अन्तिम बोल इक्क जैकार, साची सिख्या गया समझाईआ। पुरख अकाल सर्ब जीआं दा सांझा यार, दूसर इष्ट ना कोई वखाईआ। कलिजुग प्रगट होए विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। एका जोती दस अवतार, गुर अर्जन भेव खुल्हाईआ। बोध अगाधी बण लिखार, सन्त भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख एका धाम बहाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। हरि का भेव अचरज खेल अगम्म अपार, बिन गुर पूरे कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचना आप रचाईआ। आपे रचना रच रच, सच सच सच विच टिकांयदा। आपे काया माटी भाण्डा कच्च, आपे कंचन गढ़्ह वखांयदा। आपे नौ दुआरे रिहा नच्च, आपे दसवें आसण लांयदा। आपे त्रैगुण माया रिहा मच्च, आपे अमृत जल वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। कल वरतंता हरि भगवन्ता, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग नाम धरांयदा। तोड़े गढ़ हउमे हँगता, साचे सन्तां मेल मिलांयदा। गुर गोबिन्द बणाई साची बणता, साचा मार्ग एका लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, कोटन कोटि जीव तरांयदा। गुर गोबिन्द गुर दीन दयाला, गुर नेत्र नैण रूप शृंगारया। गुर सूरा गुर करे प्रितपाला, गुर देवे नाम सहारया। गुर हाज़र हज़ूर तोड़े जगत जंजाला, लक्ख चुरासी गेड़ निवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला मेल मिला ल्या। गोबिन्द सूरा सरबंग, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। गुरमुख लगाए अंगी अंग, अंगीकार आप करांयदा। मानस जन्म ना होए भंग, अमृत जल प्यांअदा। देवे दान मंगी मंग, साची सिख्या झोली पांयदा। गुरसिख तेरी नंगी ना होवे कंड, जो नानक गोबिन्द रसना गांयदा। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, तेज प्रचण्ड हथ्थ फड़ांयदा।
अमृत धारा आपणी वंड, चार वरनां रंग रंगांयदा। ऊँचां नीचां दित्ती गंढ्ढ, ना कोई मात खुल्हांयदा। मनमुख जीव सुरत सवाणी होए रंड, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। मेटणहारा भेख पखण्ड, आपणा डण्डा हथ्थ उठांयदा। पावे सार विच ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं फेरी पांयदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग नाउँ हरि बनवारी, आपणा आप धराईआ। गोबिन्द मेला वड संसारी, साचा खेल खिलाईआ। सूलां सेज कर प्यारी, सथ्थर रिहा हंढाईआ। मंगे मंग बण भिखारी, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। पारब्रह्म प्रभ पाए सारी, घर साचा वेख वखाईआ। दोहां विचोला जोत निरँकारी, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल, गोबिन्द मेल मिलांयदा। आपे जाणे आपणा लाल, आपे गोद उठांयदा। आपे बणे लोकमात दलाल, आपे वणज करांयदा। आपे जाणे हक्क हलाल, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। आपे शरअ शरीअत तोड़ जंजाल, साचा मार्ग एका लांयदा। पंचम मीता करे प्रितपाल, पंचम माया मोह चुकांयदा । पंचम देवे माल सच्चा धन माल, लुट्ट कोई ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर माणा, एका एक श्री भगवाना, एका खेल खिलांयदा। धुर फ़रमाना पुरख करतार, आपणा आप जणाईआ। गोबिन्द मीता मीत मुरार, आपे रिहा समझाईआ। तेरा रूप अनूप सच्ची सरकार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। फतिह डंका बोल जैकार, वाह वाह गुरू वड्याईआ। चार वरन करे प्यार, वरन बरन रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका धार, सत्तां दीपां जोड़ जुड़ाईआ। एका शब्द होए जैकार, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। एका मिल्या पार किनार, लोकमात रहिण ना पाईआ। संग मुहम्मद चार यारी होए ख्वार, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। चौदां तबकां मारे मार, ज़िमीं अस्मानां पए दुहाईआ। तेरा खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां दए चमकाईआ। पावे वंडां सिरजणहार, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, बैठे मुख छुपाईआ। दिस ना आए विच संसार, गुरमुख विरले ल्ए जगाईआ। एका जोत नूर उज्यार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, कूड़ी क़िया दए गंवाईआ। सच सुच्च कराए तन शृंगार, बस्त्र चोला एका पाईआ। गाए ढोला आपणी वार, नानक निरगुण गया समझाईआ। बणे तोला हरि निरँकार, लक्ख चुरासी तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निहकलंक पुरख सुल्ताना, एका एक एक अख्वांयदा। कलिजुग प्रगट होवे वाली दो जहानां, आप आपणा नाउँ धरांयदा। सच झुलाए नाम
निशाना, लोआं पुरीआं आप वखांयदा। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, राए धर्म सगन मनांयदा। गुरमुखां करे आप पछाणा, कलिजुग सोए मात उठांयदा। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, आप आपणी बूझ बुझांयदा। राग सुणाए सच तराना, अनहद ताल वजांयदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गवांयदा। इक्क सुहाए सच मकाना, काया मन्दिर अन्दर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंक वड बलवान, सतिगुर पूरा हरि अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, आपणा डंक वजांयदा। बिरध बाल ना कोई जवान, एका रंग समांयदा। सृष्ट सबाई पाई आण, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जूठ झूठ मेटे निशान, सच सुच्च वरतांयदा। आपे गोपी आपे काहन, आपे मण्डल रास रखांयदा। आपे सीता आपे राम, आपे दर सुहांयदा। आपे नानक गोबिन्द कर प्रनाम, आपे सीस झुकांयदा। आपे ईसा मूसा संग मुहम्मद दए पैग़ाम, अज़राईल मेकाईल ज़बराईल असराफील सेवा लांयदा। आपे करे आपणा काम, करनी करता नाउँ धरांयदा। कलिजुग मेटे अन्धेरी शाम, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरमुखां प्याए एका जाम, साचा साकी नाम प्याला इक्क उठांयदा। लक्ख चुरासी करे ताम, एका शब्द बाज उडांयदा। ना कोई नगर ना कोई ग्राम, ना कोई खेड़ा घर वसांयदा। किसे पल्ले ना दिसे कोई दाम, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर आप फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा श्री भगवाना, एका एक अख्वांयदा। जोती जामा श्री भगवान, लोकमात वज्जी वधाईआ। एका एक इक्क प्रधान, दूजी कुदरत वेख वखाईआ। तीजे नेत्र खेल महान, चौथे पद समाईआ। पंचम मीता शाह सुल्तान, छेवें छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। सति पुरख नौजवान, ना मरे ना जाईआ। अट्ठां तत्तां बाहर मकान, नौ दर ना डेरा लाईआ। दसवें मेल ब्रह्म पछाण, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। इक्क दस गुण निधान, सुन्न समाध समाईआ। दो दस वेख निशान, रवि ससि मुख शरमान, त्रै दस खेल महान, आपणी धार आप चलाईआ। चार दस वड बलवान, आपणा डंका आप वजाईआ। पंज दस मेट निशान, घर साचे सोभा पाईआ। दस छे सोलां विच जहान, वीह सौ बिक्रमी नाल रलाईआ। खेले खेल श्री भगवान, नाम डंका इक्क वजाईआ। कलिजुग उठ जीव निधान, वेला अन्तिम आईआ। भरमे भुल्ला सर्ब जहान, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। मिल्या मेल पंज शैतान, पंचम धुन शब्द ना राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां देवे वर, आप आपणी दया कमाईआ। वीह सद सोलां सम्मत चढ़या, हरि साचा वेख वखांयदा। मन मति बुध आपे लड़या, आपे फड़ फड़ांयदा। मनमुखां दे अन्दर वड़या, कलिजुग छेड़ छिड़ांयदा। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। हथ्थो हथ्थी किसे ना
फड़या, हथ्थ किसे ना आंयदा। जगत विद्या आपे पढ़या, कलिजुग जीआं आप पढ़ांयदा। आपे वेखे हँकारी गढ़या, आपे बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजांयदा। गुर गोबिन्द तेरा साचा डंक, हरि सज्जण आप वजाईआ। आप उठाए राउ रंक, सोया कोई रहिण ना पाईआ। शाह सुल्ताना कढ्ढे शंक, सति सागर ना कोई रुढ़ाईआ। गुरमुखां सुहाए साचा बंक, आप आपणा दरस दिखाईआ। हरिजन उधारे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाईआ। खेले खेल बार अनक, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपे सनक सनंदन सनातन कुमार सन्त, आपे बराह रूप वटाईआ। आपे यज्ञे पुरष लाए तनक, हाव गरीव रूप वटाईआ। नरायण नर खेले खेल बार अनक, दत्ता त्रै आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई पुरख समरथ, जुग जुग वेस वटाया। सतिजुग त्रेता चलाया रथ, द्वापर नाउँ धरांयदा। कलिजुग महिमा अकथना अकथ, वेद पुराण कोई ना गांयदा। वेद व्यासा गया दस्स, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। अबिनाशी करता आपे नस्स, आपणा वेस वटांयदा। नानक गोबिन्द लेखा लिख, लिख लिख आप समझांयदा। भरमे भुल्ले ना कोई सिख, हरि का भेव कोई ना पांयदा। ना कोई जाणे वाक भविख, साध सन्त सर्ब कुरलांयदा। कलिजुग अन्तिम हरि का रूप नेत्र सके ना कोई पेख, नेत्र ज्ञान ना कोई खुल्हांयदा। चारों कुन्ट धरया भेख, रेख मेख ना कोई लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां देवे वर, सोलां सोलां पूर करांयदा। सम्मत सोलां चढ़या चा, हरि साचे जोत जगाईआ। साधां सन्तां बणे मलाह, भिन्नड़ी रैण नाल रलाईआ। भिन्नड़ी रैण नेत्र रही उठा, गुरमुखां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरताईआ। कलिजुग कल कल वरताए, अकल कला कल धारीआ। सम्मत सोलां लेख लिखाए, वड दाता खेल अपारीआ। सम्मत सतारां नौ खण्ड पृथ्मी आप उठाए, ना कोई सुहाए बंक दुआरीआ। राज राजानां दर दर फिराए, नाता तुट्टे सर्ब पिता पूत मात पित, भाई भैण ना करे कोई प्यारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल आपणी वारीआ। सम्मत सतारां साची धार, हरि आपणी आप वहांयदा। नर नारी होए ख्वार, नर नरायण दिस ना आंयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरार, साक सैण ना मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अट्ठ अठारां देवे वर, जल धारा आप रुढ़्हांयदा। दस अट्ठ अठारां खेल अपारा, हरि साचा रचन रचांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी आप वहाए जल जल धारा, मेघ मेघणी आप बरसांयदा। इन्द्र रोवे ज़ारो ज़ारा, ख़िज़र ख़वाजा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि खेल खिलांयदा। खेल खिलंदड़ा हरि भगवन्त, भगतन भेव कोई ना आया। गुरमुख वेखे साचे सन्त, हरि सतिगुर सज्जण मेल मिलाया। एका जेहवा एका मणीआ एका नाम मंत, एका रसन हरि गुण गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहया। दस नौ उन्नी उनीसा, हरि अचरज खेल खिलांयदा। शाह सुल्ताना खाली खीसा, दर दरबार ना कोई रखांयदा। लेखा चुक्के मूसा ईसा, अञ्जील कुराना मेल मिलांयदा। ना कोई पढ़े जगत हदीसा, निउँ निउँ सीस ना कोई झुकांयदा। संग मुहम्मद पीसन पीसा, चार यारी वेख वखांयदा। ना कोई पढ़े तीस बतीसा, बत्ती दन्द ना कोई सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम बीस सद बीस, हरि साचे खेल खिलावणा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क हदीस, सत्तां दीपां आप समझावणा। एका छत्र सोहे हरि साचे सीस, राजा राणा दिस ना आवणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पन्दरां कत्तक दिवस सुहावणा। बीस बीसा हो उज्यार, हरि साचा डंक वजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे धार, सत्तां दीपां आप सुहाईआ। सत रंग निशाना देवे चाढ़्ह, उप्पर लेखा लेख लिखाईआ। लक्खण पुष्कर पावे सार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सत रंग निशाना आप चढ़ाउणा, हरि साचा शब्द जणांयदा। राउ रंक राज राजान ऊँच नीच ग़रीब निमाणा एका धाम बहाउणा, दूजा दर ना कोई वखांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दीन मज़्हब ना कोई रखाउणा, एका कलमा नाम पढ़ांयदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेट मिटाउणा, एका ब्रह्म जणांयदा। चार वरन एका रंग रंगाउणा, नाम लिलारी आप अख्वांयदा। सीस ताज इक्क टिकाउणा, जगदीश खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग नाता देवे तोड़, हरि साचे वड वड्याईआ। सतिजुग साचे चाढ़्हे पौड़, लोकमात धराईआ। धरत माता जाए बौहड़, आप आपणे गले लगाईआ। फल ना दिसे कोई कौड़, मिट्ठा रस आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी हरि ब्रह्मादी, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुगा जुगन्ता खेल खिलंता, साधां सन्तां मेल मिलाईआ। बीस बीसा हरि निरँकार, एका डंक वजांयदा। आप बणाए सच्ची सरकार, साचा मार्ग एका लांयदा। एका नाम शब्द जैकार, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। एका मन्दिर मस्जिद गुरूदुआर, शिवदुवाला मट्ठ इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पांयदा। कलिजुग अन्तिम लहिणा जाए चुक्क, हरि साचे आप चुकावणा। चौथा गेड़ा जाए मुक्क, साची गोदी फेर सवावना। तिन्न जुग ना पए
उठ, फड़ बाहों ना किसे मनावणा। अबिनाशी करता गया तुठ, सतिजुग साचे मेल मिलावणा। अमृत देवे एका घुट्ट, एका जाम प्यावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध मुकावणा। कलिजुग जाए मुक पन्ध, हरि साचा आप मुकाईआ। सतिजुग साचा चढ़े चन्द, लोकमात वज्जे वधाईआ। कोई ना लाए रसना मुख मदिरा मास गन्द, बीड़ी सिरगट पान ना कोई मुख छुहाईआ। कोई ना करे किसे निन्द, मुख ना थुक्क भराईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आपे मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोई जलाईआ। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, बख्शणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द मेला साचे घर, घर मेले सहिज सुभाईआ।