पुस्तकालयभाग ८

६ भाद्रों २०१६ बिक्रमी अवतार सिँघ दे घर पिण्ड काउँके

नेत्र गुर हरि दरस, गुरमुख विरला पाईआ। मेल मिलावा लिख्या धुर, अमृत मेघ देवे बरस, सांतक सति सति वरताईआ। दाता सूरा मेटे हरस, आप आपणा तरस कमाईआ। लेखा जाणे दिवस मास बरख़, जुगा जुगन्तर गणत गणाईआ। पावे सार अर्श फर्श, कुर्श कुरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर आप समाईआ। नेत्र लोचण दर्शन गुर, हरि किरपा अपर अपारीआ। चरन कँवल जन जाए जुड़, उतरे दु:ख संसारीआ। सतिगुर पूरा जाए बौहड़, देवे नाम वड भण्डारीआ। मिट्ठा करे रीठा कौड़, अमृत नाम चढ़े ख़ुमारीआ। काया मन्दिर लाए पौड़, करे खेल पुरख निरँकारीआ। आपणे घर आपे दौड़, देवे दरस जोत उज्यारीआ। जगत विकारा देवे होड़, मारे खण्डा नाम तेज कटारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि दाता वड सिक्दारीआ। गुर दर्शन मेला हरि, समरथ पुरख वज्जे वधाईआ। आपणा वेखे साचा घर, सचखण्ड जोत रुशनाईआ। ना कोई नारी ना कोई नर, नर नरायण इक्क बैठा बेपरवाहीआ। ना जन्मे ना जाए मर, जोबन ज़र ना कोए वखाईआ। आपणा घाड़ण आपे घड़, समरथ पुरख नाउँ धराईआ। साचे मन्दिर बैठा वड़, आदि निरँजण जोत रुशनाईआ। जीव जन्त ना सके फड़, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। जिस जन फड़ाए आपणा लड़, दे मति आप समझाईआ। जुग जुग आपणा अक्खर पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। आपणे पौड़े जाए चढ़, गुरमुख सज्जण नाल रलाईआ। सचखण्ड दुआरे अग्गे खड़्ह, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि दर्शन नेत्र गुर प्यार, चरन सरन सरनाईआ। लेखा जाणे धुर

करतार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, कर किरपा मेल मिलाईआ। आत्म अन्तर इक्क अधार, एका रंग रंगाईआ। सञ्झ सवेर ना कोई विचार, दिवस रैण ना कोई वखाईआ। जोती नूर इक्क उज्यार, अट्ठ पहर डगमगाईआ। साचा राग सच्ची धुन्कार, अनहद सेवा लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म मंगलाचार, परम पुरख कराईआ। साचे मन्दिर खेल अपार, त्रैगुण मूल चुकाईआ। नौ दर नाता तोड़ संसार, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस बेपरवाहीआ। नेत्र दरस निरगुण चानण, चन्न सूरज शरमाईआ। निरगुण नूर गोपी काहनन, मण्डल रीती रास पवाईआ। आपे मेटे अन्धेरी शामन, धूंआँधार आप गंवाईआ। आपे जन भगतां बणे लोकमात ज़ामन, आप आपणी दया कमाईआ। काया खेड़ा वेखे नगर ग्रामन, कंचन गढ़ सुहाईआ। आप फड़ाए आपणा दामन, दर दरवेशा फेरी पाईआ। पूरी करे कराए मनो कामन, जगत कामना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। गुर नेत्र दरस हरन फरन, हरि हरि मेल मिलन्नया। आवण जावण चुक्के मरन डरन, घर साचा एक सुहन्नया। सतिगुर पूरा तरनी तरन, तारनहार श्री भगवन्नया। जन भगत वखाए एका सरन, सरन सरनाई दो जहानया। लेखा चुकाए बरन वरन, एका रंग रगन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात आवे भन्नया। दरस प्यासा गुरमुख मीता, दिवस रैण बिल्लाईआ। पुरख अबिनाशी ठांडा सीता, अमृत धार मुख चुआईआ। आपे करे पतित पुनीता, पतित पावन आप अख्वाईआ। एका राग सुणाए गीता, गोबिन्द गाए थाँईं थाँईंआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता, गुरसिख काया सोभा पाईआ। जुगा जुगन्तर जाणे आपणी रीता, आपणी चाल आप रखाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। आपणा भाणा जाणे मीठा, हरिजन भाणे विच रखाईआ। देवे शब्द नाम अनडीठा, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस बेपरवाहीआ। दर्शन मीता पुरख बिधाता, हरिजन वेख वखांयदा। मिटे रैण अन्धेरी राता, साचा चन्न चढ़ांयदा। हरिजन रक्खे उत्तम ज़ाता, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, आपणी कल वरतांयदा। गुरमुखां अन्दर बहि बहि करे बाता, दिस किसे ना आंयदा। एका देवे नाम सुगाता, साची झोली आप भरांयदा। शब्द अगम्मी बोले गाथा, आपणा हुक्म सुणांयदा। साढे तिन्न हथ्थ चलाए राथा, रथ रथवाही सेव कमांयदा। गुरमुख विरले सगल विसूरा लाथा, जिस जन आपणा दरस दिखांयदा। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठा, फड़ बाहों गले लगांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरमुखां करे पूरा घाटा, आपणे तोल आप तुलांयदा। खेले खेल बाज़ीगर नाटा, नट नटूआ सांग वरतांयदा। दो जहानां फिरे नाठा, लक्ख चुरासी वेख

वखांयदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मारे ठाठा, जीव जन्त तारीआं लांयदा। ना कोई सुहाए तीर्थ अट्ठ साठा, गंगा गोदावरी नेत्र नैणां नीर वहांयदा। ना कोई धीरज सति दिसे हाठा, सति सन्तोख ना कोई धरांयदा। ना कोई लहिणा देण चुकाए आन बाटा, मात गर्भ ना फंद कटांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी एका एक सर्ब कला समराथा, हरिजन साचे आप तरांयदा। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब देणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरसी दरस दिखांयदा। हरि दर्शन गुर बलिहारी, गुर सज्जण हरि हरि पाया। सोहया बंक बंक दुआरी, घर मजन मैल गंवाया। जगी जोत जोत निरँकारी, निरगुण दाता बेपरवाहया। हरिजन मंगे मंग भिखारी, दोए जोड़ सीस झुकाया। देवणहारा वड दातारी, जुग जुग आपणा वेस वटाया। आपे रक्खे अतुट भण्डारी, अतोट अतुट आप रखाया। दाना बीना वड संसारी, सतिगुर साचा नाउँ धराया। जुग जुग जन भगतां पैज रिहा संवारी, दूसर हथ्थ किसे ना आया। राउ रंक करे खुआरी, जिस हरि हरि नाम भुलाया। ग़रीब निमाणे जाए तारी, जो बैठे राह तकाया। दर घर साचे करे प्यारी, घर सज्जण इक्क मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। गुर दर्शन हरि मेलया, पारब्रह्म गुर करतार। हरि पाया सज्जण सुहेलया, सतिगुर साचा मीत मुरार। एका रंग रंगाए गुरू गुर चेलया, दूसर रंगे ना कोई विच संसार। आपे वसे धाम नवेलया, आपे हर घट करे पसार। आपणा खेल पारब्रह्म अबिनाशी करता जुगा जुगन्तर आपे खेलया, लोकमात ल्ए अवतार। जन भगतां धर्म राए दी कट्टे जेलया, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। दर घर साचे सचखण्ड दुआरे जोत निरँजण चाढ़्हे तेलया, नाता तोड़ जगत संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। सतिगुर दर्शन चरन प्यार, भाण्डा भरम भन्नाईआ। हरि हरि सज्जण मीत मुरार, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर वड वड्याईआ। नेत्र लोचण नैण दए उग्घाड़, निज नेत्र आप वखाईआ। आपे करे बन्द किवाड़, आपे कुण्डा लाहीआ। आपे अनहद वजाए सच्ची धुन्कार, राग अनादी आपे गाईआ। आपे बख्शे अमृत धार, उलटा कँवल आप भुआईआ। आपे आत्म सेजा हो उज्यार, दस्म दुआरी बंक सुहाईआ। आपे कमलापाती मीत मुरार, आपे शब्दी डंक वजाईआ। आपे सुरत सवाणी पाए सार, आप आपणे लड़ लगाईआ। आपे कन्त आप भतार, आपे नारी सेज हंढाईआ। आपे सुत्ता पैर पसार, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। आपे गुरमुख सज्जण लाए पार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। गुर करता गुर करनेहारा दर्शन देवे किरपा धार, कर्म धर्म ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस बेपरवाहीआ। हरि दरस नेत्र जाए खुल्ह, सतिगुर मार्ग इक्क वखांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता कोए ना लाए मात

मुल्ल, एका मार्ग आप वखांयदा। जो जन साचे नाम कंडे जाए तुल, दूसर दर ना कोई जणांयदा। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्ता वेख वखांयदा। आपे वेखे फुल फुलवाड़ी फुल्ल, रुत्त बसन्ती आप सुहांयदा। हरिजन विरला हरि चरन प्रीती जाए घुल, आपे घोली घोल घुंमांयदा। त्रैगुण माया पंज तत्त विकारा ना जाए रुल, मन मति ना संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण आप उठांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, पारब्रह्म बेअन्तया। आदि जुगादी नौजवान, खेले खेल श्री भगवन्तया। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म अन्तर एका जोत जुगन्तया। शब्द अनादि सच्ची धुनकान, अनहद राग वजन्तया। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटन्तया। मन्दिर सुहाए सच मकान, काया गुरूदुआर इक्क वखन्तया। आप वखाए सच निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलन्तया। आदि जुगादी निगहबान, गुरमुख सज्जण वेख वखन्तया। शब्द सरूपी पाए आन, नाम खण्डा इक्क उठन्तया। मेट मिटाए पंज शैतान, पंजां मोह तुड़न्तया। वेखणहारा चौदां हट्ट चौदां लोक दुकान, लोआं पुरीआं खोज खुजन्तया। ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, वड दाता श्री भगवन्तया । लोकमात खेल महान, जुग जुग आपणा वेस वटन्तया। हरिजन साचे करे पछाण, लक्ख चुरासी फोल फुलन्तया। जीव जन्त जगत निधान, हरि का भेव ना कोई खुलन्तया। राग नाद सारे गाण, साध सन्त कहिण बेअन्तया। वेद पुराणी धुर फ़रमान, अञ्जील कुरानी बणत बणन्तया। खाणी बाणी कर प्रधान, आप अपणा हुक्म सुणन्तया। आपे होया बेपछाण, दिस किसे ना आए जीव जन्तया। जिस जन किरपा करे श्री भगवान, आप आपणा मेल मिलन्तया। पाए दरस दर दरबान, दर दरवाजा आप खुलन्तया। जोती नूर जगे महान, नूरो नूर डगमगन्तया। साचा मन्दिर सच मकान, नौ दुआर ना कोई रखन्तया। छप्पर छन्न ना कोई निशान, सचखण्ड दुआरा एक एकँकारा नर अवतार आप वसन्तया। ना कोई नगर ना ग्राम, ना खेड़ा रंग रगन्तया। ना कोई हड्ड मास नाड़ी दिसे चाम, पंज तत्त ना वेस वटन्तया। ना कोई सीता ना कोई राम, ना कोई कृष्ना गाए गाण, सरगुण खेल ना कोई जहान, निरगुण जोत नूरो नूर सर्ब कल आपे भरपूर, दूसर संग ना कोई विखन्तया। जन भगतां आदि जुगादि हाज़र हज़ूर, नेड़ा दूर ना कोए जणन्तया। आसा मनसा हरि हरि पूर, हरिजन हउमे रोग गवन्तया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क़िया मेट मिटन्तया। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, दुरमति मैल गंवन्तया। दाता दानी सतिगुर सूर, सूरबीर आप अख्वन्तया। जगत विकारा चूरो चूर, शब्द खण्डा इक्क उठन्तया। गुरमुखां दरस दखाए नेड़े दुर, दो जहानां पन्ध मुकन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटन्तया। हरि दर्शन सतिगुर पाया, गुर मिल्या मीत मुरार। सन्त सुहेला संग रलाया, भगत भगती भरे भण्डार। गुरमुखां गुर गुर

मंगल गाया, सोभावन्ती होई नार। गुरमुख निउँ निउँ सीस झुकाया, चरन कँवल करे प्यार। पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाया, आप आपणी किरपा धार। आदि निरँजण जोत जगाया, अन्ध अन्धेरा दए गंवा। अबिनाशी करता वेख वखाया, करे कराए आपणी कार। नाम मन्त्र सति दृढ़ाया, सति सतिवादी बन्न्हे धार। अकाल मूर्त नज़री आया, निरगुण नूरो नूर कर पसार। अजूनी रहित खेल खिलाया, खेले खेल खेलणहार। आदि जुगादि भय ना कोई रखाया, निर्भय होए आप करतार। लोकमाती वेस वटाया, जुग जुग ल्ए मात अवतार। आपे रावण गढ़्ह तुड़ाया, करया वार आपणी वार। आपे कंस केसी पकड़ गिराया, आपे दुर्योध्न कर खुआर। आपे मन्त्र नाम दृढ़ाया, आपे गीता ज्ञान करे उज्यार। वेद पुराणा नाम धराया, आप आपणी बन्न्हे धार। आपे ईसा मूसा संग रलाया, आपे बण मुहम्मदी यार। आपे अञ्जील कुराना वेख वखाया, आपे कलमे पढ़े आपणी धार। आपे निउँ निउँ सीस झुकाया, आपे सजदा करे परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल अपार। आपे नानक जोती रास, मण्डल मण्डप पाईआ। आपे पृथ्मी आपे आकाश, दहि दिशा फेरी पाईआ। आपे पवण आप स्वास, आपे रसना जिह्वा गाईआ। आपे देवे चरन धरवास, आस निरास पूर कराईआ। आपे घट घट अन्दर रक्खे वास, आप आपणा आपे विच टिकाईआ। खेले खेल खेल तमाश, हरि वडा वड वड्याईआ। मरे ना जम्मे पुरख अबिनाश, निरगुण सरगुण नाउँ धराईआ। कलिजुग जोत जोत प्रकाश, परम पुरख आप अख्वाईआ। जन भगतां होए आपे दास, दास दासी सेव कमाईआ। नाता तोड़े गर्भ वास, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना रहे गाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, देवे दरस सहिज सुभाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, जल थल महीअल डेरा लाईआ। गुरसिख ना होए कोए निरास, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस अगम्म अथाहीआ। गुरमुख नेत्र दर्शन पाउणा, हरि सज्जण मेल मिलाया। माया ममता मोह चुकाउणा, हउमे हँगता रोग मिटाया। पंचम विकारा नेड़ ना आउणा, अमृत आत्म जाम प्याया। नेत्र लोचण इक्क खुलौ्हणा, एका रंग रंगाया। साचे मार्ग आपे पाउणा, पारब्रह्म ब्रह्म रूप दरसाया। गुरसिख लोकमात दे बांह सरहाणे सौणा, सतिगुर पूरा आपे ल्ए उठाया। करे कराए जो हरि भाउणा, हरि भाणा भावी विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे वर, घर घर विच मेल मिलाया। घर मेला घर पाया, घर परम पुरख करतार। घर सज्जण घर बंक सुहाया, घर लेखा बन्द किवाड़। घर चेला घर गुर घर आपणा रंग रंगाया, वा लग्गे ना तत्ती हाढ़। घर शब्द घर नाद घर धुन वजाया, घर सखीआं मंगलचार। घर सरोवर घर अमृत जल भराया, घर बूंद

स्वांती ठंडी ठार। घर दीपक घर बाती घर घर जोती जोत डगमगाया, पारब्रह्म पुरख अबिनाश। गुरमुख सवाणी सोती आप उठाया, देवे दरस शाहो शाबाश। साची सोटी शब्द फड़ाया, पार कराए पृथ्मी आकाश। कोटन कोटी जीव रहे ध्याया, किसे हथ्थ ना आए सतिगुर सच्चा शाहो शाबास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां होया दासी दास। दासी दास सेवा कर, आपणी ख़ुशी मनांयदा। गुरमुख सज्जण आपे वर, आपणे अंग लगांयदा। आप लै जाए आपणे घर, आपणा घर सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ निमस्कार रहे कर, जिस मार्ग गुरमुख जांयदा। नानक खुल्हाया साचा दर, गोबिन्द वेख वखांयदा। प्रभ अबिनाशी खेले खेल सचखण्ड दुआरे उप्पर चढ़, सति पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। गुरसिख गुरमुख कलिजुग अग्नी विच ना जाए सड़, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सो पुरख निरँजण आप फड़ाया आपणा लड़, हँ ब्रह्म आप प्रनांयदा। चौथे जुग कलिजुग अन्तिम चौथे पौड़े जाए चढ़, जोग अभ्यास ना कोई वखांयदा। जो जन सोहँ अक्खर ल्ए पढ़, जन्म मरन फंद कटांयदा। दरगाह साची जाए वड़, हरि सतिगुर मेल मिलांयदा। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। आपे लक्ख चुरासी भाण्डे ल्ए घड़, आपे भन्न वखांयदा। आपे तोड़ हँकारी गढ़्ह, आपे खड़ग खण्डा चमकांयदा । आपे गुरसिक्खां अन्दर जाए वड़, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण खेल कर, गुरसिख सज्जण मीत अतीत, चरन प्रीत इक्क सिखांयदा। चरन प्रीती साचा रंग, नीली काली धार छुपाईआ। गोबिन्द मेला आत्म सेजा सच पलँघ, गुर मेला सहिज सुभाईआ। सतिगुर पूरा खण्डा तीर देवे नाम तरंग, हरिजन साचा रिहा दृढ़ाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सच दुआरे आपे लँघ, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। सर सरोवर साची धार, अमृत वहाए एका गंग, गुरसिख गंगा गोदावरी ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीती नाता जोड़, पंच विकारा देवे होड़, शब्द चढ़ाए साचे घोड़, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख तेरी उत्तम ज़ात, पारब्रह्म सरनाईआ। अबिनाशी करता वेखे मार झात, जुग जुग वेस वटाईआ। जन भगतां देवे साची दात, एका नाम झोली पाईआ। बैठा रहे इक्क इकांत, घट घट आपे रिहा समाईआ। हरिजन मेटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। शब्द सुणाए साची गाथ, काया मन्दिर आपणा राग अल्हाईआ। सतिगुर पूरा देवे सगला साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चमारा दए गवाहीआ। गुर गोबिन्द उतारे पार घाट, मँझधार ना कोई रुढ़्हाईआ। नानक निरगुण देवे साथ, जो जन रसना रहे ध्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल पुरख समराथ, समरथ

हथ्थ वड्याईआ। कर दरस सगल विसूरे गए लथ्थ, राए धर्म ना दए सजाईआ। जो जन सरन सरनाई गए ढठ्ठ, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोत जगाए काया मट, दिवस रैण डगमगाईआ। अनहद ताल नगारे लाए सट्ट, शब्द अनादी आप सुणाईआ। अमृत आत्म देवे झट्ट, तृष्ना अग्ग बुझाईआ। दरस दिखाए नठ्ठ नठ्ठ, गुरमुखां सेव कमाईआ। वसणहारा घट घट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, चरन कँवल जोड़ नाता, दरस दखाए इक्क इकांता, इक्क इकल्ला एकँकार जन भगतां करे सद प्यार, आवे जावे विच संसार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। गुरमुख सज्जण रक्खे आस, दिवस रैण राह तकाईआ। सतिगुर पूरा आप बुझाए लग्गी प्यास, दे दरस तृप्त कराईआ। हिरदे अन्दर रक्खे वास, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। सखा सुहेला वसे पास, दिवस रैण ना कोई जणाईआ। लहिणा देणा चुक्के दस दस मास, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। जुगा जुगन्ता जन भगतां पूरी करे आस, मनमुखां दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बाहों ल्ए फड़, आपणे बेड़े आप चढ़ाईआ।

हरी हरि हरि निरँकार, हरि हरी हरि रूप समाईआ। शब्दी शब्द शब्द भण्डार, शब्दी शब्द समाईआ। गुरू गुर गुर अवतार, गुरू गुर रूप अख्वाईआ। नाम नाम नाम जैकार, नाम नाम आप बुलाईआ। सच वस्त वस्त अपार, सच सच्ची आप उपजाईआ। आदि पुरख एकँकार, एका एक एक अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर भेव न्यार, भगवान भेव कोई ना पाईआ। आदि जुगादी बन्न्हे धार, सति सतिवादी वड वड्याईआ। बोध अगाधी पावे सार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। धुन अनादी अगम्म अपार, अलक्ख अलक्खणा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि अन्त हरि भगवान, भगवन आपणी खेल खिलांयदा। राम नाम नाम निशान, दो जहान आप झुलांयदा। शब्द सरूपी धुर फ़रमान, सच सुनेहड़ा आप सुणांयदा। दो जहानां पावे आण, लोआं पुरीआं बंध बंधांयदा। लक्ख चुरासी हो प्रधान, आपणा डंक वजांयदा। साधां सन्तां ब्रह्म ज्ञान, आपणा इष्ट वखांयदा। खोल्हे दृष्ट वड मेहरवान, आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। शब्द ज्ञान सर्ब गुणवन्ता, नाम भण्डारी आप अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जागरत जोत जोत जगांयदा। मेल मिलावा साचे सन्ता, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। पंज तत्त बणाए आपे बणता, आपणा मन्दिर आप सुहांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक्क अल्हांयदा। सच संदेशा धुर फ़रमान, आदि जुगादि सुणाईआ । निरगुण जोत श्री भगवान, परम पुरख वड्याईआ। लोकमात वेखे मार ध्यान, आप आपणी दया कमाईआ। शब्द सरूपी इक्क बिबान, हरि हरि ल्ए उठाईआ। हरिजन साजण चतुर सुजान, चतुर्भुज मेल मिलाईआ। आदि अनादी इक्क मकान, एक एकँकारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ा वेस, पंज तत्त तन हंढांयदा। सति सरूपी सति संदेश, सति सति सति आप सुणांयदा। आपे धारे आपणा भेख, आप आपणा नाउँ वटांयदा। आप आपणी करे आदेश, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। जुग करता हरि करने योग, करनी किरत कमाईआ। हरिजन मेल मिलावा धुर संजोग, घर मेला सहिज सुभाईआ। कट्टणहारा हउमे रोग, बिरहों अग्ग बुझाईआ। देवणहारा साची मोख, राम नामा रंग रंगाईआ । लहिणा देणा चुकाए तीनां लोक, त्रिलोक ना कोई भुवाईआ। आप सुणाए सच सलोक, आपणा ढोला आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। आपे शब्द गुर ज्ञान, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। आपे निरगुण जोती नूर महान, आपे डगमगांयदा । आपे ब्रह्मे बख्शे आपणा दान, चारे वेदां आपे गांयदा। आपे वेद व्यासे करे परवान, पुराण अठारां आप सलांहयदा। आपे शास्त्र सिमरत कर वख्यान, आपे राग अल्हांयदा। आपे गीता मेला विच जहान, आप आपणे मुख सलांहयदा। आपे कलमा बण ईमान, नबी रसूल आप अख्वांयदा । आपे अञ्जील आप कुरान, आपणी आईत आप अल्हांयदा। आपे निरगुण हो प्रधान, नानक नाम रखांयदा। आपे शब्द सरूपी सच बिबान, लोकमात उडांयदा। आपे सतिनाम साचा दान, लक्ख चुरासी झोली पांयदा। आपे अंगद कर पछाण, आपणे अंग लगांयदा। आपे अमर हो प्रधान, अमरापद वखांयदा। आपे रामदास कर परवान, आपणी गोद बहांयदा। आपे अर्जन देवे इक्क ध्यान, एका शब्द अल्हांयदा। धुरदरगाही धुर फ़रमान, आपणा आप सुणांयदा। लोकमात खेल महान, साची सिख्या इक्क वखांयदा। सन्त भगवन्त मेला दो जहान, विछड़ कदे ना जांयदा। गुर सतिगुर वेखे इक्क दुकान, एका हट्ट खुल्हांयदा। गुरू ग्रन्थ गुर शुबद ज्ञान, गुरू रूप वखांयदा। पंचम गाइन इक्क ध्यान, एका राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणा नाउँ वटांयदा। गुर गुर गुरदेव गुरू गुर इष्ट, गुर देव आप समाईआ। आपे रामा आप वशिष्ट, आप आपणी कल वरताईआ। आपे खोल्हे आपणी दृष्ट, आपे रंग रंगाईआ। आपे वसे सर्ब सृष्ट, आदि जुगादि वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। शब्द

मन्त्र गुरदेव नमो नमो, निमस्कारया। वेख वखाणे तमो तमो, तामस तृष्ना वेख विचारया। भेव खुल्हाए रजो रजो, राजस खेले खेले विच संसारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सति वरते आप वरतारया। नाम निधान सर्ब गुण अन्तर, गुणवन्ता आप चलाईआ। गुर का शब्द सच्चा जग मन्त्र, साची करे पढ़ाईआ। पंज तत्त बुझाए लग्गी बसन्तर, माया ममता मोह चुकाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, भेव रहे ना राईआ। खेले खेल जुगा जुगन्तर, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। आपे शब्द गुरू गुर ग्रन्थ, गुर बंधन आपे पांयदा। आपे जाणे आपणा मार्ग पन्थ, आपे राह वखांयदा। आप वजाए आपणे नाम आपे संख, संख असंखा आप उठांयदा। आपे साध आपे सन्त, सादिक सिद्ध आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणी बणत, आप आपणी रचन रचांयदा। आपे गिणे आपणी गणत, लेखा लेख ना कोई गिणांयदा। खाणी बाणी कहे बेअन्त, भेव कोई ना पांयदा। पुरख अबिनाशी साचा कन्त, घर साचा आप सुहांयदा। आपे आदि आपे अन्त, आपे मध समांयदा। निरगुण जोत श्री भगवन्त, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। शब्द तराना जोत उजाला, राग नूर दरसाईआ। खेले खेल खेल निराला, गुर गोपाला वड वड्याईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, दीन दयाला भेव ना राईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां दस्से राह सुखाला, आपणी दया आप कमाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाला, लक्ख चुरासी तोड़ तुड़ाईआ। गल विच पाए साची माला, सो पुरख निरँजण आप वटाईआ। हरिजन बहाए धर्म सच्ची धर्मसाला, गुरदुआरा इक्क वखाईआ। ना कोई शाह ना कोई कंगाला, नाम धन्न झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। घर मन्दिर सोहे गुरूदुआर, गुरू ग्रन्थ गुर अख्वाईआ। अन्दर मन्दिर खेल अपार, दिवस रैण राग अल्हाईआ। साचा संख वज्जे सच्ची धुन नादि, अनहद आपे रिहा वजाईआ। आसा मनसा पूर करतार, सञ्झ सवेर ना कोई रखाईआ। अट्ठे पहर एका धार, एका प्रभात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर आप सुहाईआ। हरि मन्दिर हरि गुर का घर, गुर शब्दी राग सुणांयदा। शब्द गुर फड़े लड़, अन्दर वड़ दिस किसे ना आंयदा। हरिजन घाड़ण आपे घड़, आपे वेखे अग्गे खड़, दरस दिखाए चोटी चढ़, दर दुआरा आप खुल्हांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़, हरिजन लगाए मात जड़्ह, लोक परलोक ना कोई उखड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा रंग रंगांयदा। निरगुण हरि गुर सन्त कन्त भगवन्त, निरगुण जीव जन्त अख्वाईआ। निरगुण दाता गुणी गनीम गुणवन्त, राम

रहीम निरगुण रूप वटाईआ। निरगुण निरवैर आदि अन्त, निरगुण भउ भय ना कोई जणाईआ। निरगुण खेले खेल जुगा जुगन्त, निरगुण नित नवित्त वेस वटाईआ। निरगुण गुरसिक्खां बणाए साची बणत, नानक अंगद अमरदास गुर अर्जन गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग विछड़े जुग मेले, बण शब्द विचोला घर घर फेरा पाईआ।