पुस्तकालयभाग ८

हज़ारा सिँघ दे घर पिण्ड काउँके ज़िला अमृतसर

हरि सतिगुर शब्द बिबान, गुरमति सुर आप सुहांयदा। जुग जुग वेखे मार ध्यान, लोकमात राह तकांयदा। लक्ख चुरासी पुण छाण, हरिजन साचे आप उठांयदा। देवे मन्त्र नाम निधान, आपणा हुक्म सुणांयदा। साची सिख्या सिख परवान, सच साचा मार्ग लांयदा। पंच विकारा मेट निशान, पंचम शब्द मिलांयदा। मेल मिलावा दो जहान, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा वेख वखांयदा। सतिगुर सज्जण मीतड़ा, मेहरवान मेहरवान। हरिभगत जणाए आपणी रीतड़ा, दयावान दयावान। सुणाए सुहागी गीतड़ा, धुर फ़रमानी धुर फ़रमान। मन मनुआ आपे चीतड़ा, डोरी बन्न्हे बन्न्ह बंधाण। आप आपणे जिहा कीतड़ा, भगत भगवान रूप पछाण। करे कराए ठंडा सीतड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए निगहबान। सतिगुर पूरा साचा रस, नाम अमृत आप चखांयदा। भगत भगती मार्ग दस्स, भव सागर आप तरांयदा। पकड़ उठाए नस्स नस्स, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। साचे मन्दिर बहि बहि हस्स, हंसमुख सलांहयदा। बिरहों तीर निराला मारे कस, अणयाला नाउँ धरांयदा। हिरदे अन्दर जाए वस, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्धन सरधन सरधन निर्धन एका रंग रंगांयदा। निर्धन सरधन एका दात, चरन दुआर रखाईआ। नाम निधाना वड करामात, गुरमुखां झोली पाईआ। साचा शब्द साची गाथ, हरि साचा आप सुणाईआ। सतिगुर पूरा एका राथ, लोकमात आप चलाईआ। जन भगतां देवे सगला साथ, फड़ बाहों आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले मेल मिलाईआ। मेल मिलावा पुरख बिधाता, परम पुरख मिलांयदा। देवे नाम साची दाता, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ांयदा। मिटे रैण अन्धेरी राता, जोत प्रकाश करांयदा। काया मन्दिर खोल्हे साचा हाटा, बन्द किवाड़ी ताक खुल्हांयदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जो जन गुर सतिगुर दर्शन पांयदा। अग्गे नेड़े रक्खे वाटा, पिछला पन्ध मुकांयदा। सच सिँघासण वेखे खाटा, आत्म सेजा डेरा लांयदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सज्जण जीवण मुक्त करांयदा । जीआं दाता जीवण दान, जीआं जी जणाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन भगवत भगती रूप वटाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्म निशान, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण आप झुलाईआ। राम नाम नाम धुर फ़रमान, काया नगर ग्राम आप सुणाईआ। पतित पावण कर ध्यान, बल बावन भेख वटाईआ। हरिजन साचे विटहों कुरबान, काया कुरा वेख वखाईआ। अनन्द परमानंद घर साची खाण, नाम सुगंध बन्द बन्द आप महिकाईआ। रवि ससि सूरज चन्द होण हैरान, जोत निरँजण डगमगाईआ। कोटन कोटि तेज़ बख्शे भान, आत्म अन्तर इक्क दृढ़ाईआ। मेल मिलावा हरि साचे राम, सीता सुरती ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द मेला साचे काहन, घर बंसरी नाम वजाईआ। छहिबर लाए दो जहान, अमृत मेघ आप बरसाईआ। साचा सईआ वड मेहरवान, आपणी नईआ ल्ए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप जणाईआ । साची नईआ सच किनारा, हरि साची धार वहांयदा। डूँघे सागर पावे सारा, कलिजुग वेख वखांयदा। एका चप्पू नाम सहारा, साढे तिन्न हथ्थ आपे लांयदा। घाड़ण घड़े घड़णहारा, दिस किसे ना आंयदा। आपे चढ़े उच्च मुनारा, घर आपणे सोभा पांयदा। समरथ पुरख हरि खेल अपारा, भेव कोई ना आंयदा। त्रैगुण वस्सया आपे बाहरा, त्तत्व तत्त ना कोई जणांयदा। रंग रलीआं माणे विच संसारा, घर सन्तां डेरा लांयदा। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण रूप वटांयदा। आपे चुक्के आपणा भारा, सीस जगदीश आप उठांयदा। गुरमुखां करे सच शृंगारा, सच साची सेज विछांयदा। शब्द सरूपी दए हुलारा, अवण गवण पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण सच सलांहयदा। सच सलाही सतिगुर रूप, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। सर्ब जीआं दा इक्क महबूब, एका दाता बेपरवाहीआ। ना कोई रंग ना कोई रूप, रूप अनूप आप दरसाईआ। शाह सुल्तान वड वड भूप, वड राजन राज आप अख्वाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। जन भगतां उप्पर जाए तुठ, आप आपणा मेल मिलाईआ। अमृत जाम प्याए साचा घुट्ट, साचा साकी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। वड वड्याई बेपरवाह, भेव कोई ना पांयदा। गुरमुखां बणे मात मलाह, फड़ बेड़ा पार करांयदा। सति सरूपी देवे नाम सलाह, साचा वणज इक्क वखांयदा। आपणा ढोला देवे गा, आपणा शब्द आप उपजांयदा। गुरसिख मेले थाउँ थाँ, निथाव्याँ थान वखांयदा। नगर खेड़ा सच ग्रां, गुरमुख काया गढ़्ह सुहांयदा। इक्क अतीता ठंडा सीता पतित पुनीता पकड़े बांह, गुरमीत आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे हस्त आपे कीटा, आपे वसे धाम अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। ना दिसे हरि दिसणहारा, कलिजुग रैण

अन्धेरी छाईआ। चारों कुन्ट धूंआँधारा, चार वरन पई लड़ाईआ। साचा धर्म ना किसे विचारा, धरत धवल रही कुरलाईआ। गुर का शब्द ना बोले कोई जैकारा, गुर शब्द ना कोई समाईआ। जीव जन्त गढ़्ह हँकारा, हउमे रंग वधाईआ। बिन हरिनामे विसरया करतारा, करता पुरख ना नज़री आईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, बोध अगाध शब्द जणाईआ। सो पुरख निरँजण बोल जैकारा, हँ ब्रह्म ल्ए समझाईआ। आलम इल्म उल्मा ना किसे विचारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तालिब तल्ब ना कोई रखाईआ।

६ भाद्रों २०१६ बिक्रमी हरबंस सिँघ बलवन्त सिँघ दे घर
पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण हरि करतार, हरि आपणी कल वरताईआ। निरगुण खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, पुरख अकाल आप कराईआ। सचखण्ड वसे सच दुआर, आदि निरँजण बेपरवाहीआ। थिर घर खोल्ह बन्द किवाड़, आपणा महल्ल अटल आप सुहाईआ। साचा नाम कर त्यार, नाम सति नाउँ रखाईआ। नाम सति तिक्खी धार, आपे आप उपाईआ। साचा खण्डा हरि निरँकार, आपणा आप उठाईआ। आपणे अन्दरों आए बाहर, आप अपणी कल धराईआ। सुन अगम्मी कर विचार, सुन्न समाध वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। रवि ससि दए हुलार, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मारे नाअर, इक्क जैकार बुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव अपार, भेव कोई ना पाईआ। जुगा जुगन्त ल्ए अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, जीआं जन्तां वेख वखाईआ। साधां सन्तां नाम अधार, भगत भगती मार्ग लाईआ। आपणे रंग रंगे करतार, रंग साचा आप चढ़ाईआ। नौ खण्ड पावणहारा सार, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। जेरज अंड सुणे पुकार, उत्भुज सेत्ज भुल्ल ना जाईआ। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर डेरा लाईआ। समुंद सागर बन्न्हे धार, सर सरोवर वेख वखाईआ। जल थल महीअल कर विचार, आप आपणी रचन रचाईआ। पृथ्मी आकाश खेल अपार, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। दिवस रैण खेल अपार, घड़ी पल वंड वंडाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। अकल कला कल आपे धार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। आपे साध सन्त गुर पीर बण अवतार, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपे

हरि का नाम करे कराए वणज वपार, साची वस्त आप उपाईआ। आपे चौदां लोकां खोल्ह किवाड़, चौदां हट्टां वेख वखाईआ। आपे पंज तत्त कर आकार, आपे त्रैगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आपणी रचन रचाईआ। सति पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, एका रंग समांयदा। सचखण्ड वसे सच महल्ला, आप आपणा दर वखांयदा। थिर घर वासी उच्च अटला, पुरख अबिनाशी आप हो जांयदा। आपणी जोती आपे बला, आपणा दीपक आप जगांयदा। आपणा शब्द संदेशा आपे घल्ला, सच सुनेहड़ा आप सुणांयदा। आपणा फड़ाए आपे पल्ला, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। आदि जुगादी अछल अछल्ला, वेद पुराणां भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित वेस वटांयदा । शब्द खण्डा तेज़ कटार, निरगुण आपणी आप उपाईआ। आपे रक्खे सचखण्ड दुआर, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। जुगा जुगन्तर कर त्यार, तिक्खी धार बंधाईआ। दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं खोज खुजाईआ। लोकमात हरि हो उज्यार, आप आपणा डंक वजाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। सन्त सहेले लाए पार, गुर चेले मेल मिलाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी वेख विचार, घट घट फोले फोल फुलाईआ। लहिणा देणा कर्म वीचार, धर्मी धर्म करे वड्याईआ। जूठ झूठ करे खुआर, सच सुच्च साचा मार्ग आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप कराईआ। सति पुरख निरँजण पुरख बिधाता, एका मार्ग लांयदा। सचखण्ड वसे इक्क इकांता, एका दर खुल्हांयदा। खेले खेल बहु बिध भांता, वेस अनेक रूप वटांयदा। ज़ात में जोत जोत में जाता, भेव कोए ना पांयदा। जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही नाउँ धरांयदा। शब्द अगम्मी साची गाथा, आपणा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। आपे खोल्हे साचा हाटा, आपे वणज वखांयदा। आपे तीर्थ आपे ताटा, आपे अमृत जल भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। सति पुरख निरँजण सति सति सतिवाद, सारिंग धर अख्वांयदा। पारब्रह्म बीठलो माधव माध, रूप रंग ना कोई जणांयदा। सचखण्ड दुआरा आपे लाध, आपे आसण लांयदा। शब्द अनादी बोध अगाध, पुरख अकाला आपे गांयदा। आप वजाए आपणा नाद, ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणांयदा। आपे मारे आपणी वाज, आपणा नाम आप धरांयदा। आपे रक्खे आपणी लाज, लजपत आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे रचे आपणा काज, करनी करता आप करांयदा। आपे जाणे आपणा राज, शाह सुल्तान आप हो जांयदा। आपणा साजण आपे साज, आपे वेख वखांयदा। आपे दाता ग़रीब निवाज़, परवरदिगार आप अख्वांयदा। आपे रक्खे लक्ख चुरासी सांझ, आपे घट घट आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। सति पुरख निरँजण सति सरूप, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। वसणहारा दहि दिशा चारे कूट, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। सचखण्ड हुलारा रिहा झूट, सच सिँघासण आसण लाईआ। शब्द अगम्मी आपे बोले निरगुण निरगुण विच्चों फूट, त्तत्व तत्त ना कोई वखाईआ। आपे धारे भेस कोटन कोट, कोटी कोटि रूप वटाईआ। आपे चढ़या आपणी चोट, आपणा दर आप सुहाईआ। आपे रक्खे आपणी ओट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे निरगुण बणे जोत, आपे सरगुण पंज तत्त कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर बणत बणाईआ। सति पुरख निरँजण बणत बणाए, आप आपणी कल धारीआ। सचखण्ड साचा धाम सुहाए, निरगुण बैठा निरँकारीआ। थिर घर आसण इक्क विछाए, भेव ना जाणे जीव संसारीआ। शब्द अगम्मी आप चलाए, आपे बन्न्हे आपणी धारीआ। तेज़ धार नाम रखाए, प्रगट होए वड संसारीआ। ब्रह्मण्डी खण्डी वेख वखाए, आप आपणी कर विचारीआ। जेरज अंडी वंड वंडाए, खेले खेल अगम्म अपारीआ । जुगा जुगन्तर भेख पखण्डी मेट मिटाए, हरिजन साचे पार उतारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए शब्द पैज संवारीआ। शब्द निवासी पुरख अबिनाशी, घट घट अन्दर जाणया। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे रासी, निरगुण जोत नूर महानया। पृथ्मी आकाशी खेल तमाशी, खेले खेल वाली दो जहानया। जन भगतां पूरी करे आसी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लोकमात हो प्रधानया। लोकमात हरि हो प्रधान, आपणा खेल खिलांयदा। पुरख अगम्मा श्री भगवान, आप आपणी कल वरतांयदा। शब्द सरूपी सच निशान, आपणा आप झुलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवे आप फ़रमान, करोड़ तेतीसा भुल्ल ना जांयदा। लोकमात कर ध्यान, साधां सन्तां आप उठांयदा। आत्म अन्तर देवे इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म समझांयदा। शब्द अनादी धुर फ़रमान, अन्दर मन्दिर आप अल्हांयदा। दाता दानी हरि मेहरवान, चतुर सुघड़ स्याण बाल अञ्याण आप उठांयदा। एका राग सुणाए कान, दूजी धार ना कोई जणांयदा। भगतन भगती देवे दान, हरि सज्जण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, चारों कुन्ट आप फिराईआ। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले मेले नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमाईआ। वसणहारा घट घट, जागरत जोत करे रुशनाईआ। खेले खेल बाज़ीगर नट, नट नटूआ स्वांग वरताईआ। पावे सार तीर्थ अठसठ, तट किनारा वेख वखाईआ। जोती नूर लट लट, आदि जुगादी डगमगाईआ। गुरमुखां दुरमति मैल देवे कट्ट, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, हउमे हँगता रोग मिटाईआ। अनहद मारे साची सट्ट, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। दस्म

दुआरी हो प्रगट, आप आपणा रूप दरसाईआ। अमृत आत्म देवे झट्ट, निझर धारा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई पुरख सुल्तान, हरि सतिगुर वड मेहरवाना। खेले खेल श्री भगवान, आदि निरँजण जोत महाना। पारब्रह्म ब्रह्म मेहरवान, देवणहारा साचा दाना। हरिजन हरि हरि आत्म ज्ञान, देवे माण चरन ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाणा। खेलणहारा खेल खिलारी, जुगा जुगन्तर आप खलाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यारी, जुग जुग वेस वटाईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआरी, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। शब्द ख़ज़ाना वड भण्डारी, अतोट अतुट चलाईआ। आपे बण हरि संसारी, आपणे रंग रंगाईआ। आपे वणज करे वपारी, आपे वस्त वखाईआ। आपे गुर पीर अवतारी, साध सन्त आप हो जाईआ। आपे राज राजान शाह सिक्दारी, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे दर दर बणे भिखारी, आपे घर घर अलक्ख जगाईआ। आपे किल्ला कोट रिहा उसारी, आपे रिहा ढाईआ। आपे लक्ख चुरासी कर प्यारी, आपे मेट मिटाईआ। आपे उत्पत करे आदि जुगादी आपणी वारी, आपे आपणे विच समाईआ। आपे विष्नूं वंसी हो उज्यारी, आपे आपणा वेस वटाईआ। आपे ब्रह्मा कँवल खिले गुलज़ारी, आपे पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटाईआ। आपे शंकर खेल न्यारी, बाशक तशका गल सुहाईआ। आपे त्रैगुण तत्त विचारी, त्रै त्रै वेख वखाईआ। आपे पंज तत्त बण भण्डारी, आप आपणा आप विकाईआ। आपे सतिगुर गुर गुर खेल करे संसारी, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। सति पुरख निरँजण हरि हरि नाउँ, जुगा जुगन्तर आप धरांयदा। आपे वेखे थाँईं थाउँ, दर दर आपणा वेस वटांयदा। आपे नगर आप ग्राउँ, आपणा खेड़ा आप वसांयदा। आपे पिता आपे माउँ, पूत सपूता आपे जांयदा। आपे पकड़णहारा बाहों, आपे आपणा मार्ग लांयदा। आपे देवणहारा ठंडी छाउँ, सिर समरथ आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, आपे साची चोग चुगांयदा। आपे जुग जुग करे सच न्याउँ, शब्द विचोला नाल रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ रखांयदा। शब्द विचोला हरि निरँकार, आपणा आप बणांयदा। सचखण्ड वेखे सच दुआर, लोकमात फेरा पांयदा। लोकमात लक्ख चुरासी बण बण यार, साचा हुक्म सुणांयदा। सचखण्ड वेखे मीत मुरार, निरगुण बैठा आसण लांयदा । लोकमात हो ख़बरदार, आपणा डंक वजांयदा। सचखण्ड निउँ निउँ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। सचखण्ड वड बलकार, राज राजाना आप उठांयदा। लोकमात मारे मार, बचया कोई रहिण ना पांयदा। करनी करता करे कार, कादर करीम आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, शब्द वचोला मात कर, जुग जुग लेखा लेख चुकांयदा। शब्द विचोला मारे फेरे, दो जहानी बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी लेवे घेरे, आप आपणी कल वरताईआ। सचखण्ड निवासी देवे गेड़े, आपणी वारी आप भुआईआ। जगत विचोला वसे खुल्ल्हे वेहड़े, कोटन कोटि ब्रह्मण्डां डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आप आपणा हुक्म चलाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमान, हरि शब्दी शब्द अल्हांयदा। लोकमात मार ध्यान, सच सन्तां आप सुणांयदा। भगतां देवे इक्क ज्ञान, एका रूप दरसांयदा। गुरमुख बणाए चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़ गले लगांयदा। गुरमुखां देवे नाम निधान, हउमे रोग मिटांयदा। मनमुख ना सके कोई पछाण, गूढ़ी नींद सवांयदा। शब्द विचोला गुण निधान, आपणा कर्म कमांयदा। डंका मारे विच जहान, सृष्ट सबाई आप उठांयदा। माया राणी हो प्रधान, आपणा रंग रंगांयदा। नाल रलाए पंज शैतान, पंचां जोड़ जुड़ांयदा। मन मति रलाई बेईमान, सच ईमान ना कोई धरांयदा। हरि का नाम ना सुणया कान, काया गढ़्ह ना कोई वखांयदा। शब्द विचोला मारे उठ ध्यान, आप आपणी अक्ख खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा खेल खिलांयदा। लोकमात वेख विचार, शब्दी शब्द करे सलाहीआ। मन मति होई नार विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर प्यार, आपणी सेज रही हंढाईआ। हउमे हँगता आसा तृष्ना झूठी जूठी धार, शौह दरया रही वहाईआ। माया ममता डूंघी गार, अन्ध अन्धेरा अन्ध रिहा छाईआ। वरन बरन ना कोई प्यार, नाता तुट्टा भैणां भाईआ। राज राजान शाह सुल्तान रहे झक्ख मार, ग़रीब निमाणे कोई ना गले लगाईआ। धरत धवल करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। साधां सन्तां हाहाकार, अन्तर आत्म रही कुरलाईआ। भगत ना सुणे कोई पुकार, भरमे भुल्ली झूठी शाहीआ। चारों कुन्ट गढ़्ह हँकार, कलिजुग किला रिहा बणाईआ। उत्ते चढ़या मन सिक्दार, सीस आपणा ताज टिकाईआ। हउमे रलया नाल सरदार, देवे सिफ्त सलाहीआ। काम क्रोध मोह हंमार, लोभी बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुहंदड़ा वेखे घर, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। शब्द सरूपी घर घर वड़या, भुल्ल रहे ना राया। कलिजुग आपे घाड़ण घड़या, आपे रचन रचाया। कलिजुग विद्या आपे पढ़या, चौदां विद्या माण मुकाया। साधां सन्तां पांधे पंडतां दर दुआरे खड़या, मुलां शेख़ मुसायक पीर रिहा भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा शब्द विचोला, लोकमात धराया। शब्द विचोला फेरा पा, लोकमात वेख वखाईआ। आपणा पन्ध रिहा मुका, सचखण्ड साचा राह तकाईआ। सम्मत सोलां गया आ, आपणा लेखा ल्ए लिखाईआ। पुरख अबिनाशी दए सुणा, जो पढ़या पढ़ जणाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा जो ल्या बणा, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाईआ।

तेरा नां गए भुला, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुर गोबिन्द गया लिखा, रैण अन्धेरी छाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई भैण ना भ्रा, ना कोई नारी कन्त भतार, ना कोई नगर ना कोई ग्रां, ना कोई तीर्थ तट्टां देवे छाँ, चारों कुन्ट काम क्रोध लोभ मोह हँकार साध सन्त ना पकड़े बांह, राज राजान ना करे सच न्याँ, ग़रीब निमाणे मारन धाह, दु:ख भुक्ख रही सताईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, वेखणहारा थाउँ थाँ, जुग जुग करे सच न्याँ, घर साचे बैठा आसण लाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, शब्दी सुत्त बुलाया। घनक पुर वासी शाहो शाबासी, सच संदेशा हाल सुणाया। पंडत कांशी मदिरा मासी, दर मन्दिर ना कोई सुहाया। सन्यासी वैरागी ना रही उदासी, धीरज जत ना कोई धराया। माया ममता पाई फाँसी, साध सन्त होए हल्काया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा भाणा तेरे दर ना भाया। पुरख अबिनाशी ल्ए अंगड़ाई, आपणी करवट आप बदलाईआ। सचखण्ड दुआरा सोहे चाँईं चाँईं, निरगुण खेले खेल बेपरवाहीआ। नाम कटार तिक्खी धार रिहा उठाई, दो जहानां आप चमकाईआ। सो पुरख निरँजण खेल रचाई, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। सोहँ चिल्ला तीर कमान चलाई, जगत निशाना इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खण्डा कर त्यार, पुरख अबिनाशी मारे मार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तिक्खी धार रखांयदा। सोहँ शब्द बोल जैकार, लोकमात उठ धांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहांयदा। शंकर गल विच लाहे हार, हथ्थ त्रिशूल उठांयदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द ढहि ढहि पए दुआरा, फड़ बाहों ना कोई उठांयदा। रवि ससि करन निमस्कारा, आप आपणा भेट चढ़ांयदा। पुरख अबिनाशी शाह अस्वारा, साचे अस्व आसण लांयदा। सोलां कलीआं कर शृंगारा, सोलां इच्छया पूर करांयदा। खड़ग खण्डा हरि तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकांयदा। नीली धारों पार किनारा, लोकमाती राह तकांयदा। प्रगट हो विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। सोहँ डंका अपर अपारा, आपणा नाम वजांयदा। शाह सुल्तानां करे ख़बरदारा, वेला अन्तिम आंयदा। संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी नैण खुल्हांयदा। ईसा मूसा खोल्ह किवाड़ा, आपणा राह वखांयदा। अञ्जील कुराना दए हुलारा, कलमा नबी आप पढ़ांयदा। आपे पावणहारा सारा, शरअ शरीअत आप रचांयदा। आपे चौदां तबकां दए हुलारा, नौ पंज वेख वखांयदा। आपे चौदां सदीआं करे पार किनारा, चौधवीं चन्द आप चढ़ांयदा। आपे अल्ला हू हू लाए नाअरा, बिस्मिल रूप आप हो आंयदा। आपे ऐनलहक्क करे प्यारा, हक्क हकीकत आपे वेख वखांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, सांझा यार आप हो जांयदा। मुकामे हक्क हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। आपे जाणे आपणा पार किनारा, आपणा हुक्म आप चलांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, भेव कोई ना पांयदा। वेद

पुराण पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, नेत्र लोचण नैण दरस कोई ना पांयदा। वेद व्यासा बण लिखारा, साचा राह वखांयदा। नानक गोबिन्द रहे पुकारा, एका नैण उठांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे विच संसार, निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना कोई बणांयदा। त्रैगुण रूप वस्सया बाहरा, पंज तत्त ना कोई वखांयदा। निरगुण नूर नूर उज्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। नाम खण्डा तेज कटारा, हरि आपणे हथ्थ उठांयदा। दिस ना आए विच संसारा, निहकर्मी कर्म कमांयदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। चरन प्रीती चरन दुआरा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। समरथ पुरख घड़न भन्नणहारा, आपे घड़े आपे भन्न वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द कटार रक्खी तिक्खी, पावे सार मुनी रिखी, परखी जाए साची सिक्खी, वालों निक्की खंडिउँ तिक्खी, नेत्र नैण दिस ना आईआ। सूरबीर सुल्तान, जोद्धा बलि बली बलकारया। पारब्रह्म श्री भगवान, आदि निरँजण खेल अपारया। आदि जुगादी नौजवान, जागरत जोत इक्क जगा रिहा। कलिजुग वेखे जीव शैतान, घट घट अन्दर रूप वटा ल्या। गुरमुख मेले करे दर परवान, दर दरवाज़ा आप खुल्हा ल्या। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, आप आपणी दया कमा रिहा। चरन धूढ़ बख्शे सच अशनान, दुरमति मैल गंवा रिहा। मनमुक्ख वेखे जीव शैतान, धरत मात गोद बहा रिहा। जूठी झूठी जगत दुकान, कलिजुग अन्तिम आप लुटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द पीर आप बणा रिहा। शब्द हरि शब्द दर, शब्दी शब्द वड्डी वड्याईआ। शब्दी धरनी धरत धवल धर, हरि शब्द करे कुड़माईआ। शब्द चुकाए जगत डर, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। शब्द शब्दी रिहा लड़, नौ खण्ड फेरा पाईआ। शब्दी शब्द फड़ाए लड़, एका पल्लू नाम रखाईआ। शब्दी शब्द मन्दिर जाए वड़, काया मन्दिर सोभा पाईआ। शब्द शब्दी गुरमुख अक्खर जाए पढ़, ना दूसर कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि सज्जण ल्ए तराईआ। तारनहारा हरि निरँकार, हरिजन साचे आप तरांयदा। चरन प्रीती बख्श प्यार, साची रीत इक्क वखांयदा। नाम निधाना भर भण्डार, आत्म झोली आप भरांयदा। कलिजुग खाली करे दुआर, झूठा ठूठा भन्न वखांयदा। सच वस्त ना किसे दुआर, ना कोई भिच्छया इच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण मीत मुरार, कर कर किरपा लाए पार, बेड़ा बन्न्हे आपे लांयदा। गुरमुख बेड़ा पार किनारे, हरि साचा आप लगाईआ। मनमुख डुब्बे विच मँझधारे, डूँघी धार वहाईआ। कलिजुग कूड़ा कूके कूक पुकारे, दिवस रैण दए दुहाईआ। नाता तुट्टा संग मुहम्मद चार यारे, चार यारी रही मुख भवाईआ। प्रगट होया हरि निरँकारे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पंचां बन्न्हे सीस दस्तारे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार वरन

कराए इक्क वपारे, एका करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई सोहिण इक्क दुआरे, शूद्र ब्रह्मण क्षत्री वैश ना कोई अख्वाईआ। एका नाम भरे भण्डारे, अतोट अतुट रखाईआ। चार कुन्ट पुरख अकाल तेरे नाउँ जैकारे, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। आपे राम कृष्न अवतारे, आपे गीता ज्ञान दृढ़ाईआ। आपे ब्रह्मा वेद विचारे, शास्त्र सिमरत आप बणाईआ। आपे वेद व्यास बण लिखारे, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक लिखाईआ। आपे ईसा मूसा खेल न्यारे, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। आप मुहम्मद चार यारे, आपे सगला संग निभाईआ। आपे बन्न्हे साची धारे, तीस बतीसा आपे गाईआ। आपे निरगुण जोत नूर उज्यारे, आप पंज तत्त नाउँ रखाईआ। आपे सतिनाम बोल जैकारे, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाईआ। आपे गोबिन्द दस अवतारे, पूत सपूता नाउँ धराईआ। आपे अमृत ठंडी ठारे, आपे शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। आपे करे खेल न्यारे, खेलणहारा दिस ना आईआ। आपे सूलां सथ्थर आपणी सेज माणे, आपे शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। आपे जोत अकाल दीन दयाल खेले खेल विच संसारे, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। आपे आदि आपे अन्त, आपे मध समाईआ। आपे जोत नूर हो उज्यारे, गुर गुर आपे नाउँ धराईआ। आपे लेखा लिखे लिखारे, गुर गोबिन्द रिहा समझाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, निहकलंका जाम प्याईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारे, बैठे आसण लाईआ। मनमुख जीव ना कोई विचारे, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। सदी बीसवीं खेल अपारे, बीस बीसा आप कराईआ। सम्मत सोलां आपणा पर्दा पाड़े, आपणा नूर करे रुशनाईआ। सम्मत सतारां आए विच अखाड़े, जोद्धा सूरबीर आप हो जाईआ। नाल रलाए गुरमुख लाड़े, हथ्थीं गाना नाम बंधाईआ। दिवस सुहाए सतारां हाढ़े, हरि की पौड़ी आप चढ़ाईआ। जगे जोत बहत्तर नाड़े, सम्मत सोलां वड वड्याईआ। आपे जाणे आर पार किनारे, मँझधार आपे डेरा लाईआ। गुरमुखां हरि काज सुआरे, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। जो सरसे डुब्बे कलिजुग धारे, अन्तिम आप आपणा मेल मिलाईआ। माया ममता भुल्ले जीव गंवारे, हरि का रूप दिस ना आईआ। गुरमुख सुत्ते पैर पसारे, जिस मिल्या दाता बेपरवाहीआ। लोकमात खिड़ी गुलज़ारे, फल फुल्ल आप महिकाईआ। गुरसिख प्रीती बणया साचे हारे, तन सच शृंगार कराईआ। लक्ख चुरासी लुट्टी जाए दिन दिहाड़े, औंदा जांदा दिस ना आईआ। गुरमुखां करे जगत प्यारे, जागरत जोत नूर रुशनाईआ। दरस दखाए अगम्म अपारे, अलक्ख अगोचर वड वड्याईआ। जुगां जुगां दे काज संवारे, जो जन रसना रहे ध्याईआ। काल महांकाल ना आए दुआरे, प्रभ बख्शे सच सरनाईआ। गुरसिख बहाए सचखण्ड महल्ल उच्च चुबारे, अटल थान इक्क वखाईआ। दरगाह साची मेल कन्त भतारे, कन्त कन्तूहला मेल मिलाईआ। धन्न सोभागण गुरमुख साजण साची नारे, वर पाया बेपरवाहीआ। मनमुख जीव मानस जन्म गए हारे, लक्ख चुरासी आप

भुवाईआ। राए धर्म मारे मारे, आपणे कुण्डां आप फिराईआ। रो रो कढ्ढण हाढ़े, बिन सतिगुर पूरे ना कोई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां मेले साचे घर, आवण जावण चुक्के डर, आप लगाए आपणे लड़, साचे पौड़े जाए चढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, दरस दखाए अग्गे खड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल आप वरताईआ।

भगत जनां गुण हरि हरि गाए, हरि सन्त जनां सेव कमाईआ। गुरमुखां लेखा लेख लिखाए, गुरमुख वेख वखाईआ। धुर संदेशा आप सुणाए, सतिगुर साचा नाउँ धराईआ। नर नरेशा वेस वटाए, धरत धवल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन सज्जण ल्ए मिलाईआ। गुरमुख साचे आप उपाए, आपणी दया कमाईआ। गुरमुख रंगन रंग रंगाए, रंग कंचन इक्क चढ़ाईआ। सन्त साजण संग निभाए, सगला संग निभाईआ। भगतां भगती मार्ग पाए, आप आपणा राह दिसाईआ। जुगा जुगन्तर धार बंधाए, आप आपणा नाम दृढ़ाईआ। एका शक्ती जोत जगाए, सच व्यक्ती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। भगतन घर हरि वस्सया, सन्तां धुर संजोग। गुरमुखां राह साचा दस्सया, गुरमुखां कट्टे हउमे रोग। बिरहो वैरागी फिरे नस्सया, लभ्भदा फिरे चौदां लोक। औंदा जांदा किसे ना दिस्सया, आप सुणाए सच सलोक। लोकमात वंडावे आपणा हिस्सया, आपे देवे साची मोख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे ओत पोत। सिख वणजारा नाम धन, गुर सतिगुर आप बणाईआ। गुरमुखां राग सुणाए कन्न, आप आपणा ढोला गाईआ । सन्त चढ़ाए साचे चन्न, लोकमात करे रुशनाईआ। भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, नित नवित्त वज्जी वधाईआ। हरिजन साचा जननी जणे जन, जन जननी लेखे लाईआ। मेट मिटाए पंच विकारा तन, एका नाम रत्न झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। भगतन घर भगवान, जुग जुग वेस वटांयदा। सन्तां देवे आत्म ज्ञान, ब्रह्म ज्ञान आप समझांयदा। गुरमुख मेले वाली दो जहान, भगत विछोड़ा फंद कटांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन ध्यान, सच प्रीती इक्क सखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीआं दाता आपणी जुगत आप जणांयदा। गुरसिख सिक्खी सच विचार, साचा सच समझांयदा। गुरमुख साजण लाए पार, आपणा बेड़ा आप उठांयदा। सन्त सुहेले बोल जैकार, आपणा सोहला आप सुणांयदा। भगत मेला विच संसार, भगवन आपणा आप करांयदा। नेत्र दर्शन नैण उग्घाड़, लोचण आप खुल्हांयदा। धर्म वखाए इक्क अखाड़, सचखण्ड दुआरे

सोभा पांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़, एकओंकारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। भगतन मीता हरि भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सुत्त जगाए जुगा जुगन्त, जोती नूर कर रुशनाईआ। गुरमुख महिमा जगत अगणत, लेखा लेख ना कोई वखाईआ। गुरसिख रसना जिह्वा मणीआ मंत, एका ब्रह्म नाम दिसाईआ। दोहां विचोला बण भगवन्त, चारे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल बेपरवाहीआ। भगत भगवान एका ओट, एका आस रखांयदा। सन्तन कढ्ढे विच्चों खोट, कोटी कोटि फोल फुलांयदा। गुरमुख तन नगारे लाए चोट, अनहद साचा ताल वजांयदा। गुरसिक्खां कढ्ढे वासना खोट, सच सुगंधी नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरस दिखाए निर्मल जोत, बिजली रूप आप हो जांयदा। गुरमुख सज्जण सच है, साचे संग प्यार। गुरमुख रिहा नच्च है, घर होए मंगलाचार। सन्त हरि शब्द रिहा वाच है, धुर फ़रमाना पावे सार। भगत नाता तोड़े पंज तत्त माटी कच्च है, पाए पुरख पुरख करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। भगतन भगती रतया, नामा रंग चलूल। सन्तां अन्दर आपे वस्सया, पुरख अबिनाशी कन्त कन्तूहल। गुरमुखां पिच्छे फिरे नस्सया, आदि जुगादि ना जाए भूल। गुरसिख मार्ग आपणा दस्सया, आप चुकाए पिछला मूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल आप अस्थूल। गुरसिख सच्चा सच्चा राह, एका एक तकाईआ। गुरमुखां बणे आप मलाह, आपे बेड़ा रिहा चलाईआ। सन्तां देवे सच सलाह, पंचम पंचम इक्क बणाईआ। भगतन मेला बेपरवाह, भगत भगती लेखे लाईआ। वेखणहारा थाउँ थाँ, हरि वड वड्डा वड्याईआ। करे कराए सच न्याँ, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे भगतन संग, सन्तन दर वज्जे मृदंग, गुरमुख पार किनारा जाए लँघ, गुरसिख लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। गुरसिक्खां आपणे अंग आप लगा, आपे गोद सुहांयदा। गुरमुख साचे ल्ए जगा, आपणा मेल मिलांयदा। सन्तन नाम दए जपा, राम नाम रंग रंगांयदा। भगतन बणे पिता माँ, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। भगतन रंग हरि मौलया, परम पुरख करतार। जन सन्तां उलटा करे नाभ कँवल्या, अमृत भरे भण्डार। गुरमुखां माण दुवाए उप्पर धवल्या, धरन धरनी पैज संवार। गुरमुख मेला साँवल सँवलया, शाम सुन्दर मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। गुरसिख गुर गुर पाया, हरि गोबिन्द। गुरमुख नाम ध्याया, मिटी सगली चिन्द। घर सन्तन राग अल्हाया, वड दाता गुणी गहिंद। भगतन मेला सहिज सुभाया,

करे कराए सदा बख्शिंद। कलिजुग चौथे जुग आपणा खेल खिलाया, वड दाता गुणी गहिंद। चारे अक्खर आप पढ़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा अंक आपे लेखे लाया, आपणा अंक आप बणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। भगतन मेला सहिज सुभा, घर सज्जण वेख वखाईआ। दूजा अक्खर नाल रला, हरि सन्त करे कुड़माईआ। तीजा नाता दए जुड़ा, गुरमुख मेल सच सरनाईआ। चौथे पौड़े आप दए चढ़ा, गुरमुख विछड़ कदे ना जाईआ । चारे अक्खर वेख वखा, आप आपणा रंग रंगाईआ। कलिजुग ढेरी देवे ढाह, चौथा जुग रहिण ना पाईआ। चारे अक्खर देण सलाह, वाह वाह गुरू वड्डी वड्याईआ। गुरसिख गुरमुख ल्ए तरा, सन्त भगवन्त गोद उठाईआ। चौहां मेला दए मिला, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ धरा, सचखण्ड दुआरे सच दरबारा इक्क लगाईआ। नानक गोबिन्द बणे गवाह, नाल कबीरा भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दे विछड़े यार, आप आपणा कर प्यार, अन्तिम आपणे लेखे आपणे खाते आपे पाईआ। हरि सज्जण शाह वड्डा खाता, धुरदरगाह रखाया। आपे बणया गुरमुखां मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाया। दूसर कोलों ना ल्ए सलाह, ना कोई संग रलाया। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे फड़ फड़ बांह, आप आपणा बिरध रखाया। गुरसिख गुर कदी भुल्ले ना, गुर गोबिन्द रिहा गुरमुखां उत्तों भेट चढ़ाया। अन्तिम खेवट खेट बण दस्से राह, अगला पन्ध मुकाया। गुरसिक्खां दे गीत सुहागी आपे रिहा गा, आपे सगन मनाया। जोत निरँजण तक्के राह, आदि निरँजण ध्यान लगाया। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांह, भज्जा जावे वाहो दाहया। दरगाह साची साचा थाँ, गुरसिक्खां वंड वंडाया। कलिजुग जीव अञ्याणे हँस बणे काँ, कां कागां विच फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां उत्तों हो कुरबान, आप आपणा सीस जगदीश भेट चढ़ाया।