७ भाद्रों २०१६ बिकर्मी बलदेव सिँघ दे घर पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
गुरमुखां देवे अनमोल, वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख साचे कंडे देवे तोल, एका तोला हरि रघुराईआ। सन्तां वसे सदा कोल, घर घर विच मेल मिलाईआ। भगतां अन्दर आपे बोल, नाम जैकारा इक्क सुणाईआ। सच दरवाजा साचा खोल्ह, साचे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। भगती हरि हरि जाणया, एका एक एकँकार। हरि सन्त रूप पछाणया, निरगुण नूर जोत निराधार। गुरमुख साचे मिले माणया,
मेल मिलावा कन्त भतार। गुरमुख चले साचे भाणया, साचा हुक्म सच्ची सरकार। जगत विचोला श्री भगवानया, आदि जुगादी करे कार। नाम विचोला दो जहानया, आप बणाए सच्चा सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता करे विचार। गुरमुख चरन गुर जोड़या, कर किरपा देवे दात। गुरमुख चढ़े साचे घोड़या, मिटे रैण अन्धेरी रात। सति लगाए साचा पौड़या, उच्च महल्ल मार झात। जन भगतां आपे बौहड़या, लेखा लिखे बिन कलम दवात। लक्ख चुरासी वेखणहारा मिट्ठा कौड़या, जुगा जुगन्तर लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सर्ब कला समराथ। भगत वछल हरि हरि मीता, एका रंग समाया। सन्तन मेला धाम अनडीठा, अमृत जल प्याया। गुरसिख काया ठंडा सीता, सांतक सति आप वरताया। जुगा जुगन्तर आपणी रीता, हरि आपे मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। गुरमुख मीत साचा सज्जण, गुर सतिगुर आप तरांयदा। गुरमुखां कराए साचा मजन, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का आप लगांयदा। सन्त सुहेला सन्तन होए पर्दे कज्जण, नाम दोशाला उप्पर पांयदा। भगत भगवन्त एका धाम बहि बहि सजण, घर साचा इक्क सुहांयदा। आदि जुगादी आपे रक्खणहारा लज्जण, आप आपणी सेव कमांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग जीवण दाता आप अख्वांयदा। भगत वछल गिरवर गिरधारा, कँवल नैण अख्वाईआ। सन्तन करे सच प्यारा, साख्यात दरस वखाईआ। गुरमुखां देवे नाम भण्डारा, राम नाम आपणे हट्ट विकाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़ा, पंचम धाड़ा मेट मिटाईआ। साची सखीआं गावण मंगलचारा, घर साचे वज्जे वधाईआ। खेले खेल पुरख करतारा, एक एकँकारा आपणी कल वरताईआ। आदि निरँजण भेव न्यारा, आदि शक्ति वड्डी वड्याईआ। निरगुण नूर सिरजणहारा, पारब्रह्म अख्वाईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआरा, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। भगतन हरि रंग रतया, रंगे रंग अपार। सन्तन देवे साची सत्तया, सतिनाम अधार। गुरमुखां पंच विकारा करे हत्या, खड़ग खण्डा देवे मार। गुरमुख चरन बंधाए नतया, नाता तोड़ सर्ब संसार। आप सुणाए साची गाथिआ, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सर्ब कला आपे समरथया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। जन भगतां मार्ग साचा दस्सया, सोहँ शब्द नाम जैकार। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थया, भव सागर लाए पार। जो जन सरनाई आए ढट्ठया, राए धर्म ना करे खुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत भगवन्त सन्त कन्त गुरमुखां बणाए बणत, गुरमुख उपजाए विच जीव जन्त, जीआं दाता आप अख्वाईआ। जी दाता हरि भगवान, गुरमुख मेल मिलन्नया। गुरमुखां मात करे पछाण, देवे नाम
सच्चा धन धन्नया। सन्तन राग सुणाए कान, धुन अनादी इक्क वखन्नया। भगतन भगती कर परवान, आप चढ़ाए साचा चन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आपणा वेस नर नरेश दर दरवेश, खेले खेल दो जहानया। दो जहानां खेल अगम्म, भेव अभेद छुपाया। गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न्ह, साचे मार्ग आपे लाया। गुरमुखां लेखे लाए तन, पंज तत्त नाता तोड़ तुड़ाया। सन्तन कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न जणेंदी माया। जगत दुआरे जाए मन्न, आप आपणा बिरध रखाया। कलिजुग अन्तिम श्री भगवान, भारत खण्ड कराया। लक्ख चुरासी देवे डन्न, जो घड़या सो भन्न वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, माण ताण भगत भगवान सन्त निधान गुरमुख पछाण, गुरसिख वखाण कर्म धर्म जन्म मरन हरन फरन नेत्र फोर अन्ध घोर पंच चोर शब्द डोर चढ़ घोड़ दए होड़, लोआं पुरीआं दौड़, सचखण्ड लाया एका पौड़, गुरमुखां दए बिठाया। गुरसिख गुरमुख आ, हरि सतिगुर आप मिलांयदा। सन्त भगवन्त गलवकड़ी पा, आपणा आप बुझांयदा। नाम तक्कड़ी तोल तुला, सो पुरख निरँजण एकँकारा आपणी धार उठांयदा। आपणा वाक आपे दए सुणा, सोहँ बोला बोल बुलांयदा। सो पुरख निरँजण तोला आप अख्वा, हँ ब्रह्म मुल पुवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां पर्दा उहला दित्ता चुका, रूप अनमुल्ला आप दरसांयदा। गुरसिख गुरसिख आ सुत्त दुलारे, सतिगुर पूरा राह तकाईआ। सन्तन जाए बल बलिहारे, बलिहारी बलिहार आप हो जाईआ। भगतन मंगे मंग दुआरे, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी बण भिखारे, घर घर अलक्ख जगाईआ। गुरसिखां वसदे रहिण दुआरे, जगत निशान आप झुलाईआ। गुरमुख चढ़े उच्च मुनारे, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। सन्तन पाया पुरख करतारे, निहकलंका मिल्या साचा माहीआ। भगतन करया इक्क शृंगारे, नेत्र नैणां नाम कज्जल धार बंधाईआ। सीस गुंदाया पहली वारे, आपणी मेढी आप वखाईआ। चार जुग बणे कहारे, रहे भार उठाईआ। पुरख अबिनाशी वाजां मारे, घर बैठा बेपरवाहीआ। सन्त मेरे सुत्त दुलारे, जिउँ गोबिन्द मेला चाँईं चाँईंआ। कलिजुग अन्तिम खड़ा किनारे, प्रभ देवे धक्का लाईआ। गुरसिखां उत्तों आपणा आप पहला वारे, हरिसंगत फेर बणाईआ। लोकमात खिड़ी गुलज़ारे, जुग जुग रक्खे बूटे कलिजुग अन्तिम धरत धवल दए टिकाईआ। सतिगुर घर बसन्त खिड़ी सच्ची गुलज़ारे, हरिसंगत महक महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआं दान, गुरमुखां सगली चिन्त आप निवारे।
गुरमुखां कट्टे हउमे रोग, हरि सतिगुर दया कमाईआ। गुरमुखां देवे साचा जोग, एका रसना नाम जणाईआ। सन्तन देवे सति सन्तोख, सति सतिवादी वड्डी वड्याईआ। भगतन मीता दरस अमोघ, आप आपणा आप दरसाईआ। जुगा जुगन्तर सच सलोक, धुर मेला ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बेअन्त बेअन्त आप अख्वाईआ। भगतन मेला सच दुआर, हरि साचा आप करांयदा। सन्तन सोहे जगत दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हांयदा। गुरमुखां देवे दरस अपार, नेत्र नैणां दरस दखांयदा। गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा वेख वखांयदा। वेखणहार पुरख समरथ, गुण अवगुण ना कोई जणांयदा। गुरसिख साचे ल्ए रक्ख, रक्खणहारा दया कमांयदा। गुरमुखां सगल वसूरे जायण लथ्थ, निज नेत्र दरस वखांयदा। सन्तन वसे घट घट, घट मन्दिर डेरा लांयदा। भगतन वखाए साचा हट्ट, नाम भण्डारा आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलक्ख अगम्म बेपरवाह आप अख्वांयदा। बेपरवाह हरि निरँकार, भगतन संग निभाईआ। सन्तन सोहे बंक दुआर, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुरसिख मंगण मंग भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। गुरसिखां गुर देवणहार, गुर शब्दी वंड वंडाईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, घर साचा वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर करतार, धुर दी बाण आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुण निधान वड वड्याईआ। गुणवन्ता हरि गुण निधान, गहर गम्भीर समांयदा। गुरमुखां देवे साचा दान, गुरमुखां चरन धूढ़ अशनान करांयदा। सन्त वखाए सच निशान, घर साचे आसण लांयदा। भगतन मीता इक्क भगवान, नित नवित्त वेस वटांयदा। जागरत जोत खेल महान, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्भय आपणा नाउँ धरांयदा। निर्भय रूप सच्ची सरकार, सति पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। भगत वछल जग पावे सार, आप आपणा वेस वटाईआ। सन्तन घर बोल जैकार, शब्द अगम्मी आप सुणाईआ। गुरमुख साचे दए हुलार, नाम हुलारा इक्क लगाईआ। गुरमुखां नेत्र दए उग्घाड़, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, नाता तोड़े जगत लोकाईआ। घाड़ण घड़े गुर करतार, भन्नणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। कुलवन्ता हरि भगवान, भगतन संग निभांयदा। जुगा जुगन्ता खेल महान, हरि सन्तन जोत जगांयदा। आदिन अन्ता गोपी काहन, गुरमुख मण्डल माया रास रचांयदा। गुरसिख वेखे कर ध्यान, दर साचा इक्क सुहांयदा । पारब्रह्म ब्रह्म कर पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल हरि भगवन्त, भगत भावनी पूर कराईआ। लेखा जाणे साचे सन्त,
सति सरूपी नाउँ धराईआ। गुरमुखां बणाए साची बणत, साची देवे नाम वड्याईआ। गुरसिख मेला हरि हरि कन्त, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। सच सुहावनी रुत्त बसन्त, रुत्त रुतड़ी आप सुहाईआ। घर मन्दिर हरि सोभावन्त, घर सखीआं मंगल गाईआ। घर मेला घर चेला घर गुरू भगवन्त, घर ताल तलवाड़ा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा इक्क वखाईआ। साचा दर ग़रीब निवाज़, आपणा आप सुहांयदा। गुरमुखां मारे इक्क अवाज़, सोए मात उठांयदा। गुरमुखां देवे साचा ताज, सीस सेहरा नाम बंधांयदा। सन्तन रक्खणहारा लाज, जोती नूर डगमगांयदा। भगतन पूरा करे काज, करनी करता आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया देस माझ, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। जुगा जुगन्तर रक्खणहारा लाज, आप आपणा बिरध धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। वेखणहारा आ गया, कल कल्की लै अवतार। गुरमुख सोए आप उठा गया, निरगुण जोत कर उज्यार । गुरमुख साजण मेल मिला गया, तन कर कर शब्द शृंगार। सन्त सुहेले रंग रंगा गया, रंग मजीठी आपणा चाढ़्ह। भगत भगवन्त कोल बहा गया, आप सुहाया साचा लाड़। आपणी सेवा आप कमा गया, गुरमुखां गिर्द करे साची वाड़। कलिजुग राखा हो के दे सुणा रिहा, त्रैगुण लग्गी मात आग। हँसा काग बणा गया, कागों हँस देवे साज। जो जन सरनाई आ गया, लोकमात रक्खे लाज, एका अल्फ़ी गल विच पा गया, सीस धरया सोहँ ताज। दो जहानां पन्ध मुका गया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा साजण साज। सज्जण सच्चा बोल्लया, घर घर शब्द जैकार। आदि जुगादि कदे ना डोल्लया, पारब्रह्म हरि करतार। गुरमुख आपणे कंडे तोल्लया, फड़ हथ्थ सच्ची सरकार। जो जन चरन प्रीती घोल घोल्लया, लेखा लेखे लाए विच संसार। कलिजुग खेलण आया होल्लया, सृष्ट सबाई हौला करे भार। गुरमुखां अन्दर आपे बोल्लया, दिवस रैण करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीअ जन्त जगत जुगत करे कराए सच विहार।
७ भाद्रों २०१६ बिक्रमी सवरन सिँघ दे घर पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर
गुरसिख मेला साचे घर, थिर घर नाउँ रखाईआ। गुरमुख वेखे अन्दर वड़, सतिगुर पूरा बूझ बुझाईआ। सन्त सुहेले आपे फड़, आपे वेखे बेपरवाहीआ। जन भगत फड़ाए आपणा लड़, निरगुण दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलाईआ। हरिजन वासा थिर दरबार, गुरसिख मेल मिलांयदा। गुरसिख सोहे बंक दुआर, सन्त सुहेले पार करांयदा। भगती नाम बोल जैकार, भगत भगवन्त खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार,
आदि जुगादी वेस वटांयदा। सर्ब कल वरते संसार, वेद कतेब भेव ना पांयदा। जोत निरँजण कर उज्यार, सति सरूपी डगमगांयदा। भय भंजन भव सागर करे पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखांयदा। वेखणहारा दीन दयाल, अकल कला वड्याईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, साचे हट्ट विकाईआ। गुरमुखां बणे आप दलाल, सच सालस बेपरवाहीआ। सन्तां नित नवित्त करे रखवाल, करनी करता वेस वटाईआ। भगत भगवन्त वसे धर्म सच्ची धर्मसाल, दर साचा इक्क सुहाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख प्रीती निभे नाल, गुर पूरा आप निभाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, कलिजुग कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। फल लगाए साचे डाल, फुल्ल फुलवाड़ी आप लगाईआ। जो जन चरन प्रीती घालण रहे घाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे लेखे आपे लाईआ। गुरसिख हरि हरि पाया, परम पुरख करतार। गुरमुख विरले रसना गाया, भरमे भुल्ला सर्ब संसार। घर सन्तन रंग चढ़ाया, आप आपणी किरपा धार। शब्द विचोला आप अख्वाया, शब्दी शब्द वणज वपार। आपणा ढोला आपे गाया, जुग जुग वेस आप निरँकार। काया चोला आप हंढाया, पंज तत्त कर उज्यार। पर्दा उहला आप रखाया, आपे अन्दर आपे बाहर। सर्ब कला समरथ आप अख्वाया, खेले खेल अगम्म अपार। हरिजन सगली चिन्त मिटाया, हउमे हँगता रोग निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए उभार। गुरमुख साचा सच घर मन्नया, घर मेला बेपरवाह। गुरमुख चढ़े साचा चन्नया, वेख वखाए थाउँ थाँ। सन्तां गढ़्ह हँकारी भन्नया, एका देवे ठंडी छाँ। भगतां भाणा हरि हरि मन्नया, निउँ निउँ रहे सीस झुका। खेले खेल श्री भगवन्नया, आप आपणी जोत जगा। लक्ख चुरासी देवे डन्नया, ना कोई सके मात बचा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण ल्ए तरा। तारनहारा पुरख अकाल, इक्क इकल्ला एकँकारया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, लोकमात लै अवतारया। निरगुण सरगुण बण दलाल, नाम वणज इक्क करा रिहा। वसणहारा काया माटी झूठी खाल, कंचनगढ़्ह आप बणा ल्या। सर सरोवर भरया ताल, अमृत झिरना आप झिरा ल्या। जन भगतां आप रखवाल, सेवक सेवा सच कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण वेख वखा रिहा। गुरमुख सज्जण रंग मजीठ, हरि सतिगुर आप चढ़ांयदा। गुरमुखां हरि हरि वस्सया चीत, चितवित ठगौरी कोई ना पांयदा। सन्त सुहेला इक्क अतीत, त्रैगुण वेस ना कोई वटांयदा। भगतन मीता ठंडा सीत, सति सन्तोखी धार चलांयदा। आदि जुगादी अचरज रीत, मन्दिर मसीत ना कोई वखांयदा । एका शब्द सुणाए सुहागी गीत, हरि गोबिन्द नाउँ धरांयदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला साचे घर, सन्तन वेखे अन्दर वड़, गुरमुख सज्जण ल्ए फड़, गुरसिख बंधाए आपणे लड़, दूसर राह ना कोई जणांयदा। गुरमुख बाला बाल निधाना, गुरमती मति समझांयदा। गुरमुखां देवे नाम बिबाना, कर किरपा आप चढ़ांयदा। साचे सन्तां देवे घर साचे माणा, दरगाह साची धाम सुहांयदा। भगतां अन्दर हो प्रधाना, आप आपणा डंक वजांयदा। आपे शब्द आप तराना, आपे राग अल्हांयदा। आपे जाणे पद निरबाना, आपे बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। मेल विछोड़ा हथ्थ रक्ख, गुरमुखां दए वड्याईआ । गुरमुख सज्जण करे वक्ख, लक्ख चुरासी वंड वंडाईआ। सन्त सुहेले रंगे आपणी रत्त, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। भगतां देवे एका हरि हरि मत, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सो पुरख निरँजण आप सुणाए आपणी गाथ, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख सन्त दुलार भगत अधार, साचा रंग चढ़ाईआ। रंग अनमोला काया चोला, हरि चोजी आप चढ़ांयदा। दर दरवेश नर नरेश बण बण गोला, दर घर साचा आप सुहांयदा। सोहँ बोला साचा ढोला, आपणा आप अल्हांयदा। भगती मौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे चुकाए डर, भय भयानक ना कोई वखांयदा। भय भयानक चुक्के डर, हरि साचा आप चुकाईआ। गुरमुखां बहाए साचे दर, घर साचा सोभा पाईआ। गुरमुख हरि हरि ल्ए वर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सन्त सागर गए तर, भव सागर पार कराईआ। भगवन्त चोटी बैठे चढ़, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण आपणा पकड़ा लड़, सरगुण साचा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल दो जहान, सगला संग सूरा सरबंग, खेले खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड खोज खुजाईआ।
७ भाद्रों २०१६ बिक्रमी नरायण सिँघ दे घर पिण्ड गुमान पुर ज़िला अमृतसर
गुरसिखां नाम भण्डार, हरी हरि आप वरतांयदा। गुरमुखां सुहाए बंक दुआर, निज मन्दिर वेख वखांयदा। सन्त सुहेले पावे सार, निर्मल जोती जोत जगांयदा। भगत भगवन्त खेल अपार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। भगतन मीता बेअन्त, परम पुरख सुल्तानया। वेखणहारा साचे सन्त, गुण देवे नाम निधानया। गुरमुखां बणाए आपे बणत, शब्द जणाई धुर फ़रमानया। गुरमुखां काया चोली चाढ़्हे
रंग बसन्त, कर किरपा मेल मिलानया। जगत विचोला श्री भगवन्त, शब्द सुणाए रागी नाद तरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल दो जहानया। गुरमुख मेला गुण निधान, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। गुरमुख सज्जण चतुर सुजाण, दर साचे सोभा पांयदा। सन्त सुहेले कर पछाण, आप आपणी गोद बिठांयदा। भगतां देवे इक्क निशान, सच दुआरे आप झुलांयदा। सचखण्ड बैठ श्री भगवान, एकँकारा रंग रंगांयदा। अलक्ख निरँजण बोल जैकार, आपणी अलक्ख जगांयदा। सति पुरख निरँजण साची धार, सति सतिवादी आप निभांयदा। प्रगट हो विच संसार, लोकमाती वेस वटांयदा। गुरमुखां करे इक्क प्यार, एका बूझ बुझांयदा। गुरमुख नेत्र दए उग्घाड़, एका ब्रह्म जणांयदा। साचे सन्त सुत्त दुलार, आप आपणे रंग रंगांयदा। भगतन मीता भेव न्यार, आदि अन्त हरि भगवन्त साचा संग निभांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी खेले खेल अगम्म अपार, निज घर वासी आसण लांयदा। शाहो शाबासी मण्डल रासी जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि भगवन्ता एकँकार, जुगा जुगन्तर करे साची कार, जुग करता आप अख्वांयदा । करता पुरख हरि करतार, गुरमुखां वेख वखाईआ। गुरमुखां देवे चरन प्यार, आप आपणा दर वखाईआ। सन्त सुहेले कर त्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। भगतां देवे सच भण्डार, साचा नाम वरताईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, आपे हर घट डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर किरपा झोली पाईआ। गुर किरपा हरि जाणया, परम पुरख करतार। गुरसिख आपणा आप पछाणया, तज्या काम क्रोध लोभ मोह हँकार। गुरमुख चढ़या शब्द बिबानया, जगत तृष्ना भुक्ख निवार। सन्तां पाया पद निरबानया, घर चौथे मेला कन्त भतार। भगतन वेखे गुण निधानया, निरगुण सरगुण कर प्यार। शाहो भूप सच्चा सुल्तानया, इक्क इकल्ला एकँकार। जुग जुग खेले खेल दो जहानया, गगन मण्डल बन्न्हे धार। पृथ्मी आकाश हो प्रधानया, रवि ससि पाए सार। लक्ख चुरासी वेख वखानया, कर्म धर्म करे विचार। आदि जुगादी खेल महानया, खेले खेल अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे विगसे करे विचार। गुरसिख गुर सलाहीआ, रसना जिह्वा हरि हरि नाउँ। गुरमुखां वड वड्याईआ, घर पाया बेपरवाहो। घर सन्तन वज्जे वधाईआ, कन्त मिलावा शहिनशाहो। भगत भगवन्त ना होए जुदाईआ, निरगुण सरगुण वसे एका थाउँ। गुर शब्द सच्ची कुड़माईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे सच न्याउँ। सच न्याउँ सच घर, हरि सच्चा आप करांयदा। आपे गुरसिख देवे वर, आपे पूर करांयदा। आपे गुरमुखां अन्दर जाए वड़, आपे आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे सन्तां चोटी जाए चढ़, आपणा गढ़्ह सुहांयदा। आपे हरिभगतां ल्ए फड़, आप आपणा संग निभांयदा।
जुगा जुगन्तर घाड़ण घड़, घड़े भन्ने भन्न वखांयदा। आपणे नाल आपे लड़, आपे वेख वखांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे हुक्म चलांयदा। आपे तोड़णहारा गढ़्ह, आपे खण्डा नाम चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्डां वेख वखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि कर पसारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लोकमात ल्ए अवतारा, गुरमुख बाल अञ्याणे ल्ए उठाईआ। देवे नाम शब्द सच भण्डारा, गुरमुखां झोली पाईआ। सन्त सुहेला बण वरतारा, आपणी भिच्छया रिहा वखाईआ। भगतन सोहे सति दुआरा, सति सतिवादी वेख वखाईआ। निरगुण जोती कर उज्यारा, आदि जुगादी डगमगाईआ। खड़ग खण्डा तेज कटारा, चण्ड प्रचण्ड नाम रखाईआ। मनमुख मनमति करे खुआरा, कूड़ी क़िया दए गवाहीआ। नाता तोड़ जगत हँकारा, हउमे हँगता रहिण ना पाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा हरि पावे सारा, नौ सत फेरा पाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, गुरमुख साची सेव कमाईआ। सन्त संग रंग रलीआं माणे कन्त भतारा, आत्म सेजा सच हंढ्ढाईआ। जन भगतां अन्दर सुत्ता पैर पसारा, आप आपणा आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी कारा, आप आपणी रिहा कराईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दए हुलारा, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। गुरमुखां देवे इक्क सहारा, अमृत आत्म जाम प्याईआ। गुरमुखां तन वजाए नगारा, अनहद ढोल सुणाईआ। सन्तां मन्दिर हो उज्यारा, निरगुण जोती नूर करे रुशनाईआ। भगतन मंगे दर बण भिखारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अलक्ख अगोचर भेव न्यारा, बोध अगाध शब्द जणाईआ। रथ रथवाही विच संसारा, जुग जुग आपणा रथ चलाईआ। कलिजुग वेखे डूँघी गारा, चारों कुन्ट फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी मारे नाअरा, हाहाकार रही मचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत जोत उजाला, जोती जोत जोत जगांयदा। गुरमुखां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ धरांयदा। गुरमुखां गल पाए माला, नाम आपणा आप सुहांयदा। सन्तन तोड़ जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क वखांयदा। भगतन मेला सच सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर इक्क वखांयदा। घर दर घर खेल निराला, हरि साचा आप खलांयदा। जोत सरूपी जोती दीपक बाला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर हरि सुहांयदा। घर मन्दिर हरि माणक मोती, रत्न जवाहर जोड़ जुड़ाया। भगत चढ़ाए आपणी चोटी, आपे राह वखाया। सन्तां वासना कढ्ढे खोटी, निर्मल निर्मल रूप समाया। गुरसिख उभारे विच्चों कोटी, कोटन कोटां फोल फुलाया। गुरमुखां हथ्थ फड़ाए नाम सोटी, सच मार्ग एका लाया। मनमुख करे बोटी बोटी, कलिजुग भुन्न कबाब वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अहिबाब रबाब इक्क वजाया। सच रबाब हरि सितार,
नामा नाम वजाईआ। गुरमुखां कर इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। दूजा दर वेख विचार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। तीजा नेत्र खोल्ह किवाड़, हरि सन्तन वेख वखाईआ। भगत भगवन्त दर घर साचे देवे वाड़, पंचम वज्जदी रहे वधाईआ। आपे सोहे सच दुआर, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। रंग रंगीला सांझा यार, परवरदिगार आप अख्वाईआ। लोकमाती लै अवतार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। निहकलंका नाउँ उचार, आपणा डंक आप वजाईआ। भगतां देवे इक्क अधार, एका घर वखाईआ। सन्त सुहाए बंक दुआर, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। गुरमुख मंगे बण भिखार, साची भिच्छया झोली पाईआ। गुरमुखां गेड़ा दए निवार, आवण जावण फंद कटाईआ। राए धर्म ना करे ख्वार, लाड़ी मौत ना ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरसिख सज्जण हरि हरि पाया, आत्म भया अनन्द। गुरमुख संसा रोग मुकाया, निज अन्तर निझा नंद। हरि सन्तन संग निभाया, अबिनाशी करता वस्सया संग। भगतां भगती जोग कमाया, घर नाम वज्जे मृदंग। पुरख अबिनाशी खेल खिलाया, आपे होए बाल भुयंग। नौजवान वेस वटाया, जोद्धा सूरा सूरबीर सरबंग। कलिजुग बुड़ेपा वेखण आया, लक्ख चुरासी होई नंग। गुरमुखां जगत रंडेपा दए कटाया, सतिजुग मंगे साची मंग। सतिगुर पूरे सगन मनाया, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंग। सोहँ जोड़ा आप जुड़ाया, निरगुण सरगुण हथ्थी पाई वंग। लाल सालू इक्क रंगाया, पुरख अबिनाशी चाढ़या रंग। साचा गाना हथ्थ बंधाया, फड़या ताल ढोल मृदंग। सोलां शिंगर तन वखाया, बस्त्र भूषन लाए अंग। हरि का नाम ज़ेवर पाया, आपे परखे बण सर्राफ मन्दा चंग। नेत्र कजला धार बंधाया, त्रैगुण माया ना मारे डंग। मस्तक बिन्दी इक्क वखाया, जोत निरँजण लाए अंग। सोहणा सीस आप गुंदाया, खेले खेल हरि ब्रह्मण्ड। साचा वटणा तन छुहाया, गुरसिखां कोलों चरन धूढ़ प्रीती मंग। आपणी हथ्थी मल मल सेव कमाया, नाई नैण ना रक्खया कोई संग। अमृत भर कटोरा धुर दरगाहों लै के आया, गुरसिखां पूरी करे मंग। साचे खारे आप चढ़ाया, आप विछाया नाम पलँघ। पहली छाल इक्क लवाया, कलिजुग भाण्डा देवे भन्न। दूजे घोड़े नाम चढ़ाया, सखीआं वेखण चढ़या चन्न। जोत निरँजण बण के भाबी सुरमा पाया, खेले खेल हरि निरँकार आप आपणा बेड़ा बन्न्ह। साचे अस्व तंग कसाया, लोआं पुरीआं आपे लँघ। गुरमुख भैणां सर्ब बणाया, वाग गुंदण अग्गे लँघ। साची भिच्छया झोली पाया, दो जहानां रक्खे संग। कलिजुग वेला अन्तिम वेखण आया, लोकमात ना गया संग। सिँघ नरायण आपणे कंठ लगाया, जगत हँकारी भाण्डा भन्न। चार जुग हथ्थ किसे ना आया, नानक कबीरा कहि कहि गया धन्न धन्न। नर नरायण नरायण आपणे दर ख़ाकी ख़ाक विच रलाया, ना कोई दिसे महल्ल अटल। पुरख अबिनाशी फेरा पाया, लक्ख चुरासी करया वल छल।
जुग चौथे अन्त निबेड़ा आप कराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कन्त हरि भगवन्त, गुरमुख नारी कर प्यारी, लोकमात मार झात इक्क इकांत हरिसंगत नाल रक्ख बरात, घर सच विहावण आया।
तन कपड़ा रूप शृंगार, जगत जुग सुहावणा। बिन हरि दरस कोई ना उतरे पार, आर पार ना कोई करावणा। बिन हरि नाम ना कोई अधार, घर अवर ना कोई सुहावणा। बिन हरि होर ना कोई जैकार, हरि बिन नाम ना होर ध्यावणा। बिन हरि होर ना जोत आकार, निरगुण जोत ना कोई जगावणा। बिन हरि होर ना कोए दुआर, दर दरबार ना कोई वखावणा। बिन हरि होर ना कोई भतार, नार कन्त ना कोई हंढावणा। बिन हरि होर ना कोई दिदार, मुख घूँगट किसे ना लाहवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझावणा। हरि बिन अवर ना कोई घाट, साची घाटी ना कोई जणाईआ। हरि बिन अवर ना कोई हाट, नाम हट्ट ना कोई खुल्हाईआ। हरि बिन अवर ना कोई नाथ, दीनां अनाथां होए सहाईआ। हरि बिन अवर ना कोई साथ, सगला सगला संग दए निभाईआ। हरि सन्त ना गाए कोई गाथ, आपणे अक्खर करे पढ़ाईआ। हरि बिन ना कोई समराथ, सर्ब कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां आप समझाईआ। हरि बिन अवर ना कोई दात, साची वस्त ना कोई रखांयदा। हरि बिन अवर ना कोई पिता मात, गुरमुख कोए ना गोद उठांयदा। हरि बिन कोए ना उत्तम ज़ात, वरन बरन ना कोए जणांयदा। हरि बिन अवर ना खोल्हे कोई ताक, निज नेत्र दरस ना कोई वखांयदा। हरि बिन अवर ना करे कोई पूरा वाक्, गुर पूरा ना कोई अख्वांयदा। हरि बिन अवर ना कोई साक, साक सैण ना कोई अख्वांयदा । हरि बिन कोई ना सके राख, सिर हथ्थ ना कोई टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन सन्तां आप दरसांयदा। हरि बिन अवर ना कोई मीत, मीत मुरारा आप अख्वाईआ। हरि बिन अवर ना वसे चीत, बिन हरि नाम ना होर ध्याईआ। हरि बिन अवर ना कोई गीत, छत्ती राग गा गा रहे सलाहीआ। हरि बिन अवर ना कोई अतीत, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। हरि बिन अवर ना ठंडा सीत, सांतक सति सति वरताईआ। हरि बिन अवर ना पतित पुनीत, पतित पावन ना कोई अख्वाईआ। हरि बिन अवर ना रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना एका धाम बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दए वड वड्याईआ। हरि बिन अवर ना कोए रक्खे लज्जण, लाजावन्त कोई दिस ना आंयदा। हरि बिन कोई
ना दिसे सज्जण, साचा संग ना कोई निभांयदा। हरि बिन ना कोई मजन, दुरमति मैल ना कोई गवांयदा। हरि बिन ना पाए कोई अंजन, नेत्र ज्ञान ना कोई खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप समझांयदा। हरि बिन अवर ना कोई सचखण्ड, थिर घर ना डेरा लाईआ। हरि बिन ना कोई विच ब्रह्मण्ड, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरि बिन ना करे कोई आपणी वंड, रवि ससि ना कोई उपाईआ। हरि बिन ना उपजाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। हरि बिन ना खेले खेल विच वरभण्ड, वरभण्डी रचन रचाईआ। हरि बिन गुरमुखां कोई ना बन्न्हे पल्ले नाम गंढ्ढ, आपणा नाता जोड़ जुड़ाईआ। हरि बिन अवर ना कोई पाए ठंड, अमृत धार ना मुख चुआईआ। हरि बिन हरि का नाउँ ना सके कोई वंड, गुर सन्त सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। हरि बिन अवर ना कोई गुर, सतिगुर ना कोई अख्वाईआ। हरि बिन अवर ना कोई घोड़, हरि शब्दी घोड़ चढ़ाईआ। हरि बिन अवर ना जाए कोई बौहड़, लहिणा देणा दए मुकाईआ। हरि बिन अवर ना लाए कोई पौड़, दो जहानां वेख वखाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे कोई पैंडा लभ्मा चौड़, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि भगवन्त दए वड्याईआ। हरि बिन अवर ना कोई संग, साचा संग ना कोई निभांयदा। हरि बिन अवर ना कोई मृदंग, नाम मृदंग ना कोई वजांयदा । हरि बिन अवर ना कोई रंग, रंग चलूल ना कोई चढ़ांयदा। हरि बिन अवर ना कट्टे कोई भुक्ख नंग, सच भण्डार ना कोई वरतांयदा। हरि बिन अवर ना कोई धार वहाए साची गंग, सर सरोवर अमृत ताल भरांयदा। हरि बिन अवर ना कोई भगत दुआरा मंगे मंग, बण भिखारी झोली अग्गे डांहयदा। हरि बिन कोई ना आत्म सेजा बहे पलँघ, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेले साचे घर, घर साचा सिफ्त सलाहीआ। हरि बिन अवर ना कोई दर, दरगाह दर साचा सच वखांयदा। हरि बिन अवर ना कोई मलाह, गुर सतिगुर मेल मिलांयदा। हरि बिन अवर ना जपाए कोई ना, नाम वस्त ना झोली पांयदा। हरि बिन अवर ना कोई पकड़े बांह, ग़रीब निमाणे ना गले लगांयदा। हरि बिन अवर ना कोई हँस बणाए काँ, माणक मोती ना चोग चुगांयदा। हरि बिन अवर ना कोई निथाव्याँ देवे थाँ, थान थनंतर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन वेख वखांयदा। हरि बिन अवर ना कोई ओट, ना कोई आस तकाईआ। हरि बिन अवर ना लाए कोई चोट, तन नगारा शब्द वजाईआ। हरि बिन अवर ना भरे कोई पोट, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। हरि बिन अवर ना कढ्ढे कोई खोट, झूठी वासना दए तजाईआ। हरि बिन अवर ना चढ़े कोई चोट, कोटी कोटि राह विच बैठे ढेरीआं
ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। हरि बिन अवर ना कोए सूरबीर, जोद्धा बलि बली बलकारया। हरि बिन अवर ना कोई तीर, नाम चिल्ला आप उठा ल्या। हरि बिन अवर ना कोई कट्टे भीड़, पीर फ़कीर ना कोई अख्वा ल्या। हरि बिन कट्टे ना कोई जंज़ीर, लक्ख चुरासी फंद कटा ल्या। हरि बिन अवर ना बख्शे कोई गंगा सीर, भगत कबीर दिवस रैण कुरला रिहा। हरि बिन अवर ना कोई चोटी चढ़े अख़ीर, साची मंज़ल ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिला ल्या। हरि बिन अवर ना कोई संजोग, ना कोई संग निभाईआ। हरि बिन अवर ना कोई विजोग, बिरहों रोग गंवाईआ। हरि बिन अवर ना कोई भोगे भोग, साची सेज ना कोई हंढाईआ। हरि बिन अवर ना कोई पार कराए तीनों लोक, चौथे पद ना कोई समाईआ। हरि बिन सच सुणाए ना कोई सलोक, आपणा ढोला आपे गाईआ। हरि बिन अवर ना देवे कोई मोख, मुक्ती चरनां हेठ दबाईआ। हरि बिन अवर ना दीसे कोई जोग, एका जगत नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मुख सलाहीआ। हरि बिन अवर ना कोई धार, धरनी धरत वहांयदा। हरि बिन अवर ना कोई प्यार, नार भतार ना कोई अख्वांयदा। हरि बिन अवर ना कोई शृंगार, बस्त्र भूशण ना कोई सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, गुरमुख साचे लेख लखांयदा। हरि बिन अवर ना कोई लाड़ा, ना कोई कन्त सुहागीआ। हरि बिन अवर ना कोई सच अखाड़ा, ना कोई गाए राग बैरागीआ। हरि बिन कोई ना परखे चंगा माढ़ा, सच घसवटी ना कोई लाईआ। हरि बिन अवर ना देवे कोई माण सतारां हाढ़ा, निरगुण जोती जोत मात जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा वर, चरन धूढ़ी बख्शे मजन हरि हरि साचा माघीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, होका देवे घरो घर, फड़ फड़ हँस बणाए कागीआ।