पुस्तकालयभाग ८

७ भाद्रों २०१६ बिक्रमी पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर

निहकलंक हरि बलवान, इक्क इकल्ला एक एकँकारया। आदि जुगादी खेल महान, जुगा जुगन्तर खेल खिला रिहा। जोती नूर श्री भगवान, नूरो नूर डगमगा रिहा। आदि निरँजण वड मेहरवान, भेव कोई ना पा रिहा। शाहो भूप राज सुल्तान, राज राजान आप अख्वा रिहा। खेले खेल दो जहान, निहकर्मी कर्म कमा रिहा। सचखण्ड वसे सच मकान, उच्च महल्ला

आप सुहा रिहा। दीपक बाती इक्क महान, निरगुण सरगुण आप जगा रिहा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, अलक्ख निरँजण अलक्ख जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। निहकलंका हरि भगवाना, पारब्रह्म अख्वांयदा। खेले खेल दो जहानां, भेव कोई ना पांयदा। एकँकारा जोत निरँकारा एका रूप समाना, रूप रंग ना कोई जणांयदा। एका राग इक्क तराना, एका नाद वजांयदा। एका गीत एका गाणा, एका हरि सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एकँकारा कर पसारा, निरगुण धार आप बंधांयदा। निरगुण दाता दाता सूर, पारब्रह्म अख्वांयदा। सर्ब कल आपे भरपूर, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। परवरदिगार नूरो नूर, अलाही नूर आप हो जांयदा। आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, थिर घर बैठा सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल, दीनां नाथ आप अख्वांयदा। दीनां नाथ पुरख अकाल, एका रंग समाईआ । जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, आप आपणी चाल रखाईआ। आपे खेले खेल सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। आपे जल्वा नूर जलाल, नूर नुराना आप अख्वाईआ। आपे करे आपणी प्रितपाल, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, एका एक एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। अगम्म अगोचर अलक्ख अपारा, एकँकारा आप अख्वांयदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, दूसर धाम ना कोई सुहांयदा। थिर घर बैठा मीत मुरारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा। हरि रंग रतड़ा हरि हरि राम, ना दूसर कोई जणाईआ। आदि जुगादी जाणे आपणा काम, करनी करता नाउँ धराईआ। आपे अमृत आपे जाम, भर प्याला आप प्याईआ। आपे मेट अन्धेरी शाम, आपे नूर करे रुशनाईआ । आपे सचखण्ड दुआरे वस्सया नगर ग्राम, उच्च महल्ल अटल आसण लाईआ। पंज तत्त ना दिसे चाम, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना कोई रलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित वड वड्याईआ। अजूनी रहित हरि करतार, कादर करता आप अख्वांयदा। आप आपणा कर पसार, निरगुण जोती वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपार, जुग करता वेस वटांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, पुरख अगम्मड़ा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुणवन्त हरि भगवन्त, सोभावन्त आप हो जांयदा। सोभावन्त नर नरायण, एका रंग समाया। रवि ससि ना कोई रचायण, मण्डल मण्डप ना कोई सुहाईआ। ज़िमी अस्मान ना पायण वैण, लक्ख चुरासी ना रचन रचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना वेखे नेत्र नैण, अंग अंग ना आप कटाईआ। करोड़ तेतीस ना कोई पछाण, सुरपति राजा इन्द ना कोई उपाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला निराकार, निरगुण खेले खेल पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त आप हो जाईआ। बेअन्त हरि बेपरवाह, एका एक अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी नाउँ धरा, घर साचा आप सुहांयदा। उच्च महल्ले जोत जगा, सच घर डेरा लांयदा। शाहो भूप सुल्तान , हरि मेहरवान आप अख्वांयदा। तख्त ताज आप सुहा, आपणा काज आप रचा, आपे वेख वखांयदा। नारी कन्त आप अख्वा, आपणी सेज हंढांयदा। आप आपणा बण मलाह, आपे मार्ग लांयदा। आपणा भेव दए खुल्हा, भेव अभेद वेस वटांयदा। निहकलंक हरि भगवानन, निर्मल जोती जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महानन, दो जहानन आप कराईआ। आपे बख्शे आपणा चानन, आपे नूर करे रुशनाईआ। आपे आपणा होए जाणी जानन, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपे पकड़े आपणा दामन, आपणा पल्लू आप फड़ाईआ। आपे राम आपे रामन, आपे आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर साचा हरि हरि वासा, आपणा आप करांयदा। खेले खेल खेल तमाशा, घर साचे वेस वटांयदा। परम पुरख पुरख अबिनाशा, आपणी करनी किरत कमांयदा। साचे मण्डल पावे रासा, गोपी काहन आप नचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा सच घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड वस्सया हरि निरँकार, घर सोहया बंक दुआरया। घर मीता अतीता कमलापाती जोत उज्यार, नूरो नूर नूर नुरानया। ठांडा सीता एका धार, पतित पुनीता श्री भगवानया। अचरज रीता आपणी जाणे आप करतार, ना दूसर कोई सरनाईआ। मन्दिर मसीता ना कोई गुरुदुआर, सतिगुर पूरा बैठा वड मेहरवानया। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, थिर घर जोत जगे महानया। ना कोई पुरख ना कोई नार, ना कोई सुत्त दुलार रखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी खेल खिलानया। हरि खेल खिलंदड़ा सद मेहरवान, जुग करता वड वड्याईआ। डंक वजंदड़ा दो जहान, एका नाम हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचन्दड़ा मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड सोभा पाईआ। रवि ससि कर प्रधान, तेज तेज विच चमकाईआ। मण्डल मण्डप धुर निशान, आप आपणी अंस सुहाईआ। आपे होया निगहबान, वेखणहार दिस ना आईआ। चौदां लोकां खोल्ह दुकान, एका हट्ट वखाईआ। लोआं पुरीआं खेल महान, ख़ालक आपे रिहा खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक वज्जे वधाईआ। निहकलंक हरि हरि बेअन्त, बेअन्त आप अख्वाया। आपे जाणे आदि आपे अन्त, आपे मध समाया। आपे जोत श्री भगवन्त, आपे नूरो नूर डगमगाया। आप बणाए आपणी बणत, आपे प्रकाश आप कराया। आपणी महिमा जाणे अगणत, ना कोई लेखा सके लिखाया। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर पीर

अवतार ना कोई रखाया। थिर घर साचे सोभावन्त, निरगुण बैठा आसण लाया। ना कोई जीव ना कोई जन्त, ना कोई मन्त्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साचा खेल खिलाया । साचा खेल हरि खलाए, अकल कला अख्वा रिहा। निरगुण निरगुण निरगुण वेस वटाए, आप आपणा वेस वटा रिहा। आपणा अंग आप कटाए, आपे सेव कमा रिहा। आपणा मृदंग आप वजाए, आप राग अल्हा रिहा। आपणा राग आप सुणाए, आपे गावणहारा गा रिहा। ना कोई दूसर संग रलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगा रिहा। आपणा रूप धर भगवान, आपे वेख वखाईआ। विष्नूं देवे जोत महान, विश्व आप आप समाईआ। आपे अमृत भरया सरोवर साचा ताल, कँवल कँवला आप खुल्हाईआ। आपे ब्रह्मा हो प्रधान, पारब्रह्म वेस वटाईआ। आपे देवे ब्रह्म ज्ञान, आपे शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्ध अँध्यार कर पसार, आपे शंकर नाम धराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर आकार, निरगुण वेस वटाया। त्रैगुण माया कर प्यार, झोली आप भराया। पंज तत्त दए सहार, साचा संग निभाया। सरगुण अन्दर निरगुण धार, आपणा रूप वटाया। आपे खोल्हे नौ दुआर, आपे घर विच घर सुहाया। आपे शब्द नाद धुन्कार, आपे अनहद राग सुणाया। आपे सर सरोवर ठंडा ठार, आपे अमृत जल भराया। आपे बज़र कपाटी लाया पाड़, आपे बन्द मुख वखाया। आपे आत्म सेजा सुत्ता पैर पसार, निरगुण सरगुण डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करवट ल्ए बदलाया। आपणी करनी आपे कर, आपे वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दित्ता वर, एका वस्त झोली पांयदा। त्रैगुण फड़ाया साचा लड़, साचा नाता जोड़ जुड़ांयदा। घट घट अन्दर आपे वड़, आपणा आसण लांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा । सच महल्ले आपे चढ़, आप आपणा दर खुल्हांयदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, जोत निरँजण डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप सति सरूप, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। निहकलंक निरगुण जोत, जोती जोत डगमगाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई बरन वखाईआ। ना कोई आसा तृष्ना ना कोई माया ममता भरे पोट, त्तत्व तत्त ना कोई हल्काईआ। ना कोई वासना रक्खे खोट, हउमे हँगता ना कोई हल्काईआ। खेले खेल चौदां लोक, पुरीआं लोआं वेस वटाईआ। आप सुणाए आपणा सच सलोक, साचा ढोला आपे गाईआ। आदि आदि जुगादि जुगादि हरि का भाणा ना सके कोई रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक आप अख्वाईआ। निहकलंक कलि कलवन्ता, अकल कला कल धारीआ। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त बेअन्ता, भेव कोई ना पा रिहा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, लोकमात

लै अवतारया। सतिजुग बणाए साची बणता, वेद विदाता आप बणा रिहा। जन भगतां तोड़े हउमे हँगता, एका दर वखा रिहा। भगत भिखारी होए मंगता, अग्गे आपणी झोली डाह रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नाउँ धरा रिहा। पंज तत्त होए प्रतक्ख, शब्दी डंक वजाईआ। खेले खेल अलक्खणा अलक्ख, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। सर्ब कला आपे समरथ, समरथ पुरख भेव ना राईआ। आप चलाए आपणी गाथ, आपणे नाम करे पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणा साथ, सगला संग आप निभाईआ। आपे पूजा आपे पाठ, आपे इष्ट देव मनाईआ। आपे तीर्थ आपे ताट, सर सरोवर आप अख्वाईआ। आपे आदि शक्ति जोत ललाट, अष्टभुज रूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। सतिजुग साचे हो त्यार, आपणी कल वरतांयदा। आपे ब्रह्मा सुत्त बण दुलार, घर साचा मंगण आंयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआर, परम पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होया जाणी जाण, जाणी जाण आप अख्वांयदा। घर सोहे बंक दुआरा, वज्जी नाम वधाईआ। लोआं पुरीआं जै जै कारा, गण गंधर्ब फूलण बरख़ा लाईआ। करोड़ तेतीसा मारे मारा, शिव शंकर वेख वखाईआ। ब्रह्मा नेत्र खोल्हे चारों कुन्ट वेखे नैण उग्घाड़ा, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। विष्नूं नूर नूर उज्यारा, कँवल नैण आप हो जाईआ। आपे वसे सभ तों बाहरा, भेव अभेद भेव रखाईआ। सचखण्ड बैठा सिरजणहारा, श्री धर भगवान बीठलो आप अख्वाईआ। त्रेता तेरा त्रीआ वेस, हरि साचा वेख वखांयदा। शब्द अनादी इक्क संदेश, एका हुक्म जणांयदा। लक्ख चुरासी आपे वेख, आपे पर्दा लांहयदा। आपे लिखणहारा रेख, आपे मेट मिटांयदा। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडांयदा। आदि जुगादी रहे हमेश, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। पारब्रह्म अवल्लड़ा भेस, पंज तत्त चोला आप हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकल कल कल आपे धार, खेले खेल विच संसार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण मेला सरगुण धार, सरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, सरगुण पंज तत्त अख्वाईआ। खेले खेल पुरख करतार, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे राम रूप बण अवतार, आपे पंडत रावण रिहा पढ़ाईआ। आपे खड़ग खण्डा तेज कटार, तीर कमान आप उठाईआ। आपे सागर करया पार, समुंद धार आप रुढ़्हाईआ। आपे अन्तिम लाए पार, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। द्वापर जाणे आपणी कार, एका बंसरी नाम वजाईआ। ग़रीब निमाणे पाए सार, आप आपणे गले लगाईआ। आपे तोड़णहार गढ़्ह हँकार, गढ़्ह हँकारी मेट मिटाईआ। आपे कलिजुग अन्तिम वेख पसार, कूड़ा डंक वजाईआ। जूठ झूठ धर संसार, धरनी धरत धवल

सुहाईआ। ईसा मूसा कर शृंगार, संग मुहम्मद चार यार देण गवाहीआ। अल्ला राणी बोल जैकार, आपणा नाअरा रही सुणाईआ। अञ्जील कुराना करया ख़बरदार, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। कायनात वेख विचार, कादर कुदरत विच समाईआ। आपे निरगुण जोती नूर निरँकार, नानक पंज तत्त नाउँ रखाईआ। आपे नाम शब्द बोल जैकार, लोकमात फेरा पाईआ। चार वरनां करे इक्क प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई रखाईआ। ग़रीब निमाणे ल्ए उभार, आप आपणे गले लगाईआ। एका डंक करे ख़बरदार, चारों कुन्ट रिहा उठाईआ। अन्तिम गाए आपणी वार, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। खड़ग खण्डा तेज कटार, धुर दीबाण आप अख्वाईआ। एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द नाउँ उपजाईआ। पूत सपूता सुत्त दुलार, पुरख अकाल मनाईआ। शस्त्र बस्त्र तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। आपे अस्व हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। आपे अमृत कर त्यार, भर प्याला जाम प्याईआ। पंचम मीता ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सूरबीर, सतिगुर आप अख्वांयदा। शब्द निराला मारे तीर, राज राजाना मेट मिटांयदा। आपे कलिजुग लहिणा देणा जाणे अख़ीर, आपणा लेखा आप लिखांयदा। आपे जाणे ऊँच नीच राउ रंक शाह हकीर, दस्तगीर वेख वखांयदा। आपे कुतब गौंस होइ फ़कीर, शरअ शरीअत ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। सदी चौधवीं पए वहीर, चौदां तबकां आप हिलांयदा। संग मुहम्मद चार यार, नेत्र वहायण नीर, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। कलिजुग कूड़ा होया फ़कीर, घर घर अलक्ख जगांयदा। ना कोई कढ्ढे हउमे पीड़, बिरहों रोग ना कोई सतांयदा। गोबिन्द लाया साचा तीर, तिक्खी धार वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। गोबिन्द लाया तीर निराला, तिक्खा मुख रखाईआ। संग रखाए काल महाकाला, माहकाला वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा बण दलाला, साचा वणज इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चले चलाए अवल्लड़ी चाला, जुगत जगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत अवल्लड़ी चाल, हरि चलांयदा। गोबिन्द पुरख अकाल, इक्क मनांयदा। गुरसिख बणाए साचे लाल, गोद उठांयदा। तोड़णहारा जगत जंजाल, दया कमांयदा। आदि जुगादि करे संभाल, जगत विछोड़ा फंद कटांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम होए कंगाल, साचा धन ना कोई जणांयदा। फल ना दिसे किसे डाल, लक्ख चुरासी आप हिलांयदा। गुरमुख विरले घालण रहे घाल, घाली घाल घोल घुंमाई आप घुमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। गोबिन्द भाणा

रिहा मन्न, पुरख अकाल मनाईआ। गुरसिखां कहे धन्न धन्न, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एका राग सुणाए कन्न, वाहिगुरू फतिह गज़ाईआ। अन्तिम बेड़ा देवे बन्न्ह, कलिजुग वेखे सर्ब लोकाईआ। प्रगट होए हरि भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां देवे एका दान, आत्म अन्तर एका ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल एकँकारा, जूनी रहित खेल न्यारा, अनभव प्रकाश समाईआ। सतिगुर सज्जण मीतड़ा, पारब्रह्म करतार। गुरमुखां रंगे काया चीथड़ा, रंग चाढ़्हे अपर अपार। धाम वखाए इक्क अनडीठड़ा, सचखण्ड सोहे बंक दुआर। आदि जुगादी जुग जुग चले आपणी रीतड़ा, वेद पुराण ना पावण सार। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीतड़ा, घर घर बैठा कर जोत उज्यार। गोबिन्द ठंडा सीतड़ा, अमृत बख्शे ठंडी ठार। तेरी लक्ख चुरासी परखे नीतड़ा, बण बण साचा लेख लिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार। वड संसारी आप हरि, वड वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले ल्ए वर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गुरू गुर चेले ल्ए फड़, आप आपणे लड़ बंधाईआ। काया मन्दिर आपे चढ़, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटाईआ। आदि निरँजण पुरख बिधाता, पारब्रह्म सुल्तानया। कलिजुग मेटे अन्धेरी राता, निरगुण नूर करे प्रधानया। सतिजुग सुणाए साची गाथा, सो पुरख निरँजण वड मेहरवानया। हँ ब्रह्म देवे साथा, पारब्रह्म मेल मिलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल इक्क महानया। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आया। गुर गोबिन्द नानक बण भिखार, लक्ख चुरासी गए समझाया। वेद व्यासा बण बण धार, पुराण अठारां गए लिखाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार, तीस बतीसा रिहा मुख सलाहया। भगत भगवन्त राह रहे विचार, नेत्र आपणा नैण खुल्हाया। सन्त सुहेले निउँ निउँ करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाया। गुरमुख मंगण बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहया। गुरसिख दर दर मंगण वारो वार, तेरा नाम किसे हट्ट हथ्थ ना आया। तीर्थ तट्टां आई हार, अठसठ बैठे मुख भुवाया। गंगा गोदावरी करे पुकार, सुरस्ती जमना नाल रलाया। कैलाशी पर्बत ना कोई धार, जटा जूट ना कोई वहाया। रूप रंग ना कोए प्यार, साचा रंग ना कोई चढ़ाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त नार विभचार, हरि कन्त ना कोई मनाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद हो खुआर, धीआं भैणां रहे तकाया। पंडत पांधे ना करन विचार, जूठा झूठा मस्तक तिलक लगाया। खाणी बाणी ना कोई प्यार, माया राणी होई हल्काया। धरती रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र हन्झूआं हार बणाया। मनमुखां भरया इक्क हँकार, चारों कुन्ट फिरन हल्काया। मन

मति नाल रली नार कमज़ात, साचा खेड़ा ना कोई वसाया। पंच विकारा देवे साथ, पंचम शब्द नाद धुन ना कोई वजाया। हरि हरि तेरा विसरया साचा पाठ, हिरदे हरि ना कोई वसाया। गुरसिख अन्दर जोत ना जगी ललाट, गुर गोबिन्द दिस ना आया। कलिजुग अन्तिम नेड़े आई वाट, प्रभ साचा वेस वटाया। अर्श फर्श फर्श अर्श ज़िमी फर्श आपे जाणे वाट, हरस हवस ना कोई मिटाया। ना कोई उतारे पार घाट, हरि का नाउँ जिह्वा ना कोई लगाया। कलिजुग सागर मारे ठाठ, जूठी झूठी लहर वखाया। माया ममता मोह विकारा खेल बाज़ीगर नाट, नट नटूआ आपणा सांग वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, एका एक करांयदा। पाए सार जलां थलां, जल थल महीअल फोल फुलांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ ज़मीन डूँघी डल्ला, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। समुंद सागर विरोले ना कोई मारे छल्लां, चौदां रत्नां वेख वखांयदा। आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, पुरख अबिनाशी सच सिँघासण आपे मल्ला, घर साचे आसण लांयदा। निरगुण खण्डा विच ब्रह्मण्डां, तेज़ प्रचण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। नाम खण्डा हरि तेज़ कटारी, हरि हरि हथ्थ उठाईआ। जोत निरँजण सेवादारी, लोकमात करे कुड़माईआ। गुरमुखां करे ख़बरदारी, सोए आप जगाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारी, काया मन्दिर अन्दर आप वजाईआ। मनमुख सुत्ते पैर पसारी, कलिजुग माया पर्दा बैठा पाईआ। भरमे भुल्ले नर नारी, नर हरि दिस ना आईआ। कुँवार कन्या कर शृंगारी, आपणा जोबन रही हंढाईआ। किसे ना लग्गे माँ प्यारी, मावां पुत्तरां नाता तोड़ तुड़ाईआ। ना कोई कन्त ना भतारी, साची सेज ना कोई हंढाईआ। धीआं भैणां करन खुआरी, साधां सन्तां आत्म होई हल्काईआ। सच पढ़ी ना हरि हरि की बाणी, मन्दिर मस्जिद गुर दर बैठे डेरा लाईआ। सुरत सुवाणी रही कुँवारी, गुर शब्द हाणी ना मेल मिलाईआ। ना कोई जाणे पद निरबाणी, चौथे पद ना कोई समाईआ। पढ़ पढ़ थक्के नानक बाणी, अर्जन मेला मिल्या ना साचे माहीआ। आवण जावण ना चुक्की काणी, लक्ख चुरासी ना फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द निशाना दो जहानां तीर अणियाला आप चलाईआ। शब्द सरूपी फड़ कमान, हरि साचा उठे बलकारया। लोआं पुरीआं मारे आप ध्यान, ब्रह्मा विष्न शिव आप जगा रिहा। करोड़ तेतीसा मेट निशान, साची रचना आप रचा ल्या। गुरमुखां अन्तिम इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म दृढ़ा ल्या। आपे बख्शे चरन ध्यान, चरन प्रीती इक्क सिखा ल्या। मनमुख भुल्ले जीव शैतान, थिर कोई रहिण ना पा रिहा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, एकँकारा आप अख्वा रिहा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखा ल्या। सम्बल नगरी इक्क निशान, लोकमात

झुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगा रिहा। निहकलंक आदि पुरख, एका एक एकँकारया। ना कई सोग ना कोई हरख, ना कोई नेत्र नीर वहा रिहा। कोई ना सके मात परख, सच घसवटी ना कोए लगा रिहा। गुरमुखां अमृत मेघ रिहा बरस, आप आपणी सेव कमा रिहा। जिन्हां भगतां उत्ते करे तरस, सगला संग आप निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखा ल्या। नाउँ रक्ख हरि निरँकार, निरगुण वेस वटाया। शब्द सरूपी बोल जैकार, लोकमात उठ धाया। राज राजाना शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाया। साधां सन्तां दए हुलार, अठसठ तीर्थ फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजाया। एका डंक शब्द ज्ञान, हरि सतिगुर आप वजाईआ। चार वरनां बख्शे इक्क ध्यान, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। एका धाम बहाए राउ रंक राज राजान, दूसर दर ना कोई वखाईआ। एका शब्द सारे गाण, नौ खण्ड पृथ्मी आप समझाईआ। सत्तां दीपां झुल्ले इक्क निशान, सत्त रंग निशाना आप चढ़ाईआ। आपे मज़्हब दीन होए इस्लाम, मक्का काअबा वेख वखाईआ। आपे पंडत पांधा बण बण राम, कान्हा बंसरी आप वजाईआ। आपे नानक गोबिन्द कर प्रनाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे देवणहारा सच पैग़ाम, ज़बराईल मेकाईल असराफील अज़राईल आपणा नाम वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। आपे दीवा आपे बाती, आपे जोत जगांयदा। आपे मेला कमलापाती, आपे संग निभांयदा। आपे देवे साची दाती, नाम निधाना झोली पांयदा। आपे मेटे अन्धेरी राती, साचा चन्द चढ़ांयदा। आपे रक्खे उत्तम जाति, ज़ात अजाति वेख वखांयदा। आपे दरस दिखाए इक्क इकांती, इक्क इकल्ला नाउँ वटांयदा। आपे कलिजुग लहिणा देण चुकाए बाकी, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। आपे सतिजुग साची खोल्हे ताकी, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंक नर अवतार, निरगुण रूप समाया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, बंधन बंध ना कोई बंधाया। घट घट रविआ मीत मुरार, घर घर आसण लाया। देवे नाम शब्द भण्डार, जगत वणजारा वणज कराया। सोहँ शब्द बोल जैकार, ब्रह्म पारब्रह्म समाया। नाता तुट्टा सर्ब संसार, तीर्थ तट ना नहावण जाया। जिस जन दर्शन पाया गुर करतार, आपणा लोचण नैण खुल्हाया। चौथे पद कर प्यार, घर साचे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कल्गीधर एका नर, एका हरि एका दर सुहाया। कल्गीधर हरि गोबिन्द, गुर गोबिन्द नाउँ धराईआ। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द,

चिन्ता चिखा रहिण ना पाईआ। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, एका हरि नाम चलाईआ। आदि जुगादी दाता दानी वड बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाईआ। आप बणाए आपणी बिन्द, सुत्त अनादी आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार तराईआ। कलिजुग सागर डूँघी गार, भेव कोई ना पांयदा। साध सन्त गए हार, सच मलाह ना कोई अख्वांयदा। ना कोई कराए पार किनार, चप्पू नाम ना कोई वखांयदा। अद्धविचकारे रोंदे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। जन भगतां सुण हरि पुकार, लोकमात उठ धांयदा। निरगुण सरगुण मीत मुरार, सगला संग निभांयदा। फड़ फड़ बाहों जाए तार, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। आप उठाए सिर आपणे भार, गुरमुख हौले भार रखांयदा। सुत्त दुलारे उत्तों वार, गुरसिखां नींह धरांयदा। जड़्ह ना उखड़े विच संसार, सतिजुग बूटा आपे लांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिरांयदा। फल फुलवाड़ी सतारां हाढ़, बीस बीसा आप महिकांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़, गुरमुख काया डगमगांयदा। नेड़ ना आए मौत लाड़, धर्म राए दर दुरकांयदा। दरगाह साची देवे वाड़, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा हरि हरि रामा, रूप वटाए कृष्ना कान्हा, नानक गोबिन्द वजाए इक्क दमामा, इक्क नगारा नाम रखांयदा। नाम नगारा जाए वज्ज, हरि साचे आप वजावणा। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोई रहिण ना पावणा। शाह सुल्ताना राज ताज देवण तज, सीस ताज ना किसे हंढावणा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण रूप प्रगट होया देस माझ, सम्बल नगरी धाम सुहावणा। साढे तिन्न हथ्थ रचया तेरा काज, रविदास चमारा नाल रलावणा। लहिणा देणा चुक्के कल कि आज, कलिजुग काला टिक्का मुख धुआवना। जन भगतां रक्खे जुग जुग लाज, नित नवित्त वेस वटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार, साचा मन्दिर इक्क सुहावणा। सोहे मन्दिर बंक दुआर, हरि साचा आप सुहांयदा। निरगुण दीपक कर उज्यार, घर दीआ बाती ना कोई वखांयदा। जोत निरँजण सेवादार, अनहद साचा ताल वजांयदा। पंचम सखीआं मंगलाचार, घर वाह वाह गीत सुणांयदा। नेत्र लोचण नैण उग्घाड़, निज नेत्र वेख वखांयदा। सर सरोवर देवे वाड़, कागों हँस बणांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़, पंचम विकारा मोह चुकांयदा। पार कराए सुखमन नाड़ी डूँघी गार, टेडी बंक आप लगांयदा। सतिगुर रूप शब्द करतार, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। बज़र कपाटी देवे पाड़, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। सुरत सुवाणी कर कर ख़बरदार, आपणे मार्ग आपे लांयदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह घर बार, आपणी दया कमांयदा। निरगुण जोत जगे अपार, गुरमुख आत्म सेजा सोभा पांयदा।

मेल मिलावा कन्त भतार, रस भोग बलास इक्क वखांयदा। दस्म दुआरी कर प्यार, घर साचे मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यार, भेव कोई ना पांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आप आपणे रंग रंगांयदा। आपे वस्सया धूंआँधार, सुन्न समाध आप समांयदा। आपे सचखण्ड खोल्ह दुआर, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। घर विच घर कर त्यार, थिर घर नाउँ धरांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यार, एका डगमगांयदा। एका शब्द इक्क जैकार, इक्क अलक्ख सुणांयदा। ना कोई दिसे चोबदार, दर दरबान ना कोई बहांयदा। साचे तख्त सोहे हरि निरँकार, शाह सुल्तान नाम वखांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतार, आपणी कल आप वरतांयदा। आपे कान्हा कृष्ना हो उज्यार, राम रामा डंक वजांयदा। आपे ईसा मूसा काला सूसा तन शृंगार, अल्फ़ अल्फ़ी आपणी आप रंगांयदा। आपे संग मुहम्मद वस्सया चार यार, ऐनलहक्क नाअरा आपे लांयदा। आपे मुकामे हक्क होए ख़बरदार, हक्क बहक्क वेख वखांयदा। आपे नानक निरगुण कर प्यार, नाम डंका इक्क वजांयदा। आपे अंगद किया अंगीकार, आपणी गोद बहांयदा। आपे अमरदास बन्न्हे धार, अमृत जल आप प्यांअदा। आपे रामदास दए सहार, सर सरोवर इक्क भरांयदा। आपे अर्जन गुर बण लिखार, अगाध बोध शब्द चलांयदा। आपे हरि गोबिन्द कर शृंगार, मीरी पीरी आप हंढांयदा । आपे हरिराए वेख विचार, हरी हरि रूप समांयदा। आपे बाल अवस्था लाए पार, हरि कृष्न रंग चढ़ांयदा। आपे तेग़ बहादर रक्खी तिक्खी धार, सीस जगदीश भेट चढ़ांयदा। आपे गोबिन्द बणया सुत्त दुलार, आपे पुरख अकाल मनांयदा। आपे आपा उत्तों देवे वार, आपे गुरसिखां निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे बणे लेख लिखार, आपणी मंग आप मंगांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, गोबिन्द साचा संग निभांयदा। सन्त सुहेले ल्ए उभार, गुर चेले वेख वखांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, नाम गात्रा तन पहनांयदा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा शब्द मिलांयदा। नीला नीली धारों करे पार, साचा अस्व आप दौड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार, वरन वरनां मेट मिटांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्क प्यार, एका मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कोटन कोटी कोटि वेख घर, गुरमुख साचे आप जगांयदा। गुरसिख उठ उठ जाग, हरि सतिगुर आप जगांयदा। कलिजुग अन्तिम लग्गा भाग, साचा वेस वटांयदा। त्रैगुण लग्गी बुझे आग, पंचम तत्त बुझांयदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, कागों हँस बणांयदा। शब्द चढ़ाए साचे राक, अस्व घोड़ा इक्क वखांयदा। नकेल पाए नाम नाक, ख़ाकी ख़ाक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जोत डगमगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी खेल महान, मेट मिटाए जूठ दुकान, सच सुच्च मार्ग एका लांयदा।