पहली अस्सू २०१६ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच शब्द
हरि प्रगटियो मेहरवान, पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त बेअन्त वड्डी वड्याईआ। एकँकारा निरँकारा जोद्धा सूर बली बलवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण नूर जोत महान, सति सरूप अनूप करे रुशनाईआ। आदि निरँजण हो मेहरवान, गुण निधान दया कमाईआ। थिर घर साचे मन्दिर बैठ मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। आपणा घर कर परवान, आपे देवे साचा दान, दाता दानी आप अख्वाईआ। आपे पुरख आप सुल्तान, आपे राज आप राजान, शाहो भूप नाम धराईआ। आपे पुरख अकाल आप सुल्तान वाली दो जहान, अजूनी रहित आप हो जाईआ। आपे काल महांकाल ना कोई दिसे निशान, सच निशाना आप उठाईआ। आपे नूर आपे भान, प्रकाश प्रकाश आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर करे रुशनाईआ। हरि प्रगटियो गोबिन्द, निरगुण रूप अपारया। हरि पारब्रह्म बख्शिंद, जोती जोत उज्यारया। हरि दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर आप समा रिहा। हरि सागर हरि सिन्ध, हरि डूँघी धार वहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरता रिहा। प्रगट्या हरि सुल्तान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोद्धा सूर बली बलवान, दो जहानां वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, आप आपणा बल धराईआ। आपे आपणे घर हो प्रधान, आपणी अलक्ख आप जगाईआ। अलक्ख निरँजण खेल महान, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। आपे नारी कन्त भतार, साची सेज आप हंढाईआ। आपे आपणा कर शृंगार, शब्द भूषन आपे पाईआ। आपे कंगन कर त्यार, आपे वेख वखाईआ। आपे जोरु जोबन नार मुटयार, आपे निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आपे निरगुण कन्त भतार, कन्त कन्तूहला नाउँ धराईआ। आपे आपणा कर विहार, आप आपणा सगन मनाईआ। आपे विचोला फेरे मारे वारो वार, आवे जावे बेपरवाहीआ। आपे गोला बणे दर दरबार, दर दरवेश अलक्ख जगाईआ। आपे आदि निरँजण बण भिखार, दर आपणा रंग रंगाईआ। आपे देवणहार भण्डार, दाता दानी आप हो जाईआ। आपे सोभावन्ती होई नार, रूप अनूपा आप दरसाईआ। आपे साजण मीता ख़बरदार, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। आपे कंठ पाए आपणा हार, आपणी जड़त आप जड़ाईआ। आपे दूल्हा हो त्यार, निरगुण आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे नारी नर विचार, आपे जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। आपे घाड़ण घड़े अपर अपार, सच सुन्यार भेव ना राईआ। आपे परख परखे परखणहार, वड शराफ इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे घर करे रुशनाईआ। प्रगट्या हरि निरँकार, भेव अभेद खुल्हांयदा। रूप रंग रंग करतार, निरगुण निरगुण विच समांयदा। निरगुण निरगुण भर भण्डार, निरगुण निरगुण वेख
वखांयदा। निरगुण रईयत निरगुण सिक्दार, निरगुण हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। प्रगट्या हरि हरि दाता, आपणी दया कमाईआ। आपे मात पित धर निशान, सुत्त दुलारा आप हो जाईआ। आपे दाई दाया बण निधान, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। आपे खाट सच पलँघ वछाए दो जहान, पावा चूल ना कोई रखाईआ। आपे बस्त्र भूषन वेखे ना कोई ज़िमी ना अस्मान, धरत धवल ना कोई वखाईआ। आपे करया आपणा पीण खाण, आप आपणी तृप्त कराईआ। आपे होया गुण निधान, गुणवन्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। प्रगट्या हरि हरि अभुल्ल, भेव कोई ना पांयदा। आप आपणी उपाए कुल, आप आपणा वेस रखांयदा। साचे मन्दिर आपे पाया आपणा मुल, आप आपणा हट्ट खुल्हांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, तोलणहारा आप हो जांयदा। आपणा मन्दिर आपे खोल्ह, आपे आसण लांयदा। ना कोई दूसर दिसे कोल, ना कोई संग रखांयदा। ना कोई नार भतार करे चोल्ह, सेजा सेज ना कोई हंढांयदा। ना कोई उलटा करे नाभ कँवल, अमृत मेघ ना कोई झिरांयदा। एका नूर इलाही अव्वल, नूर इलाही आप अख्वांयदा। आपणे अन्दर आपे मवल, आपणी बहार आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप रखांयदा। प्रगट्या हरि नरायण, निरगुण नूर नूर उपाया। कोटन कोटि त्रिलोकी वखाए एका नैणा, हरि का नेत्र भेव ना राया। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभ अबिनाशी चरनां हेठ दबाउणा, आप आपणी कल वरताईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव रसना जिह्वा गाउणा, हरि का रूप ना कोई वखाईआ। कोटन कोटि रवि ससि दिवस रैण रैण दिवस आदि जुगादि चक्र वरती भवण, भौंदिआं भौंदिआं गणत ना आईआ। गगन मण्डल संख असंखा राह तकायण, हरि का नेत्र किसे ना पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप दए दरसाया, हरि का रूप अगम्म अपार, हरि आपणे विच समाईआ। सुते प्रकाश हो उज्यार, एका धारा धार बंधांयदा। आपणे रंग रवे करतार, आपणी करनी करता आप कमांयदा। भेव अभेदा भेव न्यार, अछल अछेदा दिस ना आंयदा। वेद कतेबा वस्सया बाहर, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। प्रगट्या हरि पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराईआ। ना कोई दिसे हड्ड मास नाड़ी चम्म, रत्ती रत्त ना कोई जणाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निउँ निउँ सीस झुकायण रवि ससि सूरज चन्न, नित नवित्त राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात मार झात आपणा रंग दए दरसाईआ। हरि का मन्दिर पंज तत्त मकान, सतिगुर नाउँ धराईआ।
प्रगट हो विच जहान, लोकमात फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी देवे इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म समझाईआ। मन मति बुध ना कोई प्रधान, त्रैगुण माया वेख वखाईआ। पंचम वेख जगत शैतान, पंचम दर दुरकाईआ। पंचम देवे शब्द निधान, पंचम तीर चलांयदा। पंचम बहि बहि सारे गाण, पंचम राग अल्हांयदा। पंचम खेल श्री भगवान, घर साचा आप खुल्हांयदा। पंचम तख्त पंचम सुल्तान, शाहो भूप आसण लांयदा। पंचम चिल्ला तीर कमान, शस्त्र बस्त्र आप सुहांयदा। पंचम खण्डा तेज़ किरपान, गुण निधान नाम रखांयदा। पंचम दीसे पीण खाण, प्रेम प्याला मुख लगांयदा। पंचम होए निगहबान, निर्धन सरधन सेव कमांयदा। पंचम राज जोग प्रधान, जोग जुगीशर हो हो आंयदा। पंचम सुरत शब्द ज्ञान, पंचम एका ब्रह्म जणांयदा। पंचम मेला गोपी काहन, कान्हा कृष्ना वेख वखांयदा। पंचम मेला सीता राम, सीता राम समांयदा। पंचम मीता दो जहान, आदि जुगादि आप अख्वांयदा। पंचम सतिगुर हो प्रधान, लोकमात नाउँ धरांयदा। नानक मेला हरि भगवान, दर मन्दिर इक्क सुहांयदा। शब्द भूषन सच निशान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त हंढांयदा। करे शृंगार श्री भगवान, गुरमुख आसा तृष्ना नाल रलांयदा। सखीआं मंगल एका गाण, भगत भगती आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मन्दिर इक्क वखांयदा। लोकमात भूमका अस्थान, साचा मन्दिर आप जणाईआ। काया गढ़्ह अन्दर वड़ उप्पर चढ़ वेखे मार ध्यान, उच्च महल्ल अटल आप सुहाईआ। पाए पद पद निरबान, गीत गाए गुण निधान, आप आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। निरगुण लेखा लिख्या ना कोई मेटे रेख, आपणी रेख आप उपांयदा। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई वंड वंडांयदा। आदि जुगादी अवल्लड़ा वेस, आदि शक्ति रूप धरांयदा। अष्टभुज नर नरेश, सुंभ निसुंभ खपांयदा। ध्रू प्रहलाद ल्ए वेख, दुष्ट हँकारी मेट मिटांयदा। निरगुण सरगुण धर धर भेख, धरनी धरत धवल सुहांयदा। पंज तत्त करे आदेस, जिस घर आपणा आसण लांयदा। सुत्त दुलारा बणाया दस दस्मेश, दर आपणी अलक्ख जगाया। आपे रूप रिखी केस, गोवर्धन धारी आप हो जांयदा। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग हंढांयदा। आपे नेत्र रिहा वेख, निउँ निउँ आपे सीस झुकांयदा। आपे बाशक तशका गल रक्खे शेस, आपे शंकर जटा जूट गंगा धार वहांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात आपणा भेव आप खुल्हांयदा। कलिजुग अन्तिम भेव खुल्हाया, भूल रहे ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेस वटाया, वेस अनेका रूप कराईआ। नित नवित्त फेरा पाया, साचा हित्त भगत वड्याईआ। अबिनाशी अचुत दिस ना आया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। कलिजुग वेस हरि अवल्ला,
एका एक एकँकारया। राह तक्के राणी अल्ला, संग मुहम्मद चार यारया। ईसा मूसा फड़या पल्ला, इक्क दूजे देण हुलारया। राम रामा राह मल्ला, एका एकँकारया। कान्हा कृष्ना अग्गे खल्ल्हा, मोर मुकट सीस टिका रिहा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण भेव अवल्ला, अकल कला वरता रिहा। नानक निरगुण जोती रल्ला, नूरो नूर समा रिहा। गोबिन्द फड़ाया आपणा पल्ला, आपणे पौड़े आप चढ़ा रिहा। सच सिँघासण हरि जी मल्ला, घर साचे डेरा ला रिहा। आपणे दीपक आपणी जोती आपे बला, दीवा बाती ना कोई रखा रिहा। बैठा रहे इक्क इकल्ला, एका एकँकार नाम धरा ल्या । लक्ख चुरासी जो जन धाम सचखण्ड दुआरिउँ आपे घल्ला, दूसर कोई ना पन्ध मुका रिहा। सति पुरख निरँजण अबिनाशी करता आपे होए अछल अछल्ला, वल छल धारी रूप वटा ल्या। कलिजुग अन्तिम लोकमात सुत्त दुलारे नाल रला, पूत सपूता मेल मिला ल्या। सम्बल नगरी धाम अवल्ला, सच सिँघासण इक्क विछा ल्या। भाग लगाए पंज तत्त माटी काया खला, ख़लक ख़ुदाई आप अख्वा रिहा। आपे बिस्मिल नर नरायण आपे नूर इलाही अल्ला, आपे राम कृष्न नाउँ धरा ल्या। आपे संग मुहम्मद चार यार ईसा मूसा आपे गोबिन्द फड़ाए आपणा पल्ला, आपणा मार्ग आपे ला ल्या। आपे करे आपणा हल्ला, आप आपणी खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ आपणी सूझ, गुरमुखां आप बुझा रिहा। गुरमुखां हरि हरि भेव खुलाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। कलिजुग अन्तिम जोत जगाउणा, दीपक जोत करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर इक्क वखाउणा, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। शिवदुवाला मट्ठ गुर मन्दिर मस्जिद किसे दिस ना आवणा, पंडत पांधे मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर ग्रन्थी पन्थी रहे राह तकाईआ। नानक लेखा पूर करावणा, जो लेखा लिख्या बेपरवाहीआ। वेद व्यासा संग रलावणा, हरि साचा करे कुड़माईआ। गोबिन्द तृष्ना पूर करावणा, आसा आसा विच समाईआ। आप आपणी कल वरतावणा, अकल कला वड वड्याईआ। छत्ती राग भेव ना पावणा, नारद मुन सुरस्ती दए सलाहीआ। चार वेद ना संग निभावणा, ब्रह्मा वेता दए गवाहीआ। पुराण अठारां वेख वखावणा, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक वड वड्याईआ। गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ावणा, बिन अर्जन भेव ना राईआ। नानक दरस दरस गुरमुख विरले पावणा, अंगद अंगीकार कराईआ। गुर गोबिन्द साचा संग निभावणा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। पंचम प्यारा सुत्त दुलारा सच्चखण्ड दुआरा एका घर एका वेस वटावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा मन्दिर आपे दए वखाईआ। हरि का मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग अन्त सुहाया। एका बैठा पुरख समरथ, समरथ पुरख वड्डी वड्याआ। ब्रह्मा विष्न शिव खण्ड ब्रह्मण्ड पृथ्मी आकाश लोक पताल उत्भुज सेत्ज जेरज अंड पाए नथ्थ, वाग आपणे हथ्थ रखाया। रवि ससि राह
तक्कण नस्स नस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा दए वखाया। साचा घर सच बिबाना, हरि साचा आप समझाईआ। ना कोई चतुर सुघड़ स्याणा, चौदां विद्या दिस ना आईआ। भेव ना पाए राजा राणा, शाह सुल्तान रहे कुरलाईआ। जिस जन किरपा करे श्री भगवाना, सो जन बूझ बुझाईआ। साधां सन्तां देवे एका दाना, एका नाम झोली पाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाना, एका ब्रह्म वखाईआ। अनहद राग सुणाए सच तराना, धुनी नाद वजाईआ। अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। नेत्र तीजा इक्क खुल्हाणा, दोए लोचण बन्द कराईआ। सुखमन तेरा टेडा राह पार कराणा, त्रबैणी नैणी आपणे चरनां हेठ दबाईआ। सतिगुर पूरे दरस दखाणा, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। बज़र कपाटी कुण्डा लाहणा, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाईआ। दस्म दुआरी दर खुल्हाणा, आत्म सेजा इक्क हंढाईआ। रुत्त बसन्ती आप सुहाणा, फल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। साची नारी वेस कराणा, सुरत सुवाणी सोलां शृंगार कराईआ। शब्द हाणी इक्क उठाणा, गुर गुर नाम वड्याईआ। राधा कृष्न मेल मिलाणा, सीता राम जोड़ जुड़ाईआ। नानक शब्द कर प्रधाना, नाम सति वज्जे वधाईआ। गोबिन्द हथ्थीं बद्धा गाना, साचा सगन मनाईआ। ऐनलहक्क खेल महाना, अल्ला हू हू वेख वखाईआ। हक्क हकीकत वेखे मार ध्याना, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। महिबान बीदो भेव चुकाणा, बी खैर या अल्ला बेपरवाहीआ। बिस्मिल रूप आप वटाना, आप आपणी कल वरताईआ। आपणे अन्दर आपणा रंग रंगाणा, आपणी दया कमाईआ। आपणा दीपक आप जगाणा, निरगुण नूर नूर टिकाईआ । साचे मन्दिर गोपी कान्हा, बैठे रास रचाईआ। साची सखी मिले श्री भगवाना, गुरमुख सखी इक्क समझाईआ। अंगीकार करे गुण निधाना, आप आपणे अंग लगाईआ। जन भगतां देवे धुर फ़रमाना, शब्द अनादी इक्क समझाईआ। निरगुण सरगुण खेल दो जहानां, जुग करता आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, साचे मन्दिर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि का मन्दिर दए वखाईआ। तारा सिँघ कर ध्यान, हरि साचा बूझ बुझांयदा। सचखण्ड ना खोल्ह मकान, थिर घर ना कोई वखांयदा। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, रवि ससि ना कोई चमकांयदा। मण्डल मण्डप ना कोई निशान, पुरी लोअ ना कोई धरांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई प्रधान, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द ना संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचना आपे रच, आपणा खेल खिलाया। आपे निरगुण बणया सच्च, सच घर साचा आप वसाया। आपे नौ दुआरे रिहा नच्च, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फेरा पाया। आपे लक्ख चुरासी भाण्डे कच्च, घड़ण भन्नणहार समरथ पुरख नाउँ धराया। आपे पाए विच आपणी वथ्थ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी अंस उपाया। आपे शब्द जणाई
अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राया। आपे जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही वेस वटाया। जीव जन्त साध सन्त गुर पीर अवतार, काया मन्दिर सभ दा जाए ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाया। अबिनाशी करता निरगुण रूप सति सरूप आदि जुगादि आपे गेड़े आपणी लट्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। आपे जाणे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी सुरस्ती वेख वखाया। आपे उच्चे मन्दिर वसे मट्ठ, आपे डूँघी कन्दर डेरा लाया। आपे जपी तपी अभ्यास हठ, निओली कर्म आप कराया। आपे सच सुच्च वेखे नठ्ठ नठ्ठ, हवन पवन आप समाया। आपे पल्ले बन्न्हे नाम गट्ठ, ख़ाली हथ्थ आप फिराया। आपे दुरमति मैल देव कट्ट, आपे काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे हल्काया। आपे अमृत आत्म देवे झट्ट, आपे कँवल नाभी मुख भुवाया। आपे वसणहारा काया मन्दिर साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा गवाह रखाया। आपे कसीरा गंगा ल्या कढ्ढ, हथ्थ आपणे कंगन आपे बाहीं पहनाया। आपे वेख्या चोर यार ठग्ग, आपणा पर्दा आपे पाया। आपे वस्सया उप्पर शाह रग, आपे काग हँस उडाया। आपे दाता सूरा सरबग्ग, करनी करता आप अख्वाया। आपे हरिभगत हरि सन्त आपणे हीरे बणाए नग, आपणे ताज आप जुड़ाया। कलिजुग अन्तिम वा तत्ती रही वग, हरि का भेव किसे ना पाया। सच दस्तार ना किसे हथ्थ पग्ग, गुर गोबिन्द नज़र ना आया। पंज तत्त विकारा लग्गी अग्ग, नानक शब्द हिरदे ना किसे वसाया। कान्हा कृष्ना चरन कोई ना किसे निभाया नत्त, मथ्थो तिलक रहे वखाया। सुरत सुवाणी ना लथ्थी सत्थ, साची सीता ना राम प्रनाया। साधां सन्तां नूं पंचम विकारा पाई नथ्थ, नौ दुआर होए हल्काया। घर घर पढ़ पढ़ सुणौंदे गाथ, घर का भेव किसे ना पाया। हथ्थ फड़ माला अठोतरी अठ, मन का मणका ना कोई भुवाया। सिर ख़ाक पा पा बैठे भस, पंज तत्त भस्म ना किसे कराया। गऊ सूर खायण कसम कस, गुर का बचन ना कोए पूर कराया। गुर दर मन्दिर मस्जिद बैठे हस्स हस्स, धीआं भैणां रहे तकाया। काम क्रोध लोभ मोह मारया तीर कस, साची ढाल कोई ना अग्गे डाहया। माया राणी रही डस्स, ममता मोह ना कोई चुकाया। बिन सतिगुर पूरे साचा मार्ग कोई ना देवे दस्स, फड़ बाहों पार ना कोई कराया। पुरख अबिनाशी शाहो शबाशी वसणहारा घट घट, घट अन्दर डेरा लाया। कलिजुग अन्तिम चौदां लोक चौदां हट्ट, जगत पंसारी आप हो जाया। गुरमुखां वखाए साची खाट, हरि मन्दिर डेरा लाया। स्वांगी वरते स्वांग नटूआ नट, नर नरायण भेव ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां एका धाम दए वखाया। एका धाम हरि का मन्दिर, लोकमात आप समझाईआ। आपे वस्सया साचे अन्दर, सच दुआरा आप वखाईआ। किसे हथ्थ ना आए गोरख मच्छन्दर, उच्चे टिल्ले बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप
आपणा मन्दिर दए वखाईआ। हरि का मन्दिर हरि हरि दुआर, लोकमात उपजाया। कलिजुग करया सच विहार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी ना कोई लेख लखाया। निहकलंक ल्ए अवतारा, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। वेद व्यासा कर प्यार, आपणी गोद उठाया। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, कलिजुग जीवां रिहा समझाया। गुरमुख अन्दर ल्ए वाड़, मनमुखां दए सजाया। पहले मेटे पंचम धाड़, दूजे काया चोली रंग चढ़ाया। तीजे नेत्र दए उग्घाड़, चौथा चौथे पद समाया। हरि हरि सोहे साचा लाड़, छेवें छप्पर छन्न ना कोई उपाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार, सति दुआरे करदा आया । अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोई रखाया । नौ दुआरे कर ख्वार, दसवें डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, साचा मन्दिर आप सुहाया। साचा मन्दिर कर त्यार, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। गुर गोबिन्द सेवादार, साची सेव कमाईआ। पुरख निरँजण खेल अपार, आप आपणी रिहा कराईआ। निरगुण बाती कर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द शब्द शब्द सच्ची धुन्कार, आपणा नाद वजाईआ। सोहँ शब्द बोल जैकार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म एका धार, एका रंग रंगाईआ। विछड़ ना जाए विच संसार, वड दाता बेपरवाहीआ। निहकलंका ल्ए अवतार, पंज तत्त बैठा डेरा लाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्क दुआर, एका करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोई होए ख्वार, जो जन आए चल सरनाईआ। अन्तिम प्रगट्या गिरवर गिरधार, गरुड़ पंख ना सेव कमाईआ। जोती जामा जोत निरँकार, जोती जोत जोत डगमगाईआ। नाम खड़ग खण्डा तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड आपणे हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, जेरज अंड वंड वंडाईआ। नार दुहागण मेटे विभचार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। गुरमुखां वखाए इक्क दुआर, धाम अवल्ला इक्क इकल्ला एकँकार, निराकार निरगुण बैठा आसण लाईआ। आपे फलया आपे फुला, आपणी कीमत करता आपे पाए मुला, आपे आपणे हट्ट विकाईआ। आपे जलां आपे थलां आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी कन्दर रला, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। गुरमुख तेरा सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपे मल्ला, तेरा मन्दिर तेरा अन्दर आपणा आसण दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी देवे एका दान, जम की फाँसी फंद कटाए राए धर्म ना दए सज़ाईआ।
हरि साचा गुर करतार, एका एक एकँकारया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, खेले खेल अगम्म अपारया। सदी बीसवीं
हो उज्यार, आप आपणा रूप वटा ल्या। पंज तत्त कर ख्वार, ख़ाकी ख़ाक मिला ल्या। निरगुण नूर नूर कर त्यार, नूरो नूर डगमगा ल्या। गोबिन्द पाए साची सार, पूर्ब लहिणा आप चुका ल्या। सच दुआरे कर प्यार, साचा मन्दिर वेख वखा ल्या। त्रैगुण माया वस्सया बाहर, त्तत्व तत्त ना कोई जणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप समा ल्या। हरि भाणा भगवान, आपणा आप वरताईआ। प्रगट हो विच जहान, निहकलंक नाउँ रखाईआ। शब्द वजाए डंक महान, एका डंका हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, आपणे मुख आपे रिहा गाईआ। वेद पुराण भेव ना पायण, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अञ्जील कुरान सर्ब कुरलाण, तीस बतीस हदीस भेव ना राईआ। बाणी बोध करे वख्यान, बेअन्त बेअन्त बेपरवाहीआ। आपणा लेखा आपे जाणे वाली दो जहान, जुग करता आप अख्वाईआ। आप उठाए आपणा सच निशान, दिस किसे ना आईआ। रंगे रंग इक्क महान, कंचन रंग रंगाईआ। उप्पर लाल हो प्रधान, सूहा धार बंधाईआ। चिट्टा रंग इक्क वखाण, पीला बंधन पाईआ। नीला नीलम करे परवान, आप आपणा पर्दा लाहीआ। लोकमात कर प्रधान, काला रंग इक्क रंगाईआ। सत्त रंग इक्क निशान, सति पुरख निरँजण साचे घर उपाईआ। साचा डण्डा श्री भगवान, ब्रह्मण्डां एका लाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, लोकमात फेरा पाईआ । चव्हीआं रूप हरि भगवान, ना कोई रंग वखाईआ। ना कोई तीर ना कोई कमान, ना कोई खण्डा हथ्थ उठाईआ। चव्ही हथ्थ कर प्रधान, ज़िमी अस्मानां पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मा वेखे नेत्र खोल्ह मार ध्यान, लोकमात राह तकाईआ। प्रगट होया वाली दो जहान, लोकमात फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकाए आपे पाए आपणी आण, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शिव शंकर देवे इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। बाशक तशका गल लटकाण, सहँसर मुख मुख ना गाईआ। करोड़ तेतीसा सर्ब पछताण, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाईआ। पतिपरमेश्वर श्री भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, आपणे भाणे विच समाईआ। कलिजुग उठाए इक्क निशान, सत्त रंग निशाना आप झुलाईआ। सत्तां दीपां पाए आण, नौ खण्ड पृथ्मी इक्क वखाईआ। चार वरनां देवे इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म करे पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे मिट जाण, हरि का रूप इक्क दरसाईआ। जञ्ञू बोदी ना कोई निशान, शरअ शरीअत ना कोई वखाईआ। मथ्थो तिलक ना कोई लगाण, ना कोई मूंड मुंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका नूर रिहा दरसाईआ। निरगुण नूर हरि भगवन्त, चार वरन दृढ़ांयदा। पुरख अबिनाशी साचा कन्त, लक्ख चुरासी आप प्रनांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, हँगता रोग ना कोई मिटांयदा। गुरमुखां दुआरे होए मंगत, दर दरवेश अलक्ख जगांयदा। सतिजुग बणाए साची
बणत, साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग आपे लांयदा। साचा मार्ग हरि हरि लाउणा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बणाए भाई भैणां, हरि साचा शाह सुल्तान राज राजान ना कोई वखाईआ। सीस ताज ना कोई टिकाउणा, दर दरबान ना कोई बणाईआ। शब्दी गुर ना किसे बचाउणा, आप आपणी कल वरताईआ। ब्रह्मा विष्न शिव महेष पार्बती ना किसे सीस झुकाउणा, उठ उठ ना राह तकाईआ। करोड़ तेतीसा मुख छुपाउणा, प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। गीता ज्ञान ना किसे दृढ़ाउणा, शास्त्र सिमरत ना कोई पढ़ाईआ। राम कृष्ना ना मेल मिलाउणा, आप आपणे विच समाईआ। ऐनलहक्क ना नाअरा किसे लाउणा, कलमा नबी ना कोई पढ़ाईआ। कायनात हरि वेख वखाउणा, सच अमाम वड्डी वड्याईआ। नानक गोबिन्द अंग लगाउणा, आप आपणे अंग लगाईआ। सर्ब कला समरथ आप अख्वाउणा, हरि साचा वड वड्याईआ। इष्ट देव ना कोए मनाउणा, सिल पूजन कोई ना जाईआ। अठसठ तीर्थ किसे ना नहाउणा, गंगा गोदावरी हरि मन्दिर अन्दर एका डेरा लाईआ। साचा डंक ना किसे वजाउणा, ना कोई कूके दए दुहाईआ। मुलां मसीत ना बांग अल्हाउणा, ना कोई सजदा सीस झुकाईआ। ना मसल्ला हेठ विछाउणा, नाअरा हू हू ना कोई वखाईआ। कागद कलम ना लेख लिखाउणा, भगत कबीरा दए गवाहीआ। रविदास चमारा मेल मिलाउणा, भुल्लया पंडत गले लगाईआ। सच कसीरा तन आप पहनाउणा, गंगा राणी करे कुड़माईआ। हरि दुआर चरन छुहाउणा, चरन चरनोदक आप वखाईआ। सुरस्ती हरि वेख वखाउणा, इक्की सिक्खां सेव कमाईआ। गोदावरी तेरा कर्जा लौहणा, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट होया बेपरवाहीआ । बेपरवाह अलाही नूर, बेऐब परवरदिगारया। दरस दखाए हाज़र हज़ूर, अन्दर गुप्त ज़ाहरया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, चार यारी वेख वखा रिहा । राणी अल्ला मंगे चरन धूढ़, मुख घूँगट आपणा लाह ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दीन इलाही बेपरवाही एका राग सुणा ल्या। एका शब्द सच तराना, हरि हरि आप सुणांयदा। आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, साचा सगन मनांयदा। मक्का काअबा वेख वखाणा, हाज़ी हज्ज करांयदा। आपे मर्द मर्द मरदाना, आपे आपणा रंग रंगांयदा। आपे पहरया आपणा बाणा, सच अमाम आप हो जांयदा। नीले बस्त्र खेल महाना, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम आपणा खेल खिलांयदा। मुलां शेख़ मुसायक सच हदीस, हरि साचा आप सुणाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता एका नायक, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ख़लक ख़ुदाई वेखे ख़ालक, ख़ालक ख़लक आप हो जाईआ। अज़मतो
कस्मतो होए सहायक, आपे दए अज़ाब वड सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे शाह नवाब, चरन घोड़े दे रकाब, साचे अस्व आसण लांयदा। साचे अस्व शाह अस्वारा, आपणा आसण लाईआ। चौदां तबकां दए हुलारा, चौदां चौदां वेख वखांयदा। सदी चौधवीं कर ख्वारा, चौदां हट्ट विकांयदा। मुस्लिम सुन्नी पाए सारा, शरअ शरीअत भेव खुल्हांयदा। एका कलमा कर उज्यारा, एका राग अल्हांयदा। एका सुणे सुनणेहारा, एका मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पाकी पाक ख़ाकी ख़ाक शाह शहाना नाउँ धरांयदा। पाकी पाक सिफ्त सलाह, नूरी नूर नूर ख़ुदाया। बेऐब बेपरवाह, आपणा नाउँ रखाया। इक्क इकल्ला बण मलाह, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। लक्ख चुरासी गाहे आपणे गाह, आपणा गेड़ा रिहा दुआया। आपे मन्दिर ल्ए वसा, आपे अन्तिम ढाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल खिलाया। नर नरायण नर हरि बनवारी, नर नरायण अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारी, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। गुर गोबिन्द बण लिखारी, आपणा लेखा आप जणांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगटे होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। सम्मत वीह सौ सोलां आपणा पर्दा दए उतारी, साल पन्दरां आपणा मुख छुपांयदा। वजाए डंक सृष्ट सुबाई एका बोल शब्द जैकारी, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह सुल्ताना राज राजाना अन्तिम आप उठांयदा। राज राजाना दए हुलारा, हरि साचे जोत जगाईआ। प्रगट होया गुर अवतारा, अकल कला वरताईआ। साधां सन्तां पावे सारा, भुल्ल रहे ना राईआ। फड़या खण्डा तेज कटारा, एका नाम नामा हथ्थ उठाईआ। चारों कुन्ट होए उज्यारा, पन्दरां कत्तक राह तकाईआ। शाह भबीखण करे ख़बरदारा, राष्ट्रपति तेरी अक्ख खुल्हाईआ। आपे आए चल दुआरा, आप आपणी कर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होया बेपरवाहीआ।
प्रगट होया हरि भगवन्त, भुल्ल रहे ना राए। सर्ब जीआं दा साचा कन्त, निरगुण नार कन्त इक्क प्रनाए। आपे आदि आपे अन्त, बेअन्त आप अख्वाए। आपे मणीआ आपे मंत, आपे रसना जिह्वा आपणा नाम जपाए। आपे साध आपे सन्त, आपे सादिक सिद्ध रखाए। आपे जीव आपे जन्त, आपे जागरत जोत जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाए। भेख अवल्लड़ा हरि भगवान, आपणा आप वटाया। इक्क
इकल्लड़ा नौजवान, ना मरे ना जाया। गुरूूआं पीरां साधां सन्तां देवे आपणा दान, जुग जुग झोली रिहा भराया। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, लोकमात फेरा पाया। मेट मिटाए राज राजान, शाह सुल्तान रहिण ना पाया। ना कोई दीसे बेईमान, जूठ झूठ ना रसना गाया। ना कोई झूठी दिसे दुकान, झूठा हट्ट ना कोई रखाया। सोहँ शब्द जीव जन्त साध सन्त नौ खण्ड पृथ्मी सारे गाण, विष्नूं भगवान एका नाअरा लाया। सम्मत सोलां खेल करे वाली दो जहान, अस्सू आस रिहा तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका भेव दए खुल्हाया। छत्ती जुग रक्खी आस, अस्सू अस्व हथ्थ रखाईआ। सच्चा घोड़ा पुरख अगम्मड़े पास, दूजे हथ्थ किसे ना आईआ। नानक इक्क पकड़ी रास, दूजा कबीरा रिहा उठाईआ। मिल्या मेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गुण दए जणाईआ। अन्तिम मेला पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। भगतन मीता होए दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। हरिजनां हरि वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े कलिजुग अन्तिम मेल अस्व पूरी करे आस, सम्मत वीह सौ सोलां राह तकाईआ। गुरमुख कोई ना दर तों जाए निरास, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। सच वस्त सतिगुर पूरे पास, किसे घर ना मंगण जाईआ। गुरमुखां लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना रहे गाईआ। हिरदे अन्दर रक्खे वास, घट मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा लहिणा दए चुकाईआ। गोबिन्द तेरा लहिणा इक्क चुकावणा, अस्सू आस इक्क रखांवदा। गुरमुखां गहिणा तन पहनावणा, शब्द शृंगार इक्क सुहांवदा। अबिनाशी करते सगन मनावणा, ना कोई दूसर संग रलांवदा। ब्रह्मा उठे नेत्र खोल्ह राह तकावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पहली अस्सू दिवस सुहांवदा। पहली अस्सू वीह सौ सोलां दर घर साचे चढ़या चा, ब्रह्मण्ड वज्जी वधाईआ। अबिनाशी करता प्रगट होया बेपरवाह, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। गुरमुखां देवे सच सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। राम कृष्न नानक गोबिन्द नाल रला, आपणा पल्ला आप फड़ाईआ। जुग जुग बेड़े दए चढ़ा, एका चप्पू नाम लगाईआ। घर घर खेड़े दए वसा, गुरमुख खेड़ा इक्क वड्याईआ। नौ खण्ड पृथमी उखेड़ा दए लगा, हरि का भाणा ना कोई मेट मिटाईआ। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा दए करा, गल आपणे अल्फ़ी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग एका लाईआ। उ: ओंकार तिन्नां अन्दर गया वस, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलांयदा। पैंडा मुकावण नस्स नस्स, आप आपणे पन्ध लगांयदा। निउँ निउँ सीस झुकाइन रवि ससि, निमस्कार निमस्कार निमस्कार करोड़ तेतीसा रसना गांयदा। गुरमुख राह रहे तक्क, कलिजुग अन्तिम वेला आंयदा। चौथा जुग गया थक्क, मनमुखां भार ना कोई उठांयदा। धरती माता टुट्टा
लक्क, फड़ बाहों ना कोई बहांयदा। अठसठ तीर्थ लेखा गया मुक्क, अमृत जाम ना कोई प्यांअदा। साध सन्त ना सके कोई रक्ख, सिर हथ्थ ना कोई टिकांयदा। शाह सुल्तान विके हट्टो हट्ट, कौडी मुल ना कोई पांयदा। किसे घर काया मन्दिर जोत ना जगे लट लट, जोत ज्वाला सर्ब मनांयदा। नानक गुरु ना मेटयां दूई द्वैती फट्ट, एका रंग ना कोई रंगांयदा। गुर गोबिन्द अमृत आत्म ना दित्ता झट्ट, पंच विकार ना कोए खपांयदा। कलिजुग स्वांगी स्वांग वरतया खेले खेल बाज़ीगर नट, नटूआ नट घर घर नाच नचांयदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद ना दिसे पूजा पाठ, पढ़ पुस्तक जगत विवाद वधांयदा। कलिजुग अन्तिम नेड़े आई वाट, कलिजुग क़िया मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अस्सू एका रंग रंगांयदा। रंग चलूला राम रंग, रंगे रंग अनमोल्लया। सतिगुर पूरा सदा संग, गुरमुख साचे कंडे तोल्लया। आपे लाए आपणे अंग, अंगीकार आप अडोल्लया। ग़रीब निमाणयां कलिजुग अन्तिम कट्टे भुक्ख नंग, शाह सुल्तान कीते हौलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वजाए मृदंग, शब्द जैकारा एका बोल्लया । नाम जैकारा शब्द मृदंग, हरि साचा आप वजांयदा। आपे वेखे खेल पृथ्मी नौ खण्ड, नौ नौ वंड वंडांयदा। सति सति सति विच ब्रह्मण्ड, सति सति विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे जीआं दान, जीवण मुक्त करांयदा। गुरमुख उधरे पार, हरि सतिगुर पार कराईआ। साचा मेला हरि के दुआर, हरि दुआरा इक्क वखाईआ। पतित पापी दए तार, पतित पावण आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे साचा दान, तीजी अस्सू रुत्त सुहाईआ।
अस्सू तिन्न तुट्टा नाता, शाह सुल्ताना संग तुड़ाईआ। गुरमुखां करे उत्तम ज़ाता, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पन्दरां कत्तक वंडे दातां, मस्तूआणे चरन छुहाईआ। चाली दिवस गाए गाथा, आप आपणा रूप वटाईआ। गुरमुखां दर दर घर घर चलाए राथा, रथ रथवाही फेरा पाईआ। दो जहानां सगला साथा, सगला संग निभाईआ। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठा, आप आपणा दरस दिखाईआ। जुगा जुगन्तर करे पूरा घाटा, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। कलिजुग बस्त्र अन्तिम पाटा, ना कोई पर्दा उप्पर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण धार बणाईआ। अस्सू तिन्न तिक्खी धार, त्रै त्रै लोक विखांयदा। साची सिखी कर त्यार, चार वरनां रंग चढ़ांयदा। वालों निक्की विच संसार, सतिगुर पूरा आप वखांयदा। मुनी रिखी ना पावण सार, ग्रन्थी पन्थी ना भेव खुल्हांयदा। लिखी
रेख आप करतार, गुर गोबिन्द सेवा लांयदा। दर दरवेश नर नरेश खेल अपार, ब्रह्मा विष्न महेष मेल मिलांयदा। कलिजुग अन्तिम पेशी एका वार, एका हुक्म सुणांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, ख़ालक ख़लक ख़लक ख़ालक आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौ नौ फेरा पांयदा। नौ हुलारा नौ प्यारा नौ अधारा नौ जैकारा, नौ अधार कराईआ। सति उज्यारा सति वरतारा सति करतारा, सति सति रूप वटाईआ। तत्त न्यारा तत्त अखाड़ा, त्तत्व तत्त रित नित वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वरन बरन इक्क सरन, हरन फरन खोल्ह तरनी तरन, मरन डरन आप चुकाईआ। माण मोह जगत अभिमान, कलिजुग छत्र सीस झुलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह प्रधान, चारों कुन्ट फेरीआं पाईआ। आसा तृष्ना नाल निधान, हउमे हँगता रही कुरलाईआ। बुध बिबेक ना कोई ज्ञान, गुरमति ना कोई समझाईआ। मति मतवाली बाल निधान, निर्धन बैठी मुख छुपाईआ। मन मनुआ उठे नौजवान, आप आपणा बल धराईआ। दहि दिशा मारे इक्क ध्यान, आपणा जोबन आप हंढाईआ। पंज तत्त ख़ाली वेखे जगत मकान, जूठी झूठी क़िया डेरा लाईआ। सति सन्तोख जत सति ना कोई ध्यान, रती रत्त ना कोई रंगाईआ। हरि हरि मति ना सके कोई पछाण, मन मति जगत हल्काईआ। जोत जुगत भगत भगवान, हरी हरि बीठलो एका नाम करे कुड़माईआ। धर्म वखाए इक्क सच निशान, सतिगुर साचा हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादी निगहबान, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, गुर चेले आप जगाईआ। पवण पाणी सेव कमान, सेवक सेवा साची लाईआ। धुन अनादि ब्रह्मादि घट मन्दिर अन्दर बहि बहि गाण, सारंग ढोलक ना कोई वजाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकान, हरि सन्त वड्डी वड्याईआ। घर घर बैठा साचा काहन, साची सखी साचा सीस ना कोई गुंदाईआ। कज्जल नैण ना कोई वखाण, नेत्र नैण ना कोई मिलाईआ। मीत मुरारा हरि निरँकारा श्री भगवान, आपे सुत्ता आपणी सेज सुहाईआ। कलिजुग जीव सर्ब पछताण, मिले मेल ना साचे माहीआ। यारी लग्गी जगत जहान, साचा महबूब नज़र ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, वेद पुराण सार ना पाईआ। आदि शक्ति अष्टभुज जोत ज्वाला सिँघ सवारी सारे गाण, नेत्र नैण दरस ना कोए पाईआ। परम पुरख पुरख सुल्तान, सचखण्ड महल्ला इक्क इकल्ला एक एकँकारा इक्क वसाईआ। पावे सार धरत धवल ज़िमी अस्मान, गगन मण्डल वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरा काहन, एका एक एक अख्वाईआ। गुरमुख विरले मंगण भगती दान, भगवान एका झोली पाईआ। चरन धूढ़ कराए सच अशनान, अठसठ नहावण कोई ना जाईआ। काया मन्दिर अन्दर देवे इक्क ज्ञान, जगत भुल्ले सर्ब पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मन मति बुध आपणी सेवा आप लगाईआ। बुध बिबेक वेखे एक, जिस
जन दया कमांयदा। मति मतवाली ना लाए सेक, जगत साची सिक मिटांयदा। मनुआ दहि दिशा ना धरे भेख, चार कुन्ट ना फेरी पांयदा। सन्त सुहेले जुग जुग आपे वेख, आप आपणे मुख सालांहयदा। लिखणहारा साचे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न गणपति गणेश, गायत्री मन्त्र आप जणांयदा। आपे आदि शक्ति करे प्रवेश, नूरो नूर डगमगांयदा। आपे आपणी करे आदेस, घर आपणा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी एकँकारा कर पसारा, मन मति बुध तन मन्दिर आप टिकांयदा। मन मति तेरा सच दुआरा, नौ दर वेख वखाया। बुध रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोई धराया। मति मतवाली हाहाकारा, नेत्र रो रो नीर वहाया। मनुआ उठ उठ मारे धाड़ा, जूठा झूठा संदेवा हथ्थ उठाया। त्तत्व तत्त लग्गा अखाड़ा, गुर चेला आप नचाया। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, ना सके कोई बुझाया। सतिगुर पूरा गुरमुख वेखे साचा लाड़ा, सिर साचा हथ्थ टिकाया। आप कराए पार किनारा, अद्धविचकार ना कोई डुबाया। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, मूर्ख मुग्धां ल्ए उठाया। जो जन आए चरन दुआरा, आत्म भिच्छया मंग मंगाया। आत्म ब्रह्म भरे भण्डारा, वड भण्डारी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण साची धार, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राया। बुध निमाणी होई दासी, निउँ निउँ सीस झुकाया। मन मति करे बन्द ख़लासी, एका मता पकाया। मनुआ देवे ना कोई झाकी, आपणा बल ना कोई धराया। हरि वेखणहार ख़ाक ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक फोल फुलाया। जिस जन खोल्हे आपणी ताकी, दूई द्वैती ताक मिटाया। जिस जन चढ़ाए साचे राकी, साचा घोड़ा इक्क वखाया। गुरमुख चढ़े मार पलाकी, सच सिँघासण आसण लाया। कलिजुग अन्तिम देण आया बाकी, निहकलंका जामा पाया। भर प्याला नाम प्याए साकी, एका अमृत मुख चुआया। आपे जाणे भविख्त वाक्ी, हरि भेव किसे ना आया। अग्गे कोए ना दिसे आकी, थिर कोए रहिण ना पाया । साचे दर ना चले कोई चलाकी, अछल अछल्ल नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत ज्वाला इक्क अकाला निर्भय रूप सति सरूप परम पुरख आप अख्वाया। परम पुरख प्रभ दीना बंधन, बन्दी बंधन तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुखां मस्तक तिलक लिलाट लगाए चन्दन, साची चण्डी चण्ड प्रचण्ड समाईआ। एका दात आया वंडण, वड दाता धुरदरगाहीआ। साची चाल रक्खे बेहंगम, दूजी चाल ना कोई रखाईआ। गुरमुखां बेड़ा आया बन्न्हण, कलिजुग सागर पार कराईआ। सोहँ शब्द तन पाए कंगन, रविदास चमारे वंड वंडाईआ। मानस जन्म ना होए भंगन, जो चल आए सरनाईआ। काया चोली सारे रंगण, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर वजाए इक्क मृदंगन, मन मति बुध दए सलाहीआ।
उठी बुध बुध सुवाणी आपणा मता पकाया। सतिगुर मेले साचा हाणी, साची सेव रखाया। मति मतवाली अन्धी काणी, रही राह तकाया। मनुआ बहि बहि भरे पाणी, गुर का शब्द सुणाया। गुरमुखां चुक्के आवण जाणी, जिस सतिगुर पूरे दर्शन पाया। लेखा चुक्के चारे खाणी, साची बाणी आप पढ़ाया। गुरमुख नारी साची राणी, सच दुआरे सोभा पाया। अमृत देवे ठंडा पाणी, निझर धारा आप रखाया। इक्क वखाए पद निरबाणी, चौथे पद आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मन मति वेखे थाउँ थाँईंआ। मन मति कूके दए दुहाई, नेत्र रो रो नीर वहाया। गुरमुख विरले गुरमति पाई, जगत संसा रोग गंवाया। मनमुखां जूठ झूठ करे कुड़माई, हउमे हँगता सगन मनाया। गुरमुखां राह तक्कण भिन्नड़ी रैण चाँईं चाँईं, वीह सौ सोलां बिक्रमी पहली अस्सू राह तकाया। सतिगुर पूरा पकड़े आपे बाहीं, आप आपणा मेल मिलाया। समरथ पुरख देवे ठंडीआं छाईं, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराया। तारनहारा सतिगुर एक, सति पुरख निरँजण मेहरवानया। त्रैगुण माया ना लाए सेक, देवे धुर फ़रमानया। पंज तत्त विकारा ना ल्ए वेख, जिस अन्दर वस्सया श्री भगवानया। बिधना लिखी मेटे रेख, जो जन रक्खे चरन ध्यानया। दर्शन देवे वार अनेक, अनभव प्रकाश करानया। मस्तक लाए साची मेख, जगत झोली गोद भरानया। माँ पुत्तर ल्ए वेख, सुंञी कुक्ख ना कोए रखानया । मेट मिटाए दु:ख कलेश, कालख टिक्का मस्तक लाहनिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत हरि साचा मूल पछानया। हरि सज्जण हरि वेखणहारा, पारब्रह्म अबिनाशया। गुरमुखां करे सच प्यारा, साचे मण्डल पावे रास्सया। रोग सोग चिन्त निवारा, अमृत भरया काया कास्सया। जो जन आए चल दुआरा, देवे नाम शब्द भरवास्सया। सोहँ शब्द सच जैकारा, पार कराए पृथ्मी अकाशया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे खेल तमाशया। हरिसंगत हरि मंगणा, हरि हरि रूप अपार। घर साचे मूल ना संगणा, लोक लाज देणी उतार। काया चोली चाढ़्हे रंगणा, रंग चलूल चाढ़्हे करतार। नाम नगारा एका वज्जणा, सुणे सुणाए सर्ब संसार। लक्ख चुरासी भाण्डा भज्जणा, कलिजुग आई अन्तिम वार, मनमुखां दिसे कासा सक्खणा, चार कुन्ट होए ख्वार। गुरसिख बाल विरोले मक्खणा, आप आपणी किरपा धार। गुरमुख दुआरे ल्ए आप प्रदक्ख्णा, जिउँ सुदामा कृष्न मुरार। ग़रीब निमाणया पर्दा ढकणा, जिउँ बिदर दए अधार। गढ़्ह हँकारी करे सक्खणा, राज राजाना करे ख्वार। बिन हरि अन्त किसे ना रक्खणा, ना कोई बेड़ा लाए पार। चार वरनां राह एका दस्सणा, बरन अठारां एका धार। एका छप्पर छाया हेठ वसणा, हरि मन्दिर गुरदुआर। निहकलंक नरायण नर एका नाम जपणा, पुरख अकाल वजाए आप सितार। आपे वसे कुली कक्खणा, आपे
सथ्थर सुत्ता पैर पसार। आपे देवे सुनेहड़ा साचे यार सज्जणा, मित्र प्यारे मीत मुरार। अन्तर पर्दा आपे कज्जणा, शब्द दोशाला उप्पर डार। हरिसंगत हरि बहि बहि सजणा, बीस इकीसा खेल अपार। मन मति तेरा भाण्डा भज्जणा, बुध बुध करे विचार। मनुआ उठ ना दहि दिश नठ्ठणा, सतिगुर पूरा मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत बख्शे चरन प्यार। चरन प्रीती साचा नाता, सतिगुर आप जुड़ांयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, आपणा खेल खिलांयदा। वेस अनेका बहु बहु भांता, जुग जुग नाउँ धरांयदा। जन भगतां रक्खे उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोई मिटांयदा। एका देवे नाम दाता, सच समग्री झोली पांयदा। आप सुणाए आपणी गाथा, आपे राग अल्हांयदा। आपे वेखे सिद्ध चुरासी नौ नौ नाथा, सति दो रूप वटांयदा। आपे जाणे पूजा पाठा, आपे हवण पवण सुगंध धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, मन मति बुध आपणा खेल खिलांयदा। बुध खेले आपणा खेल, गुर गुर आप खलाईआ। मति मतवाली पाए वेल, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। मनुआ चारों कुन्ट रिहा पेल, आपणा जोबन रिहा वखाईआ। सतिगुर पूरा शब्द सरूपी पाए नकेल, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले आपे मेल, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। धर्म राए दी कट्टे जेल, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, आप सुहाए बंक दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा जाणा खुल्ह, हरि साचा आप खुल्हांयदा। सच दुआरे कोई ना लाए मुल्ल, आपणी कीमत करता आपे पांयदा। जो जन चरन प्रीती गया घुल, आप आपणा घोल घुंमांयदा। लोकमात ना जाणा रुल, गुरमुख अनमुल्ला लाल आपणी गोद उठांयदा। आपे फल फुलवाड़ी वेखे फुल्ल, आपे रुत्त बसन्त सुहांयदा। आप उपजाए आपणी कुल, कुलवन्ता नाउँ रखांयदा। आपे वेखे गुलशन गुल, आपे भँवर गूंज गुंजांयदा। आपे पंखड़ीआं अन्दर वड़या भुल्ल, सृष्ट सबाई आप भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मन मति साचे धाम धरांयदा। मति बुध मन साचा डेरा, निरगुण निरगुण आप लगाया। पंज तत्त पाया घेरा, चार दीवार रखाया। किसे ना सूझे सञ्झ सवेरा, अन्दर मन्दिर अन्ध अन्धेर धराया। गुरमुख विरले भेव खुल्हाए गूझा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। सतिगुर सरन सरनाई जो जन झूजा, झूजत झूजत हरि हरि पाया। भउ चुकाया एका दूजा, तीजा लोचण आप खुल्हाया। सच दुआरा हरिजन सूझा, घर चौथे मेल मिलाया। लहिणा चुक्कया पाठ पूजा, सतिगुर पूरा सति सरूपी आपणा देवे दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत चाढ़्हे नाम रंगत, रंग चलूल सदा अनमूल, अनभुल गुर आप चढ़ाया।
२ अस्सू २०१६ बिक्रमी केसर सिँघ दे घर पिण्ड
डल्ले वाला ज़िला जलन्धर
सति पुरख निरँजण एक एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतार, जुग जुग वेस धरांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। दो जहानी खेल न्यार, हरि सतिगुर आप करांयदा। अलक्ख निंरजण बोल जैकार, अपणा आपे लांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कार, भेव कोई ना पांयदा। सति सरूपी निराकार, निरगुण आपणा वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी आदि निरँजण, अकल कला कल धारीआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, इक्क इकल्ला खेल अपारीआ। आप आपणा बण बण सज्जण, जुग जुग आपणा संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगा रिहा। जोती नूर खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप करांयदा। परम पुरख प्रभ इक्क इकल्ला, आपणी धार बंधांयदा। वसणहारा जलां थलां, थल सागर फोल फुलांयदा। लोआं पुरीआं करे हल्ला, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण सचखण्ड दुआरा एका मल्ला, थिर घर साचे आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस पुरख अबिनाशा, आपणा आप कराईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खेल तमाशा, आपणी मण्डल रास रचाईआ। रवि ससि कर प्रकाशा, जोती नूर नूर समाईआ। लक्ख चुरासी कर कर वासा, घर घट विच रिहा समाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। जुग करता हरि करनेहारा, परम पुरख सुल्तानया। निरगुण खेल अगम्म अपारा, जोती नूर श्री भगवानया । शब्दी शब्द शब्द जैकारा, पुरख अकाल इक्क तरानया। अजूनी रहित भेव न्यारा, जल थल महीअल आप समानया। लोकमात लै अवतारा, लक्ख चुरासी वेख वखानया। साधां सन्तां करे प्यारा, देवे नाम गुण निधानया, भगतां भगती मीत मुरारा, खेले खेल श्री भगवानया। शब्द अगम्मी इक्क हुलारा, सति पुरख निरँजण आप अख्वानया। पंज तत्त मेला विच संसारा, ब्रह्म पारब्रह्म वखानया। जोती नूर नूर उज्यारा, दीवा बाती इक्क टिकाणया। कमलापाती मीत मुरारा, सति सतिवादी सति पुरख घर साचे नौजवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जाणी जाणया। लक्ख चुरासी हरि हरि वासा, निरगुण नूर रुशनाईआ। आपे वसे पवण स्वासा, रसना जिह्वा आप चलाईआ। आदि अन्त ना कदे विनासा, जुग जुग करता खेल खिलाईआ। हरिभगतां देवे इक्क धरवासा, धरनी धरत धवल सुहाईआ।
साचे मण्डल बहि बहि पावे रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता परम पुरख सुल्ताना जोती नूर डगमगाईआ। जोती नूर श्री भगवन्त, सर्ब कल अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखांयदा। लेखे लाए हरि हरि सन्त, आप आपणा मेल मिलांयदा। साचा मेला नारी कन्त, निरगुण सरगुण संग निभांयदा। भेव ना पाए जीव जन्त, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे जाणे मित गति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जागरत जोत, जोती जोत डगमगांयदा। जोत उजाला हरि गोपाला, अकल कला कल धारीआ। सतिगुर पूरा दीन दयाला, एका एक गुर अवतारीआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, लोकमात खेल न्यारीआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, दूजा दर ना कोई रखा ल्या। चरन रखाए काल महांकाला, आप आपणा हुक्म सुणा रिहा। शब्द सरूपी बण दलाला, धुर दरगाही वेस वटा ल्या। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, मनमुख ख़ाकी ख़ाक रला ल्या। लक्ख चुरासी वेखे फल काया डाला, पत डाली फोल फुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता आपणी किरत कमा रिहा। करता पुरख पुरख अबिनाश, एका एक एकँकारया। भगतन मीता भगती वास, प्रगट होए विच संसारया। गुरमुखां हिरदे रक्खे वास, निज आत्म डेरा ला ल्या। किसे हथ्थ ना आए पृथ्मी आकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचा ल्या। आपणी रचन आप रचाए, हरि वड वडा बलवानया। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाए, दिवस रैण सेव कमानया। जुग जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाए, लक्ख चुरासी आप भुआनया। अन्तिम निबेड़ा हक्क कराए, हक्क हकीकत वेख वखानया। लाशरीक ख़ुदाए इक्क हो जाए, नूरो नूर डगमगानया। राम रूप रूप आप वटाए, आपे बंसरी नाम वजानया। आपे नाम सति मन्त्र दृढ़ाए, नानक निरगुण आप वखानया। आपे खण्डा हथ्थ उठाए, आपे चण्डी वेखे मार ध्यानया। ब्रह्मण्डां आपे खोज खुजाए, जेरज अंडां फोल फुलानया। जुग जुग वंडां आप कराए, ना कोई दूसर संग रखानया। भेख पखण्डा दए मिटाए, जूठा झूठा मेट निशानया। कलिजुग जीव आत्म रंडा कोई रहिण ना पाए, जिस भुल्लया हरि भगवानया। अन्तिम वेला कन्ढ्ढा नज़री आए, बीस बीसा खेले खेल श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण अबिनाशी करता, पारब्रह्म ब्रह्म पुरख आपणा खेल आप खलानया। खेलणहारा हरि हरि खेल, हरि साचे वड वड्याईआ। सन्त सुहेले आपे मेल, गुरमुख सज्जण ल्ए जगाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, घर साचे सगन मनाईआ। सतिगुर मिल्या सज्जण सुहेल, विछड़ कदे ना जाईआ। धर्म राए दी कट्टे जेल, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। वसणहारा रंग नवेल, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। जुग जुग आपणा नाउँ रक्ख, हरि आपणा वेस वटांयदा। सतिगुर रूप हो प्रतक्ख, लोकमात फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी नकेल पाए नक्क, नाम डोरी हथ्थ उठांयदा। आपे लक्खों करनहारा कक्ख, आपे हट्टो हट्ट विकांयदा। आपे भाण्डे भरे करे सक्ख, सक्खणे भाण्डे आप भरांयदा। आपे सन्त सुहेले गुरू गुर चेले करे वक्ख, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। आपे फेरा पाए उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्ख, चारे कूटां वेख वखांयदा। आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर ढक, समुंद सागर आपे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लहिणा झोली पांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चुकया लहिणा, कलिजुग अन्तिम वारीआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे आपणे नैणां, निरगुण निर डगमगाईआ। नानक गोबिन्द साचा कहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लक्ख चुरासी हरि हरि भाणा सहिणा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। राज राजान शाह सुल्तान कोई ना रहिणा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। मट्ठ शिवदुआले किसे ना बहिणा, तिलक ललाट ना कोई लगाईआ। मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर शाह हकीर अल्ला हू अन्ना हू नाअरा किसे ना लाउणा, कलमा नबी ना कोई पढ़ाईआ। हेठ मसल्ला ना किसे विछाउणा, उच्ची कूक ना कोई बांग सुणाईआ। निउँ निउँ सजदा ना किसे कराउणा, धरत धवल ना मस्तक कोई छुहाईआ। संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी संग तुड़ाउणा, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। कायनात हरि फेरा पावणा, आपणा कलमा आपे रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलावणा, हरि साचा सच वरतांयदा। लक्ख चुरासी मेट मिटावणा, आप आपणा मार्ग लांयदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका रंग रंगावणा, दूजा दर ना कोई वखांयदा। वरन बरन डेरा ढावणा, एका सिख्या सिख समझांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका घर बहावना, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। एका शब्द सुहागी ढोला गीत हरि हरि लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी गांवणा, इक्क जैकारा आपे लांयदा। खेले खेल धर धर रूप जिउँ बल बावना, अछल अछल्ल फेरा पांयदा। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावना, लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। खेले खेल कृष्ना कान्हा, रथ रथवाही वेस वटांयदा। गोबिन्द खण्डा इक्क चमकावणा, दिस किसे ना आंयदा। चण्ड प्रचण्ड वेख वखावणा, ब्रह्मण्डां राह तकांयदा। कलिजुग जूठा झूठा भन्न वखावणा, वेले अन्त ना कोई बचांयदा। गुरसिख चार जुग दा रुठया आप मनावणा, कलिजुग साचा वक्त सुहांयदा। साची सिख्या इक्क समझावणा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। पुरख अकाल इक्क मनावणा, दूसर सीस ना कोई झुकांयदा। बिन हरि पार ना किसे करावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार
पुरख समरथ, आदि अन्त श्री भगवानया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही खेले खेल महानया । बोध अगाधी महिमा अकथ, शब्दी सुणाए शब्द तरानया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर्शन पाए श्री भगवानया। हउमे हँगता मन्दिर जाए ढठ्ठ, नाता तुट्टे पंज शैतानया। घर विच दिसे साचा हट्ट, चौदां लोकां पन्ध मुकानया। अमृत आत्म आपणा झट्ट, सर सरोवर इक्क सुहानया। निरगुण जोती लट लट, अट्ठे पहर डगमगानया। अनहद मारे साची सट्ट, छत्ती राग ना भेव वखानया। जन भगतां दुरमति मैल देवे कट्ट, निर्मल नीर आत्म जाम प्यानया। वसणहारा घट घट, हर घट बैठा रूप छुपानया। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरतानया। निरगुण रूप हो प्रगट, निहकलंका नाम धरानया। कलिजुग तेरा मेटे फट्ट, दूई द्वैती वेख वखानया। नाम विकाए साचे हट्ट, गुर सतिगुर हट्ट कर प्रधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकार, जोद्धा सूरबीर बली बलवानया। जोद्धा सूरबीर हरि गोबिन्द, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा विच समांयदा। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, आपणा लेखा आप गिणांयदा। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर सागर सिन्ध, भेव कोई ना पांयदा। सर्ब जीआं दाता बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वांयदा। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया झोली जगत भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे दाता गुणी गहिंद, आपे मुख भुवांयदा। गुणी गहिंद सतिगुर मीत, हरि सज्जण मीत मुरारड़ा। आदि जुगादी जाणे आपणी रीत, सर्ब जीआं दा साझां यारड़ा। जुग जुग सुणाए आपणा गीत, करे खेल अगम्म अपारड़ा। पतित पापी करे पुनीत, लेखा जाणे धुर दरबारड़ा। हरिजन काया करे ठंडी सीत, अमृत देवे सच प्यालड़ा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँचां नीचां आप समालड़ा। आपे वसे धाम अनडीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप चले आपणी चालड़ा। चाल निराली जोत अकाली, जुग जुग आप चलाईआ। आपे बणे जगत दलाली, आपे वणज वखाईआ। आपणे हथ्थां रक्खे खाली, नाम भण्डारा झोली पाईआ। लक्ख चुरासी साचा माली, नौ खण्डां बूटा आपे लाईआ। आपे देवणहारा पाणी, आपे रिज़क सबाईआ। आपे घर घर अन्दर वजाए ताली, शब्द अनादि धुन सुणाईआ। आपे होया दो जहानां वाली, लोकमात आपे फेरा पाईआ। आपे मेटे कलिजुग रैण अन्धेरी काली, चारों कुन्ट धूंआँधार छाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाली, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचे तारनहारा, एका एक एकँकारया। एका बख्शे चरन प्यारा, देवे नाम अधारया। आत्म सेजा खेल अपारा, सच सिँघासण आसण ला ल्या। नारी कन्ता मीत मुरारा, कन्त कन्तूहला
वेस वटा ल्या। शब्द स्वामी दए हुलारा, निहकामी वेख वखा रिहा। नगर ग्रामी वसे वसणहारा, आप आपणा धाम सुहा ल्या। हड्ड मास नाड़ी चामी कर प्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त डेरा आपे ला ल्या। मन मति बुध दए आधारा, निरगुण आपणा अंग कटा ल्या। आपे अन्दर लाए सच अखाड़ा, पंच विकारा आप जगा ल्या। आपे अग्नी तत्त बहत्तर नाड़ा, रत्त रत्ती आप सुका ल्या। आपे तोड़णहारा गढ़्ह हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह आप हल्का ल्या। आपे बख्शे चरन प्यारा, साचा मार्ग आपे ला ल्या। आपे करे अन्ध अँध्यारा, आपणा मुख छुपा ल्या। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, गुर गोबिन्द वेख वखा रिहा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, तन गात्रे आप लटका रिहा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, हरि जू हरि मन्दिर फेरा पा ल्या। भरमे भुल्ला भरम संसारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ा ल्या। प्रगट होया नर निरँकारा, निहकलंका नाउँ रखा ल्या। सम्मत सोलां दए हुलारा, वीह सौ बिक्रमी नाल रला ल्या। राज राजानां करे ख़बरदारा, सोया कोई रहिण ना पा ल्या। साधां सन्तां मारे मारा, शब्द डंका हथ्थ उठा ल्या। जूठे झूठे करे ख्वारा, मन मती मोह चुका ल्या। गुरमती बोल जैकारा, सतिगुर नानक मेल मिला ल्या। गुर गोबिन्द वेखे जगत अखाड़ा, एका डण्डा आप वजा ल्या। वज्जे नाम रणजीत नगारा, लोआं पुरीआं आप जगा ल्या। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारा, कलिजुग वेला अन्तिम आ गया। शिव शंकर दिवस रैण करे पुकारा, हथ्थ त्रशूल ना कोई उठा ल्या। करोड़ तेतीसा हाहाकारा, सुरपति राजा इन्द सच सिँघासण ना कोई विछा ल्या। प्रगट होया अबिनाशी निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा भेख वटा ल्या। दो जहानां पावे सारा, लोआं पुरीआं गगन पतालां ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज आप वखा ल्या। कलिजुग कूड़ी काया वढ्ढे कंडां, सीस धड़ ना कोई रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आ रिहा। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, बेऐब परवरदिगारया। शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमात वेख वखा रिहा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ा ल्या। मनमुख पाए अन्धे राह, माया ममता मोह वधा ल्या। काम क्रोध नाल रला, कामी कामी वेस वटा ल्या। जूठी झूठी सेजा डेरा ला, जूठ रंग रंगा ल्या। आसा तृष्ना पकड़े बांह, हउमे रोग वधा ल्या। बिन हरि नामे हँस बणे काँ, कागी विष्टा मुख धरा ल्या। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे सिर ठंडी छाँ, भव सागर ना कोई तरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग आपणा वेस वटा ल्या। वेस वटाया पुरख करतार, निरगुण जोत जोत जगाईआ। प्रगट होया विच संसार, मात पित ना कोई भैण भाईआ। पुत्तर धी ना कोई प्यार, जगत कुटम्ब ना कोई वखाईआ। पंज तत्त ना कोई आकार,
त्रैगुण बंधन ना कोई वखाईआ। पंझी प्रकृति ना कोई अधार, मन मति बुध्ध ना कोई पढ़ाईआ। जगत विद्या ना कोई उज्यार, ना कोई इष्ट मनाईआ। पुरख अकाल एकँकार, मूर्त अकाल आप उपाईआ। दीना नाथा दर्द दु:ख भय भञ्जण हरि सन्तां करे प्यार, सांतक सति सति वरताईआ। नेत्र अंजन नाम अपार, लोचण नैण आप खुल्हाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख थक्की सर्ब लोकाईआ। वेद कतेबां वस्सया बाहर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ । आदि जुगादी खेल अपार, जुग जुग आपणा आप कराईआ। कादर करता हो त्यार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर कर त्यार, एका सम्बल नाउँ धराईआ। गुर गोबिन्द होया ख़बरदार, शब्दी डंक वजाईआ। उठया जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप उपजाईआ। नौ नौ करे खुआर, सत सत दए हिलाईआ। दहि दिशा दर पावणहारा सार, कुन्ट चार वेख वखाईआ। अनभव प्रकाश कर उज्यार, त्तत्व तत्त तत्त समाईआ। ब्रह्म मति दए अधार, कमलापत सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्तिम वेला वेखे आप ख़ुदाईआ। ख़लक ख़ुदाई ख़ालक हरि, हरी हरि वेस वटाया। नूरी अल्ला जोत धर, बिस्मिल रूप समाया। आपणा कलमा आपे पढ़, तीस बतीस हदीस सुणाया। आपे लावणहारा जड़्ह, आपे ल्ए उखड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा नाम धराया। नाम धराया नर निरँकार, निरगुण रूप अपारया। पावे सार सर्ब संसार, आप आपणी किरपा धारया। शब्द ढोला सच जैकार, एका नाअरा ला ल्या। सतिजुग लावे सच दरबार, साचा समा आप सुहा ल्या। बीस बीसा ख़बरदार, जगत जगदीशा वेख वखा रिहा। इक्क इकीसा बन्न्हे धार, काला सूसा मेट मिटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा खण्डा आप चमका रिहा। साचा खण्डा शब्द कटार, गुर सतिगुर हथ्थ उठांयदा। रसना चिल्ला तीर कमान, नाम निशाना एका लांयदा। प्रगट होया वाली दो जहान, लोक परलोक वेख वखांयदा। सच सलोक सच निशान, साचा हुक्म जणांयदा। कलिजुग तोड़े माण अभिमान, नाम निधान झोली पांयदा। गुरमुखां अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। एका राग सुणाए कान, धुन आत्मक आप अल्हांयदा। लक्ख चुरासी जाणी जाण, जन जनणी वेख वखांयदा। भगत भगवन्त कर पछाण, मन का मणका आप फिरांयदा। देवणहारा जीआ दान, साची भिच्छया झोली पांयदा। साचा मेला गोपी काहन, सच दुआरे आप मिलांयदा। मेल मिलावा सीता राम, राम सीता संग जुड़ांयदा। साचा दर सोहे भगवान, नानक निरगुण रसना गांयदा। गोबिन्द निउँ निउँ करे प्रनाम, पुरख अकाल इक्क मनांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे अन्धेरी शाम, सतिगुर साचा चन्द चढ़ांयदा। साचा नगर खेड़ा वसे ग्राम, जिस दर दुआरे
चरन छुहांयदा। हरि हरि दरस गुरमुख विरले पाण, मनमुख जीआं दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल आपणे घर, घर आपणा आप सुहांयदा।
३ अस्सू २०१६ बिक्रमी महाराजा रणबीर सिँघ दे सपुत्र सतिबीर सिँघ दे नाल बचन
मनी सिँघ दी लिख्त वास्ते होए संगरूर मुबारक कोठी
पुरख अकाल सर्ब जीआं दाता, एका एकँकारया। जुग जुग खेले खेल तमाशा, लोकमात ल्ए अवतारया। सन्तां भगतां मेटे अन्धेरी राता, साचा नाम चन्द चढ़ा रिहा। आप चलाए आपणी गाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। हरिजन साचा शाह संगरूर, आपणी सरन लगाईआ। सन्त मनी सिँघ आसा मनसा पूर, आत्म लहिणा दए चुकाईआ। बाल बाले बख्शे चरन धूढ़, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। दरस वखाए हाज़र हज़ूर, अस्सू तिन्न रुत्त सुहाईआ। वीह सौ सोलां बिक्रमी आसा मनसा पूर, दर आवे जावे फेरा पाईआ। जोती जगे नूरो नूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग मेला सहिज सुभाईआ। हरि हरि लिख्या साचा लेख, सन्त मनी सिँघ दए गवाहीआ। अन्तिम लेखा जाणे दस दस्मेस, गुर गोबिन्द वड्डी वड्याईआ। नानक आपणे नेत्र ल्ए पेख, नाम सति मन्त्र जपाईआ। जोती जामा धर धर भेस, घर साचा वेख वखाईआ। लेखा लिख्या बाल वरेस, बिरध बुढापा ना कोए जणाईआ। सदा सखाई दए अदेस, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चिन्ता सुख जगत सोग हरख दए मिटाईआ। शाह जींद राणा संगरूर, राज महल्ल सहिज सुखदाया। अग्गे वेला नेड़े पिछा रिहा दूर, पुरख अबिनाशी मेल मिलाया। पन्दरां कत्तक हाज़र हज़ूर, मस्तूआणा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस जन्म लेखे लाया। मानस जन्म वड अनमुल्ला, लक्ख चुरासी विच रखाईआ। सतिगुर पूरा कदे ना भुल्ला, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। एथे ओथे दो जहानी पावे मुला, सन्त मनी सिँघ लेख लिखाईआ। वड वड्याई साची कुला, कुलवन्त हरि वेख वखाईआ। जगत दुआरा रहे खुल्हा, पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझाईआ। बाल निधान शाह शाहाना, शहिनशाह समझांयदा। लेखा लिख्या सन्त मनी सिँघ इक्क महाना, घर तेरे बन्द करांयदा। खोल्ह किवाड़ वेख दुकाना, दर साचे आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी लिख्त वाक भविख्त राज राजाना हथ्थ रखांयदा। राज राजाना बंधी बंध, शाह सुल्तान वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ गाया बत्ती दन्द, पारब्रह्म वज्जी वधाईआ। सम्मत सोलां वीह सौ बिक्रमी
दूई द्वैती ढाहे कंध, शाह पटियाल नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण फंदी फंद कटाईआ। लक्ख चुरासी तुटे फंद, आवण जावण गेड़ कटाया। पूत सपूते उपजे परमानंद, नेत्र नैणां दर्शन पाया। सन्त दुलारे लिख्या छन्द, सच सुहेला मंगल गाया। आपे तोड़े लग्गा जंद, कुंजी आपणे हथ्थ रखाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, भैण भाई साक सज्जण सैण सगला परिवार तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अस्सू तिन्न साची रुत्त सुहाया। साचा लिख्या लेख वखावणा, साल बताली बन्द रखाईआ। घर दर भेव घर खुल्हावणा, घर घर विच वज्जे वधाईआ। साचा सगन इक्क मनावणा, सतिगुर पूरा मिले नर नरायण, निहकलंक वज्जे सच वधाईआ। पन्दरां कत्तक शब्द लेख घलावणा, भरम भुलेखा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंस सरबंस बाल बिरध जवान धीरज मति सति सन्तोख देवे वर, साचे घर घर साचा इक्क सुहाईआ।