४ अस्सू २०१६ बिक्रमी उच्ची बस्ती निरँजण सिँघ दे घर लुध्याणा शहर
आदि निरँजण हरि भगवान, इक्क इकल्ला एकँकारया। आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग ल्ए मात अवतारया। शब्द सरूपी सच निशान, दो जहानां आप झुला ल्या। लक्ख चुरासी देवणहारा जीआं दान, एका मन्त्र नाम दृढ़ा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल खिला रिहा। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर ख़ुदाईआ। राम राम जोत उज्यारा, वेस अवेसा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता बेपरवाहीआ। वड दाता हरि बेपरवाह, बेऐब परवरदिगारया। जोती नूर रिहा डगमगा, निरगुण नूरो नूर समा ल्या। सचखण्ड दुआरे डेरा ला, आप आपणा भेव खुल्हा रिहा। सच सिँघासण आसण ला, आप आपणा रूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला कर आकार, निरगुण मेले आपणी धार, ना कोई दूसर संग रला ल्या। इक्क इकल्ला कर पसारा, आप आपणा खेल खिला रिहा। थिर घर वसे सच दुआरा, घर सुहञ्जणा इक्क सुहांयदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती नूर हरि उजाला, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, दर घर साचे सोभा पाईआ। इक्क वखाए धर्म सच्ची धर्मसाला, दर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसे साचे घर, घर साचा
आप उपजाईआ। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक उपजांयदा। जोत जगे आदि निरँजणा, आप आपणा रूप डगमगांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, एका एकँकारा नाउँ धरांयदा। आपे आपणा बणे साचा साक सैण सज्जणा, मात पित भाई भैण ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाधी शब्द अल्हांयदा। शब्द अनादी धुन्कारा, हरि हरि आप उपाईआ। आपे सुणे सुणणेहारा, आपे रिहा गाईआ। आपे खेले खेल अपर अपारा, भेव अभेदा भेव ना राईआ। आपे मण्डल मण्डप पावे रासा बण सतारा, रवि ससि आप चमकाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न शिव कर उज्यारा, करोड़ तेतीसा संग रलाईआ। आपे सुरपति राजा इन्द दए हुलारा, आपणी दया कमाईआ। आपे त्रैगुण माया कर त्यारा, त्रै त्रै वेख वखाईआ। आपे पंचम मीता हो उज्यारा, पंचम संग निभाईआ। लक्ख चुरासी खेल न्यारा, हरि करता आप कराईआ। नौ दर वेखे जगत दुआरा, दर घर साचे सोभा पाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनारा, घर घर विच आप सुहाईआ। आपे करे बन्द किवाड़ा, बज़र कपाटी सिला टिकाईआ। जोत निरँजण कर उज्यारा, रूप अनूप आप वटाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, घर साचे राग अल्हाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, घर बैठा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी हरि हरि खेल, आपणा आप करांयदा। सुरती शब्दी हरिजन मेल, सन्त सहेले आप उठांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेल, गुर चेला नाउँ धरांयदा। आपे वसे रंग नवेल, आपे घट घट वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी आप उपांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाए हरि निरँकारा, साची सेवक सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, निरगुण सरगुण विच टिकांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल अपारा, हरि हरि रूप वटांयदा। शब्द विचोला अपर अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा करे प्यारा, त्तत्व तत्त विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग खेले खेल दिस किसे ना आईआ। जुग जुग खेल खेलणहारा, पारब्रह्म बेअन्तया। लोकमात ल्ए अवतारा, हरिजन तारे साचे सन्तया। एका बख्शे नाम भण्डारा, साचा धन वड धनवन्तया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेटे हँकारा, वड दाता गुण गुणवन्तया। चरन प्रीती बख्शे सच प्यारा, दरगाह साची धाम सुहन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले घर साचे सोभावन्तया। हरिजन उपाए दुष्ट खपाए, हरि सज्जण वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार लँघाए, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अन्धेरा छाए, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। सत्तां दीपां पए दुहाए, सांतक सति ना कोई वरताईआ। साध सन्त होए हल्काए, माया ममता
मोह वधाईआ। हरि का नाम ना कोई ध्याए, ना भिच्छया झोली पाईआ। साचा मंगल ना कोई गाए, अनहद राग ना कोई अल्हाईआ। साचा सईआ ना कोई मेल मिलाए, झूठी नईआ रहे चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, हरि हरि वेख वखांयदा। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, साचा दर ना कोई सुहांयदा। हउमे हँगता भर भण्डार, वरन बरन वेख वखांयदा। आसा तृष्ना नार मुटयार, मनमुख जीआं नाल रलांयदा। जूठा झूठा करन प्यार, सगला संग ना कोई निभांयदा। साचा मन्त्र ना कोई जैकार, अनभव प्रकाश ना कोई रखांयदा। कमलापाती मिले ना मीत मुरार, कँवल नैण ना कोई दरसांयदा। आत्म झाती मार के वेखे ना कोई बन्द किवाड़, घर साचा ना कोई खुल्हांयदा। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़, अठसठ तीर्थ ना कोई बुझांयदा। काया मन्दिर साचे अन्दर कोई ना देवे वाड़, दूई द्वैती पर्दा कोई ना लांहयदा। कलिजुग वेखे झूठी धाड़, पंच विकारा संग रलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे इक्क अखाड़, सत्तां दीपां धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ा रंग, हरि हरि वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी होई नंग, नाम पर्दा ना कोई पांयदा। झूठी भिच्छया रहे मंग, साची मंग ना कोई मंगांयदा। मानस जन्म होया भंग, साचा लेखा ना कोई जणांयदा। ना कोई अंगीकार करे अंग, अंगी अंग ना कोई लगांयदा। जगत सतार वजाया मृदंग, नाम मृदंगा ना कोई उठांयदा। जगत दरवाज़ा रहे लँघ, आपणा मन्दिर ना वेख वखांयदा। झूठी सुत्ता सेज खाट पलँघ, काया अन्तर आत्म सेज ना कोई हंढांयदा। सतिगुर पूरा ना वसे किसे संग, नेत्र नैण ना दरस दिखांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लग्गा जंग, दिवस रैण आप लड़ांयदा। कलिजुग नटूआ स्वांगी स्वांग करे मलँग, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा खेल खिलांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुन्ट वज्जे वधाईआ। राम नाम ना किसे प्यारा, रसना जिह्वा ना कोई गाईआ। मिल्या मेल ना कृष्न मुरारा, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण दिस ना आईआ। नानक गोबिन्द ना पाए दरस अगम्म अपारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। धरत मात रोवे मारे हाह दा नाअरा, नेत्र आपणे नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सारा, धरत धवल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। कलिजुग जोद्धा सूरबीर बलवान, अन्तिम आपणा रंग चढ़ांयदा। नाल रलाए पंज शैतान, सगला संग वखांयदा। कीमत पाए बेईमान, साबत ईमान ना कोई धरांयदा। जूठा झूठा नाअरा लाए कान, साची सिख्या ना कोई वखांयदा। आपणा आपणा गीत सारे गाण, हरि का रूप दिस किसे ना आंयदा। हरि जू बैठा काया अन्दर
सच मकान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। चौदां हट्टां वेख मकान, चौदां तबकां फोल फुलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव इक्क ध्यान, एक रूप दरसांयदा। करोड़ तेतीसा इक्क ज्ञान, एका नाम जणांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जोती जामा श्री भगवान, पंज तत्त ना कोई जणांयदा। प्रगट होवे वाली दो जहान, दो जहानां खेल खिलांयदा। नाम खण्डा शब्द तीर कमान, साचे चिल्ले आप चढ़ांयदा। अट्ठ दस वेखे मार ध्यान, नौ नौ फोल फुलांयदा। भेव खुल्हाए राज राजान, शाह सुल्तान आप हिलांयदा। जोद्धा सूरबीर बलवान, बल धारी बल धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंक हरि निरँकारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका रूप समाईआ। जुग जुग खेले खेल अपारा, निरगुण दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका नूर निहकलंक, हरि शब्दी डंक वजांयदा। आप उठाए राउ रंक, राज राजाना आप जगांयदा। प्रगट होया वासी पुरी घनक, वार अनक खेल खिलांयदा। हरिजन उधारे जिउँ जनक, जन जननी लेखे लांयदा। आप भवाए मन का मणक, मन मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ धांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। कूड़ी क़िया कूड़ पसारा, कूड़ कूड़ा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म प्रभ ल्ए अवतारा, आप आपणी कल वरताईआ। सम्मत सम्मती मारे मारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। वीह सौ सोलां बिक्रमी खेल न्यारा, नर निरँकारा आप कराईआ। सत सतारां हो उज्यारा, जीवां जन्तां साधां सन्तां देवे बूझ बुझाईआ। अट्ठ अठारां आपणी धारा, आपे दए वहाईआ। इक्क उनीसा हरि जगदीशा, शाहो शबीसा एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्तिम गहिणा तेरे तन पहनाईआ। कलिजुग तेरा अन्त शृंगार, हरि साचे आप करावणा। जूठ झूठ कर त्यार, तेरे नाल रलावणा। माया ममता भर भण्डार, तेरा दर सुहावणा। हउमे हँगता कर त्यार, साचा जोड़ जुड़ावणा। नाल रलाए नार विभचार, झूठा नाता तोड़ तुड़ावणा। वीह सौ वीह बिक्रमी एका धक्का देवे मार, नाम खण्डा इक्क चमकावणा। गुरमुख सन्त सुहेले हरिजन साचे ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझावणा। घर घर मन्दिर दीपक जोती कर उज्यार, माणक मोती आप सुहावणा। सुरती सुरती ल्ए उठाल, गुरमुख सोया कोई रहिण ना पावणा। एका गोती बणाए वाली दो जहान, वरन बरन सर्ब मिटावणा। नाम सोटी हथ्थ उठाए श्री भगवान, कोटी कोटि जीव तरावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध मुकावणा। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ।
सतिजुग सोया आप उठाउणा, चौथे जुग वज्जे वधाईआ। साधां सन्तां मेल मिलाउणा, घर साचे सोभा पाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, सो पुरख निरँजण आप जपाईआ। हँ ब्रह्म आप समझाउणा, ओअँ रूप आप हो जाईआ। सोहँ साचा शब्द चलाउणा, चार वरन करे कुड़माईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका रंग रंगाउणा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, माणक मोती चोग चुगाईआ। निरगुण जोती इक्क जगाउणा, दीवा बाती ना कोई टिकाईआ। वासना खोटी कढ्ढ वखाउणा, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी साचा मार्ग एका लाउणा, दूजा दर ना कोई जणाईआ। इष्ट गुरदेव इक्क मनाउणा, रूप अनूप सति सरूप आप दरसाईआ। शाह भूप सुल्तान इक्क बणाउणा, सच सिक्दार इक्क हो जाईआ। साचा ताज सीस टिकाउणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा रिहा चुकाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा मूल, हरि पूर्ब आप चुकांयदा। सतिजुग साचे बरख़े फूल, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। सच सिँघासण आप बराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। एकँकारा निरँकारा निरगुण रूप ना जाए भूल, आदि जुगादी वेख वखांयदा। वेखणहारा शंकर त्रशूल, त्रै त्रै मुख भवांयदा। विष्नूं वसणहारा कोल, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। ब्रह्मा तोले साचा तोल, त्रैगुण एका कंडे पांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लोआं पुरीआं पर्दे रिहा फोल, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। शब्द जैकारा एका एकँकारा साचा नाअरा एका बोल, एका हुक्म सुणांयदा। जीव जन्त रहे अनभोल, माया ममता पर्दा कोई ना लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी सदा अडोल, सृष्ट सबाई आप डुलांयदा। सृष्ट सबाई जगत हुलारा, हरि साचा आप दवाईआ। किसे ना दिसे पार किनारा, मँझधार बैठी सर्ब लोकाईआ। भरमे भुल्ला भरम गंवारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। एका विसरया नाम हरि करतारा, बिन हरि नामे ना कोई सहाईआ। चारों कुन्ट धूंआँधारा, धूंआँधार सर्ब वखाईआ। नेत्र रोवन रवि ससि सूरज चन्न सतारा, नैणां नीर वहाईआ। कलिजुग अन्तिम होए ख्वारा, संग मुहम्मद चार यार रहे कुरलाईआ। ईसा मूसा काला सूसा रिहा उतारा, गल अल्फ अल्फी एका पाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मुकामे हक्क सांझा यारा, नूर नुरानी डगमगाईआ। अल्ला राणी नैण उग्घाड़ा, नेत्र लोचण आप खुल्हाईआ। चौधवीं सदी दए हुलारा, चौदां तबकां फेरा पाईआ। पीर दस्तगीर शाह हकीर ना कोई दए सहारा, मुलां शेख़ मुसायक कुतब गौंस ना कोई सहाईआ । अञ्जील कुरान करे पुकारा, तीस बतीस एका गाईआ। कलिजुग कूके आपणी अन्तिम वारा, उठ उठ वेखे दहि दिशा फेरीआं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप
वरताईआ। आपणी कल हरि वरतंत, भेद अभेद अभेदिआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, अछल अछल्ल अछेदिआ। पावे सार साचे सन्त, वेखणहारा चारे वेदिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा लेखया। लेखा लिखणहार गोपाल, जुग जुग वेख वखांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, आपे मंग मंगांयदा। आपे कलिजुग अन्तिम बणे दलाल, गुर गोबिन्द संग रखांयदा। वेद व्यासा वजाए ताल, ताल तलवाड़ा हथ्थ रखांयदा। सेवा लाए काल महांकाल, काल नगारा इक्क वजांयदा। धर्म राए ल्ए उठाल, साचा साचा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वक्त सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहञ्जणा, हरि साचे जोत जगाईआ। जन भगतां नेत्र नाम पाए अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजणा, दुरमति मैल गंवाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। बिन सतिगुर पूरे पर्दा किसे ना कज्जणा, जूठे झूठे मुख छुपाईआ। गुरमुख साचे मीत मुरार सज्जणा, हरि साचा राह तकाईआ। शाह सुल्तान राज राजान आपणा तजना, महल्ल अटल ना कोई डेरा लाईआ। सृष्ट सबाई उठ उठ भज्जणा, भव सागर कोई ना पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे सर्ब लोकाईआ। जगत लोकाई अन्तिम वेखे, निरगुण जोत नूर नुरानया। लक्ख चुरासी लिखणहारा लेखे, एका एक श्री भगवानया। आपे दाता श्री दस दस्मेसे, आप आपणा रूप वटानया। आपे वेखे मुच्छ दाढ़ी केसे, मूंड मुंडाए आपणे गले लगानया। आपणे नेत्र आपे पेखे, दोए लोचण ना कोई जहानया। दो जहानी नर नरेशे, नर नरायण इक्क अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी बन्न्हे गानया। लक्ख चुरासी गाना बन्न्हे डोर, कलिजुग कूड़ा तन्दन पाईआ। सगन मनायण पंज चोर, जूठा झूठा मंगल गाईआ। हउमे हँगता चढ़या घोड़, माया ममता वाग गुंदाईआ। आसा तृष्ना लग्गी औड़, दिवस रैण प्यास लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा संग निभाईआ। कलिजुग तेरा संग निभाउणा, चार वरन सुणांयदा। जूठा झूठा मेट मिटाउणा, भेख पखण्डी दिस ना आंयदा। सच सुच्च मार्ग लाउणा, ऊँचां नीचां एह समझांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग रंगाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वेश एका धाम बहांयदा। चार वरन एका नाम जपाउणा, पुरख पुरखोतम इक्क मनांयदा। पुरख अकाल नज़री आउणा, अजूनी रहित रूप वटांयदा। सतिगुर साचा ताल वजाउणा, गुरमुख साचा राग अल्हांयदा। मंगला चार सर्ब जन गाउणा, अनहद साची सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार, खेलणहारा दिस ना आंयदा। खेलणहार पुरख समरथ, हरि साचा
शाह सुल्तानया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, निरगुण जोत श्री भगवानया। कलिजुग अन्तिम देवे मथ्था, नाम मधाना एका पानया। सतिजुग महिमा चलाए अकथ, कथनी कथे ना कोई गाणया। जूठा बुरज जाए ढठ्ठ, सच सुच्च करे प्रधानया। गुरमुखां मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, ध्रू प्रहलाद जिउँ बाल अञ्याणया। सच दुआरे इक्क इक्ट्ठ, रंग महल्ल इक्क वखानया। पावे सार मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर मट्ठ, भेव अभेदा भेव खुलान्हिआ। वेखणहारा तीर्थ अठसठ, सर सरोवर फोल फुलानया। लक्ख चुरासी घट घट अन्दर अमृत रिहा झट्ट, निझर झिरना आप झिरानया। दीपक जोती लट लट, घर घर विच आप सुहानया । दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका पट्टी नाम बंधानया। साचा वणजारा खोल्हे हट्ट, एका वणज नाम दो जहानया। गुरमुख विरला लाहा ल्ए खट्ट, कलिजुग भुल्ले जीव निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेटे पंज शैतानया। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाउणा, तेरी अन्त करे कुड़माईआ। तेरा भार तेरे सिर लटकाउणा, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। चार यार ना संग निभाउणा, मुहम्मद कूके दए दुहाईआ। अल्ला राणी मुख शरमाउणा, नेत्र नीर रही वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल खिलाउणा, खेले खेल थाउँ थाँईंआ। मक्का काअबा वेख वखाउणा, दीन असलामां फोल फुलाईआ। हक्क जनाबा नाउँ धराउणा, शाह नवाबा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अथाह, बेपरवाह भेव कोई ना पाईआ। हरि का भेव किसे ना पावणा, आदि जुगादि समाया। वेद कतेब सभ ने गांवणा, ब्रह्मा विष्न शिव रहे ध्याया। साधां सन्तां राह तकावणा, भगत भगवन्त रहे सलाहया। गुरमुख सज्जण राह तकावणा, नेत्र नैण रहे तकाया। पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणा फेरा पावणा, जुग जुग आपणा वेस वटाया। निहकलंका नाम रखावणा, दिस किसे ना आया। साढे तिन्न हथ्थ सम्बल नगरी आसण लावणा, शब्द जैकारा इक्क बुलाया। उच्च महल्ल अटल इक्क सुहावणा, सच सुहञ्जणा धाम वेख वखाया। निरगुण सरगुण मेल मिलावणा, शब्द विचोला इक्क बणाया। साचा ढोला साचे माही एका गावणा, धुर दरगाहों लै के आया। लोआं पुरीआं आप सुणावणा, लोकमात वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, एका एक करांयदा। थिर घर वसे सच महल्ला, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूँघी कन्दर फोल फुलांयदा। गुरमुखां अन्दर सुरती शब्दी आपे रला, घर साचे मेल मिलांयदा। आपणे प्रकाश आपणे दीपक आपे बला, घृत बाती ना कोई टिकांयदा। आपे जाणे आपणा राह सुखल्ला, जुग जुग आपणा मार्ग लांयदा। जीव जन्त भुलाए कर कर वल छला, बल बावन भेख धरांयदा। आपे नूर इलाही अव्वल अल्ला, अल्ला हू हू आप अख्वांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी रास पुरख अबिनाश, तेरी झोली आपे पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, बिन हरिभगत दिस किसे ना आंयदा।