पुस्तकालयभाग ८

५ अस्सू २०१६ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे घर पिण्ड पखोवाल ज़िला लुध्याणा

एकँकारा हरि भगवान, अकल कला अख्वाईआ। जोती नूर नूर महान, निरगुण रूप डगमगाईआ। सति पुरख सति सुल्तान, शाहो भूप वड वड्याईआ। इक्क इकल्ला राज राजान, एकँकारा आप अख्वाईआ। एका वस्सया सच मकान, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। शब्द सिँघासण इक्क महान, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। आपे जाणे आपणा धुर फ़रमान, ना कोई दूसर संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण आप अख्वाईआ। आदि निरँजण हरि भगवाना, एका रंग समांयदा। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग वेस वटांयदा। शाहो भूप नर हरि सुल्ताना, निरवैर नाउँ धरांयदा। मूर्त अकाल भेव ना आना, भेव अभेद छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनभव प्रकाश करांयदा। अनभव प्रकाश हरि भगवन्त, भेव अभेद अभेदिआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, अछल अछल्ल अछेदिआ। पावे सार लक्ख चुरासी जीव जन्त, लेखा जाणे चारे वेदिआ। आपे जाणे आपणा मंत, आपे लिखे लेख कतेब्या। आपे दर घर साचे सोभावन्त, आपणे नेत्र आपे पेख्या। आपे दाता दानी हरि गुणवन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल जुगा जुगन्तया। आपे दाता हरि निरँकार, एका रंग समांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, एका नाअरा लांयदा। आपे सच घर करे आकार, निरगुण आपणी जोत जगांयदा। आपे वस्सया अन्ध अँध्यार, धूंआँधार आप समांयदा। आपे लोआं पुरीआं महल्ल ल्ए उसार, चौदां लोकां मट्ठ तपांयदा। आपे विष्नूं भरे हरि भण्डार, आपे ब्रह्मा पारब्रह्म उपजांयदा। आपे शंकर ल्ए सँघार, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। आपे बाशक सेजा सुत्ता पैर पसार, सांगोपांग हंढांयदा। आपे मुख सहँसर गाए वारो वार, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। आपे करोड़ तेतीसा दए आधार, आपे सुरपति सेव करांयदा। आपे गण गंधर्ब बोल जैकार, गीत अनादी आप सुणांयदा। आपे त्रैगुण माया बन्न्हे धार, आपे पंज तत्त मेल मिलांयदा। आपे मन मति बुध कर शृंगार, हड्ड मास नाड़ी रत्त जोड़ जुड़ांयदा। आपे घर विच घर आपणा रक्ख, घर साचा इक्क सुहांयदा। आपे करे बन्द किवाड़, आपे मुख खुल्हांयदा। आपे वेखे काया मन्दिर अन्दर डूँघी गार, महल्ल अटल आप सुहांयदा। आपे

दीपक जोती देवे बाल, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। आपे अमृत आत्म सर सरोवर भरया ताल, निझर झिरना आप झिरांयदा। आपे आत्म सेजा बैठ करे प्रितपाल, दिवस रैण वेख वखांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, आपे सरगुण निरगुण डेरा लांयदा। आपे वस्त नाम धन माल, सच ख़ज़ीना आप हो जांयदा। आपे लक्ख चुरासी तोड़ जंजाल, जगत जंजाला वेख वखांयदा। आपे जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब भेव ना पांयदा। आपे गगन मण्डल वेखे साचा थाल, अनहद सेवा साची लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। अबिनाशी पुरख पुरख सुल्ताना, वड वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला वाली दो जहाना, जुग करता नाउँ रखाईआ। जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। सचखण्ड मन्दिर इक्क सुहाना, चार दीवार ना कोई बणाईआ। छप्पर छन्न ना कोई पाना, ना बाढी संग रखाईआ। दीवा बाती कमलापाती इक्क जगाणा, आप आपणी कर रुशनाईआ। गाए धुन सच तराना, आप आपणा शब्द अल्हाईआ। सच सिँघासण बैठ मर्दाना, मेहरवान वड वड्याईआ। चलाए हुक्म धुर फ़रमाना, दरगाह साची सोभा पाईआ। ना कोई दर दिसे दरबाना, ना कोई सीस झुकाईआ। रवि ससि ना कोई निशाना, मण्डल मण्डप ना कोई वखाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवाना, थिर घर वासी पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार, एका एक अख्वांयदा। एका वसे सच मुनार, सच महल्ला आप वसांयदा। आपे नारी कन्त भतार, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे शब्द सुत्त बण दुलार, आप आपणी गोद सुहांयदा। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, निरगुण निरगुण सीस झुकांयदा। आपे होया ख़बरदार, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपे लक्ख चुरासी कर त्यार, एका आपणी वंड वंडांयदा। आपे जेरज अंड भरे भण्डार, उत्भुज सेत्ज संग मिलांयदा। आपे जल बिम्ब दए अधार, धरत धवल सुहांयदा। आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर डेरा लांयदा। आपे जल थल महीअल पसर पसार, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपे साचा सईआ बण भतार, आप आपणा वेस वटांयदा। आपे पंज तत्त करे प्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। आपे शब्द अनादी अनहद धार, आप आपणा राग सुणांयदा। आपे पंचम सखीआं मीत मुरार, घर घर बहि बहि मंगल गांयदा। आपे रंग रलीआं माणे गुप्त ज़ाहर, दिस किसे ना आंयदा। आपे सुरत सवाणी करे प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। मरे ना जम्मे विच संसार, अजूनी रहित आप अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार, जुग करता वेस वटांयदा। आपे गुर पीर अवतार, एका आपणा नाउँ रखांयदा। आपे जोती जोबन दए हुलार, आपे शब्दी रंग चढ़ांयदा। आपे वेखे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता करनेहारा, आदि जुगादी लै अवतारा, एका गुर अख्वांयदा।

एका गुर शाहो भूप, सतिगुर नाउँ धरांयदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डेरा लांयदा। आपणी महिमा जाणे अनूप, भेव कोई ना पांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, घट घट आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ बरसांयदा। अमृत मेघ ठंडी ठार, हरि सतिगुर नाउँ रखाईआ। अमृत मेघ ठंडी ठार, हरि सतिगुर हथ्थ उठाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, जन भगतां ल्ए तराईआ। हरिजन बख्शे चरन प्यार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। मनमुखां तोड़े गढ़्ह हँकार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। चण्ड प्रचण्ड तिक्खी धार, हरि साचा इक्क रखाईआ। लक्ख चुरासी आपे करे ख्वार, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपे दुष्टां दए सँघार, बलधारी वड वड्याईआ। पाए वंड हरि निरँकार, वंडणहारा बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। भगत भगवन्त पाए सार, भगतन भगती लेखे लाईआ। साधां सन्तां करे प्यार, आप आपणी गोद उठाईआ। गुरमुख साचे लाए पार, नाम बेड़े आप चढ़ाईआ। गुरमुखां देवे इक्क अधार, आत्म अन्तर ब्रह्म जणाईआ। साचा मन्त्र इक्क जैकार, गुर शब्दी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण रूप पुरख अगम्म, बेअन्त बेअन्त बेअन्तया। सरगुण अन्दर पए जम्म, शब्दी ढोल मृदंग वजन्तया। आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणा खेल खिलन्तया। सतिजुग बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठन्तया। जगत वड्याई धन्न धन्न, रसना जिह्वा आप सुहन्तया। हँकारी भाण्डा देवे भन्न, जूठ झूठ मेट मिटन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आप वटन्तया। सतिजुग वेस हरि वटाया, हरि सज्जण वड्ड वड्याईआ। शब्द ब्रह्मादी इक्क चलाया, एका गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वार अठारां वेस वटाईआ। सतिजुग होया पार किनार, त्रेता ल्ए अंगड़ाईआ। खेले खेल खेलणहार, राम राम रूप वटाईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, आपणे गले लगाईआ। अन्तिम बेड़ा करया पार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। द्वापर बन्न्हे आपे धार, आपणी रीत आप चलाईआ। कान्हा कृष्ना हो त्यार, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। एका मन्त्र इक्क ज्ञान, एका मन्त्र दृढ़ाईआ। एका लेखा लिखे लेख लिखार, वेद व्यासा बूझ बुझाईआ। कलिजुग खेले खेल विच संसार, ख़ालक ख़लक आप अख्वाईआ। प्रगट होवे बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। पावे सार संग मुहम्मद चार यार, अद्धविचकारे मेल मिलाईआ। ईसा मूसा करया ख़बरदार, काला सूसा तन छुहाईआ । अञ्जीलां कुरानां भर भण्डार, तीस बतीसा गया सुणाईआ। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़, एका अक्ख खुल्हाईआ। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, आपणी बूझ बुझाईआ। अग्गे करया बन्द दुआर, मुहम्मद

भेव ना राईआ। अल्ला राणी कर शृंगार, नेत्र कजला अपणा पाईआ। पुरख अबिनाशी इच्छया पाए भिच्छया भरे भण्डार, लोकमात वड्डी वड्याईआ। साची सिख्या धुर करतार, कलमी कलमा आप सुणाईआ। कायनात करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे वर बेपरवाहीआ। मुहम्मद वर घर साचा पाया, घर साचा वेख वखांयदा। कलिजुग अग्गे उठ उठ आया, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। चारों कुन्ट डंक वजाया, हरि का नाम ना कोई भुलांयदा। पुरख अबिनाशी अग्गे निउँ निउँ सीस झुकाया, रो आपणा हाल सुणांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग उठ बाल निधान, हरि साचा आप समझाईआ। तेरा संग निभाए पंज शैतान, पंचम करे कुड़माईआ। आसा तृष्ना नाल रकान, झूठी नार नाल रलाईआ। माया ममता हउमे हँगता गीत सारे गाण, हरि का रूप दिस ना आईआ। मुहम्मद उठे नौजवान, तेरा संग निभाईआ। उम्मत उम्मती कर प्रधान, आप आपणा डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, दोहां विचोला आप अख्वाईआ। दोहां विचोला हरि हरि होया, भेव कोई ना पांयदा। जीव जन्त लोकमात सोया, हरि साचा खेल खिलांयदा। जूठा झूठा बीज बोया, कूड़ा फल लगांयदा। दरगाह साची मिले ना कोई ढोया, सचखण्ड ना कोई सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल कर, लोकमात वेख वखांयदा। दोहां मेला जगत संसार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। साधां सन्तां ना सुणे कोई पुकार, दिवस रैण रहे कुरलाया। जीवां जन्तां ना दिसे कोई सहार, ना कोई संग निभाया। चारों कुन्ट होए खुआर, धीरज धीर ना कोई धराया। कलिजुग मारे इक्क ललकार, आपणा बल रखाया। मुहम्मद करे सच प्यार, एका कलमा रिहा पढ़ाया। धरनी मंगे बण भिखार, गल पल्लू आपणा पाया। चुक्कया ना जाए कलिजुग भार, आप आपणा हाल सुणाया। पुरख अबिनाशी तेरा ठांडा दरबार, बिन तेरे होए ना कोई सहाया। पारब्रह्म प्रभ दए प्यार, दे मति आप समझाया। तेरा करे हौला भार, मेरा तेरे नाल रखाया। नानक निरगुण हो त्यार, लोकमात वेख वखाया। न: निरगुण कर आकार, नरायण रूप वटाया। क: कर्म पाए नीसाण सर्ब संसार, आप आपणा भेव खुल्हाया। जीवां जन्तां करे कल्यान, नाम निधाना इक्क जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा वेस वटाया। नानक जोती हरि निरँकार, निरगुण रूप मात करे रुशनाईआ। सचखण्ड मेला धुर दरबार, विछड़ कदे ना जाईआ। कोटन कोटि रवि ससि करन निमस्कार, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। नानक पाया इक्क गुर करतार, हरि सतिगुर साचा माहीआ। दोहां विचोला खेल अपार, सति नाम आप धराईआ। सतिगुर पूरा ल्ए अवतार, लोकमात वज्जी

वधाईआ। चार वरनां करे इक्क प्यार, ऊँचां नीचां गले लगाईआ। मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर बन्न्हे एका धार, नूर इलाही इक्क वखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत तोड़े गढ़ हँकार, ठग चोर यार आप समझाईआ। हरिजन देवे सच प्यार, आत्म अन्तर एका नाम जणाईआ। काया मन्दिर दीपक देवे बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। शब्द वजाए साचा ताल, अनहद सेवा लाईआ। आपे बण बण फिरे कंगाल, आपणी सेवा आप कमाईआ। गुरमुखां तोड़े जगत जंजाल, आपणी झोली आप भराईआ। फल लगाए साचे डाल, अमृत मेवा इक्क खुवाईआ। लोकमात आया बण दलाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। नानक सतिगुर हरि बलिहार, बलिहारी हरि पाया। शब्दी शब्द बोल जैकार, एका एकँकारा आप ध्याया। आपे वरते वरतावे विच संसार, सरगुण निरगुण मेल मिलाया। जीवां जन्तां साधां सन्तां दए हुलार, शब्द हुलारा इक्क रखाया। नौ दुआरे पार किनार, बज़र कपाटी कुण्डा लाहया। डूँघी कन्दर पावे सार, सुखमन नाड़ी वेख वखाया। टेडी बंक हो उज्यार, आप आपणा दरस दिखाया। त्रबैणी नैणी खेल अपार, स्वच्छ सरूपी वेख वखाया। दस्म दुआरी कर प्यार, गुरमुख सुरती नारी ल्ए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क वखाया। साचा मार्ग एका ला, चार वरनां इक्क जणाईआ। राम रूप आप अख्वा, सीता सुरती आप प्रनाईआ। कान्हा कृष्ना वेस वटा, हरिभगत ल्ए तराईआ। बिन हरि नामे कोई ना थाँ, दरगाह साची मिले सज़ाईआ। सर्ब जीआं दा पिता माँ, पुरख अकाल इक्क वखाईआ। जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, हक्क निबेड़ा आप कराईआ। काया नगर खेड़ा वेखे जगत ग्रां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश डेरा लाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, आप आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी गया समझा, कलिजुग अन्तिम कूके दए दुहाईआ। कोई ना किसे पकड़े बांह, नाता तुट्टे भैण भाईआ। राज राजान ना करन न्याँ, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। खेले खेल प्रभ बेपरवाह, निहकलंक जोत कर रुशनाईआ। लक्ख चुरासी दए खपा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। साचा डंका दए वजा, जागरत जोत इक्क वखाईआ। कागों हँस दए बणा, माणक मोती नाम चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा लेख समझाईआ। नानक लिख्या लेख अपार, अंगद अंग लगांयदा। अंगद भरया सच भण्डार, अमरदास वरतांयदा। अमरदास कर प्यार, रामदास नाल रलांयदा। राम दास हो उज्यार, अर्जन शब्द अल्हांयदा। शब्द गुर सर्ब सिक्दार, एका एक अख्वांयदा। सन्तां भगतां करे प्यार, जुग जुग मेल मिलांयदा। बोध अगाधी अगाध बोधी खेल अपार, भेव कोई ना पांयदा। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, निरगुण शब्द वंड वंडांयदा। देह जोत कर प्यार, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। हरि राए करे ख़बरदार, राम

राए मुख सुहांयदा। बाल बाला मीत मुरार, हरि कृष्ना आप तरांयदा। तेग बहादर ठांडा ठार, ठंडी ठार धार चलांयदा। सीस जगदीश आपणा वार, तीस बतीस वेख वखांयदा। बीस बीसा करया ख़बरदार, गुर गोबिन्द राह तकांयदा। सुत्त दुलारा कर प्यार, पूत सपूता नाउँ धरांयदा। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, एका रंग रंगांयदा। वस्सया चीत ना होए बाहर, एका दूजा भउ चुकांयदा। आपे खोल्ह सच दुआर, साचा मार्ग आपे लांयदा। आपे हवनी हवन खेल न्यार, पवनी पवण आप हो जांयदा। आपे सुगंधी भरे भण्डार, आपे आपणे लेखे लांयदा। आपे नाम खिच्च इक्क तलवार, चण्डी आप चमकांयदा। आपे करे तन शृंगार, गात्रे आप लटकांयदा। आपे होया ख़बरदार, आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे पंचां बणया सिक्दार, साचा हुक्म सुणांयदा। खिच्ची आए वारो वार, सिर सिर भेटा इक्क वखांयदा। अमृत भरया सच भण्डार, नाम बाटे आपे पांयदा। खण्डा फिरे अद्धविचकार, साची सेव कमांयदा। मिट्ठा रस गुर संगत प्यार, घोली घोल घुमांयदा। हस्स हस्स गुरमुख करे त्यार, मथ्थो तिलक लगांयदा। नस्स नस्स वेख संसार, कलिजुग पन्ध मुकांयदा। पंचम पंचम कर त्यार, पंचम हुक्म सुणांयदा। पंचम मीता ख़बरदार, आलस निन्दरा मगरों लांहयदा। पंचम भरया नाम भण्डार, पंचम गुर समझांयदा। गुरू ग्रन्थ गुर कर विचार, एका सिख्या सिख समझांयदा। आपे ढहि पए दुआर, अग्गे झोली आपणी डांहयदा। खेले खेल खेलणहार, भेव कोई ना पांयदा। आपे वस्सया अन्दर बाहर, पुरी अनन्द आप सुहांयदा। आपे सरसा करे पार, आपे गुरसिख विच टिकांयदा। आपे पूत सपूता देवे वार, आपे सूलां सथ्थर हेठ विछांयदा। आपे ढोला गाए हरि करतार, एका शुकर मनांयदा। पुरख अबिनाशी वेखणहार, भुल्ल कदे ना जांयदा। देवे वर सच्ची सरकार, साचा हुक्म सुणांयदा। तेरा कर्ज़ा वड्डा भार, पुरख अकाल आपणे सिर उठांयदा। कलिजुग अन्तिम तोड़े जगत जंजाल, तेरा बंधन बंध पांयदा। तेरा रूप वरते विच संसार, शब्दी नाउँ रखांयदा। पंज तत्त ना कोई आकार, गोबिन्द नाउँ धरांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, तेरे हथ्थ फड़ांयदा। पुरख अबिनाशी होए नाल त्यार, दिस किसे ना आंयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, साची सेव कमांयदा। निरगुण सरगुण संगम कर विचार, आप आपणी कल वरतांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, सति सरूप अनूप दरस दखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। गोबिन्द सुणया हरि फ़रमान, घर साचे वज्जी वधाईआ। तेरा रूप श्री भगवान, मेरा रंग चढ़ाईआ। तेरा नाम गुण निधान, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। तेरा बिबाण इक्क निशान, लोआं पुरीआं आप फिराईआ। तेरा चिल्ला तीर कमान, तेरा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी पावे आण, तेरा हुक्म वड्डी वड्याईआ। पृथ्मी आकाश वेखे मार ध्यान, गगन मण्डल फेरा पाईआ। राज राजाना शाह सुल्तानां तोड़े माण अभिमाण,

हउमे गढ़्ह रहिण ना पाईआ। जूठा झूठा मिटे जगत निशान, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। तेरा संग श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। एकँकारा मेला विच जहान, एका ढईआ दए गवाहीआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, एका खेल खिलांयदा। गोबिन्द तेरा सच भरवासा, साचा संग निभांयदा । जोती जोत करे प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश करांयदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, जन्म मरन ना कोई रखांयदा। कदे ना आवे हार पासा, हार जित ना कोई जणांयदा। वसणहारा काया कासा, पंज तत्त गढ़्ह सुहांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, चौदां लोकां वेख वखांयदा। जन भगतां होए दासी दासा, गुरमुखां राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आप समझांयदा। आपणा रूप हरि समझाए, शब्दी शब्द जणाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटाए, कूड़ा पन्ध मुकाईआ। धर्म निशाना इक्क झुलाए, सत्त रंग आप रंगाईआ। शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाए, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। एका इष्ट देव पुरख अकाल रखाए, ना कोई दूसर सीस झुकाईआ। चार वरनां बणाए भैणां भाए, एका दूजा मेट मिटाईआ। राउ रंकां आप समझाए, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। एका तत्त सर्ब वखाए, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। साचा रथ आप चलाए, रथ रथवाही सेव कमाईआ। आपणी गाथा आप सुणाए, गुणवन्ता वड वड्याईआ। गुरसिखां सगला साथ आप निभाए, सगला संग आप हो जाईआ। एका नाम मृदंग वजाए, ब्रह्मा वेता अट्ठे नैण जाग खुल्हाईआ। विष्नूं सेजा दए हिलाए, लछमी नाल रलाईआ। शंकर बाशक तशका गलों लाहे, हथ्थ त्रशूल उठाईआ। करोड़ तेतीसा रो रो दए दुहाए, कलिजुग ना कोई सहाईआ। इन्द इन्द्रासण तख्त तजाए, ब्रह्मा मनवन्तर वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी काज रचाए, सत्तां दीपां फोल फुलाईआ। सो पुरख निरँजण एका नाम बाज उडाए, चारे कुन्ट फिराईआ। नीला नीली धारों धार पार कराए, सोलां कलीआं आसण पाईआ। शाह सवार डेरा लाए, पीरन पीरा वड वड्याईआ। दस्तगीरां मेट मिटाए, शाह हकीरां खेल खिलाईआ। जन भगतां जगत भीड़ां कट्ट वखाए, आप आपणी दया कमाईआ। चारों कुन्ट वहीरां दए पाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग वेस हरि अवल्ला, आपणा आप करांयदा। वेखणहारा राणी अल्ला, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। जाणे रूप हरि बिस्मिला, बिस्मिल विच आप समांयदा। चौदां सदीआं कट्टीआं छिला, आप आपणा खेल खिलांयदा। जगत सिँघासण अन्तिम हिल्ला, धरत धवल ना कोई टिकांयदा। पावे सार ईसा मूसा बूरा कक्का बिल्ला, उच्चा टिल्ला पर्बत फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलंता हरि निरँकार, आदि जुगादि श्री भगवानया। निहकलंका ल्ए अवतार, जोती नूर धरे महानया। शब्द रक्खे तिक्खी धार, दो जहानां वेख वखानया। वीह सौ बिक्रमी हो त्यार, लोकमात होया प्रधानया। वीह सौ इक्क अक्ख उग्घाड़, त्रिलोकी मारे तीर निशानया। वीह सौ दो साचा लाड़ सच तत्त करे शृंगार, खेले खेल गुण निधानया। वीह सौ तिन्न ना कोई रूप ना कोई चिन्न, आप आपणा होया जाणी जाणया। वीह सौ पंज गुरमुख आत्म सुत्ता सच पलँघ, घर मन्दिर इक्क सुहानया। वीह सौ छे आपणे शब्द लगा नेंह, साचा नाता जोड़ जुड़ानया। वीह सौ सत्त होया उत्पत, हड्ड मास नाड़ी ना दिसे रत्त, जोती शब्दी जोत भगवानया। वीह सौ अट्ठ खेले खेल कमलापत, बीज बीज्जया आपणे वत, आप आपणा हल चलानया। वीह सौ बिक्रमी नौं, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा भौं, सचखण्ड दुआरे ना जाए सौं, आलस निन्दरा ना कोई रखानया। वीह सौ दस, खेले खेल हस्स हस्स, हरिजन मेले नस्स नस्स, गुरमुख बाल इञाणे गोद उठानया। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अन्दर वस, करोड़ तेतीसा करे भस, इन्द इर्न्दासण तज जाए नस्स, हरि साचा वेख वखानया। जगत जगदीशा खेले खेल शाहो शाबीसा निउँ निउँ सीस झुकाइन रवि ससि, लोकमात होए प्रधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर कर त्यार, वीह सौ बारां मीत मुरार, हाढ़ सतारां थित वखानया। वीह सौ बारां खेल अपारा, हरि साचा खेल खिलांयदा। हरिसंगत करे सच प्यारा, साचा धाम वखांयदा। साढे तिन्न हथ्थ नगरी उच्च मिनारा, सच महल्ल आप उपांयदा। निरगुण दीपक कर उज्यारा, आपे वेख वखांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, साचा ढोला गांयदा। लोकमात वणज कराए सच वणजारा, एका वस्त वखांयदा। गुरमुखां भरे नाम भण्डारा, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। आपे बणया हरि वरतारा, आप आपणी खेल खिलांयदा। सम्मत तेरां गुप्त ज़ाहरा, राज राजाना आप उठांयदा। साधां सन्तां दए हुलारा, कलिजुग अक्ख खुल्हांयदा। अन्तिम आया पार किनारा, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। उच्चा टिल्ला ढए मुनारा, इट्ट नाल इट्ट ना कोई रखांयदा। सम्मत चौदां मीत मुरारा, हरिसंगत वेख वखांयदा। एका इक्की एकँकारा, एका रंग रंगांयदा। धारों तिक्खी विच संसारा, वालों निक्की मेल मिलांयदा। भेव ना पायण मुनी रिखी, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी आपणा हुक्म चलांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, जुग जुग कार कमांयदा। सम्मत पन्दरां नौजवान, आपणा बल वखांयदा। अठसठ तीर्थ वेखे जगत ज्ञान, साधां सन्तां काया मट्ठ फोल फुलांयदा। गंगा जमना वेखे मार ध्यान, गोदावरी सुरस्ती फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अठसठ मूल चुकांयदा। अठसठ रिड़के हरि हरि

पाणी, नाम मधाणा पाया। वेखणहारा चारे खाणी, चारे वेदां फोल फुलाया। अठारां पुराण वेखे मार ध्यानी, पुराण पुराणी आपे गाया। गीता ज्ञान हो प्रधानी, एका सिख्या सिख समझाया। अञ्जील कुरानी जगत निशानी, आपे वेख वखाया। नानक निरगुण गाए बाणी, बाण निराला लाया। गोबिन्द मिल्या साचा हाणी, पुरख अकाल मनाया। कलिजुग अन्तिम खेल महानी, पुरख अबिनाशी जोड़ जुड़ाया। गुरमुखां देवे पद निरबाणी, चौथा पद वखाया। तीजा नैण इक्क खुल्हानी, आपणा पर्दा लाहया। अनहद सुणाए साची बाणी, आपणा राग अल्हाया। सम्मत सोलां वीह सौ बिक्रमी नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क निशानी, भुल्ल रहे ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अस्सू पंज दिवस सुहाया। अस्सू पंज पंच प्यारा, पंचम मुख सलांहयदा। कलिजुग करे पार किनारा, अद्धविचकार ना कोई रखांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, घट घट अन्दर वेख वखांयदा। चारों कुन्ट धूंआँधारा, धरत आकाश रंग रंगांयदा। सम्मत सतारां लाए नाअरा, हक्क बहक्क वेख वखांयदा। काग हँस उडाए डारा, कागी काग कुरलांयदा। रागी नादी ढाडी कोई ना गाए वारा, हरि आपणा वेस वटांयदा। जन भगतां बख्शे चरन प्यारा, गुर सतिगुर दरस दखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग जीव आप उठांयदा। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, हरि साचे जोत जगाईआ। शब्द सुणाए इक्क राग, एका नाद वजाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, कागों हँस वखाईआ। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। आपणे हथ्थ पकड़े वाग, सम्मत अठारां वेख वखाईआ। त्रैगुण माया डस्सनी डस्से नाग, पंज तत्त करे हल्काईआ। बहत्तर नाड़ी लग्गे आग, ना कोई सके बुझाईआ। किसे घर ना दिसे बाती चिराग, साची सेज ना कोई विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत अठारां अमृत जल धार, चारों कुन्ट वहाईआ। एका नौ नौ इक, एका खेल खिलांयदा। एका लेखा दए लिख, एका मेट मिटांयदा। एका पावणहारा भिख, एका झोली डांहयदा। एका सिख्या ल्ए सिख, एका मुख भुवांयदा। एका मेटणहारा तृख, एका अग्नी तत्त जलांयदा। एका वेखे देस परदेस, एका नर नरेश सोभा पांयदा। एका सुत्ता बाशक सेज, एका ब्रह्मा वेद सुणांयदा। एका होया रिक्खी केश, एका गोवर्धन हथ्थ उठांयदा। एका नानक गोबिन्द दस दस्मेश, खड़ग खण्डा इक्क चमकांयदा। एका अल्ला राणी करे भेख, एका मस्तक मेख लगांयदा। एका अन्तिम मेटे रेख, सदी चौधवीं पन्ध मुकांयदा। किसे ना चले कोई पेश, हरि का भाणा ना कोई मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सम्मत उनी, ना कोई दीसे मुस्लिम सुन्नी, सभ दी चोटी जाए मुन्नी, जगत हदीस ना कोई पढ़ांयदा। उन्नी उनीसा खेल जगदीशा, जागरत जोत करे रुशनाईआ।

भेव खुल्हाणा बीस बीसा, कलिजुग पीसण पीस कमाईआ। जाणे भेव राग छतीसा, नारद मुन सृष्ट सबाईआ। लेखा चुक्के कुरान हदीसा, वेद पुराण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा लहिणा तेरे अग्गे धर, एका धक्का देवे लाईआ। कलिजुग आपणा चुक्कणा भार, बीस बीसा दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी मारे मार, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर गोबिन्द खिच कटार, आपणे हथ्थ रिहा चमकाईआ। फौज अगम्मी आपे चाढ़्ह, नौं खण्ड पृथ्मी मेट मिटाईआ। ना कोई दीसे झूठी धाड़, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। धरत मात लग्गे अखाड़, सत्त दीप नौ खण्ड लक्ख चुरासी आपणा डौरु वाहीआ। राए धर्म होए त्यार, अठसठ अठाई कुण्डां बूहा लाहीआ। चित्रगुप्त कढ्ढे लेख लिखार, आपणा खाता दए वखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, नेत्र कज्जल रही पाईआ। हथ्थीं लाल मैहन्दी रंग अपार, झूठा गाना रही बंधाईआ। होई नार जगत मुटयार, वर मंगे अग्गे बेपरवाहीआ। जोबन जवानी दिहाड़े चार, थिर रहिण ना पाईआ। कलिजुग वेला चार कुन्ट होए ख़बरदार, आप आपणा राह तकाईआ। साचा कन्त वेख भतार, कवण कूटे बैठा डेरा लाईआ। मनमुख जीव होया विभचार, एका नार धराईआ। सम्मत वीह सौ सोलां पन्दरां कत्तक सगन पए विच संसार, विच विचोला शब्द बणाईआ। सम्मत सतारां कलिजुग जांञी देवे चाढ़्ह, सीस दस्तार इक्क वखाईआ। सम्मत अठारां जल जल धारा साचे डोले देवे वाड़, चार यार कहार वखाईआ। सम्मत उन्नी आपणा मुख कलिजुग लाड़ी दए वखाई, मुख चुन्नी घूँगट लाहीआ। ना कोई दीसे मीत मुरार, साचा संग ना कोई वखाईआ। बिन हरि नामे भुल्ला सर्ब संसार, बिन हरि नाम ना कोई पार कराईआ। मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई कोई ना बणे यार, जो जन बैठे मुख छुपाईआ। जिस जन रसना जिह्वा गाया गुण करतार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए तराईआ। सम्मत बीस करे प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। साची सखी कर त्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। ख़ालस ख़ालसा विच संसार, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। बणे सालस आप निरँकार, साची सेवा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी मेटे जगत शाहीआ। कलिजुग मिटे झूठी शाही, सतिजुग साचा मात लगावणा। जगत विधान कोई रहे नाहीं, शाह सुल्तान ना किसे अख्वावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा डंक वजावणा, सम्मत वीह सौ इक्की हो प्रधान, हरि साचा खेल खिलाईआ। पंचम मुख सीस ताज महान, पंचां सिक्खां राज जोग सिखाईआ। सत्त रंग झुल्ले निशान, सत्तां दीपां आप वखाईआ। शब्द डंका हथ्थ भगवान, आपणे ल्ए उठाईआ। नौ खण्ड देवे इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। पुरख अकाल चरन ध्यान, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। चार वरन इक्को गाण, एका इष्ट वखाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग सतिजुग साचा खेल, हरि साचा आप खुल्हांयदा। मनमुखां घल्ले धर्म राए दी जेल, गुरमुखां गोद उठांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण हुक्म सुणांयदा। खेले खेल सज्जण सुहेल, रंग नवेल डेरा लांयदा। आपे गुर गुरू गुर चेल, गुर चेला आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां नेत्र पाए नाम अंजन, पारब्रह्म दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर आप तरांयदा। भव सागर डूँघी गागर, काया गढ़्ह वेख वखांयदा। निर्मल कर्म करे उजागर, उप्पर चढ़ जोत जगांयदा। करे नाम वणज सौदागर, सीस धड़ ना कोई रखांयदा। एका नाम रत्ती रत्नागर, रत्न अमोलक हीरा लाल जवाहर माणक मोती, गुरसिख बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरि सज्जण गुर पाया, गहर गम्भीर गोबिन्द। हउमे रंग मटाया, मिटी सगली चिन्द। घर मन्दिर इक्क सुहाया, उपजी साची बिन्द। पुरख अबिनाशी दर्शन पाया, वड दाता गुणी गहिंद। मानस जन्म लेखे लाया, अमृत पीआ सागर सिन्ध । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेटणहारा सगली चिन्द। गुरमुख साचा मीतड़ा, आदि जुगादि रखाए। गुर सुणाए साचा गीतड़ा, आप आपणा राग अल्हाए। वखाए धाम इक्क अनडीठड़ा, सचखण्ड वासी बेपरवाहे। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, जो जन रहे सरनाए। आपे पाकी पाक पतित पापी करे पुनीतड़ा, पतित पावण आप करतार। आदि जुगादी ठंडा सीतड़ा, जन भगतां करे प्यार। जुग जुग चलाए आपणी रीतड़ा, कोई ठगौरी ना करे संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत भरे भण्डार। गुर संगत गुर वस्सया, गुरदाता मेहरवान। हरिसंगत अन्दर बहि बहि हस्सया, शब्द वखाए सच निशान। तीर निराला नाम कस्सया, मारे इक्क निगहबान। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, करे प्रकाश कोटन भान। जन भगतां दुआरे फिरे नस्सया, आदि जुगादी हरि मेहरबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवान। हरिसंगत काया संगत सच मुनारा, गुर सतिगुर आप सुहांयदा। गुरमुखां करे पार किनारा, जो जन चरन ध्यांअदा। दरगाह साची दए सहारा, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। लक्ख चुरासी पार किनारा, मात गर्भ बंधन कट्ट वखांयदा। उलटा रुक्ख ना ल्ए हुलारा, दस दस मास मेट मिटांयदा। शब्दी शब्द वणज वणजारा, साचे हट्ट विकांयदा। अमृत देवे ठंडी ठारा, भर प्याला जाम साकी आप प्यांअदा। गुरमुखां करे सद प्यारा, आप आपा वार वखांयदा। कलिजुग भुल्लया जीव गंवारा, हरन फरन नेत्र ना कोई खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत अन्दर जाए वड़, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख अन्दर आपे वड़या, आपणी दया कमाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़या, आपणा डण्डा हथ्थ

उठाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़या, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। गुरसिखां दर दुआरे खड़या, जो जन बैठे राह तकाईआ। पंच विकारे आपे सड़या, जिउँ जोगा जोग कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तोड़णहार हँकारी गढ़या, गढ़्ह हँकारा मेट मिटाईआ। गढ़्ह हँकारी जाए तुट्ट, किला कोट रहिण ना पाईआ। हरि का शब्द तीर निराला रिहा छुट्ट, दो जहानां डेरा रिहा ढाहीआ। नौ सत पंज तत्त बणे अतुट्ट, मन मति ना कोई चतुराईआ। वरनां बरनां पाए फुट्ट, ना कोई जोड़ जुड़ाईआ। कलिजुग मध प्याला पीता घुट्ट, चारों कुन्ट खेह उडाईआ। कलिजुग भाग गया निखुट्ट, मनमुखां जीवां नाल रलाईआ। कच्चे तन्दन डोर जाए तुट्ट, गुड्डी आकाश ना कोई चढ़ाईआ। गुरमुख विरला पीवे अमृत घुट्ट, जिस जन सतिगुर पूरा आप प्याईआ। आवण जावण जाए छुट्ट, गेड़ा गेड़ ना कोई भुवाईआ। भौंदे फिरदे कोटी कोटि तीर्थ तट्टां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दरवाजा ग़रीब निवाजा एका एक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा खोल्ह, आपणी दया कमांयदा। शब्द अनादी आपे बोल, बोध अगाध जणांयदा। लक्ख चुरासी नाम कंडे रिहा तोल, सतिगुर नानक तेरां तेरां धार चलांयदा। पुरख अबिनाशी बैठा रहे अडोल, सृष्ट सबाई आप डुलांयदा। त्रैगुण तेरा प्या घोल, पंज तत्त ढोल वजांयदा। सच वस्त ना किसे कोल, सच वणज ना कोई करांयदा। करनी करता कूड़ कुड़यारा चारों कुन्ट कढ्ढे पोल, भेव अभेद भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग मिटाए सतिजुग लगाए, गुरमुख तराए मनमुख डुबाए, घर साचे सच वस्त टिकाए, साचा घर हरी हरि, गुरमुख काया गढ़ वखाईआ। गुरमुख काया मन्दिर, घर घर विच आप सुहाया। आपे तोड़े लगा जन्दर, नाम हथौड़ा एका लाया। मन मनुआ दहि दिश ना भवे बन्दर, जिस जन शब्दी डोरी बंधन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दीवा निरगुण बाती, निरगुण दाता कमलापाती, निरगुण मेटे अन्धेरी राती, निरगुण देवे साची दाती, निरगुण रक्खी उत्तम जाति, निरगुण बख्शे अमृत बूंद स्वांती, गुरमुख साचे बाल, आपणी गोद ल्ए उठाईआ।

६ अस्सू २०१६ बिक्रमी सुरजण सिँघ दे घर पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा

हरि चाकर पा ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। पतित पापी करे पाकी पाक, पतित पुनीत वड्डी वड्याईआ। बिप्पर सुदामा बणया सज्जण साक, ग़रीब निमाणे संग रलाईआ। चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाए राख, पिछली रेखा दए मिटाईआ।

अन्दर मन्दिर आपे झाक, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। सज्जण सुहेला बणया साक, मीत मुरारा बेपरवाहीआ। जिस जन खुल्हाए आपणी जाग, सो जन दर्शन पाईआ। धन्न जणेंदी माई वड वड भाग, पिता पूत वधाईआ। जगत तृष्ना बुझे आग, अग्नी तत्त मिटाईआ। चरन प्रीती सच वैराग, बिरहों विछोड़ा इक्क वखाईआ। माया ममता ना डस्से डस्सनी नाग, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाया काग, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। नाम सुहञ्जणा बन्न्हे ताग, तन्दव तन्द इक्क वखाईआ। रसना जिह्वा हरिजन रहे अराध, रस भिन्ना इक्क वखाईआ। लेखा चुक्के सन्त साध, मीत मुरारा एका मेल मिलाईआ। सुणे सुणाए सर्ब फरियाद, पंचां पंच वेख वखाईआ। देवणहारा साची दाद, अक्खर वक्खर झोली पाईआ। परम पुरख प्रभ माधव माध, मोहणी रूप वटाईआ। खेल खिलंता आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग सागर डूँघी भवर हरिजन साचे ल्ए लाध, तरनी तरन इक्क अख्वाईआ । आपे लडाए आपणे लाड, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे किलविख पाप मिटाईआ। पाप रोग संताप, दु:ख दर्द निवारया। एका बख्शे साचा जाप, भरे नाम शब्द भण्डारया। हरिजन बुझे आपे आप, हउमे हँगता रोग निवारया। मेल मिलावा कमलापात, कमली रमली गले लगा ल्या। आदि जुगादी पुच्छे वात, वाह वाह सतिगुर नाउँ धरा ल्या। मिटे रैण अन्धेरी रात, जिस जन आपणा दरस दिखा रिहा। लहिणा देणा चुक्कया तीर्थ ताट, घट अन्तर सर सरोवर आप नुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आलणिउँ डिग्गे बोट, आप उठा ल्या। आप उठाए दया कमाए, दया निध दयावानया। कर किरपा जन मेल मिलाए, धुरदरगाही श्री भगवानया। दासी दास हो सेव कमाए, रंगे रंग दो जहानया। वास निवासी आप अख्वाए, गुणवन्ता गुण निधानया। घनक पुर वासी वेख वखाए, सच मन्दिर बैठ बिबानया। जोत प्रकाश भेव ना आए, ना दीसे जीव जहानया। शाहो शाबाशी वेख वखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बख्शणहारा चरन ध्यानया। चरन ध्यान धूढ़ इशनान, चिन्ता रोग सोग मिट जाईआ। देवे माण तोड़े अभिमाण, किरपा निधान कर्म कमाईआ। सच बिठाए इक्क बिबान, हरि मेहरवान काल फाँस कट्ट वखाईआ। महांकाल दर रहे वास, हरि हुक्मी हुक्म फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख गुर गुर रूप समाईआ।