पुस्तकालयभाग ८

६ अस्सू २०१६ बिक्रमी बिशन दास दे घर ढक्की चक्कीआं जलन्धर शहर

इक्क एकँकार पुरख समरथ, आदि जुगादि समाईआ। जन भगतां राम नाम देवे साची वथ्थ, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ।

नाम चढ़ाए साचे रथ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। अबिनाशी करता महिमा अकथ, भेव अभेदा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण पुरख सुल्तान, पारब्रह्म अख्वांयदा। जोती नूर दीप महान, निरगुण आपणा आप जगांयदा। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, सच दुआरे सोभा पांयदा। जन भगतां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान, नाम निधाना झोली पांयदा। सुरती सुरत कर परवान, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। दिवस रैण निगहबान, आप आपणा संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मीता इक्क अतीता, निरगुण रूप सति सरूप, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगीला नर निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सार, कलिजुग खेल बेपरवाहीआ। राम नाम कर उज्यार, कान्हा बंसरी नाम वजाईआ। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण जोत निरँकार, अनभव प्रकाश समाईआ। सन्त सुहेले ल्ए उभार, आप आपणी दया कमाईआ। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यार, काया मन्दिर डूँघी कन्दर जोत निरँजण आप जगाईआ। धुन अनादि सच्ची धुन्कार, अनहद ताल तलवाड़ा आप सुणाईआ। पावे सार सुखमन नाड़, टेडी बंक वेख वखाईआ। बज़र कपाटी देवे पाड़, नाम निशाना तीर चलाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। आसा तृष्ना देवे मार, हउमे हँगता रोग रहिण ना पाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, सच दुआरा इक्क वखाईआ। निरगुण सरगुण मेला नारी कन्त भतार, आत्म साची सुहञ्जणी सेज आप हंढाईआ। आपणे रंग रवे करतार, रंग रंगीला मोहण माधव रस भिन्ना भेव ना आईआ। दस्म दुआरी खेल अपार, नूर नुराना डगमगाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, भर प्याला हरिजन साचे जाम प्याईआ। कागों हँस हँस उडार, बंस बंसा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला साचे घर, दर साचा इक्क सुहाईआ। भगतन मीता हरि भगवन्त, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। पकड़ उठाए साचे सन्त, साचा मन्दिर वेख वखांयदा। आप बणाए जुग जुग बणत, जुग करता नाउँ धरांयदा। आपे नारी आपे कन्त, सुरती शब्दी वेख वखांयदा। आपे रसना जिह्वा मणीआ मंत, आपे हरि हरि गुण अल्हांयदा। आपे आदि आपे अन्त, मध डेरा आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। भगतन खोल्हे बन्द किवाड़, हरि साचे वड वड्याईआ। एका देवे नाम अधार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, घर मन्दिर आप टिकाईआ। वेखे विगसे करे विचार, दिवस रैण सेव कमाईआ। दो जहानां पावे सार, नाथ त्रिलोकी वड वड्याईआ। चौदां हट्टां वेखे खोल्ह किवाड़, चौदां लोक आप भुवाईआ। धर्म रखाए सच अखाड़, लोकमात वज्जे वधाईआ। जन भगतां करे प्रकाश

बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। हरिजन बणे जगत मलाह, साचे बेड़े आप चढ़ांयदा। साचा बेड़ा पुरख अबिनाश, आपणे हथ्थ रखांयदा। हरिजन मन्दिर पावे रास, गोपी काहन आप नचांयदा। परम पुरख प्रभ शाहो शाबाश, शाह सुल्तान नाउँ धरांयदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। जन भगतां होए दासी दास, सेवक सेवा आप कमांयदा। करे कराए बन्द खलास, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। लहिणा देणा चुकाए दस दस मास, मात गर्भ फेर ना आंयदा। पावे सार पृथ्मी आकाश, खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड जेरज अंड वेख वखांयदा। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन हरि हरि रसना गांयदा। सतिगुर पूरा वसे पास, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वखाए आपणा घर, घर सुहञ्जणा आप सुहांयदा। घर सुहञ्जणा सोभावन्त, हरि हरि मेल मिलन्नया। हरिजन मेला नारी कन्त, आत्म सेजा इक्क सुहन्नया। खेल खिलाए श्री भगवन्त, जुग जुग आपणा वेस वटन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरस दखाए श्री भगवानया। श्री भगवान निरगुण रूप, सति सरूप समाया। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया। जन भगतां नाता तोड़े जूठ झूठ, साचा मार्ग एका लाया। आपणी किरपा आपे जाणा तुठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना आप झिराया। आवण जावण जाए छुट्ट, जिस जन हरि हरि दर्शन पाया। भुल्ले फिरदे कोटी कोटि, कोट कोटी हथ्थ ना आया। गुरमुख विरले तन नगारे लाए चोट, आपणा डंका आप वजाया। हरिजन विरला हरि हरि रक्खे एका ओट, दूजा दर ना मंगण जाया। सतिगुर पूरा हउमे हँगता काया कढ्ढे खोट, कूड़ी क़िया मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम भण्डारा इक्क वरताया। नाम भण्डारा सच वस्त, हरि सतिगुर हथ्थ रखाईआ। देवणहारा दस्त बदस्त, जन भगतां झोली पाईआ। नाम ख़ुमारी दिवस रैण रक्खे मस्त, मध प्याला ना कोई रखाईआ। एका रंग रंगाए कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची रंगन नाम रंगाईआ। राम नाम रंग अनडीठा, दिस किसे ना आया। गुरमुख विरला जाणे रस मिट्ठा, जिस जन आप चखाया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, फल मेवा अमृत आप बणाया। जिस जन वस्सया हरि हरि चीता, चितवित ठगौरी कोई ना पाया। जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणी रीता, धार अवल्ली आप रखाया। आपे राम आपे सीता, कान्हा कृष्ना नाउँ धराया। आपे पतित आप पुनीता, पतित पावण वड वड्याआ। आपे नानक गोबिन्द रहे अतीता, निरगुण आपणा खेल खिलाया। गुरमुखां काया करे ठांडी सीता, अग्नी तत्त ना कोई जलाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, जिस जन आपणे गले लगाया। भगत वछल हरि गिरधार, भगत भगती लेखे लाईआ। काया मन्दिर खोल्ह किवाड़, डूंघी कन्दर फोल फुलाईआ। त्रैगुण तृष्ना देवे साड़, पंचम पंचम मोह चुकाईआ। धर्म वखाए इक्क अखाड़, साचा मंगल राग अल्हाईआ। साचे मन्दिर कर प्यार, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। उच्च महल्ल अटल चढ़ मिनार, घर घर विच वेख वखाईआ। घर मीता हरि मीत मुरार, घर सज्जण बेपरवाहीआ। दिस ना आए विच संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख हरिजन हरिभगत लोकमात विरला उतरे पार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। दरस दखाए गुप्त ज़ाहर, अन्दर बाहर वेस वटाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, निरगुण जोत हरि रघुराईआ। जन भगतां भरे सच भण्डार, सच वणजारा एका वणज कराईआ। तोला तोले तोलणहार, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी दए हुलार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव लाए सेवादार, सेवक साची सेव कमाईआ। आपे सांगोपांग सुत्ता पैर पसार, आप आपणा आसण लाईआ। आपे लाल भूषन कर शृंगार, चरन कँवल वेख वखाईआ। आपे खड़ग खण्डा तेज कटार, अष्टभुज रूप वटाईआ। आपे सिँघ शेर होया ख़बरदार, सच भवानी रूप वटाईआ। आपे दूतां दुष्टां करे सँघार, लोकमात वेख वखाईआ। आपे रामा रावण तोड़े गढ़्ह हँकार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आपे बिप्पर सुदामा देवे तार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना पाईआ। जुग जुग विछड़े मेले यार, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। कलिजुग बख्शे चरन प्यार, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। ना कोई डोबे विच मँझधार, भव सागर पार कराईआ। त्रबैणी नैणी पावे सार, गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना फेरा पाईआ। चारे वेदां ख़बरदार, पुराण अठारां वेख वखाईआ । गीता ज्ञान इक्क अधार, एका सिख्या सिख समझाईआ। कलिजुग अन्तिम सच जैकार, एका नाअरा लाईआ। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, पारब्रह्म करे कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म साचा यार, पूत सपूता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। भगत रंग रत्तड़ा, राम नाम अनमोल। ना ठंडा ना तत्तड़ा, आदि जुगादी वसे कोल। आपे दे समझावे मत्तड़ा, शब्द अगम्मी वजाए ढोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, बिशन दास निज घर वास, आत्म प्रकाश रवि ससि रसन स्वास, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ।

२४ अस्सू २०१६ बिक्रमी बिशन सिँघ दे घर गुड़गाउँ

आदि पुरख निरँजण हरि मेहरबान, आदि जुगादी एकँकारया। खेले खेल श्री भगवान, पारब्रह्म रूप अपारया। इक्क इकल्ला वाली दो जहान, निरगुण जोत नूर उज्यारया। धर्म उठाए सच निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। खेलणहारा हरि भगवन्त, आदि जुगादी पुरख अबिनाशी जुगा जुगन्त आपणा वेख वखांयदा। आपे नारी आपे कन्त, वेस अनेका रूप वटांयदा। लक्ख चुरासी बणाए बणत, घट घट आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, समरथ पुरख आप अख्वांयदा। समरथ पुरख हरि करतार, हरि वड्डी वड वड्याईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त बण वरतार, लोकमात वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां बन्न्हे धार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, आपणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। जोती नूर पुरख अबिनाश, एका रूप समांयदा। हरि दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्ता नाउँ धरांयदा। पाए सार पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल मण्डप फोल फोलांयदा। घट घट अन्दर रक्खे वास, आप आपणा वेस वटांयदा। आपे पाए साची रास, गोपी काहन आप नचांयदा। सदा सुहेला वसे पास, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर जुग करनेहारा, आप आपणा रूप वटाईआ। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, लोकमात वेख वखाईआ। हरिजन वेखे सुत्त दुलारा, आप आपणा वेस वटाईआ। दिवस रैण करे प्यारा, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, निझर झिरना दए झिराईआ। नेत्र नैण खोल्ह किवाड़ा, रूप अनूप दरसाईआ। धर्म राए दा सच अखाड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जुग जुग खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाए रथ, रथ रथवाही दिस ना आईआ। कलिजुग महिमा अकथना अकथ, रसना जिह्वा कथ ना सके राईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी बंधन पाईआ। लेखा जाणे तीर्थ अठसठ, चार कुन्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। जोती नूर इक्क ललाट जगे लट लट, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। वेखणहारा चौदां हट्ट, चौदां तबकां फेरा पाईआ। हरिजन मेला नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण मेल मिलाईआ। तन नगारे लाए सट्ट, शब्द अगम्मी जोत वखाईआ। दुरमति मैल देवे कट्ट, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा

डंक वजाईआ। आपणे रंग हरि रंग राता, खेले खेल अपारया। जन भगतां देवे साची दाता, इक्क इकल्ला मीत मुरारया। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ा रिहा। सो पुरख निरँजण साची गाथा, हँ ब्रह्म आप सुणा रिहा। लेखा जाणे पूजा पाठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या आप समझा रिहा। साची सिख्या हरि सुल्तान, हरिजन आप सुणाईआ। मेल मिलावा दो जहान, लोकमात वज्जे वधाईआ। आसा तृष्ना हउमे हँगता मेटे पंज शैतान, शरअ शरीअत इक्क वखाईआ। काया मन्दिर मक्का काअबा गुर वेखे इक्क मकान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणत बणाईआ। मन मति बुध बाल नादान, दिवस रैण रिहा खलाईआ। शब्द गुर गुर मेहरवान, आप आपणा नाउँ धराईआ। सन्त सुहेले कर पछाण, गुर चेले मेल मिलाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल चतुर सुघड़ स्याण, मूर्ख मूढ़्हे ल्ए तराईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सति सन्तोखी पीण खाण, कलिजुग तृष्ना दए मिटाईआ। आवण जावण चुक्के काण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। सचखण्ड दुआरा साचा माण, चरन दुआरा सच सरनाईआ। अमरापद गुरमुख पाण, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। धूढ़ी धूढ़ सच इशनान, साचा मजन इक्क वखाईआ। पतित पापी सर्ब तर जाण, नेत्र लोचण जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। एकँकारा इक्क इकल्ला, अछल अछेद खेल खिलांयदा। सचखण्ड दुआर वसे सच महल्ला, थिर घर वासी आसण लांयदा। आपणा दीपक आपे बला, जोती जोत डगमगांयदा। आपे वसे सच्ची धर्मसाला, दर घर साचे सोभा पांयदा। आपणी करे आप प्रितपाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा।

गुरसिख लाल लाल अनमुल्ला, गुर सतिगुर हट्ट विकाया। नाम कंडे साचे तुला, दूसर हथ्थ किसे ना आया। लोकमात लक्ख चुरासी विच ना रुला, दर घर साचे सोभा पाया। फुल फुलवाड़ी फलया फुल्ला, रुत्त बसन्ती रोम रोम महिकाया। अमृत आत्म निझर डुल्ला, नेत्र लोचण नैण नीर बरसाया। पंज तत्त काया बूटा अन्त ना हुल्ला, लाल साचा इक्क लटकाया। चरन प्रीती घोल घुल्ला, हरि घोली घोल घुंमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां विछोड़ा जगत वैराग, अन्तिम दए कटाया। उठ सुत्त लाल दुलारा, लालण लाल वड्याईआ। करता करनी करे सच प्यार, चातृक रूप सिख बिल्लाईआ। कोटि ब्रह्मण्ड चरनां हेठ लताड़, लोकमात वंड वंडाईआ। सतिक्खण्ड सति अखाड़, ख़ालक ख़लक

ख़लक ख़ालक वेख वखाईआ। जगत जुगत अग्नी हाढ़, भगत भगती भगवन्त रूप समाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर मन्दिर भँवरी भवर फोल फुलाईआ। त्तत्व तत्त दए अधार, ब्रह्म मति ब्रह्म समझाईआ। आत्म वत बीज अपार, सांतक सति आप उपजाईआ। रत्ती रत्त कर प्यार, रत्न अमोलक हीरा लाल अमोलक रूप वटाईआ। गति मित जाणे आप करतार, करनी करता वेख वखाईआ। वार थित ना सके कोई विचार, हरि का भेव कोई ना पाईआ। बोध अगाध खेल अपार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रहे गाईआ। भगतन मीता इक्क अतीता अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह इक्क अख्वाईआ। ठांडा सीता धुर दरबार, आदि निरँजण जोती नूर डगमगाईआ। हस्त कीटां पावे सार, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां वरन बरन सरन इक्क सरनाईआ। लोआं पुरीआं पुरख अबिनाश, घट निवास ब्रह्म समाईआ। रवि ससि मण्डल मण्डप पृथ्मी रास, आप आपणी वेख वखाईआ। गुणवन्त भगवन्त सर्ब गुण तास, गहर गम्भीर सागर सिन्ध संग रखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर विच प्रभास, समुंद सागर काया गागर महल्ल अटल उच्च मुनारा, आर पार वेख वखाईआ। भगत वणजारा नाम सौदागर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाथां अनाथ सगला साथ, देव देवा आप अख्वाईआ। आत्म देव ब्रह्म निवासी, परम पुरख अबिनास्सया। घट घट अन्तर मेला शाहो शाबाशी, हरिजन बुझाए लग्गी प्यास्सया। रसना जिह्वा खेले पवण स्वासी, सति सरूप सर्ब गुण तास्सया। निरगुण जोत दासन दासी, घर भगतन रक्खे वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन जननी करे बन्द खुलास्सया। जन जननी नाता तुटे मोह, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दर दुआर हरि निरँकार दरस दखाए अग्गे हो, दर मन्दिर अन्दर डूँघी कन्दर आपणा पर्दा आपे लाहीआ। जाप जपाए सोहँ सो, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। हरि बिन अवर ना दीसे को, दूसर इष्ट ना कोई जणाया। चरन चरनोदक अमृत रस देवे चो, तृष्ना तृख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, घर साचे सोभा पाईआ।

गुरमुख तन शृंगार, हरि शृंगारया। नाम बरखा फूलणहार, खिड़ी गुलज़ारया। कलिजुग सरसे उतरे पार, ना डुब्बे मँझधारया। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता रोग सर्ब मिटा रिहा। आपणी घसवटी आपे परख, कंचन सोयना पारख वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गुर भेव खुल्हा रिहा। फूलण बरख़ा फुल्ल फुलवाड़ी, पत डाल्ही आप महिकाईआ। सदा सुहेला फिरे पिछे अगाड़ी, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। लेखे लाए चरन छुहाई दाढ़ी,

लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। दर घर साचे देवे वाड़ी, दर घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गृह मन्दिर होए सहाईआ। गृह मन्दिर हरि सगला साथ, अंग संग रखाया। आप जणाए आपणी गाथ, शब्द अनादी इक्क सुणाया। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, आदि निरँजण जोत निरँजण सेवा लाया। सर सरोवर वखाए साची ठाठ, जल धारा आप नुहाया। सति धीरज सन्तोख देवे हाठ, मन मति बुध ना होए हल्काया। कलिजुग तपे ना अग्नी काठ, त्तत्व तत्त कोई सुणाया। दुरमति मैल देवे काट, दूई द्वैती पर्दा लाहया। भाग लगाए काया माट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए तराया। तारनहार दीन दयालण, दयानिध अख्वांयदा। सर्ब जीआं करे प्रितपालण, प्रितपालक दिस ना आंयदा। गुरमुखां देवे साचा दानन, नाम निधाना झोली पांयदा। साची सखीआं मेला एका काहनन, एका बंसरी नाम वजांयदा। थिर घर साचे आत्म सुख साचा मानण, सुरत शब्दी मेल मिलांयदा। करे प्रकाश कोटन भानन, कोटि कोटी वेख वखांयदा। गुरमुख विरले बख्शे ब्रह्म ज्ञानन, ज्ञान ध्यान इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लेखे लांयदा। लेखा लिखणहार, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। ब्रह्मा वेता निउँ निउँ करे निमस्कार, अट्ठे नेत्र राह तकांयदा। शिव शंकर मंगे बण भिखार, अग्गे झोली आपणी डांहयदा। विष्नूं वंसी खेल अपार, आपणी इच्छया आप चलांयदा। करोड़ तेतीसा करे पुकार, गण गंधर्ब सर्ब कुरलांयदा। लक्ख चुरासी खेल न्यार, पारब्रह्म आप करांयदा। रवि ससि सेवादार, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। जल बिम्ब कर आकार, धरत धवल टिकांयदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, लोकमात वेस वटांयदा। भगवन्त भगत खेल न्यार, नाम नामा आप उपजांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। सच सुल्तान सच सिक्दार, दर घर साचे आप सुहांयदा। ना कोई वसे चोबदार, दूसर संग ना कोई रखांयदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, गगन पाताला बंधन पांयदा। सन्त कन्त मीत मुरार, आदि अन्त मेल मिलांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, एका गुर अख्वांयदा। जननी जणे सुत्त दुलार, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। पिता पूत ना होए अधार, इष्ट देव ना कोई मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अख्वांयदा। आदि अनादी पुरख अकाल, रूप अनूप समाया। लक्ख चुरासी पाए जंजाल, त्रैगुण माया नाल रलाया। आपे वसे धाम निराल, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहाया। भगत वछल आप कृपाल, गुर मूर्त वेख वखाया। अजूनी रहित करे प्रितपाल, अजून अजूनी आप फिराया। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब ना लेख जणाया। लक्ख चुरासी वेखे काया डाल्ह, पत डाल्ही फोल फुलाया। दो जहानां शाह कंगाल, पुरख निरँजण आप अख्वाया। एका नाम सच्चा

धन माल, सच ख़ज़ीना इक्क भराया। गुरमुख वेखे साचे लाल, जुग जुग लोकमात ल्ए जगाया। धुन अनादी वज्जे ताल, बिरहों ताल तलवाड़ा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताया। कुलवन्ता अकल कल धार, परम पुरख सुल्तानया। वरते वरतावे विच संसार, जोती नूर नूर महानया। जन भगतां देवे नाम अधार, धुरदरगाही इक्क निशानया। अगम्म अगम्मड़ी अगम्म धुन्कार, राग नाद भेव ना पानया। खड़ग खण्डा तेज कटार, हरि निरँकार, गुरमुख सज्जण मीत मुरार, तन गात्रे आप पहनानया। दूई द्वैती हउमे हँगता देवे मार, आसा तृष्ना मेट मिटानया। साची संगतां बख्शे सच प्यार, सो दिन सोहे विटहों आप कुरबानया। घर मन्दिर सोहे सच दरबार, निरगुण जोत जगे भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन करे दर परवानया। दर परवान बद्धा गाना, गुरमुख सगन मनांयदा। चरन दुआर साचा माणा, माण अभिमाण मोह चुकांयदा। धुरदरगाही साचा राणा, घर साचे सिफ्त सलांहयदा। जुगा जुगन्तर वरते भाणा, आपणे भाणे आप रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण वेख वखांयदा। गुरमुख सज्जण पाया, हरि सतिगुर गहर गम्भीर। जगत तृष्ना रंग मिटाया, सांतक सति सरीर। आत्म भोगी भोग कराया, देवणहारा साची धीर। धुर संजोगी मेल मिलाया, आपे चोटी चढ़ अख़ीर। जगत विजोगी संग कटवाया, हउमे ममता कढ्ढी भीड़। त्रिलोकी चरनां हेठ दबाया, गुरसिखां तोड़े जगत जंज़ीर। शब्द सलोकी इक्क सुणाया, वड दाता पीरन पीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाया।

२४ अस्सू २०१६ बिक्रमी मस्तूआणे दे सन्तां नूं शब्द भेज्जया १५ कत्तक वास्ते गुड़गाउँ तों

त्रैगुण हरि हरि प्रवेशया, विष्न ब्रह्मा शंकर धार। सति पुरख निरँजण सदा अदेस्सया, निरगुण रूप अनूप करतार। जुगा जुगन्तर धारे भेखया, भेख अवल्ला विच संसार। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस्सया, मूंड मुंडाए ना सिरजणहार। आदि जुगादी लिखणहारा लेखया, लेखा जाणे अपर अपार। एकँकारा नर नरायण नर नरेशया, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण सोहे सच्ची सरकार। लोकमात दर दरवेशया, दर भगतां बणे भिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग द्वापर त्रेता करया पार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, राम कृष्न रूप वटाईआ। कलिजुग रूप अगम्म अपारा, आप आपणा वेस वटाईआ। ईसा मूसा रंग करतारा, चार यारा संग मुहम्मद आप निभाईआ। हक्क हकीकत बोल जैकारा, ऐनलहक्क रूप अलाहीआ। मुकामे हक्क सच्ची सरकारा, बेऐब परवरदिगार इक्क अख्वाईआ। महिबान बीदो खेल न्यारा,

अज़मतो कस्मतो अजिबवा अतिलहे भेव ना राईआ। पीर दस्तगीर कुतब गौंस दए हुलारा, मुलां शेख़ मुसायक रूप वटाईआ। अञ्जील कुरान बोल जैकारा, बीस तीस हदीस पढ़ाईआ। चौदां तबक खोल्ह किवाड़ा, ज़िमी अस्मान वेख वखाईआ। कायनात गुप्त ज़ाहरा, कलमा अमाम वेख वखाईआ। ऐहिबाब रबाब वजाए सितारा, दो दोआबा फोल फुलाईआ। हक्क जनाबा खेल न्यारा, काया काअबा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर पुरख अकाला, आपणा आप डगमगांयदा। खेले खेल खेल निराला, आप आपणा खेल खिलांयदा। लोकमात पंज तत्त वेख सच्ची धर्मसाला, नानक काया गढ़्ह सुहांयदा। नाम सति भर प्याला, अन्तर आत्म आप प्यांअदा। दीपक दीप एका बाला, जोती जोत डगमगांयदा। मार्ग दस्से इक्क निराला, चार वरनां रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त साजण मीत मुरार, गुर पीर हरि पाए सार, जीव जन्त ल्ए अधार, पार उतारा आपणे हथ्थ रखांयदा। नानक जोती गोबिन्द, दस दस आप चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी वस्सया संग, सगला संग निभाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, निज आत्म सेज वछाईआ। नाम निधाना वज्जे मृदंग, तुरीआ राग अल्हाईआ। सुपन सखोप्त जागरत आपे लँघ, आप आपणा दर सुहाईआ। गुर चेला आपे मंगे मंग, इच्छया भिच्छया झोली आप भराईआ। आपे अस्व घोड़े कसे तंग, लोआं पुरीआं आप फिराईआ। आपे पंज तत्त विकारा करे भंग, पंचम नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, हरि साचा खेल खिलांयदा। नानक गोबिन्द बण भिखारा, लिख्या लेख वखांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, लोकमात वेस वटांयदा। खड़ग खण्डा तेज कटारा, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठांयदा। सम्मत सम्मती मारे मारा, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सिख समझांयदा। साची सिख्या हरिजन सिख, सिक्खी सिख्या विच समाईआ। जगत तृष्ना मिटे तृख, अमृत आत्म जाम प्याईआ। एका नाम मंगी भिख, सतिगुर झोली दए भराईआ। जगत विकारा मिटे तृख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा दए बुझाईआ। लेखा जाणे हरि निरँकार, गुर मन्दिर आप सुहांयदा। गुरुदुआर गुर दरबार, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। हरि शब्द शब्द जैकार, आप आपणा हुक्म अल्हांयदा। गुरमुख गुरसिख विरला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। वीह सौ सोलां बिक्रमी होया ख़बरदार, सृष्ट सबाई आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर फ़रमाना साचा राणा आपणा आप अल्हांयदा। धुर फ़रमाना हरि भगवान, जग सन्त दए जणाईआ। पन्दरां कत्तक दिवस महान, मस्तूआणा चरन छुहाईआ । सुत्ते रहिणा ना बण नादान, कलिजुग

कूके दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर आए बेपरवाहीआ। जगत सन्त उठ लै अंगड़ाई, हरि साचे जोत जगाईआ। मस्तूआणे गुरमुखां करे सच कुड़माई, शब्द शब्दी सगन मनाईआ। हरिजन घर घर वज्जे वधाई, बेमुखां अग्नी तत्त जलाईआ। जो जन बैठे मुख भुवाई, शौह दरया दए रुढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुहावणा, वीह सौ सोलां बिक्रमी मंग मंगाईआ। गोबिन्द गुर गुर वेस वटावणा, मूर्त अकाल वड्डी वड्याईआ । गुरमुख साजण दर दर्शन पावना, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लिख्या लेख पूर करावणा, सन्त मनी सिँघ गया लिखाईआ। हरिसंगत साची आस पुजावणा, हरि हिरदे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक आप अख्वाईआ। निहकलंक हरि आए दर, खोल्हे बन्द किवाड़या। जन भगतां दरस दिखाए अग्गे खड़, जोती नूर नूर उज्यारया। तोड़णहारा हँकारी गढ़्ह, किला कोट वेख वखा रिहा। हरिजन लगाए आपणे लड़, चौथे जुग लहिणा मूल चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्तूआणा वेख वखा रिहा। जगत सन्त उठ बल धार, दर आए शब्द परवाना। शाह सुल्ताना कर ख़बरदार, प्रगट होया गुण निधाना। कलिजुग अन्तिम पैणी मार, एका धुर फ़रमाना। दर दर घर घर होए ख्वार, उच्चे मन्दिर ना दिसे कोई निशाना। कल्गीधर कल्की अवतार, अकल कला हरि अख्वाना। आए बंक बंक दुआर, बंक दुआरी खेल महाना। रूप अनूप भूप सच्ची सरकार, सति सरूप श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, साचे दर करे परवाना। पन्दरां कत्तक पवणी धार, पवण पाणी समाईआ। पुरी आकाश कर प्रकाश होए उज्यार, मण्डल रास आप वखाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, लहिणा देणा कर्ज़ उतार, चार जुग जो रिहा चढ़ाईआ। जगत पूजा ना कोई अधार, इष्ट दूजा ना विच संसार, गुर एका एक समझाईआ। तीजा नेत्र खोल्ह किवाड़, जन भगतां आपणे अन्दर देवे वाड़, मस्तक माथा मूल चुकाईआ। गुर चरन दुआरा सच अखाड़, वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, शब्द सुनेहड़ा देवे घर, उठ जगत सन्त जीव नादान, कलिजुग गूढ़ी नींद रिहा सुआईआ।

२६ अस्सू २०१६ बिकर्मी चन्नन सिँघ दे घर दिल्ली छाउँणी

सीतल धार सर्ब सुख आत्म, जन सारंग सति समाईआ। अबिनाशी करता परम पुरख परमात्म, बारम्बार जोत जगाईआ।

दीना ठाकर अनाथिंग, नाथ अनाथां ल्ए उठाईआ। नाम निधाना गहर गम्भीर गुण गाथिंग, हरि नाम वड वड्याईआ। सर्ब सूख सहिज सुख माथिंग, अलक्ख अलेख हरि आप बणाईआ। अवण गवण त्रै भवन चलाए राथिंग, ब्रह्मण्ड खण्ड आप फिराईआ। सोइम रूप पृथ्मी अकाशिंग, काल दयाल वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि पुरख अबिनाशिंग, जूनी रहित जोत जगाईआ। सुरत शब्द पवण स्वासिंग, निजा नंद रस दरसाईआ। चरन कँवल बंधाए नातिंग, नाद अनादी वड वड्याईआ। मिटे रैण अन्धेरी रातिंग, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। हउमे रोग हँगता विनाशिंग, जिस जन आपणी दया कमाईआ। सर्ब देवा आत्म देव वासिंग, पारब्रह्म सहिज सुखदाईआ। सच मण्डल सच पाए रासिंग, हरि सज्जण वड्डी वड्याईआ। करे कराए बन्द खुलासिंग, बन्दी छोड़ बेपरवाहीआ। लहिण देणा चुकाए दस दस मासिंग, दहि दिशा होए सहाईआ। तन माटी लेखा लाए ख़ाकी खाकिंग, हरि ख़ालक नाउँ धराईआ। पतित पुनीत करे पाकी पाकिंग, पतित पावण भेव ना राईआ। जन भगतां लहिणा देणा चुकाए बाकी बाकिंग, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। निज घर मन्दिर खोल्हणहारा ताकिंग, त्रै वास भेव ना आईआ। डूँघी कन्दर मारे झाकिंग, आपणा पर्दा आपे लाईआ। भर प्याला जाम प्याए साचा साकिंग, हरि साकी इक्क अख्वाईआ। अस्व घोड़े चढ़े मार पलाकिंग, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। गुरसिखां अन्दर करे वासिंग, जगत वासना दए गंवाईआ। होए सहाई जंगल जूह विच प्रभासिंग, जल थल महीअल वेख वखाईआ। दाता दानी सर्ब गुणतासिंग, गुणवन्त निरगुण करे जणाईआ। गुरसिख ना होए कदे निरासिंग, आसा तृष्ना विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। खेल खिलंदड़ा हरि भगवन्त, परम पुरख अबिनाशया। जोत जुगन्दड़ा साध सन्त, खेले खेल तमाशया। वेस वटंदड़ा साचा कन्त, रूप अनूप शाहो शबास्सया। नाम जपंदड़ा बणाए बणत, पावे सार पृथ्मी अकास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, धुर भरवास्सया। धुर भरवासा धुर दरगाह, धुर धुर दी बाण रखाईआ। अबिनाशी करता बण मलाह, गुरमुख सज्जण ल्ए तराईआ। नाम अनमोला सच सलाह, साची सिख्या साख्यात जणाईआ। आपे पकड़णहारा बांह, भव सागर वेख वखाईआ। एथे ओथे दो जहानी करे सच न्याँ, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। निथाव्याँ देवणहारा थाँ, निमाणयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख सज्जण ल्ए उठाईआ। गुरसिख सज्जणा गाए सोहला, सो पुरख निरँजण मेल मिलन्नया। आप जणाए आपणा ढोला, आप आपणा राग सुणन्नया। आपणा पर्दा आपे खोल्हा, आप आपणा वेख वखन्नया। आपे बदलया आपणा चोला, जोती जामा भेख वटन्नया। गुरमुख काया मन्दिर आपे मवला, आपे सुरती शब्दी मेल मिलन्नया। आपे अमृत

आत्म देवे साची पौहला, सांतक सति कराए ठांडा सीता तनिआ। आपे भरनहारा अमृत उलटी करे नाभ कँवला, सर सरोवर आप सुहन्नया। आपे देवे माण उप्पर धवला, दो जहानां फिरे भन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पावे सार छप्पर छन्नया। छप्पर छन्न जगत सहारा, हरि साचा वेख वखांयदा। जिस जन मिल्या मीत मुरारा, बंक दुआरा सो सुहांयदा। घर मन्दिर दीपक होए उज्यारा, कमलापाती आप जगांयदा। मेटणहारा धुँधूकारा, धुन सच्ची वेख वखांयदा। पुरख पुरखोतम कर प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छप्पर छन्न आप सुहांयदा। छप्परी छन्न रंग महल्ल, उच्च अटार सुहाईआ। वसणहारा जल थल, घट घट बैठा आसण लाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण गुरसिख मन्दिर आपे मल्ल, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। जोती शब्दी रिहा रल, दिस किसे ना आईआ। करे खेल काया माटी पंज तत्त विकारा खल्ल, तत्त विकारा दए गंवाईआ। सति सरूपी नाम निरँजण चलाए हल्ल, दूई द्वैती जड़्ह उखड़ाईआ। सति सन्तोखी बीजे बीज अमृत लाए एका फल, फल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख ल्ए वर, दूसर हट्ट ना किसे विकाईआ।