पुस्तकालयभाग ८

२६ अस्सू २०१६ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर १२ ए, १६ करोल बाग नवीं दिल्ली

हरि सूरा बलवान, आदि जुगादि समाया। जुग जुग उठाए सच निशान, लोआं पुरीआं आप झुलाया। ब्रह्मा विष्न देवे आण, एका हुक्म सुणाया। खेले खेल वाली दो जहान, भेव अभेदा भेव ना राया। सचखण्ड निवासी सच सुल्तान, निरगुण निरगुण आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वेस वटाया। इक्क इकल्ला पुरख सुल्ताना, एका रंग रंगांयदा। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जुग करता वेस वटांयदा। शब्द अनादी इक्क तराना, एका राग सुणांयदा। वसणहारा सच मकाना, महल्ल अटल अगम्म अथाह इक्क रखांयदा। शाहो भूप वड सुल्ताना, सच सिक्दार आप अख्वांयदा। ब्रह्मण्डां खण्डां बन्न्हे गाना, आकाश प्रकाश सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचना आप रचाए, हरि सच्चा वड वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणाए, गगन मण्डल आप सुहाईआ। लोआं पुरीआं वेख वखाए, आप आपणा रंग रंगाईआ। आपणा रूप आप वटाए, निराकार साकार हो जाईआ। आपणी अंस आप उपजाए, विष्नूं वंसी नाउँ धराईआ। आपणा अंग आप कटाए, आप आपणे विच समाईआ। आप आपणा रूप वटाए, आप आपणा खेल खिलाईआ । आप आपणी जोत जगाए, जोती जोत डगमगाईआ।

पारब्रह्म ब्रह्म नाम धराए, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत आप हो जाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला कर पसार, आदि जुगादी खेल अपार, निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, दूसर कोई ना संग रखाईआ। ना कोई संग ना कोई साथा, ना कोई मीत मुरारया। इक्क इकल्ला पुरख समराथा, खेले खेल अगम्म अपारया। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही नाउँ धरा ल्या। आपे जाणे आपणी गाथा, आपणा मन्त्र आप दृढ़ा ल्या। आपे पूजा आपे पाठा, आपे आपणा नाउँ उपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। खेलणहारा दीन दयाला, एका एक अख्वाईआ। आदि शक्ति जोत अकाला, अकल कल वड्याईआ। अजूनी रहित सबर प्रितपाला, प्रितपालक आप हो जाईआ। चरन कँवल रखाए काल महांकाला, आप आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि, नाद अनादी तुरीआ आप वजाईआ। इक्क नाद शब्द ब्रह्माद, हरि साचा सच उपजांयदा। एका जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणा भेव खुल्हांयदा। नर नरायण माधव माध, मोहण मोहणी रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेस अवल्ला इक्क इकल्ला एका एक धरांयदा। इक्क इकल्ला अकल कल धार, लोकमात करे रुशनाईआ । लक्ख चुरासी पसर पसार, त्रैगुण माया बंधन पाईआ। पंज तत्त तन शृंगार, त्तत्व तत्त विच टिकाईआ। मन मति बुध दए अधार, नौ दर खोज खुजाईआ। घर विच घर कर त्यार, निज आत्म बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपार, प्रकाश प्रकाश समाईआ। नाद धुन शब्द जैकार, अनहद राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जुग जुग खेल हरि हरि खेला, अकल कला अख्वांयदा। आपे गुरू गुर चेला, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपे जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण वेख वखांयदा। आप सुहेला आपे सज्जण, हरिभगतन आप उपांयदा। आपे चरन धूढ़ कराए मजन, आपणा लेखा आप लिखांयदा। आपे होए पर्दे कज्जण, आपणा पर्दा एका पांयदा। आपे घड़े भन्ने, भन्नणहारा आप अख्वांयदा। आपे रवि ससि सूरज चन्न सतारा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर गण गंधर्ब हरि हरि भाणा मन्नण, हरि भाणे सर्ब समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपणा रंग हरि रंग राता, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। मानस मानुख देवे दाता, आप आपणी दया कमाईआ। आपे रैण अन्धेरी राता, आपे अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। आपे अमृत बूंद स्वांता, सांतक सति सति कराईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताका, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। इक्क चलाए साची गाथा, एका नाम वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई पिता माता, पूत सपूता गोद उठाईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ वटाईआ। आपणा नाउँ आपे रक्ख, आपणा लेख लिखांयदा। पुरख अबिनाशी हो प्रतक्ख, लोकमात वेस वटांयदा। आपे लक्खों करनहारा कक्ख, आपे कक्खों लक्ख करांयदा। जन भगतां मार्ग साचा दस्स, साचे मार्ग आपे लांयदा। मनमुखां तीर निराला मारे कस, जगत रोग ना मात मिटांयदा। तत्त विकारा लग्गे अग्ग, पंज तत्त धीर ना कोई धरांयदा। हउमे हँगता रहे मघ, शांतक सति ना कोई वरतांयदा। मानस देही होए कग्ग, हँस चोग ना कोई चुगांयदा। जिस जन किरपा कर देवे दरस उप्पर शाह रग, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आपे लक्ख चुरासी अन्दर निरगुण जोत बण बण रिहा जग, आपे दीपक गुल करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता खेल खिलांयदा। जुग करता करने जोग, भेव कोई ना पांयदा। लक्ख चुरासी धुर संजोग, संजोग विजोग आपणे हथ्थ रखांयदा। जुगा जुगन्तर कट्टणहारा रोग, नाम प्याला इक्क प्यांअदा। जिस जन देवे साचा जोग, साची भगती इक्क सिखांयदा। दरस दिखाए इक्क अमोघ, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा वेस करांयदा। वेस वटंदड़ा हरि भगवन्त, भगवान भेव ना राया। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। लक्ख चुरासी बणया गढ़्ह हउमे हँगत, माया मोह वधाया। राज राजान होए नंगत, साचा बस्त्र ना तन कोई हंढाया। दर दर भिखारी बणे मंगत, साची भिच्छया कोए ना पाया। साचा चढ़या रंग गूढ़ा रंगत, थिर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस हरि निरँकार, आपणा रूप वटांयदा। सतिजुग त्रेता बन्न्ही धार, द्वापर खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख संसार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण विच समांयदा। दोहां विचोला सिरजणहार, शब्द अगम्मी डंक वजांयदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी ना पाए कोई सार, हरि का भेव किसे ना आंयदा। साध सन्त गुर पीर अवतार गा गा थक्के हार, गावणहारा एकँकारा एका हुक्म सुणांयदा। जीव जन्त जुगा जुगन्त ना होए खुआर, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेस, हरि साचा रूप वटाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। ना कोई पूजे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, सुरपति करोड़ तेतीस ना कोई मनाईआ। राम कृष्न ना कोई अदेश, ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार नानक गोबिन्द ना कोई मिलाईआ। पावे सार नौ खण्ड सत्तां दीपां ब्रह्म ब्रह्माद, चारे कूटां आपणा डंक वजाईआ। ना कोई सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग ना कोई हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर,

आदि निरँजण कर आकार, लोकमात करे रुशनाईआ। जोत उजाला दीन दयाला, आप अख्वांयदा। कलिजुग तोड़े अन्त जंजाला, सेवा लाए काल महांकाला, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। जन भगतां बणे आप रखवाला, शब्द सरूपी बण दलाला, वरन बरन ना कोई जणांयदा। धर्म राए वजाए ताला, चारों कुन्ट खेल निराला, काली धार वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रूप अनूपा सति सरूपा शाहो भूपा आप अख्वांयदा। हरि हरि भेव आपणा खोल्ह, हरिजन दए बुझाईआ। आपे तोले आपणे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। खण्डां ब्रह्मण्डां वजाए ढोल, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी दए उठाईआ। जीवां जन्तां साधां सन्तां आत्म अन्तर वेखे सच वस्त कवण रक्खे कोल, नाम भण्डारा कवण काया मन्दिर विच सुहाईआ। कवण निरगुण सरगुण करे चोल्ह, काया चोला रंग चढ़ाईआ। कवण गुरमुख बैठा रहे अडोल, कलिजुग माया पोह ना सके राईआ। कवण कान्हा कृष्ना साची सखीआं खेले खेल होल, लाल गुलाला रंग कवण तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी चाल आपणे हथ्थ रखाईआ। चाल निराली जोत अकाल, आपणी आप चलांयदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपे भाल, सन्त साध वेख वखांयदा। मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर वेखे फल केहड़े डाल, अन्दर मन्दिर खोज खुजांयदा। पंडत पांधे वेखे शाह कंगाल, सच नाम कवण हट्ट विकांयदा। ग्रन्थी पन्थी वेखे तोड़े कवण जंजाल, माया ममता कवण मिटांयदा। कवण बैठा गुर दर मन्दिर मस्जिद सच्ची धर्मसाल, मट्ठ शिवदुआला कवण सुहांयदा। कवण वणज कराए अनमुल्लड़े लाल, नाम अमोलक हीरा नाम झोली पांयदा। कवण सर सरोवर साचे मार छाल, अठसठ बेड़ा पार करांयदा। कवण घालण रिहा घाल, इष्ट देव इक्क मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी फोलणहारा, घर घर आप समाया। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कल अख्वाया। अन्दर मन्दिर गुप्त ज़ाहरा, दिस किसे ना आया। लेखा लिखे विच संसारा, सारिंग धर भगवान बीठलो भेव कोई ना पाया। आपे होए आर पार किनारा, जुग जुग बेड़ा रिहा चलाया। आपे डोबणहारा विच मँझधारा, आपणा धक्का लाया। आपे ल्ए सति हुलारा, सति सतिवादी नाउँ धराया। आपे बोध अगाधी बोल जैकारा, सो पुरख निरँजण एका नाउँ धराया। हँ ब्रह्म कर न्यारा, पारब्रह्म सेवा लाया। निरगुण रूप अनूप सच्ची सरकारा, साचे तख्त सुल्तान हरि साचा आप सुहाया। राज जोग जगत भगत जाणे श्री भगवान, जोग जुगीशर नाउँ धराया। तपी तपीश्र खेल महान, रिखी रिखेशर केशव रूप वटाया। सति सन्तोखी ब्रह्म ज्ञान, सति मन्त्र नाम दृढ़ाया । जत सति धीरज विच जहान, आत्म तत्त इक्क बुझाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा डंक वजाया। कलिजुग डंक हरि भगवान, आपणा आप वजाईआ। आप उठाए राउ रंक शाह सुल्तान, सोया कोए रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मारे एका बाण, दीप महांदीप फोल फुलाईआ। ख़ालक ख़लक वेख रहीम रहिमान, आपणी रहिमत दए बुझाईआ। लेखा जाणे अञ्जील कुरान, बीस बीसा आपे गाईआ। शरअ शरीअत वेख दुकान, जुग जुग दए चुकाईआ। हक्क हकीकत होई कुरबान, कूड़ी क़िया वेख वखाईआ। ऐनलहक्क कूके इक्क ज़बान, एका कलमा कायनात पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हक्क बहक्क खेल बहक्क हरि साचा आप कराईआ। साचा खेल खिलावणहारा एकँकारा परवरदिगारा, नूर इलाही नूर उज्यारा, खेले खेल विच संसारया। ईसा मूसा दए हुलारा, संग मुहम्मद चार यार बन्न्हे धारा, अल्ला राणी पावे सारा, रूप अनूप आप वटा ल्या। राम रूप हो उज्यारा, खेले खेल अगम्म अपारया। कान्हा कृष्ना बोल जैकारा, जै जै वन्ती नाम धरा रिहा। नानक गोबिन्द दए हुलार, निरगुण सरगुण वेस वटा ल्या। खेले खेल विच संसारा, अलक्ख निरँजण आप आपणी अलक्ख जगा रिहा। एका शब्द इक्क धुन्कारा, एका गीत सुणा रिहा। आदि जुगादी कर पसारा, जगत वेस वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नाम खण्डा तेज़ प्रचण्डा आपणा आप उठा ल्या। नाम खण्डा तीर कटार, हरि साचा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी आर पार, जीव जन्त ना कोई सहाईआ। कूड़ी क़िया दए निवार, जूठ झूठ दए मिटाईआ। गढ़्ह तोड़े माया ममता लोभ मोह हँकार, काम क्रोध रहिण ना पाईआ। हरिजन नाम मंगत रहे भिखार, एका वंडी नाम वंडाईआ। साची संगता कर त्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सर्ब जीआं दा सांझा यार, इक्क अख्वाईआ। वरनां बरनां वस्सया बाहर, अठारां बरन ना कोई उपाईआ । कागद कलम ना लिखणहार, लेखा लेख बेपरवाहीआ। कोटन कोटि कोटी गए हार, वेद पुराण शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। जुगा जुगन्तर लोकमात लै अवतार, जन भगतां होए सहाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, डुब्बदा बेड़ा आप तराईआ। देवे दरस अगम्म अपार, सति सरूपी नाउँ धराईआ। मेटणहारा अन्ध अँध्यार, साचा चन्न आप चढ़ाईआ। रवि ससि करन निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दए लताड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड न्यार, सच महल्ला इक्क सुहाईआ। जोती नूर कर उज्यार, अन्धेरी रैण ना कोई वखाईआ। कमलापाती खेल अपार, घर बैठा डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता करनेहारा, जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, लहिणा देणा दए चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम चुक्कया लहिणा, हरि साचे आप चुकावणा। पंज तत्त विकारा पाया गहिणा, मन मति वेस

करावणा। जूठ झूठ लागे हो हो बहिणा, कूड़ी क़िया गीत सुणावणा। कामी क्रोधी दर्शन नैणा, जोती धी धार ना कोई वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलावणा। कलिजुग लहिणा जाए चुक्क, हरि साचा आप चुकाईआ। धरत मात दी सुफल कराए कुक्ख, हरिजन साचे दए उपजाईआ। जन भगतां करे उज्जल मुख, देवे नाम वड्डी वड्याईआ। सुक्के करे हरे रुक्ख, अमृत आत्म सिंच हरा कराईआ। चार वरनां मेटे भुक्ख, दीनां अनाथां होए सहाईआ। अमृत आत्म देवे सुख, बिरहों रोग कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग कूड़ा दए मिटाईआ। कलिजुग कूड़ा बुरज हँकार, हरि साचा आपे ढांयदा। राज राजानां करे ख्वार, शाह सुल्तान ना कोई वखांयदा। जीव जन्त ना दिसे कोई मीत मुरार, ना कोई संग निभांयदा। उम्मत उम्मती मारे मार, हरि भाणा भाणे विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, रवि ससि सूरज चन्न आपणी सेवा आपे लांयदा। रवि ससि तार सतार, कोटन कोटि रहे डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहार, आपे वेखे बेपरवाहीआ। सिफ्त सलाही सलाहकार, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह भेव ना पाए कोई जीव विच संसार, बुध रोवे दए दुहाईआ। बुध निमाणी बाली वेले अन्त जाए हार, तन शृंगार ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। बुध बलि बलिवान, त्तत्व तत्त विच समांयदा। आपणा खेल जाणे भगवान, दूसर हथ्थ किसे ना आंयदा। कोटन कोटी लभ्भदे फिरन निशान, हरि का निशाना कोई ना पांयदा। कोटन कोटी रसना गाण, बत्ती दन्द जिह्वा रसन हिलांयदा। कोटन कोटी अन्दर वड़ वड़ बैठे जगत मकान, आसण सिँघासण ना कोई विछांयदा। कोटन कोटी चढ़ चढ़ थक्के विच जहान, हरि भगवान दिस ना आंयदा। कोटन कोटी लोकमात झुलायण निशान, अन्त निशान कोई रहिण ना पांयदा। सर्ब जीआं दा दाता श्री भगवान, मन मति बुध जीआं दाता झोली पांयदा। आपे देवणहारा जगत ज्ञान, जगत जुगती आप जणांयदा। आपे शक्ती खिच्चे करे सुंञ मसाण, धूंआँधार आप वखांयदा। आपे मारनहारा बाण, आपे चिल्ला कमान उठांयदा। आपे ढहि ढहि मंगे चरन ध्यान, चरन चरनोदक आप वखांयदा। आपे देवे माण अभिमाण, माया ममता आपे मोह वधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आपणी होंद आपणे विच टिकांयदा। साचा भाणा हरि करतार, कादर करता कुदरत खेल खिलाईआ। बुध विबेकी कर त्यार, बावन भेखी भेख वटाईआ। अलख अलेखी खेल न्यार, अलक्ख अगोचर खेल खिलाईआ। वेखा वेखी जाणे संसार, पेखत दरस ना कोई पाईआ। देस परदेस होए ख्वार, नर नरेश दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द भाणा साचा राणा धुर फ़रमाना कोट ब्रह्मण्ड विच वरभण्ड, जेरज अंड जीव जन्त साध सन्त पशू पंखी पंछी आपणे हुक्मे रिहा फिराईआ।

२६ अस्सू २०१६ बिक्रमी दरबार विच दिल्ली

निरगुण नूर हरि निरँकार, एका एक एकँकारया। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह भेव ना आ रिहा। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ रखा रिहा। अबिनाशी हरि भगवन्त, हरि हरी वड्डी वड्याईआ। खेले खेल आदि अन्त, अकल कल आप अख्वाईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग करता नाउँ धराईआ। लक्ख चुरासी बणाए बणत, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाईआ। करोड़ तेतीसा मणीआ मंत, सुरपति राजा इन्द रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला अकल कल धार, आदि जुगादि समाया। जोती नूर इक्क उज्यार, धुन अनादी जैकारा लाया। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, आप आपणा खेल खिलाया। वसणहारा सचखण्ड दुआर, थिर घर साचा इक्क सुहाया। सच सिँघासण जोत उज्यार, पुरख अबिनाशी डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाया। घर सुहञ्जणा पुरख अकाल, एका एक रखांयदा। निरगुण दीपक आपणा बाल, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, चार दिवार ना कोई बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप शाहो भूप आप आपणी रचन रचांयदा। शाहो भूप हरि सच सुल्तान, पारब्रह्म अख्वाईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। जोती नूर नूर महान, एका एक डगमगाईआ। ना कोई दूसर दिसे होर निशान, रवि ससि ना कोई चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। आपणा रंग आपे रंग, हरि साचा वेख वखांयदा। आपणी सेजा बैठ पलँघ, आप आपणा आसण लांयदा। आप आपणा रक्खे संग, सगला संग आप निभांयदा। आप आपणी मंगे मंग, आपणी भिच्छया आपे झोली पांयदा। आप आपणा वजाए मृदंग, आप आपणा ताल रखांयदा। आप आपणा दर दुआर आपे लँघ, आप आपणा मेल मिलांयदा। आदि जुगादि ना होए भंग, अबिनाशी करता नाउँ धरांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग, सर्ब कल आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, गगन पताल वेख वखांयदा। निज घर सच सिँघासण, हरि हरि आप सुहांयदा। आपे बैठ सर्ब

गुण तासण, गुणवन्ता गुण गुण वेख वखांयदा। पावे सार पृथ्मी आकाशन, आकाश आकाशां फोल फुलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत ज्वाला हरि गोपाला, रूप अनूप आप वटांयदा। आदि शक्ति रूप भवानी, निरगुण धार चलाईआ । आदि जुगादी जोत नुरानी, नूरो नूर डगमगाईआ। परम पुरख शाह सुल्तानी, शहिनशाह आप अख्वाईआ। पावे सार दो जहानी, चौदां लोक भेव खुल्हाईआ। चौदां तबकां जगत विकानी, आप आपणा वणज कराईआ। धुरदरगाही दाता दानी, एका वस्त रिहा वरताईआ। पारब्रह्म प्रभ सच निशानी, लोकमात दए उपजाईआ। निरगुण माया बंध बंधानी जोड़ जुड़ानी, आपे जाणे आपणी खाणी, आप आपणा ल्ए रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप निरगुण धार निरगुण रंग रेख ना कोई जणाईआ। निरगुण नर हरि नरायण, नर हरि आप अख्वांयदा। हरि का भेव कोई ना सके कहिण, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। आपे जाणे आपणा लहिण देण, देणा लहिणा आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाउँ धरांयदा। अजूनी रहित सति पुरख निरँजण, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। जन भगतां नेत्र नाम पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। शब्द सुहेला सखा सखाई सज्जण, साख्यात रूप वटाईआ। त्रिलोकी नाथ सगला साथ चरन धूढ़ कराए साचा मजन, भव सागर पार कराईआ। ओम सोइम निरगुण निराकार रूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा आप हंढाईआ। आपणी धार आपे बन्न्ह, आपे वेख वखांयदा। आपे लेखे लाए रवि ससि, चन्न मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। आपे लक्ख चुरासी मेला हस्स हस्स, तोड़ विछोड़ा आप करांयदा। आपे हरिजन अन्दर जाए वस, आप आपणी बूझ बुझांयदा। तीर निराला मारे कस, शब्दी बाण इक्क उठांयदा । आपे पंज विकारा देवे झस्स, पंचम तत्त ना कोई सुणांयदा। आपे मार्ग साचा देवे दस्स, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। आपे आत्म रसीआ देवे रस, आत्म अन्तर निझर झिरना आप झिरांयदा। आपे भगत भगवन्त होए वस, साची डोरी नाम बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर हाज़र हज़ूर हरि साचा वड वड्याईआ। जन भगतां आसा मनसा पूर, बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ । धुन अनादी अनहद तूर, आत्म अन्तर दए सुणाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, मस्तक टिक्का मेटे झूठी शाहीआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मीता इक्क अतीता, पतित पुनीता आपे वेख वखाईआ। पतित पुनीता पतित पावण, पारब्रह्म अख्वांयदा। धारे भेख जिउँ बल बावन, वल छल धारी आप हो जांयदा। आपे तोड़णहारा लंका गढ़्ह हँकारी मेट मिटाए रामा रावण, बाण निराला आप लगांयदा।

आपे ग़रीब निमाणयां बणे ज़ामन, कान्हा कंसा आप खपांयदा। आपे हरिजन पकड़े दामन, आपणा पल्ला आप फड़ांयदा। आपे मेटणहारा कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। आपे वेखणहार अन्धेरी शामन, जगत आपणी जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला कर पसार, जुगा जुगन्तर पावे सार, लोकमात लै अवतार, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस सरगुण धार, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी मूर्त निरँकार, पंज तत्त डेरा आपणा आप लाईआ। सति सरूपी बोल जैकार, एका नाअरा दए सुणाईआ। सो पुरख निरँजण करनेहार, करता कादर आप अख्वाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ पावे सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका रूप सच्ची सरकार, दूजी कुदरत वेख वखाईआ। तीजा नेत्र दए उग्घाड़, जन भगतां दया कमाईआ। चौथे घर देवे वाड़, चौथे पद आप समाईआ। पंचम मेला कन्त भतार, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। छेवें छप्पर ना कोए देवे सहार, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण हो उज्यार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह एका एक अख्वाईआ। अट्ठां तत्तां पकड़े बांह, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दए सलाहीआ। नौ दर वेखे थाउँ थाँ, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। घर विच घर दए मिला, घर बैठा सहिज सुखदाईआ। ठंडा सीता मेला ल्ए मिला, डूँघी भँवरी काया कँवरी टेडी बंक पार कराईआ। त्रबैणी नैणी फेरा पा, आप आपणा दरस दिखा, अमृत आत्म सर सरोवर साचा जाम दए प्या, कागों हँस बणाईआ। बज़र कपाटी दए तुड़ा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। आत्म सेजा जोत जगा, निरगुण मेला मेल सहिज सुभाईआ। सुरत सवाणी पकड़े बांह, पंचम मीता वड्डी वड्याईआ। सखीआं सच्चा मंगल गा, एका राग अल्हाईआ। धन्नवन्ती धन्न सोभावन्ती दर घर साचे सोभा रही पा, आत्म वज्जी वधाईआ। पुरख पुरखोतम मिल्या बेपरवाह, विछड़ कदे ना जाईआ। सच घर करे कराए सच न्याँ, सच सच्चा वड वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरि पकड़ उठावे बांह, पार किनारे आप लगाईआ। निथाव्याँ देवणहारा थाँ, ग़रीब निमाणयां आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जुग जुग रचना हरि निरँकार, आपणी आप करांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, घर घर डेरा लांयदा। पंज तत्त मीता मीत मुरार, निरगुण सरगुण आप अख्वांयदा। ठांडा सीता ठांडी धार, अमृत कँवला कँवल भरांयदा। शब्द अनादी एका इक्क जैकार, एका राग अल्हांयदा। आपे रामा आपे शब्द इष्ट देव रूप आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, एका एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर चलाए रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी देवे मथ, नाम मधाना एका पांयदा। जन भगतां सन्तां जणाए

अकथना अकथ, रसना जिह्वा ना कोई सुणांयदा। पंच विकारा पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठांयदा। गढ़्ह हँकारी बुरज जाए ढठ्ठ, रसना जिह्वा ना कोई सुणांयदा। पावे सार काया मन्दिर मट्ठ, शिवदुआला वेख वखांयदा। वसणहारा तीर्थ अठसठ, जल धारा रूप वटांयदा। जोत जगाए लट लट, जोत ज्वाला वेख वखांयदा। खोल्हणहारा साचा हट्ट, चौदां लोक आप खुल्हांयदा। जन भगतां तन पहनाए साचा पट्ट, एका बस्त्र हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चढ़ाए औखे घाट, हरि का पौड़ा इक्क वखांयदा। हरि का पौड़ा इक्क अटल, हरि साचा आप लगाईआ। वसणहारा नेहचल धाम अटल, दिस किसे ना आईआ। जल थल महीअल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ हर घट अन्दर रिहा रल, नूरी नूर डगमगाईआ। आकाश प्रकाश पुरख अबिनाशी जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पल, आप आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग वरते आपणी कल, अछल अछल्ल भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी काया बूटा वेखे लग्गा फल, चारों कुन्ट फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। जुग करता हरि करनेहारा, कादर करता आप अख्वांयदा। लोकमात वेख पसारा, वरभण्डी फोल फुलांयदा। जेरज अंडी दए सहारा, एका रंग रंगांयदा। करनी करता हरि करनेहारा, आपणी करनी किरत कमांयदा। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, आप आपणा रूप दरसांयदा। भगती भगत कर पसारा, भागवत इक्क दरसांयदा। नाम भगौती खिच कटारा, साचा खण्डा नाम चमकांयदा। ब्रह्मण्डी पावणहारा सारा, भेख पखण्डा मेट मिटांयदा। विभचार दुराचार जीव होया नार रंडा, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। करनहारा खण्ड खण्डा, खण्डण नीका दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, त्तत्व तत्त बुझांयदा। अग्नी अग्ग चारों कुन्ट रही मघ, अग्गे सके ना कोई बुझाईआ। कूड़ क़िया जगत रही जग, जूठ झूठ आपणा हुलारा रही हिलाईआ। साधां सन्तां जीवां जन्तां धीरज जत ना दिसे कोई तग, सति सन्तोख ना कोई धराईआ। मानस मानुख अठसठ तीर्थ सरोवर होए कग, हँस रूप ना कोई जणाईआ। जोगी जती सती जंगम सन्यासी वैरागी त्यागी कोई ना दर्शन पाए उप्पर शाह रग, तन ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जटा जूट धार सिर पायण छार, चारों कुन्ट होइण खुआर, प्रभ अबिनाशी दिस ना आईआ। बिन हरिभगत ना चढ़े कोई सच दुआर, अद्धविचकारे खायण मार, कन्ढ्ढा पार ना कोई वखाईआ। कलिजुग तुट्टा फुल्ल संसार, काया नाता झूठा मोह प्यार, माया कुठा जीव हँकार, नाम रत्न अमोलक हीरा साची वस्त झोली कोई ना पाईआ। मात पित भाई भैण साक सैण धीआं पुत्तर वज्झा जंज़ीर, वेले अन्त ना कोई कटाईआ। सच सुच्च सीस ना बद्धा चीर, साचा तिलक ना मस्तक लाईआ। साचे पंडत हथ्थ ना आया

रविदास कसीरा, गंगोतरी गंगा बैठे तारीआं लाईआ। त्रबैणी नैणी वेख्या नीर, सुरस्ती संगम कोई ना नुहाईआ। जीवां जन्तां हउमे हँगता कढ्ढे ना कोई पीड़, दिवस रैण रही सताईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे अमृत सीर, ठांडा सीता सांतक सति सति वरताईआ। कलिजुग अन्तिम आई अख़ीर, धरत मात कूके दए दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। धरत मात हाहाकार, दिवस रैण रही कुरलाईआ। चारों कुन्ट जीव विभचार, कुकर्मी कुकर्म रहे कमाईआ। धीआं भैणां करन वपार, माता पूत सेज हंढाईआ। साध सन्त ना कोई धार, घर घर बैठे धूंणीआँ ताईआ । वरनां बरनां भुल्लया इक्क निरँकार, निरगुण इष्ट ना कोई मनाईआ। देवे देव देव देवा आत्मा सर्ब संसार, वास्तक रूप इक्क समाईआ। विष्नूं खेल करे सिरजणहार, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। ब्रह्मा वेता नेत्र नैण रिहा उग्घाड़, चारों कुन्ट राह तकाईआ। शिव शंकर गल बाशक तशका पाए हार, हथ्थ त्रिशूल रिहा उठाईआ। करोड़ तेतीसा बोल जैकार, सुरपति राजा इन्द नाल रलाईआ। गण गंधर्ब रहे पुकार, किन्नर यच्छप नाच कराईआ। विष्नूं वंसी खेल अपार, वड दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निहकलंक ल्ए अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी दए अधार, आप आपणे रंग रंगाईआ। कामी क्रोधी लोभी मोह मेट मिटाए जगत हँकार, हँकारी गढ़्ह रहिण ना पाईआ। जन भगतां इक्क शृंगार, नाम बस्त्र इक्क छुहाईआ। सोलां इच्छया पार किनार, सोलां कलीआं आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दहि दिशा चार कुन्ट ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज लोआं पुरीआं गगन पतालां वेख वखाईआ। हरिजन पर्दा हरि हरि खोल्हया, आत्म ब्रह्म ज्ञान। काया मन्दिर बहि बहि बोल्लया, धुरदरगाही श्री भगवान। नाम कंडे साचे तोल्लया, आपणा बोला बोले सच फ़रमान। लेखा जाणे हौली हौलया, लेखा लिखे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म आपे मौलया, आपे जोती नूर महान। जोती नूर महान उजाला, नूरो नूर डगमगाईआ। परम पुरख प्रभ जोत उजाला, निरगुण निरगुण विच समाईआ। दीन दयाला, दर्द दु:ख भय भञ्जण आप अख्वाईआ। चरन दुआर रखाए काल महांकाला, काल दयाल आपणा नाउँ धराईआ। जन भगतां तोड़े जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जुग जुग मात बणे दलाल, शब्द विचोला नाल रलाईआ। सन्त सुहेले आपे भाल, आप आपणे रंग रंगाईआ। काया मन्दिर सच सच्ची धर्मसाल, दर दुआर दए सहाईआ। जोत जगाए काया माटी खाल, दीपक दीप करे रुशनाईआ। वेखणहारा गगन थाल, मस्तक मस्तक डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत निरँजण आप जगाईआ। जोत निरँजण दीप उज्यार, काया गढ़्ह सुहांयदा। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, धूंआँधार

ना कोई वखांयदा। कमलापाती मीत मुरार, आप आपणा संग निभांयदा। दिवस रैण करे प्यार, गुरमुखां रंग रंगांयदा। लुट्ट ना जाए कोई विच संसार, ठग चोर यार नेड़ ना आंयदा। स्वच्छ सरूपी देवे दरस अगम्म अपार, तीजा नेत्र लोचण नैण आप खुल्हांयदा। अनहद धुन सच्ची धुन्कार, रागी राग आप अल्हांयदा। पंचम सखीआं मिल मिल गायण मंगलाचार, वाह वाह साचा शब्द चलांयदा। नारी कन्ता मेल भतार, कन्त सुहागी रूप वटांयदा। दर सोहे बंक दुआर, घर साचा इक्क वखांयदा। सोभावन्ती होई नार, पुरख निरँजण आप प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे दर, जगत विछोड़ा आप कटांयदा। जगत विछोड़ा देवे कट्ट, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। आप चढ़ाए औखे घाट, नाम चप्पू लाईआ। नेड़े दस्से आपणी वाट, बेहंगम चाल इक्क रखाईआ। सच सरोवर वखाए तीर्थ ताट, निर्मल धारा आप वहाईआ। चौदां चौदां खुल्हाए हाट, चौदां चौदां वणज कराईआ पुरख अबिनाशी खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत नरायण नर, नर आपणा रूप वटाईआ। रूप वटंदड़ा पुरख सुल्तान, परम पुरख आप अख्वांयदा। धाम सुहंदड़ा हरि मेहरवान, जिस घट आसण लांयदा। जोत जुगन्दड़ा नूर महान, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। शब्द सुनंदड़ा धुर फ़रमान, आपणा हुक्म अल्हांयदा। रंग रगन्दड़ा दो जहान, नाम रंगण इक्क चढ़ांयदा। गुरमुख उठंदड़ा देवे दान, दाता दानी दान झोली पांयदा। सखीआं मलंदड़ा साचा काहन, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। साची सुरती सीता मेला राम, कलिजुग बनबास इक्क वखांयदा। नानक गोबिन्द आपे पकड़े दाम, गुर शब्दी बंधन पांयदा। ईसा मूसा देवे सच पैग़ाम, अजराईल ज़बराईल मेकाईल असराफील आपे हुक्म सुणांयदा। मुहम्मद मेटे अन्धेरी शाम, नूरी जल्वा नूरो नूर डगमगांयदा। चार यारी लेखा जाणे काया चाम, चन्द सतार डगमगांयदा। मुला शेख़ मुसायक पीर वसणहार नगर ग्राम, कलमा नबी अमाम आप रलांयदा। हक्क हकीकत फड़ लगाम, शरअ शरीअत आप दौड़ांयदा। आबेहयात प्याए जाम, ऐहबाब रबाब आप वजांयदा। बेऐब परवरदिगार करे कराए आपणा काम, ख़ालक ख़लक आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा वेस वटांयदा। शरअ शरीअत हक्क हलाल, हक्क हकीकत फोल फुलाईआ। नूर इलाही जल्वा जलाल, हरि रहिमत विच समाईआ। कायनात एका देवे साचा धन माल, कलमा कलमा करे पढ़ाईआ। काया काअबा वेखे मार झात, दो दोआबा खोज खुजाईआ। नूर इलाही सज्जण साक, मेहरबान वड वड्याईआ। पीर दस्तगीर शाह हकीर आपे वेखे चढ़ चढ़ आपणे राक, आपणा घोड़ा आप दौड़ाईआ। चौदां तबकां खोल्हे ताक, सति सति वंड वंडाईआ। अन्तिम कलिजुग आप सुआए आपणी खाट, आपणा लहिणा देणा दए चुकाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। बेपरवाह अलाह, एका एक अख्वांयदा। आपे बणया सच मलाह, उम्मती बेड़ा आप चलांयदा। आपे रहिमत रहिमान रहीम रिहा अख्वा, महिबान नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रंग तेरे संग तेरी सेजा वेख पलँघ, तेरे नाल प्रनांयदा। कलिजुग तेरा तेरा रंग, तेरा रंग चढ़ाईआ। सदी सदीसा मंगी मंग, एका सिला लगाईआ। चौदां चौदां लाया अंग, अंगीकार दिस ना आईआ। किंगरे किंगरे वज्जे मृदंग, चारों कुन्ट कूके दए दुहाईआ। ऐली अल्ला कस्सया तंग, तुरंग आप दौड़ाईआ। कलिजुग कूड़ा मुक्कया पन्ध, अगला लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका दाता सूरा सरबंग, सर्ब गुण आप अख्वाईआ। गुणवन्ता गुण करनेहार, हरि सज्जण मीत मुरारया। जुग जुग भगतां दए सहार, तोड़णहारा गढ़्ह हंकारया। सतिजुग त्रेता द्वापर पाए सार, अन्तिम आई कलिजुग अन्तिम वारया। खुल्हड़े केस सीस जगदीश वेख वखा रिहा। चारों कुन्ट हाहाकार, हरि का रूप ना कोई दिसा रिहा। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ होया विभचार, धीरज मति ना कोई धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा अन्दर वेख वखा रिहा। कलिजुग तेरा अन्दर फोल, हरि साचा वेख वखाईआ। तेरी माया तेरा घोल, तेरा डंक वजाईआ। तेरा जूठ तेरा झूठ तेरा कौल, तेरी धार सहाईआ। तेरा काम तेरा क्रोध तेरे कोल, तेरा रंग रंगाईआ। तेरी माया तेरी ममता कढ्ढे तेरा पोल, तेरा पल्लू फोल फुलाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां सच वस्त ना रक्खी किसे कोल, चारे कुन्टां ख़ाली रहे वखाईआ। कलिजुग अन्तिम मारया ढोल, राए धर्म ल्ए अंगड़ाईआ। चित्रगुप्त आपणा लेखा रिहा फोल, सम्मत सतारां दए वखाईआ। लाड़ी मौत करे कौल, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंग रंगाईआ। पुरख अगम्मा धुर दरगाही सचखण्ड निवासी रिहा बोल, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। विष्नूं तोले साचा तोल, देवणहार रिज़क सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। लहिणा देणा हरि भगवान, कलिजुग मूल चुकावणा। जूठा झूठा मेट निशान, सच सुच्च रंग रंगावणा। कूड़ी दिसे ना कोई दुकान, हरि का नाम एका हट्ट वकावणा। ना कोई राज ना राजान, शाह सुल्तान ना कोई अख्वावणा। ना कोई दर ना दरबान, निउँ निउँ सीस ना कोई झुकावणा। ना कोई नगर ना गराम, साचा खेड़ा ना किसे वसावना। ना कोई माया ममता आसा तृष्ना वसे ताम, हउमे रोग ना किसे सतावना। पारब्रह्म अबिनाशी करता जुग जुग करे आपणा काम, दूसर कोए ना संग रलावणा। आपणा काम आपे कर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण जोत धर, हँ ब्रह्म करे

कुड़माईआ । सो शेर शेर पाए डर, जै हँ जम्बक रिहा डराईआ। सिँघ रूप नौ खण्ड पृथ्मी अन्दर जाए वड़, लक्ख चुरासी भय भयानक दरस दिखाईआ। विष्नूं वंसी खेल कर, आप आपणा खेल खिलाईआ। भगवन तोड़णहारा गढ़्ह, कलिजुग गढ़्ह रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले विच्चों फड़, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए तराईआ। जोत जगाए बहत्तर नड़, दिवस रैण करे रुशनाईआ। जगत विद्या ना कोई जाए पढ़, आत्म विद्या करे पढ़ाईआ। दरस दखाए अग्गे खड़्ह, राम कृष्न ईसा मूसा संग मुहम्मद नानक गोबिन्द आप हो जाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना जड़्ह, पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण जोती जोत डगमगाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। शत्रु हो ना सके कोई फड़, खण्डा तीर कटार घाओ ना कोई लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अग्गे कोई ना सके अड़, हरि का शब्द तीर कटार मारे मार, मारनहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाम तेज कटार, तिक्खी धार विच संसार, एकँकार निरगुण धार आपणी आप चलाईआ। निरगुण खण्डा तीर कमान, शब्द शब्दी हथ्थ उठांयदा। पावे सार दो जहान, आप आपणा खेल खिलांयदा। मेट मिटाए शाह सुल्तान, राज राजानां ख़ाक मिलांयदा। जन भगतां देवे साचा धन नाम, भण्डारा झोली पांयदा। रसना जिह्वा दन्द बतीस झूठा गाण, कर किरपा मेल मिलांयदा। अजपा जाप करे परवान, सुन्न समाध वेख वखांयदा। जोग अभ्यास करे पछाण, राग नाद फोल फुलांयदा। पतित पावण एका एक श्री भगवान, इक्क टेक रघुनाथ धरांयदा। चार वरन वखाए इक्क निशान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका गोद बिठांयदा। वरन बरन सर्ब मिट जाण, जिस जन आत्म ब्रह्म जणांयदा। निजानंद नंद कर परवान, परमानंद वखांयदा। दरस वखाए गोपी काहन, मण्डल रास आप नचांयदा। सीता राम वेखे बीआबान, रावन लंका गढ़्ह आप तुड़ांयदा। नानक गोबिन्द कर परवान, नाम सति सति नाम दृढ़ांयदा। भगत भगवन्त वसण इक्क मकान, एका घर वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोग जुगत जगत भगत आपणे हथ्थ रखांयदा।