पुस्तकालयभाग ८

पहली कत्तक २०१६ बिक्रमी १५ कत्तक दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल

हरि बेअन्त बेपरवाह, आदि निरँजण जोत अकालया। अबिनाशी करता सच मलाह, पारब्रह्म पुरख सुल्तानया। देवणहारा सच सलाह, शब्द सुणाए राग तरानया। जपावणहारा एका नाँ, नाउँ निरँकार आप धरानया। देवणहारा साचा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहानया। पकड़नहारा साची बांह, निरगुण रूप श्री भगवानया। बणनहारा पिता माँ, एक एकँकारा वेस वटानया।

देवणहारा ठंडी छाँ, वड दाता हरि मेहरवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल महानया। आदि जुगादी हरि भगवाना, हरि हरि रूप समाईआ। दाता दानी वड बलवाना, एकँकारा नाउँ धराईआ। सच तख्त सच सुल्ताना, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जोद्धा सूर बली बलवाना, बल आपणा आप वखाईआ। एका नूर नूर नुराना, मूर्त अकाल डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वड वड्याई हरि शहिनशाह, सति पुरख अख्वांयदा। आपणे भाणे रिहा समा, भेव कोई ना पांयदा। सच सिँघासण आसण ला, साचा हुक्म सुणांयदा। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणांयदा। रवि ससि सेवा ला, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। जोती नूर डगमगा, आकाश प्रकाश वखांयदा। हरि सुल्ताना बेपरवाह, घर साचे सगन मनांयदा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद सुहांयदा। सुत्त दुलारा आप उपजा, शब्दी हुक्म जणांयदा। आपणी सेवा आपे ला, आपे कार करांयदा। आपणा दर आप सुहा, आपे वेख वखांयदा। आपणा मन्दिर आप बणा, आपे सेज विछांयदा। आपणी नारी आप अख्वा, आपे कन्त हंढांयदा। आपणा रंग आप रंगा, रंग रंगीला आपे वेख वखांयदा। आपणा संग आप निभा, सगला संगी आप हो जांयदा। आपणा तुरंग आप दुड़ा, आपे फेरा पांयदा। आपणी मंगण आप मंगा, आपे भिच्छया पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि एकँकार अकल कल आपे धार, कुलवन्ता आप अख्वांयदा। अकल कला कल हरि निरँकार, पारब्रह्म सुल्तानया। आदि जुगादी खेल अपार, पुरख अबिनाशी वाली दो जहानया। जोती नूर नूर उज्यार, घर दीपक इक्क प्रधानया। साचा सोहे इक्क दुआर, सचखण्ड वासी वसे एक सच टिकानया। थिर घर मेला इक्क निरँकार, मीत मुरारा दर परवानया। सर्ब घट वासी खेल अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटानया। वेस अव्वला इक्क अकल्ला, हरि हरि आप करांयदा। आपणा आसण आपे मल्ला, आपे वेख वखांयदा। आपणी जोती आपे रला, आपे शब्द उपजांयदा। आपणे दीपक आपे बला, आपे जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप सति सरूप आपे आप उपांयदा। सति सरूप हरि प्रकाश, अनुभव रूप वटाया। आदि जुगादि ना जाए विनास, नेत्र नैण ना कोई वखाया। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोई धराया। रवि ससि ना दासी दास, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। आपणी बणत आप बणाए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणा हुक्म आप सुणाए, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। आप आपणा अंग लगाए, अंगीकार आप हो जाईआ। आप आपणा मृदंग वजाए, सच मृदंग हथ्थ उठाईआ। आपणे दर

आपणी मंग आप मंगाए, आपे भिच्छया झोली पाईआ। आपणा संग आप निभाए, घर साचे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर आपणे अलख जगाईआ। अलख निरँजण अलख जगा, एका मंग मंगांयदा। धुरदरगाही झोली आपणी आपे अग्गे रिहा डाह, आपे वेख वखांयदा। आपे दस्सणहारा राह, आपणा मार्ग आपे लांयदा। आपे हुक्म दए सुणा, आपे सेव कमांयदा। आपे आपणा नाउँ ल्ए वटा, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। आपे सरगुण मेला सहिज सुभा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पांयदा। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक एकँकारया। जगे जोत आदि निरँजणा, नूर नूर उज्यारया। पारब्रह्म दर्द दु:ख भय भञ्जणा, परम पुरख इक्क अख्वा रिहा। दो जहानी साचा सज्जणा, धुर दरगाही आसण ला रिहा। आप चलाए आपणा जहाजणा, आपणा बेड़ा आप भरा रिहा। आपे करे आपणा काजना, करता पुरख आप अख्वा रिहा। आपे मारे आपणी वाजणा, आपे आपणा मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटा रिहा। रूप वटाए हरि करतार, आपणी दया कमांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, निराकार आप हो जांयदा। आपणी कँवरी भँवरी होया पार, आपे खेल खिलांयदा। आपे जोत उजिगारी करे उज्यार, सच समग्री विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अंस एका बंस आपे आप उपांयदा। आपणी अंस आप उपा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। विष्नूं रूप आप वटा, विश्व नाउँ धराईआ। चतुर्भुज आप अख्वा, आप आपणा खेल खिलाईआ। आदि शक्ति जोत जगा, जोती जोत जोत टिकाईआ। आपणा मृदंग आप वजा, आपे मंगल गाईआ। आपणा दर आप सुहा, आपे वेखण आईआ। आपणा बूटा आपे दए लगा, आपे हरया सिंच कराईआ । आपणे चरन चरनोदक दए प्या, एका जाम वखाईआ। सच प्याला दए भरा, घर साचे दए टिकाईआ। आपणी दृष्ट आपे दए पा, पारब्रह्म हरि वड्डी वड्याईआ। नाभी वेखे सच्चा थाँ, साची धर्मसाल इक्क रखाईआ। आपणी इच्छया विच भरा, आपणे रंग रंगाईआ। भिच्छया पावे बेपरवाह, विष्न झोली डाहीआ। एका फुल दए खिला, कँवल कँवला नाउँ धराईआ। सताई युग सेवा ला, नौ नौ करे कुड़माईआ। नौ नौ वेख वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। विष्नूं वंसी हरि हरि मीता, पारब्रह्म अख्वांयदा। एकँकार इक्क अतीता, आदि जुगादि समांयदा। सचखण्ड बैठ बणाए आपणी रीता, दूसर धाम ना कोई जणांयदा। अबिनाशी करता पतित पुनीता, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। सति सन्तोखी ठंडा सीता, सति सतिवादि धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। दया निध गहर गुण सागर, हरि हरि आप अख्वांयदा। विष्नूं वेखे साची गागर, अमृत जल भरांयदा। निहकर्मी करे कर्म उजागर,

कँवल कँवला फुल्ल खिलांयदा। साचा वणज कराए सच सौदागर, साचा हट्ट वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ देवे आदर, विष्नूं माण धरांयदा। ब्रह्मा मेला करता कादर, रूप अनूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इच्छया वेख वखांयदा। आपणी इच्छया हरि हरि रंग, पारब्रह्म रंगाईआ। आपे बैठ सच पलँघ, आपे आसण लाईआ। आप वजाए सच मृदंग, आपे हुक्म सुणाईआ। आपे लाए आपणे अंग, आपे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। ब्रह्मा वेता पारब्रह्म कुल, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म अंस जणाईआ। विष्नूं खिड़या साचा फुल्ल, खिलावणहारा बेपरवाहीआ। एकँकारा पाए मुल, करता कीमत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे कंडे देवे तोल, तोलणहारा आप अख्वाईआ। आपे देवे नाम अनमुल्ल, आपणा नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे वज्जे वधाईआ। वज्जी वधाई सच घर, हरि साचे सगन मनाया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आपणा दर सुहाया। विष्नूं अन्दर आपे वड़, आपणा बीज आप टिकाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, रक्त बूंद ना कोई रखाया। आपणे पौड़े आपे चढ़, एका मन्दिर आप सुहाया । आपणा फड़ आपे लड़, आपे बाहर कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराया। आपणा वेस आप कर, आपे खेल खिलांयदा। विष्नूं वंसी वसे दर, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। ब्रह्म सरन सरनाई गया पड़, सरनगत इक्क वखांयदा। पुरख अबिनाशी घाड़न घड़, घड़नहार भेव कोई ना पांयदा। आपणी लाए आपे जड़्ह, आपे बणत बणांयदा। धूंआँधार आपे खड़, प्रकाश प्रकाश समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग कटांयदा। आपणा अंग आप कट्ट, आपे वेख वखाईआ। एका रूप साचा कट्ट, विष्नूं वेल वधाईआ। आपे ब्रह्म कर प्रगट, आपे दए वड्याईआ। आपे शंकर खेल बाज़ीगार नट, भोले नाथ ल्ए उठाईआ। आपे वसे घट घट, लिव अन्तर आप टिकाईआ। आप जणाए आपणा हट्ट, साचा दुआरा इक्क खुल्हाईआ। दोहां मारे एका सट्ट, तीजे दर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिन्नां विचोला आपे बण, आप आपणा मेल मिलाईआ। हरि विचोला बेअन्त, भेद कोए ना पांयदा। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। पुरख अबिनाशी साचा कन्त, कन्त कन्तूहल वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप सुहांयदा। विष्नूं ब्रह्मा शंकर मेला, सति पुरख निरँजण आप करांयदा। शब्द बणाए गुरू गुर चेला, दर साचे सोभा पांयदा। आपे बणे सज्जण सुहेला, साची सिख्या सिख समझांयदा। दर घर साचे चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण सगन मनांयदा। आपणा खेल पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, दूसर ना कोई वेख वखांयदा। आपे वसे रंग नवेला, धाम

अवल्लड़ा अगम्म अगम्मड़ा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या हरि करतार, विष्नूं ब्रह्मा शिव सुणाईआ। आप उठाया करे ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोई रखाईआ। सचखण्ड वस्सया निरगुण धार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। शब्द सुरत कर प्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। लोआं पुरीआं कर आकार, बैठा आसण लाईआ। आपणी इच्छया भरे भण्डार, साची वस्त इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमान, हरि साचा आप जणांयदा। तिन्नां वखाए इक्क मकान, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि साचा आप सुणाईआ। मेरा हुक्म तेरा फ़रमान, तेरी धार बंधाईआ। मेरा अहार तेरा पीण खाण, मेरा दरस तेरी वड्याईआ। मेरा अस्थान तेरा मकान, तेरा ध्यान चरन टिकाईआ। मेरा निशान तेरा गाण, अन्तर तेरे बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। विष्नूं सुण शब्द जैकारा, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। तेरे घर सच भण्डारा, हउँ सेवक रघुराईआ। तूं दाता बख्शणहारा, हउँ भिखक आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तूं वणज कराए सच वणजारा, तेरा वणज तेरे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरनी तेरी गया पड़, एका अक्खर दए बुझाईआ। विष्नूं रोवे करे पुकार, अग्गे सीस झुकांयदा। तेरे अन्दरों मैं आया बाहर, तेरी जोत डगमगांयदा। तेरा शब्द मेरा प्यार, तेरा घर वसांयदा। तेरा चरन मेरा दुआर, साचा रूप वटांयदा। तेरा प्रेम मेरा अहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे सीस झुकांयदा। विष्नूं दोवें जोड़ करे अरदास, प्रभ साचे सुण बेनन्तीआ। सदा वसदा रहा तेरे पास, हउँ नारी तूं साचा कन्तीआ। तेरा दीपक होए मेरे घर प्रकाश, तेरा नाम साच सोगंतीआ। तेरा रूप मेरे अन्दर रक्खे वास, धीरज धीर इक्क बधंतीआ। आदि जुगादि रहवां मैं दास, दूसर दर ना कोए सुहंतीआ। हरि निरँकार ना करी निरास, सुण साहिब बेनन्तीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे दर सोहे तेरी धन्न धन्न होए सोभावन्तीआ। सोभावन्ती नार सुहागण, विष्नूं कन्त करे कुड़माईआ। पारब्रह्म तेरा वैरागण, मेरे घर वज्जे वधाईआ। ब्रह्मा बण जाए नाल लागी लागन, साचा सगन मनाईआ। भोले नाथ उठ उठ जागन, नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कौण दुआर होए कुड़माईआ। विष्नूं मंगे बण भिखार, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। निरगुण तेरा करया आकार, सरगुण वेस वटांयदा। कौण रूप होए उज्यार, कौण रूप वेख वखांयदा। आदि अन्त कोए ना जाणे तेरी धार, तेरा भेव कोए ना पांयदा।

तूं दाता दातार वड सुनणेहार, हउँ सेवक इक्क सुणांयदा। ना कोई दूसर दिसे पसार, तुध बिन अवर ना कोए वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगण आया तेरा दर तेरा विछोड़ा मोहे ना भांयदा। निरगुण विष्नूं दाता होड़, साची सिख्या इक्क समझांयदा। निरगुण सरगुण जोड़ा जोड़, साचा खेल आप खिलांयदा। सचखण्ड दुआरे तैनूं गया बौहड़, तेरा रूप आप वटांयदा। तेरे मन्दिर लाया पौड़, उप्पर चढ़ वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या लैणी सिख, हरि साचा सच समझाईआ। विष्नूं तेरी झोली पावे भिख, दाता दानी आप अख्वाईआ। तेरा लेखा आपणे दुआरे पहलों देवे लिख, दूजी रचन फेर रचाईआ। तेरा नेत्र नैण आपे ल्ए पेख, घर आपणे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। विष्नूं सुण उठ बल धार, हरि साचा करे जणाईआ। नाल उठा ब्रह्मा यार, घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म किरपा करे अपर अपार, देवे ब्रह्मे वड वड्याईआ। शब्द धुन अनादी सच धुन्कार, सुत्त दुलारे सेवा लाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, आपणा हुक्म सुणाईआ। उत्पत करे सर्ब संसार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। शंकर सोया ल्ए उठाल, एका हुक्म जणाईआ। पुरख अबिनाशी बण दलाल, आपणी रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। खेलणहारा पुरख समरथ, भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मा चरन गया ढठ्ठ, नेत्र नीर नैण वहांयदा। पारब्रह्म दे समझावे मति, कवण रूप रंग रंगांयदा। पुरख अबिनाशी जाए तुठ, आप आपणा खेल खिलांयदा। त्रैगुण माया कर उत्पत, ब्रह्मे झोली पांयदा। बीज बीज्जया साचे वत, साची सिख्या इक्क सिखांयदा। आपे बूंद आपे रत, आपे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी हरि हरि खेल, वड वड्डा वड्याईआ । आप आपणा करया मेल, आपे मुख छुपाईआ। आपे पंज तत्त चाढ़या तेल, आप आपणा दर सुहाईआ। आपे वसे रंग नवेल, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक सेवा रिहा समझाईआ। विष्नूं सेवा साची ला, हरि हरि हुक्म सुणांयदा। देवणहारा रिजक सबा, साची भिच्छया झोली पांयदा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप जाए समा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। शंकर बणया मन्दिर देवे ढाह, पंज तत्त रहिण ना पांयदा। खेले खेल बेपरवाह, आपणी कल वरतांयदा। शब्द सरूपी शब्द जणा, शब्दी शब्द पढ़ांयदा। ब्रह्मा लेखा रिहा मणा, आपणे मुख सलांहयदा। चारे वेदां आप जणा, चारे कूटां वेख वखांयदा। दहि दिशा फेरी पा, लोआं पुरीआं जोत जगांयदा। आपणी वंड आप वंडा, आपे हिस्सा पांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रचन रचा, साचा गेड़ बणांयदा। लक्ख चुरासी आप भवा, आपे वेख

वखांयदा। आपणे भाणे रिहा समा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म प्रभ बेअन्त, खेले खेल जुगां जुगन्त आदि अनादि एका एक अख्वांयदा। एका एक एकँकारा, चारे युग गेड़ भुवाईआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म रूप अपार, दिस किसे ना आईआ। छत्ती युग एका धार, एका कूट सुहाईआ। ब्रह्मा मनवन्तर होए उज्यार, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप सुणाईआ। लेखा लिखणहार गोपाल, कागद कलम ना कोए रखांयदा। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। संग रखाए काल महांकाल, साची सेवा लांयदा। लक्ख चुरासी त्रैगुण जंजाल, जगत जंजाला वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रथ आप चलांयदा। रथ रथवाही वड बलवान, एका एकउँकारया। आपे वेखे मार ध्यान, आप आपणा रूप वटा रिहा। आपे देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा हुक्म आप सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणा रिहा। विष्नूं दाता जीआ दान, देवे रिज़क सबाईआ। दर घर साचे मंगे बण नादान, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। अट्ठे पहर हरि चरन ध्यान, नेत्र नैण राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेख वखाईआ। विष्नूं मंग सचखण्ड, आपणी मंग मंगांयदा। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड खण्ड, भेव अभेद खुल्हांयदा। तूं सुहागी कन्त तेरा विछोड़ा बणाए दुहागण नार रंड, साची सेजा ना कोए हंढांयदा। तेरी करवट ना वेखां तेरी कंड, तेरा वर ना कोए छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देवे साचा वर, कौण घर मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, विष्नूं वंसी दए समझाईआ। तेरा मेरा सच प्यार, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। भेव ना पाए लक्ख चुरासी जीव जन्त कोई सार, सन्मुख बैठ ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे एका साचा वर, तेरी करे सच कुड़माईआ। विष्नूं तेरा मेल मिलाउणा, लक्ख चुरासी हो प्रधानया। नौ नौ चार पार कराउणा, ब्रह्मा वेद ना भेव खुल्हानया। अकाल मूर्त रूप वखाउणा, निरगुण जोत जगे महानया। जूनी रहित नाउँ धराउणा, सति पुरख निरँजण वड सुल्तानया। आदि निरँजण सेवा लाउँणा, जोती नूर डगमगानया। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वेख वखाउणा, दर साचा इक्क सुहानया। तेरा डंका तेरे नाम लोकमात वजाउणा, प्रगट हो श्री भगवानया। सो पुरख निरँजण आप अख्वाउणा, हँस तेरा रूप पछानया। सोहँ शब्द सच चलाउणा, निरगुण आपणी कल वरतानया। कलिजुग वेला अन्तिम आउँणा, निहकलंक निरगुण रूप प्रगट होए वाली दो जहानया। तेरा मेरा डंक वजाउँणा, तेरा मृदंग मंग तरानया। तेरा बंक आप सुहाउँणा, तेरा राग मेरा गाणया। तेरा बंक आप सुहाउणा, तेरे दर बणे दरबानया।

तेरा धाम आप वसाउणा, महल्ल अटल वेख महानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं दित्ता साचा वर, वेले अन्त करे परवानया। कलिजुग वेला अन्त सुहाए, हरि जोत करे रुशनाईआ। एका विष्नूं रूप वटाए, पंज तत्त श्री भगवानया । तेरा लहिणा दए चुकाए, नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी रक्खणा इक्क ध्यानया। तेरा गहिणा तेरे तन पहनाए, चरन धूढ़ कराए अशनानया। सतिजुग कोटन कोटि वार वेख वखाए, राम राम रूप वटानया। कोटन कोटि गोतम सेवा लाए, कोटन कोटि अहल्लया सिला चरन छुहानया। कोटन कोटि रावन दए खपाए, लंका गढ़्ह आप तुड़ानया। कोटन कोटि भीलणी बण बण तराए, मंगे आए दर दरबानया। कोटन कोटि सीता ल्ए प्रनाए, सांतक सति श्री भगवानया। हरि का भेव कोई ना पाए, बल बावन राह तकानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलानया। कोटन कोटि कृष्न आत्म देव, कान्हा आपणा रूप वटाईआ। कोटन कोटि राधा करे सेव, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। कोटन कोटि युधिष्टर मंगे मेव, कोटन कोटि अर्जन बाण उठाईआ। कोटन कोटि करे खेल अलख अभेव, कोटन कोटि द्रोपत सुत्त द्रोपती लाज रखाईआ। कोटन कोटि बिप्पर सुदामा गाए रसना जेहव, कोटन कोटि बिदर बैठे राह तकाईआ। कोटन कोटि हँकारी दुर्योधन ना पायण भेव, जूठा झूठा बैठे गढ़्ह बणाईआ। कोटन कोटि रथ रथवाही बण बण करन सेव, त्रिलोकी नाथ कोट अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल पुरख एकउँकार अजूनी रहित इक्क वड्याईआ। कोटन कोटि बुध ज्ञान, कोटन कोटि अन्तर लिव लाईआ। कोटन कोटि मंगण दान, अग्गे बैठीआं झोलीआं डाहीआ। कोटन कोटि करन अशनान, चरन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कोटन कोटि वेखे रवि ससि सूरज चन्न भान, सतार मण्डल मण्डप रहे सुहाईआ। कोटन कोटि पवण पाणी कढ्ढण वगार, कोटन कोटि धरत धवल उप्पर डेरा लाईआ। कोटन कोटि झुलाए निशान, कोटन कोटि ख़ाक समाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा करे प्रधान, कोटन कोटि कलमा रहे पढ़ाईआ। कोटन कोटि मुहम्मद राह तकाण, निगहबान मिहबान बीदो नज़र ना आईआ। कोटन कोटि नानक दर परवान, सचखण्ड बैठे आसण लाईआ। कोटन कोटि दर दरबान, ध्रू प्रहलाद आप सहाईआ। कोटन कोटि गोबिन्द झुलायण निशान, पूत सपूता दए वड्याईआ। कोटन कोटि वेद पुराण, ब्रह्मा वेद व्यासा गए लिखाईआ। कोटन कोटि शास्त्र सिमरत खोल्ह दुकान, लोकमात वेख वखाईआ। कोटन कोटि अञ्जील कुरान, तीस बतीसा गए गाईआ। कोटन कोटि खाणी बाणी हो प्रधान, एका नाअरा रहे लगाईआ। कोटन कोटि कबीरा दर घर मिले माण, जो आए चल सरनाईआ। कोटन कोटि जुगा जुगन्तर आदि अन्त पारब्रह्म अबिनाशी करते तेरा मंगण चरन ध्यान, एका आपणा राह तकाईआ। कोटन कोटि तेरा सुणन धुर फ़रमान,

गुर अर्जन दए गवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल महान, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। आपणे हथ्थ रक्खी त्रिलोकी कल्याण, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीस सुरपति राजा इन्द आपणे हुक्म फिराईआ। रवि ससि साचा शब्द सुणन ला ला कान, पुरख अगम्मड़ा आप सुणाईआ। चौदां तबकां पावणहारा आण, एका नर आप ख़ुदाईआ। कायनात हो प्रधान, सच अमाम रूप वटाईआ। ऐनलहक्क तेरा वेखे हक्क निशान, सच हकीकत नाल रलाईआ। मुकामे हक्क हो प्रधान, आशक माशूका ल्ए जगाईआ। बणया मशूक गुण निधान, आशक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। काया काअबा हरि मेहरवान, एका मक्का दए समझाईआ। दुलदुल ऐली साचा राका चढ़या नौजवान, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। करन आया सच पछान, उम्मत उम्मती वेख वखाईआ। नबी रसूलां पाए आण, मुल्लां शेख़ मुसायक पीर शब्द ज़ंजीर आप बंधाईआ। इक्क तौफीक निगहबान, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा रंग आप रंगाईआ। आपणा रंग आपे रंग, हरि साचा वेख वखांयदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलांयदा। कलिजुग चार कुन्ट भाजी फेरी झूठी गंढ्ढ, झूठा नाता जोड़ जुड़ांयदा। दर दर घर घर दिसे भेख पाखण्ड, हरि का इष्ट ना कोए मनांयदा। जीव जन्त साध सन्त नार दुहागण होई रंड, साचा कन्त ना कोए मनांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदवाले निरगुण जोत ना चढ़या चन्द, प्रकाश प्रकाश ना कोए उपांयदा। कलिजुग जीव भागां मन्द, माया ममता संग प्रनांयदा। हउमे हँगता होई कंध, कूड़ा गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। साधां छड्डया परमानंद, निजा नंद ना कोई दरसांयदा। रसना अहार मदिरा मास गन्द, नानक गोबिन्द दर दुरकांयदा। राम कृष्न ना देवे किसे संग, दुर्गा इष्ट ना कोई वखांयदा। विष्नूं मंगी आपणी मंग, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। पारब्रह्म लै चढ़या नाम मृदंग, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। करनहारा खण्ड खण्ड, एका खण्डा आप चमकांयदा। साची वस्त आत्म हरिसंगत साची दए वंड, निहकलंक हरि सेव कमांयदा। अबिनाशी करता लाए रंग, कोटन कोटि जुग जुग विछड़े, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे चाढ़्हे चोटी सिखरे, सचखण्ड दुआरे आप बहांयदा। नौ खण्ड सत दीप लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचे थोड़े निखरे, जो सरसा भेंट चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आप अख्वांयदा। निहकलंक हरि बलवान, कलिजुग अन्तिम आया। साध सन्त गुर पीर अवतार मंगदे रहे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहया। निउँ निउँ सजदा कर कर मन्नदे रहे आण, आपणा सीस ना किसे उठाया। भाणा मन्नण विच जहान, हरि भाणे आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपे खेल खिलाया।

सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग अवतार, हरि साचा आप घलांयदा। लोकमात कर उज्यार, साचा मार्ग लांयदा। शब्द तेरा खण्डा सच कटार, तीर कमान हथ्थ फड़ांयदा। रथ रथवाही बन्न्हे धार, गीता ज्ञान दृढ़ांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, कलमा आप पढ़ांयदा। नानक गोबिन्द रंग करतार, नाम सति रंग रंगांयदा। चार वरन कर प्यार, एका मति समझांयदा। बिन हरि दूसर ना कोई दुआर, पुरख अकाल इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक नरायण नर, आपणी कल आप वरतांयदा। निहकलंक सूर सुल्ताना, सति पुरख निरँजण आप अख्वाया। वीह सौ बिक्रमी हो प्रधाना, लोकमात जोत जगाया। वीह सौ इक्क वाली दो जहाना, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। वीह सौ दो दर दरबाना, दर दरवेश वेस वटाया। वीह सौ तिन्न चतुर सुजाना, गुरमुख साचे ल्ए उठाया। वीह सौ चार बद्धा गाना, आप आपणा हुक्म मनाया। वीह सौ पंज बिक्रमी हो प्रधाना, प्रभ लहिणा लहिणे पाया। वीह सौ छे तेरा निशाना, सोहँ शब्द उपाया। वीह सौ सत्त गोपी कान्हा, गुरमुख सुरती नाच नचाया। वीह सौ अट्ठ खेल महाना, सन्त मनी सिँघ लेखे लाया। वीह सौ नौ नौजवाना, नौं दर वेखे खोज खुजाया। वीह दस दर परवाना, दर साचा दए सुहाया। सोलां मग्घर खेल महाना, बाल बाला लेखे लाया। सिँघ मनजीता इक्क तराना, सुरपति राजे इन्द रिहा सुणाया। सिँघ पाल देवे इक्क ज्ञाना, बाल्मीक आप उठाया। देवणहारा धुर फ़रमाना, साची सेवा लाया। वीह सौ ग्यारां खेल अपारा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर आप उपाया। गुरसिखां मेला डूँघी कुंदर गुर दर मन्दिर मस्जिद डेरा ढाया। वीह सद बारां सच अखाड़ा, सतारां हाढ़ा लोकमात आप लगाया। गुरमुखां अग्ग बुझाई लग्गी बहत्तर नाड़ा, अमृत साचा जाम प्याया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो दस होया वस, हरिजन मेले नस्स नस्स, सोया कोई रहिण ना पाया। वीह सद बारां रंग अनमोला, हरिसंगत आप चढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणया तोला, एका कंडा हथ्थ उठाया। हरि मन्दिर अन्दर प्या रौला, उनीं हाढ़ वज्जी वधाईआ। सेवक सेव कमाए बदलया चोला, अल्ला राणी मुख सरमाईआ। प्रगट होया उप्पर धवला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां अमृत भरया कँवला, आपणी हथ्थीं बन्द कराईआ। इक्क प्याई साची बूंद नाम खण्डा विच फिराईआ। पंज तत्त ना पाए कोई रौला, जगत वासना ना वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणया आला भोला, भरम भुलेखे सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक जोत करे रुशनाईआ। वीह सद तेरां हो उज्यार, हरि साचा जोत जगांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, साधां सन्तां आप उठांयदा। शब्द अगम्मी मारे मार, नाम डण्डा हथ्थ उठांयदा। सच वस्त ना करे कोई प्यार, झूठा वणज सर्ब वखांयदा। रसना गा गा गए हार,

हरि का दरस कोए ना पांयदा। पढ़ पढ़ राग रहे उचार, साचा रागी दिस ना आंयदा। वजाण नाद सुणायण संसार, आत्म नाद ना कोए वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। दस तिन्न तेरां सच विहारा, हरि साचे आप कराया। इक्क नरेल कर त्यारा, साचा सगन हथ्थ उठाया। कोई मिले जग गुरमुख प्यारा, जिस अग्गे भेंट चढ़ाया। साधां सन्तां अन्दर वेख्या काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, प्रभ आया मुख भुवाया। शाह सुल्ताना दित्ता इक्क हुलारा, सीस दस्तार इक्क बंधाया। गुरमुखां करया सच प्यारा, हरिसंगत नाम धराया। नौ दुआरे पार किनारा, दसवें आपणा दरस वखाया। नाता तुट्टा सर्ब संसारा, जो जन सरनाई आईआ। अन्दर वड़ के वेखे जीव विचारा, हाज़र हज़ूर बैठा आसण लाया। जोग अभ्यास ना कोई कराए जगत किनारा, नेत्र बन्द ना कोए वखाया। पुरख अबिनाशी तुठे, गुरमुखां देवे अमृत घुट्टे, आवण जावण लक्ख चुरासी छुट्टे, पाया पुरख नर निरँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मेला कन्त भतारा। नौ दुआरे तुट्टा नाता, हरि सतिगुर आप तुड़ांयदा। हरिसंगत तेरी मुक्की वाटा, सम्मत तेरां चेत्र दस रुत्त सुहांयदा। आपणी हथ्थीं पूरा कीता घाटा, आपणे कंडे तोल तुलांयदा। गुरसिख तेरी आत्म सुत्ता साची खाटा, तेरे अन्दर डेरा लांयदा। तेरा बजर कपाटी पर्दा पाटा, आपणा ज्ञान चरन ध्यान तेरे विच वखांयदा। गुरमुख ना विके किसे हाटा, दूजा इष्ट ना कोए मनांयदा। गुरसिख तेरे अन्दर आदि शक्ति जोत ललाटा, ब्रह्मा विष्न शिव तेरी सेव कमांयदा। गुर गोबिन्द तेरे अन्दर धरया अमृत बाटा, नानक नाम सति खण्डा विच फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मुख सलांहयदा। संगत सद सद हरि सलाहण जोग, दूसर हथ्थ ना कोए वड्याईआ। गुर संगत तेरा होया धुर संजोग, गुर गोबिन्द करी कुड़माईआ। प्रभ अबिनाशी तेरी सेजा भोगे भोग, रस बिलासा इक्क वखाईआ। तेरा चुकया दूजा रोग, तेरा नेत्र दूसर राह ना कोए तकाईआ। तेरा वासा लोक परलोक, प्रभ आपणे चरन रखाईआ। हरिसंगत तेरा पूरन होया जोग, पारब्रह्म सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरी चरन धूढ़ी मंगे मंगत मोख, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। राह तक्कण गुरसिख तेरा चौदां लोक, बैठे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत तेरा दित्ता वर, हरिसंगत साची भेट चढ़ाईआ। सच नलेर संगत भेटा, हरि साचा आप चढ़ांयदा। आपे मात पिता बणया बेटा, आपे खेल खिलांयदा। आपे होए खेवट खेटा, सच मलाह आप हो जांयदा। आपे मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, अमृत रस आप भरांयदा। आपे सोहरा पेईआ बणे मेका, आपे सगन मनांयदा। आपे नारी कन्त जाणे लेखा, आपे लेख चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग्यारां बारां तेरां अग्गे आपणे धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सम्मत चौदां

चौदां लोक, हरि हरि वेख वखांयदा। इक्की सिखां देवे मोख, मोख मुक्त दासी दास बणांयदा। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, साचा हुक्म सुणांयदा। एका हरि हरि नाम चुगण चोग, दूसर रस ना कोए उपांयदा। कट्टणहारा हउमे रोग, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन एका कर, ऊँच नीच राउ रंक एका धाम सुहांयदा। चौदां हट्टां वेख पसारा, हरि हरि खेल खिलाईआ । चौदां तबकां खेल न्यारा, आपणे रंग रंगे रघुराईआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, दर घर साचे मेल मिलाईआ। एका ताल इक्क तलवाड़ा, एका राग राग अल्हाईआ। एका मजलस इक्क अखाड़ा, एका बंक वखाईआ। लेखा चुक्के पंचम धाड़ा, वाह वाह गुर पूरा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आपे कर सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। वीह सद पन्दरां हो त्यार, आप आपणी रचन रचांयदा। नौ तीस खेल अपार, छे छे वेख वखांयदा। दो सत हो उज्यार, एका छीका बंधन पांयदा। तीर्थ तट्टां पावे सार, अठसठ फोल फुलांयदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ वेखे तट किनार, आप आपणा चरन छुहांयदा। गंगा गोदावरी सुरस्ती रोवण ज़ारो ज़ार, त्रिबैणी नैणी धीर ना कोए धरांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। साधां सन्तां जीआं जन्तां जत हठ गया हार, सति सन्तोख ना कोए रखांयदा। धीआं भैणां करन ख्वार, विभचार होया नर नार, साचा संग ना कोए निभांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सार, इक्की सिक्खां कर त्यार, साचा दर सुहांयदा। तिन्न खिच्चे वारो वार, गुरमुख बणे सेवादार, लेखा लिखे आप निरँकार, लिख्या लेख पूर करांयदा। चरन कँवल जल पायण वारो वार, आपणी खिच्ची सतया आप निरँकार, गुरमुखां अन्दर भरे भण्डार, अमृत जल इक्क वखांयदा। ठांडी नगरी ठांडा दरबार, गुर चरन कँवल इक्क प्यार, साचा मार्ग आपे लांयदा। बवन्जा अक्खर कर विचार, बावन रूप विच संसार, बवन्जा दिवस खेल अपार, तीर्थ तट्टां फोल फोलांयदा। सोलां दिवस कर शृंगार, जन भगतां करे मात प्यार, घर घर वेखे दर दुआर, दर घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा खेल आप खिलांयदा। वीह सद पन्दरां हो उज्यारा, आपणा पर्दा देवे लाहीआ। मुख नकाब ना कोए सहारा, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। साचा बोल इक्क जैकारा, सृष्ट सबाई दए सुणाईआ। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारा, भुल्ल रहे ना राईआ। गुर गोबिन्द करया आप प्यारा, आप आपणे संग रखाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, बैठा आसण लाईआ। लक्ख चुरासी लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार झूठी धाड़ नाल रखाईआ। गुरमुखां अन्दर कर उज्यारा, आपणा दीपक आप टिकाईआ। आपे खिच ल्याए चरन दुआरा, नाम डोरी एका पाईआ। दूसर वस्त

ना होर विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग हरि हरि लाया, चार वरनां मेल मिलांयदा। सम्मत सोलां राह तकाया, साचा राह इक्क वखांयदा। गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह वखाया, भार आपणे कंध उठांयदा। आवण जावण गेड़ चुकाया, राए धर्म मुख भवांयदा। चित्रगुप्त ना लेख वखाया, लाड़ी मौत दर दुरकांयदा। आपणा मंगल आपे गाया, छोटा बाला अग्गे लांयदा। सिँघ मनजीता नाउँ धराया, इन्द्र इन्द्रासण आप तजांयदा। नौ दरवाज़े खोल्ह खुल्हाया, जगत जगदीसा सेव कमांयदा। सम्मत सोलां कर रुशनाया, गुरमुखां एह समझांयदा। गुरसिख हिरख़ सोग विच कदे ना आया, चिन्ता ग़म ना कोए जणांयदा। गुर पीर अवतार साध सन्त कोई थिर रहिण ना पाया, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। आवण जावण पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल रचाया, काया चोला आप बदलांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर डेरा लाया, विष्टा कीट आप हो जांयदा। नीचो नीच आप रघुराया, नानक गुर एह समझांयदा। कलिजुग अन्तिम पंज तत्त ना कोए रखाया, हिरख़ सोग ना कोए वखांयदा । गुरमुखां अन्दर डेरा लाया, साची सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। हरि सिख्या सच समझाई, हरिसंगत कर प्यार। बिरध बाल जवान प्रभ एका रंग रंगाई, जिस जन बख्शे चरन प्यार। घर साचे वज्जी वधाई, सुणया नाद सच्ची धुन्कार। सुरत सवाणी कन्त रही प्रनाई, जो जन गाए सोहँ रसन जैकार। आत्म पारब्रह्म मिलाई, ब्रह्म मेला कन्त भतार। साध सन्त कलिजुग चारों कुन्ट वहिण वहाई, एका विछड़या मीत मुरार। अन्दर वड़ वड़ करन पढ़ाई, सरवन कूकन करन पुकार। नेत्र नैण बन्द रखाई, अग्गे दिसण पंज धाड़। वीह सौ दस बिक्रमी प्रभ साचे साची जोत करी रुशनाई, गुरमुख साचे साचे पौड़े देवे चाढ़्ह। साधां सन्तां उलटा गेड़ भवाई, चढ़ी सुरती दित्ती उतार। साम्हणे हो कोई कहि ना सके मिल्या शहिनशाही, अन्दरे अन्दर रौंदे धाहां मार। घर पुछण जाए जगत सलाही, कौण दुआर डुब्बा बेड़ा कौण सागर दिसे मँझधार। अग्गे बैठे मुख छुपाई, घर मन्दिर होया बन्द किवाड़। ना घर धी ना जवाई, ना नारी कन्त भतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सोलां दित्ता वर, गुरमुख साचे लाए पार। हरिसंगत हरि वड्याई, दरगाह साची आप सुहांयदा। हाढ़ सतारां लेख लिखाई, पहली चेत्र सगन मनांयदा। भरम भुलेखे भुल्लणा नाही, घर घर बैठा आसण लांयदा। लोकमात फेरा चाँईं चाँईं, धर्म राए नेड़ ना आंयदा। उच्ची कूको कर कर बांही, हरि साचा दरस वखांयदा। निथाव्याँ देवे साची थाँईं, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका कत्तक कर्म जणांयदा। कत्तक कर्म कमाया पूरन योग, हरि साचा लेखे लाईआ। हरिसंगत होया धुर संजोग, गुर गोबिन्द

मेल मिलाईआ। पहला कट्टे चुरासी रोग, दूजा दर्शन आप वखाईआ। तीजे आत्म सेजा भोगे भोग, चौथे सन्मुख शब्द सुणाईआ। पंजवें मेटे जगत विजोग, कट्टण आया झूठी फाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कत्तक कर्म आप जणाईआ। कक्का कर्म विचार, टिक्का लांहयदा। तिन्न त्तत्व सुधार, तालिब तल्ब इक्क करांयदा। कक्का कोट गढ़्ह तोड़ हँकार, आपणे रंग रंगांयदा। वीह सौ सोलां बिक्रमी कर प्यार, साचा मेला मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत आप जगांयदा। पहली कत्तक कर्म विचार, हरिसंगत चरन लगाईआ। जिस जन बख्शया चरन प्यार, आप आपणी गोद बठाईआ। लेखा लिखे सच दरबार, सच तख्त निवासी आसण लाईआ। दूर नेड़े पावे सार, वड दाता बेपरवाहीआ। जो गुरमुख घर घर सुत्ते पैर पसार, सिर रक्खे ठंडीआं छाईआ। जो जन आए चल दुआर, बांहों पकड़ गले लगाईआ। आपणा आप उत्तों वार, हरिसंगत सेव कमाईआ। हरिसंगत तेरा कर कर दरस दिदार, प्रभ आपणी ख़ुशी मनाईआ। विष्नूं खाली होया भण्डार, तेरी झोली रिहा भराईआ। करन आया सच विहार, लजपत ना कोए रखाईआ। ग़रीब निमाणे बणाए गल दा हार, गुरसिख आपणे सीस उठाईआ। जन भगतां आपणे हथ्थां उत्ते चुक्के भार, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। करया खेल विच संसार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। गुरमुख आया चल दुआर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत मिल्या मीत मुरार, जिउँ धन्ने जट गोसाईआ। अन्दर मन्दिर खूहे गेड़े आपणी वार, अमृत जल बाहर कढाईआ। साचा गउआं चारे बण ग्वाल, एका सुरती गऊ बणाईआ। क्यारे मोड़े बण रखवाल, जगत नालों तोड़े आपणे चरनां नाल बंधाईआ। वाहे हल सच्चा किरसाण, साचे बैल आपे जोड़ जुड़ाईआ। लग्गा फल विच जहान, अमृत मेवा मुख खवाईआ। सम्मत सोलां हरिसंगत उठाए तेरा आपणे हथ्थ निशान, लोआं पुरीआं दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पहली कत्तक रुत्त सुहाईआ। पहली कत्तक सुहाउणा दिवस, हरि साचा आप सुहांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी अमावस, हरिसंगत साचा चन्द चढ़ांयदा। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना गांयदा। सतिगुर पूरा सदा वसे पास, विछड़ कदे ना जांयदा। कलिजुग गुरसिख अन्त ना होए निरास, गुर गोबिन्द मेल करांयदा। पूरन करन आया आस, जोती जामा भेख वखांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, दर घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बल धरांयदा। पहली कत्तक संगत हरि हरि, आपणे चरन बंधन पाईआ। आप उठ उठ जाए मंगत दर दर, घर घर फेरा पाईआ। आपे बन्न्हे फड़ फड़ लड़ लड़, आपणा पल्लू आप बंधांयदा। आपे मेले अन्दर चढ़ चढ़, आपणा पैंडा आप मुकांयदा। आपे दरस दिखाए खड़ खड़, स्वच्छ सरूपी रूप

वटाईआ। आपे अक्खर सुणाए पढ़ पढ़, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरी सुरती बन्न्ह, शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। गुरमुख सुरती देवे बन्न्ह, गुर सतिगुर दया कमांयदा। पहली कत्तक हरिसंगत चढ़या चन्न, लोकमात आप चढ़ांयदा। जननी जनिआ साचा जन, जो जन सरनाई आंयदा। लेखे लग्गा पंज तत्त तन, तन मन धन आप आपणी भेट वखांयदा। दूसर कोई ना देवे डन्न, वेले अन्तिम आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पहली कत्तक रुत्त सुहांयदा। पहली कत्तक हो प्रधान, बिरध बाल जवान वेख वखाईआ। मात गर्भ वेखे मार ध्यान, दस दस मेल मिलाईआ। जो जन रसन सोहँ गान, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेव रिहा कमाईआ। आपणी सेव कमावण आया, पारब्रह्म करतारा। गुरमुख साचे मेल मिलावण आया, प्रगट निहकलंक नरायण नर अवतारा। सुरत सवाणी वेख वखालण आया, शब्द जणाई सच्ची धुन्कारा। आप आपणी गोद उठावण आया, इक्क वसाया सच दरबारा। जगत विछोड़ा पन्ध मुकावण आया, बख्शे चरन प्यारा। पहली कत्तक रुत्त सुहावण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा लाया नाअरा। हरिसंगत तेरी हरि हरि आस, सतिगुर पूरा पूरी दए कराईआ। घर घर बैठयां बुझाए लग्गी प्यास, कलिजुग अग्न ना कोई सताईआ। साचे मन्दिर वखाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। आपणयां चरनां रक्खे सदा निवास, वास निवास आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सहाई विच प्रभास, जंगल जूह वेख वखाईआ। होए सहाई हर घट अन्तर, पारब्रह्म पुरख सुल्ताना। पहली कत्तक बणाए बणतर, हरिसंगत शब्द सरूपी बन्न्हे गाना। सर्ब जीआं दा एका मन्त्र, सोहँ शब्द धुर फ़रमाना। सतिजुग बणावण आया साची बणतर, सूरबीर बली बलवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा धुर फ़रमाना। देवणहारा धुर फ़रमान, हरिसंगत करे जणाईआ। वीह सौ सोलां धर्म निशान, प्रभ साचा हथ्थ उठाईआ। मस्तूआणा खेल महान, खेले खेल बेपरवाहीआ। पन्दरां कत्तक सारे गाण, सतिजुग त्रेता द्वापर एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच्चे घर वज्जे वधाईआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुहावणा, सतिजुग साचे आप वड्याआ। बल बावन भेख करावणा, बावन रूप अनूप वटाया। ध्रू बालक पार करावणा, नर नरायण नाउँ धराया। प्रहलाद लेखा आप चुकावणा, राम नाम गया दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पन्दरां कत्तक लेख लिखाया। पन्दरां कत्तक वड वड भागा, त्रेते वज्जी वधाईआ। पन्दरां कत्तक रावण जागा, पन्दरां कत्तक ल्ए अंगड़ाईआ। लोकमात मिटया दाग़ा, आप आपणी पति रखाईआ।

पन्दरां कत्तक वज्जया वाजा, रघुपत रघुनाथ आपणा बंस दए सुहाईआ। दीपक जोत जगे चिरागा, घर घर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। पन्दरां कत्तक हो उज्यार, हरि साचा खेल खिलांयदा। वेद व्यासा कुँवारी कन्या जम्मया बाल, आप आपणा मुख छुपांयदा। जल्वा नूरी देवे जलाल, जोती नूरी डगमगांयदा। नारद ब्रह्मा कर प्यार, साचा संग रखांयदा। चार वेदां भेव न्यार, पुराण अठारां आप जणांयदा। पन्दरां कत्तक कर त्यार, जगत लेखा लेख मुकांयदा। पन्दरां कत्तक छड्डया संसार, साचे प्रविशटे मेल मिलांयदा। वदी सुदी ना कोई विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल खिलांयदा। पन्दरां कत्तक वड वड भाग, बिप्पर सुदामा चरन लगाईआ। दलिद्री किस्मत गई जाग, करता कीमत आपे पाईआ। पन्दरां कत्तक द्रोपती रक्खी लाज, उप्पर बस्त्र भूषन आपणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। पन्दरां कत्तक खादा अलूणा साग, बिदर वज्जे वधाईआ। ना सुत्ता ना रिहा जाग, मरन जीवण ना कोई समझाईआ। चरन धूढ़ी मजन कर कर माघ, दुरमति मैल रिहा गंवाईआ। जगत तृष्ना बुझी आग, घर पाया सहिज सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त सच भण्डारा, बिदर झोली आपे पांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, आपणा आप करांयदा। आपे जाणे आपणा सति विहारा, वेद पुराण ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सिक्ख सिख समझांयदा। साची वस्त नाम अनमुल्ल, हरि सतिगुर झोली पाईआ। बिदर निमाणा चरन प्रीती घोली गया घोल, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभ कवण कंडे तोल्लया तोल, तेरी धार मेरे कन्न सुणन ना पाईआ। कवण वाक दित्ता बोल, कवण मुख वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। बिदर मीत मुरार, तेरी साची वंड वंडाईआ। तेरा भरया हरि भण्डार, तेरी सेवा आप कमाईआ। तेरा रूप प्रगट होए विच संसार, संगत तेरी डोर बंधाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, तेरा ख़जाना आपणी हथ्थीं आप लुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेद खुल्हाईआ। बिदर सुदामे कीती वंड, हरि द्वापर वेख वखांयदा। ग़रीब निमाणे पन्दरां कत्तक बन्न्ही गंढ्ढ, बिन सतिगुर ना कोई खुल्हांयदा। द्वापर जवानी गई हंढ, वेला अन्त मुकांयदा। कलिजुग वेख्या भेख पाखण्ड, साचा दर ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। द्वापर सच भण्डार, हरि साचे आप वरताया। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, हरिसंगत झोली पाया। हरिसंगत अग्गे करे पुकार, प्रभ साचा सीस झुकाया। आपणी पंजी उत्तों वार, पंजी प्रकृती मेट मिटाया। पंज

रोक ना कोई उधार, आपणी झोली रिहा भराया। हरिसंगत तेरा लंगर वरते विच संसार, तोट रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दिवस इक्क सुहाया। कलिजुग अन्तिम सच तिउहार, हरि साचा आप कराईआ। पन्दरां कत्तक दिवस विचार, साचा रंग चढ़ाईआ। सन्त मनी सिँघ खेल अपार, रसना जेहवा गया गाईआ। पुरख अबिनाशी आवे एका वार, एका भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। साचा मस्तूआणा कर त्यार, गुरमुखां दए समझाईआ। पंज तत्त सच प्यार, गुर दर अन्दर इक्क वखाईआ। साह सुल्ताना मारे मार, शब्दी शब्द वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुहावणा, वीह सद सोलां बिक्रमी जोत जगाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत दूर दुराडा लेखे लाउणा, जो जन बैठे चरन ध्यान लगाईआ। साचा मार्ग इक्क समझावणा, दे मति आप समझाईआ। पुत्तर धी मात पिता भैण भ्रा जो प्राणी प्राण हारे, नेत्र नीर ना किसे वगावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्तूआणा इक्क वखावणा। मस्तूआणा जिस जन पेखणा, गुर चरन ध्यान लगाए। प्रभ मेटे बिधना लिखी रेखना, आपणी रेखा फेर लिखाए। धुर मस्तक लाए साची मेखना, ना सके कोई उखड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी पुरष आप समझाए। नारी पुरष सुणना हरिसंगत, हरि साचा आप सुणांयदा। मस्तूआणे चढ़े रंगत, काया मन्दिर आप डगमगांयदा। हरिजन लेखा जाणे नानक अंगद, अंगीकार आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, पन्दरां कत्तक लेख लिखाईआ। सन्त मनी सिँघ आसा पूर कराउणा, लोकमात दए वड्याईआ। चार वरनां एका शब्द जनाउणा, एका बूझ बुझाईआ। बिरध बाल जवान गोर विच ना किसे दबाउणा, ख़ाकी ढेर ना कोए रखाईआ। एका अग्नी भेट चढ़ाउणा, मात गर्भ बाहर जो आईआ। नेत्र नीर ना किसे वहाउणा, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सोहँ शब्द चाँईं चाँईं गाउणा, जुग विछड़े प्रभ अन्तिम रिहा मिलाईआ। जूठा झूठा नाता जगत रखाउणा, माया ममता बंधन कोए ना पाईआ। मावा पुत्तरां गल हार पाउणा, पिता फड़े सीड़ी दए टिकाईआ। भैण भ्रावां साचा मंगल गाउँणा, प्रभ देवे वड वड्याईआ। नारी कन्त विछोड़ा ना कोए जणाउणा, गल पल्लू कोए ना पाईआ। दो हथ्थ ना अंग लगाउणा, दोइ जोड़ सीस हरि चरन कँवल निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती रिहा समझाईआ। पंज तत्त अग्नी जाए सड़, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। हरिजन हरि हरि विद्या ल्ए पढ़, प्रभ साचा शब्द जणाईआ। पंज तत्त ख़ाक करना ढेर, हड्डी हड्ड ना कोए उठाईआ। जो जन करे हेर फेर, प्रभ जूनी दए फिराईआ। जो जन मंगे दर घर सच्चे मेहर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ

टिकाईआ। लहिणा देणा चुकाए अंडज जेर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंग रंगाए हरि चलूल, जुग जुग बणत बणांयदा। हरिसंगत ना जाणा भूल, हरि साचा आप अल्हांयदा। दर घर साचे रसना बोल, मस्तूआणा इक्क वखांयदा। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, प्रभ साचा आप झुलांयदा। आप चुकाए तेरा पिछला मूल, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग साची धार वखांयदा। साची धार धुर दरबार, दरगाह साची आप सुहाईआ। पन्दरां कत्तक करे विचार, साची संगत पार कराईआ। पंज गज नेड़ ना आए कोई चरन दुआर, दूर दुराडे आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। पन्दरां कत्तक खेल खिलाउँणा, हरिसंगत मेल मिलांयदा। संगत रूप पारब्रह्म दरसाउणा, रूप अनूप आप उपजांयदा। जागरत जोत जोत डगमगाउणा, अन्ध अन्धेर मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत माण दिवांयदा। पहले दिवस हरिसंगत माण, साचे दर रखाईआ। दूजे दिवस हो प्रधान, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। ग्यारां दिवस इक्क ज्ञान, इक्क इक्क नाल करे लड़ाईआ। सतिगुर पुरख नौजवान, आपे वेखे वेख वखाईआ। शब्द निराला मारे बाण, तिक्खी मुखी मुख रखाईआ। एका चिल्ला तीर कमान, एका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, ग्यारां दिवस करे रुशनाईआ। इक्क ग्यारां जोड़ बारां, पन्दरां कत्तक वड वड्यांअदा। छब्बी कत्तक कर विहारा, लोकमात तजांयदा। सताई कत्तक सचखण्ड दुआरा, आपणा आसण लांयदा। अठाई कत्तक ब्रह्म पसारा, हरि हरि वेख वखांयदा। उनत्ती कत्तक ख़बरदारा, शिव शंकर आप जगांयदा। तीस कत्तक मारे मारा, करोड़ तेतीसा राजा इन्द नाल रलांयदा। चार दिवस निरगुण धारा, आपणा वेस वटांयदा। पहली मग्घर हो उज्यारा, लोकमात उठ धांयदा। नवां खण्डां पावे सारा, भारत वंड वंडांयदा। जोत सरूपी जोत उज्यारा, शब्दी डंक वजांयदा। नौ बस्त्र जे रक्खे कर त्यारा, नौ जोड़े नाल रलांयदा। नौ सिख जो खड़े नौ दुआरा, नौवां हुक्म सुणांयदा। सवा पहर घर घर बैठ करन निमस्कारा, प्रभ साचा दरस दिखांयदा। नौ मग्घर खेल अपारा, नौ खण्ड रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ दिन लँघाए गिण गिण, मुख नकाब आपणे पर्दा पांयदा। पहली मग्घर लाल वेस, हरि आपणा आप कराईआ। दूसरी मग्घर कंचन भेस, कंचन रंग चढ़ाईआ। तीजे मग्घर सूहे रंग आपे वेख, आपणी चोली रंग रंगाईआ। चौथे मग्घर नर नरेश, चिट्टे बस्त्र भूसण आप सजाईआ। पंचम मग्घर इक्क अदेस, पीले बस्त्र सोभा पाईआ। छे मग्घर किसे ना चले कोई पेस, नीला बाणा आप हंढाईआ। सत्त मग्घर दर दरवेश, काला सूसा आप हंढाईआ। अट्ठ मग्घर धर धर भेख, गुरसिखां

दुआरे जाए फेरीआं पाईआ। नौ मग्घर नौ दुआरे लिखे लेख, नौ बस्त्र नौ जोड़े गुरमुख रहे हमेश, नौ नाथ रहिण ना पाईआ। आपणा खेल आपे रिहा वेख, पिछली कीती भुल्ल ना जाईआ। नावें गुर तेग बहादर तेरी टुट्टे ना अज्जे रेख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा दुलारा दस दस्मेस, कलिजुग दहिसर देवे घाईआ। तेरा शब्द रिखी केस, कूड़ा गवर्धन दए उठाईआ। पारब्रह्म अग्गे किसे दी ना चले पेश, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। नौ नौ करे आदेस, पुरख अकाल सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। नौ मग्घर नौ खण्ड, जोती जोत उजालया। दस मग्घर वंडे वंड, सत्तां दीपां खेल निरालया । नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड, प्रभ साचे हथ्थ उठा ल्या। वेखण आया भेख पाखण्ड, आप आपणा रूप वटा ल्या। करे कराए खण्ड खण्ड, कलिजुग हिस्सा इक्क वंडा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दिवस सत्त सत्त धार सच्ची सरकार, सोहँ ढोला एका गा ल्या। सोहँ ढोला सत दीप, सति सतिवादी आपे गांयदा। आप चलाए आपणी रीत, आपणा मार्ग आपे लांयदा। आपे मन्दिर गुरदर मसीत, आपे मट्ठ वखांयदा। आपे गाए साचा गीत, आपे राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोलां मग्घर आप वड्यांअदा। सोलां मग्घर चढ़या चा, साचे दिवस वज्जी वधाईआ। छोटा बाला बणया जगत मलाह, मावां पुत्तरां रिहा समझाईआ। अग्गे मिले सच्चा थाँ, दरगाह साची वड वड्याईआ। प्रभ करन आया सच न्याँ, पहलों छोटे अग्गे लाईआ। जवान बिरध कलिजुग डरन ना, मौत लाड़ी ना भय वखाईआ। प्रभ आया अग्गों पकड़े बांह, जो जांदे चाँईं चाँईंआ। हरिसंगत पुत्तर धीआं भैण भ्रा ख़ुशी नाल विदा दए करा, नीर नीर ना कोए वहाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज वेर जैकारा देणा ला, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। आपणी वस्त आपणे घर ल्ए टिका, थाउँ वस्त लुट्ट कोए लै ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सोलां मग्घर वज्जे वधाईआ। सोलां मग्घर दिवस सुहाउँणा, हरि साचा आप समझांयदा। घर घर बैठ सवा पहर सभ ने गाउँणा, सोहँ सो जाप अल्हांयदा। आपणा चरन गुर ध्यान रखाउँणा, दूजा इष्ट ना कोए वखांयदा। जम का जेड़ा फंद कटाउँणा, धर्म धर्म राए संगल कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोलां मग्घर दिवस सुहांयदा। सोलां मग्घर हरि शब्द जवान, उठे उठ उठ करे धाईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, जो बैठे हरि लिव लाईआ। काया मन्दिर वखाए सच मकान, सति रूप आप ख़ुदाईआ। हरिसंगत पाए साची आण, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। सोलां मग्घर हो प्रतक्ख, आपणा दरस वखांयदा। सतारां मग्घर चौथे

युग भाण्डे करे सक्ख, भरया कोए ना मात जणांयदा। कूड़ी क़िया मेटे पक्ख, जूठ झूठ रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी धार चलांयदा। कलिजुग तेरी धार, चारे बाणी वेख वखाईआ। सतारां मग्घर खेल अपार, बैखरी करे कुड़माईआ। अठारां खेल धाम न्यार, मधम फोल फुलाईआ। उन्नी पसन्ती पावे सार, आप आपणी दया कमाईआ। परा वेखे कौण प्यार, कौण तुरीआ नाद वजाईआ। चारे बाणी पावे सार, चारे खाणी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस मग्घर रूप वटाईआ। इक्की मग्घर एका इक, इक्की सिक्खां रिहा समझाईआ। पुरख अबिनाशी जो लेखा दित्ता लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अठसठ तीर्थ गुरमुखां कोलों मंगे भिख, अग्गे आपणी झोली डाहीआ । गुरमुख तेरी साची टेक, खाणी बाणी रिहा जणाईआ। गुरमुख तेरी बुध बिबेक, तेरे नाम वड वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की मग्घर वज्जे वधाईआ। इक्की मग्घर दिवस सुहाउँणा, इक्की सिक्खां आप उठांयदा। चिट्टे बस्त्र तन पहनाउँणा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सवा पहर नेत्र बन्द रखाउँणा, जगत अक्ख ना कोए खुल्हांयदा। रसना जिह्वा ना कोए हिलाउँणा, उच्ची बोल ना किसे सुणांयदा। अन्दरे अन्दर सोहँ शब्द नाम गाउँणा, प्रभ साचा मेल मिलांयदा। पवण स्वासी सेवा लाउँणा, साचा हुक्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की वेख वखांयदा। इक्की सिक्खां सच विहार, हरि साचा आप दृढ़ाईआ। मस्तूआणा धाम न्यार, आप वखाए बेपरवाहीआ। सच तख्त बैठ सच्ची सरकार, दर घर साचे सोभा पाईआ। एका भरे नाम भण्डार, तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका इक्की दए वड्याईआ।

एका इक्की इक्की जेठ, हरि साचा सगन मनाया। त्रैगुण रक्खी गुरसिखां चरना हेठ, आपणी जोती लम्बू अग्नी लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड रिहा वंडाया। वंडे वंड हरि करतार, हरि साचे वड वड्याईआ। तेरा मिट्ठा रस सच्चा प्यार, अमृत रस वखाईआ। हस्स हस्स मेला विच संसार, रो रो बिरहों पीड़ कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लोकमात होए सहाईआ। लालो तेरा सच प्यार, हरि साचा भुल्ल ना जांयदा। नानक बख्शया एका हार, साचा सेहरा गले पांयदा। तेरा बन्न्हे तेरी धार, तेरा दर सुहांयदा। इक्की मग्घर हो त्यार, अल्लड़पिण्डी चरन टिकांयदा। आपणे सिर ते चुक्क के जाए सवा सेर भार, जो हरि मन्दिर सगन

मनांयदा। जगत दुआरे आए हार, गुरमुखां घर भरांयदा। गुरसिख जो करे प्यार, साची सिख्या सिख समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवा सेर सभ दी सेवा लांयदा। इक्की मग्घर सच विहारा, हरि साचे आप करावणा। बाईस मग्घर खेल अपारा, नाथे वाले चरन टिकावणा। तेईस मग्घर दए हुलारा, पूर्ब लहिणा झोली पावणा। डल्ले तेरी खिड़ी गुलज़ारा, हरि साचे वेख वखावणा। जो जन आए चल दुआरा, प्रभ साचे मेल मिलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवा सेर साचा भार सभ दे नाल रखावणा। सवा सेर सच भण्डार, हरिसंगत दए लगाईआ। सतिगुर पूरा बणे आप वरतार, नंगी पैरीं सेव कमाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग रखाईआ। सथ्थर सेज ना भुल्लया विच संसार, जो सूलां आप हंढाईआ। निहकलंक मिल्या मीत मुरार, जोड़ा जुड़या सहिज सुखदाईआ। घोड़े चढ़या शाह अस्वार, आपणा अस्व रिहा दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोआबा मालवा दए तराईआ। चौबीस मग्घर धाम अवल्ला, हरि साचे आप सुहावणा। वसणहारा जला थला, घर मन्दिर डेरा लावणा। आपणा कर कर आपे हल्ला, आपणा पन्ध मुकावणा। आपे बण बण अछल अछल्ला, वल छल धारी खेल खिलावणा। हरिसंगत तेरा मेटे सल्ला, रविदास चमारा वेख वखावणा। बाल्मीक कढ्ढया डूँघी डल्ला, आप आपणे गले लगावणा। आपे अन्दर वड़ वड़ दीपक बल्ला, ज्ञान जोत आप जगावणा। सिँघ तारा नाल रल्ला, चम्बल जट्ट वक्त सुहावणा। सिँघ सवरन ना मारे तीर निराला, तिक्खी मुखी ना कोए रखावणा। बुढ्ढयां करे आप प्रितपाला, नौजवाना गोद बहावणा। बाला दस्से राह सुखाला, पहलों सचखण्ड आप वसावणा। आपे बणया जगत कंगाला, गुरमुखां अग्गे झोली डावणा। दर दर घर घर करे सवाला, चरन प्रीती मंग भेख बावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, फड़ावण आया एका दामना। दामनगीर फड़ाए दामन, हरि वड्डा वड वड्याईआ। एथे ओथे होवे जामन, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। मेट मिटाए कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। हरिसंगत तेरी मेटण आया अन्धेरी शामन, अन्ध अन्धेर रिहा गंवाईआ। ना कोई तृष्न ना कोई तामन, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। ना कोई नगर ना ग्रामन, गुरसिखां अन्दर बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बुढ्ढे नढ्ढे एका रंग रंगाईआ। आपे बुढ्ढा बवन्जा साल नाता गया तोड़, झूठा संग ना कोए रखांयदा। छैल छबीला साल सोलवें नौजवान बणके चढ़या घोड़, सोलां कलीआं आसण लांयदा। सिँघ सवरन एकउँकारा रिहा दौड़, बुढ्ढा बाल दोवे रूप दिस ना आंयदा। सिँघ भगवान अन्दर मंगे लग्गा पौड़, पौड़े वाला अग्गे हो हो दरस दिखांयदा। हरिसंगत

साख्यात पारब्रह्म अबिनाशी करता एककांरा निराकार निराधार स्वच्छ सरूपी सच सिँघासण गया बौहड़, पर्दा उहला ना कोई रखांयदा। लक्ख चुरासी फल वेख्या कौड़, आपणी सेवा आपणे हथ्थ उठांयदा। गुरमुख हरिसंगत जोड़या जोड़, आपणी प्रीत साची गंढ्ढ पुवांयदा। सतिगुर पूरे नूं गुरसिखां दी सदा लोड़, गुरसिख बिन सतिगुर ना कोई अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां अग्गे पिच्छे घर अन्दर बाहर रिहा दौड़, दौड़णहारा दिस ना आंयदा। पंडत पांधे लभ्भदे फिरदे ब्रह्मण गौड़, उच्चा टिल्ला पर्बत हथ्थ किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चव्ही मग्घर वेख वखांयदा। चौवी मग्घर जोत निरँकार, आप आपणा बल धराईआ। पहलों हरिसंगत करे प्यार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। दूसर मंगे गुरमुखां धूढ़ आप करतार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। तीजे दर दरवेश करे पुकार, ऊँची कूके दए सुणाईआ। चौथे कलिजुग काली धार, रैण अन्धेरी छाईआ। पंजवें प्रगट होया मीत मुरार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, चौवी मग्घर चार बीस वेख वखाईआ। चार बीस हरि हरि मेला, चौवी हथ्थ वेख वखांयदा। आपे गुर आपे चेला, आपे गोबिन्द नाउँ धरांयदा। आपे पुरख अकाल सज्जण सुहेला, आपे सगला संग रखांयदा। आपे वसे रंग नवेला, आपे लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ब्यास किनारा इक्क सुहांयदा। चौवी मग्घर ब्यास किनारा, पुर भलाई वज्जे वधाईआ। हरिसंगत तेरा उतरे भारा, प्रभ आपणे सीस रखाईआ। लेखा जाणे रविदास चमारा, गंगा धार इक्क वहाईआ। पंडत पांधे रो रो करे पुकारा, उच्ची कूके दए दुहाईआ। इक्क कसीरा कीमत पाए करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला कालख टिक्का शाही देवे लाहीआ। रविदास तेरे चरन दुआर, हरि गंगा आप वहावणी। नाम कसीरा कढ्ढे कर प्यार, प्रभ साची खेल खिलावणी। पंडत देवे कर विचार, एका सिख्या सिख समझावणी। भेंटा देणी जल जल धार, गंगा माता मंग मंगावणी। उतर ल्याउँणा आउँदी वार, पूर कराए माता भावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलावणी। गंगा नीर चरन दुआर, हरि साचा दए वहाईआ। इक्क कसीरा सच विहार, दर साचे दए सटाईआ। अग्गों बांह दए हुलार, हथ्थ कंगण इक्क वखाईआ। रविदासे भेटा देणा चाढ़्ह, एका शब्द करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। चौवी मग्घर चौथे जुग, जोग जुगत इक्क सखाईआ। गुरसिख ना बैठे कोई लुक्क, प्रभ साचा ल्ए मिलाईआ। हरिसंगत सुफल कराए मात कुक्ख, जो जन बैठी गोद उठाईआ। उलटा गर्भ ना होए रुक्ख, दस दस मास ना कोए भवाईआ। उज्जल करे मात कुक्ख, पारब्रह्म

वड्डी वड्याईआ। सतिजुग सुखणा रिहा सुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा लेख समझाईआ। चौवी कत्तक चरन प्यार, चरनोदक मुख चुआंयदा। गुरमुखां बख्शे इक्की हार, साची सिक्खी सिक्ख समझांयदा। वालों निकी तिक्खी धार, नीकन नीकी आप जणांयदा। मुनी रिखी ना पावण सार, वेद पुराण ना लेख लिखांयदा। नेकी बदी जाणे करतार, पुन्न पाप फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चाली दिवस रैण एका जोत डगमगांयदा।

चाली दिवस साची सेज, गुरमुखां आप हंढाईआ। शब्द सुनेहड़ा घर घर भेज, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। जोती बख्शे नौ नौ तेज, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पन्दरां कत्तक एका रंग रंगाईआ। रंग रंगावणहार हरि गोबिन्दड़ा, गहर गम्भीर समाया। पतित पावण सद बख्शंदड़ा, आदि जुगादी नाउँ धराया। हरिजन मेटे सगली चिन्दड़ा, चिन्ता चिखा रहे ना राया। पहला दिवस हरिसंगत तेरी भेट चढ़ंदड़ा, ग्यारां गुरसिखां वंड वंडाया। चार दिवस निरगुण जोत जगन्दड़ा, निरगुण खेल करे रघुराया। नौ दिवस नौ खण्ड वेख वखंदड़ा, नौ सिख ल्ए उठाया। सत दिवस साची धार चलंदड़ा, चार कुन्ट फेरी पाया। चार दिवस चारे खाणी चारे बाणी चारे जुग वेख वखंदड़ा, आप आपणा जोग कमाया। इक्की जेठ वेस वटंदड़ा, इक्की सिक्खां नाल रलाया। चिट्टा बस्त्र इक्क सुहंदड़ा, सदा सुहेला ध्यान वखाया। एका गुरमुख लालन लाल रगन्दड़ा, लाल अनमुल्ला साचे हट्ट विकाया। दूजा पिछला लेख चुकंदड़ा, गुर गोबिन्द वेस वटाया। तीजे निउँ आप सखंदड़ा, हरिसंगत बेड़ा रिहा तराया। चौथा दिवस आप सुहंदड़ा, चौवी मग्घर वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला देवे दान, गुरसिखां घर घर भिच्छया झोली पाया।

चौवी मग्घर इक्की सिख, हरि साचा सेवा लाईआ। संगत पंगत लेखा लिख, इक्की इक्की दए बहाईआ। पंजी पंजी मंगण भिख, हाढ़ सतारां वड वड्याईआ। जगत तृष्ना मेटे तृख, आत्म अन्तर जाम प्याईआ। कूड़ी क़िया मेटे विख, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की हार सिख शृंगार साची संगत साची पंगत आपणे रंग रंगाईआ। इक्की हार गुरसिख सेवा, सिँघ प्रीतम आप लगाईआ। प्रगट होया वड देवी देवा, गुरसिख

बाल अञ्याणे देवत रूप आप बणाईआ। अमृत फल खुआए साचा मेवा, रविदास चमारा नाल रलाईआ। बटवारा गाए आपणी जेहवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पन्दरां कत्तक घर घर बैठी संगत आपणे लेखे ल्ए लगाईआ।