१५ कत्तक २०१६ बिक्रमी मस्तूआणा
एकँकार अकल कलधारी, आदि जुगादि समाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी खेल न्यारी, जुग जुग आपणी खेल खिलाया। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब परवरदिगारी, रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप भेव कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नर निरँकारा वेस वटाया। नर निरँकार निरगुण धार, हरि हरि आप चलाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। वेद कतेब ना पायण सार, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। सन्तन मीता हरि गिरवर गिरधार, जोग जुगत जगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर जोत उजाला हरि गोपाला, पारब्रह्म पुरख अबिनाशया। दरसी दरस काल महांकाला, खेले खेल शाहो शबास्सया। जुगा जुगन्तर शब्द अनादी लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप वजाए आपणा ताला, साचा ढोला आपे गा ल्या। जीव जन्त साध सन्त हरि भगवन्त सन्त तोड़नहारा जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराकार निरवैर आप अख्वा ल्या। निरगुण रूप आदि निरँजण, आदि पुरख अख्वांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, हरिजन साचे वेख वखांयदा। नेत्र नाम निधान पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। हरि सन्तन बख्शे चरन धूढ़ी मजन, माया ममता मोह चुकांयदा। दो जहानां साचा सज्जण, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर रक्खी लज्जण, रूप अनूप आप वटांयदा। कलिजुग अन्तिम नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं गगन पाताला आपे होए पड़दे कज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर पुरख करतार, करता आप कमांयदा। नानक गुर गोबिन्द बन्न्हे धार, सति सति सति रूप वटांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, सच गात्रे आप लटकांयदा। पंचम मीता पंज प्यार, पंचम मोह चुकांयदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, अजूनी रहित भेव ना आंयदा। अकाल मूर्त खेल अपार, आपणी कल आप वरतांयदा। कलिजुग लेखा चार लक्ख बत्ती हज़ार, जगत प्राणी आपे गांयदा। पुरख अबिनाशी पावणहारा सार, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलकाती वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहाउँणा, हरि साची वड वड्याईआ। सम्बल नगरी धाम सुहाउँणा, गुर गोबिन्द वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाउँणा, विछड़ कदे ना जाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना ख़ाक रुलाउँणा, ग़रीब निमाणे ल्ए उठाईआ। सन्त सुहेले दरस वखाउँणा, गुरू गुर चेले वेख वखाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाउँणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। चार वरनां एका मार्ग लाउँणा, ऊँच नीच राउ रंक कोए रहिण ना पाईआ। सन्तन मीता लहिणा देणा झोली पाउँणा, पिछला मूल चुकाईआ। सतिजुग साचा धाम सुहाउँणा, धरनी धरत धवल देवे वड्याईआ। मस्तूआणा रंग रंगाउँणा, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुहाउँणा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। हरिसंगत साचा मेल मिलाउँणा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। बजर कपाटी पर्दा लौहणा, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। अमृत आत्म ठांडा सीर प्याउँणा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। पंज विकारा ख़ाक मिलाउँणा, पाकी पाक इक्क अख्वाईआ। सज्जण सैण साक हरि सतिगुर साचे आप अख्वाउँणा, कलिजुग झूठा नाता तोड़ तुड़ाईआ। भविख्त वाक पूर कराउँणा, सन्त मनी सिँघ गया लिखाईआ। वाली हिन्द आप उठाउँणा, शब्द निशाना तीर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर वेखे सहिज सुभाईआ। साचा घर सच महल्ला, हरि सन्तन वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी खेले खेल इक्क अकल्ला, खेलणहार दिस ना आईआ। पावे सार जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फोल फुलाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, निरगुण बैठा कर रुशनाईआ। जीव जन्त भुलाए कर कर वल छल्ला, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। चारों कुन्ट पंज विकारा करे हल्ला, मन मति रही कुरलाईआ। गोबिन्द फड़या तिक्खा भल्ला, एका खण्डा नाम चमकाईआ। शब्द अगम्मी चढ़या दला, नौ खण्ड पृथ्मी ढेरी ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि हरि वेख वखांयदा। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती डगमगांयदा। औखी घाटी वेख संसार, शब्द अगम्मी आप दौड़ांयदा। साचा साकी कर प्यार, नाम प्याला हथ्थ उठांयदा। गुरमुखां देवे ठंडी ठार, सांतक सति सति वरतांयदा। मस्तूआणा धाम न्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। काया गढ़्ह तोड़े हँकार, माया ममता मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, हरि वड वड्डा वड्याईआ। जुगा जुगन्त चलाए रथ, रथ रथवाही भेव ना राईआ। शब्द जणाई महिमा अकथ, अकथ कथा आप सुणाईआ। जूठा झूठा बुरज जाणा ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अठसठ, कलिजुग अन्तिम
कूके दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी प्रगट होवे शाहो शबासी निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी ब्रह्मण्डां खण्डा मारे एका सट्ट, दिस किसे ना आईआ। चौदां लोक वेखे हट्ट, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। हरिसंगत तेरा सच इक्ट्ठ, मस्तूआणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या सिख समझाईआ। साची सिख्या सिख विचार, गुरमन्त्र नाम दृढ़ांयदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, दूसर संग ना कोए निभांयदा। एथे ओथे पावे सार, दर घर साचे मेल मिलांयदा। सचखण्ड दुआरा करे शब्द शृंगार, आप आपणी दया कमांयदा। जुगा जुगन्त साचे सन्त फड़ फड़ बांहों जाए तार, सन्त सुहेले मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एकँकार निराकार निरगुण आपणा नाउँ रखांयदा। निहकलंक हरि भगवान, दूसर कोए दिस ना आईआ। पंज तत्त ना कोए निशान, मन मति बुध ना कोए रखाईआ। ना कोई रक्खे पीण खाण, आलस निन्दरा विच ना आईआ। ना कोई मन्दिर ना मकान, चार दीवार ना कोए बणाईआ। सचखण्ड वसे सच्ची भूमका अस्थान, थिर घर बैठा आसण लाईआ। रवि ससि ना कोए प्रकाश तेज़ भान, मण्डल मण्डप ना कोए सुहाईआ । ना कोई ज़मीन ना अस्मान, सिन्ध सागर धरत धवल ना कोए उपजाईआ। ना कोई नगर खेड़ा वसे ग्राम, जीव जन्त ना रचन रचाईआ। ना कोई सुबह ना कोई शाम, घड़ी पल ना कोए वखाईआ। निहकलंका आपे जाणे आपणा काम, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां वेख वखाईआ। वीह सद सोलां हरि बलवान, शब्द नगारे चोट लगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा नौजवान, बाल बिरध अवस्था ना कोए रखांयदा। एका साचा काहन, साचे मण्डल गोपी आप नचांयदा। आदि जुगादी देवणहारा दान, दाता दानी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। वेखणहारा हरिजन मीता, हरि हरि आपणे रंग रंगाईआ। बैठा आपे इक्क अतीता, त्रैगुण माया नेड़ ना आईआ। सखा सहेला ठांडा सीता, सतिगुर नाउँ धराईआ। गुरसिख गुरमुख करे कराए पतित पुनीता, पतित पावण हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेला बीता, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। जीवां जन्तां परखे नीता, घट घट बैठा आसण लाईआ। पावे सार हस्त कीटा, ऊँचां नीचां फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पन्दरां कत्तक देवे वर, वीह सद सोलां बिक्रमी वज्जे वधाईआ। वीह सद सोलां सोलां शृंगार, गुरमुखां तन कराईआ। हरि हरि नाम भर भण्डार, काया मन्दिर आप सुहाईआ। निरगुण बाती कर उज्यार, घर घर विच करे रुशनाईआ। निझर झिरना
झिरे अपार, अमृत मेघ आप बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच तख्त सच सुल्तान, आदि जुगादी सद निगहबान, सन्त साजण देवे माण, जगत निमाणयां गले लगाईआ।
आदि जुगादी एकँकार, पुरख अकाल इक्क अख्वांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता खेल अपार, भेव कोए ना पांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, दिस किसे ना आंयदा। अजूनी रहित नूर उज्यार, अनुभव प्रकाश समांयदा। वसणहारा सचखण्ड दुआर, थिर घर साचे आसण लांयदा । आपे पुरख आपे नार, आप आपणी सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला एकँकार, अकल कला कल आपणी धार, निरगुण जोत डगमगांयदा। निरगुण जोत हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। घर मन्दिर दीपक कर उज्यार, आप आपणा थान सुहाया। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग रखाया। ना कोई मन्दिर दिसे चार दीवार, महल्ल अटल ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर नूर नूर उपजाया। नूर उजाला हरि गोपाला, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर चले आपणी चाला, चाल निराली भेव ना आईआ। आपे काल आप महांकाला, देव इष्ट आप अख्वाईआ। आपे तोड़नहार जंजाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। अबिनाशी करता पुरख सुल्तान, एका रंग समाया। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड बैठा आसण लाया। जोद्धा सूर बली बलवान, इक्क अकल्ला आप अख्वाया। साचा चिल्ला तीर कमान, आप आपणे हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। आपणी रचना आपे रच, हरि आपे वेख वखांयदा। आपे खेल खिलारी होए सच्च, सुच्च आप वरतांयदा। आपे होए भाण्डा कच्च, आपे भन्न वखांयदा। आपे त्रैगुण अग्न जाए मच्च, एका लम्बू आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल ब्रह्मादी पारब्रह्म खेल खिलांयदा। पारब्रह्म हरि मेहरवाना, एका रंग समाया। जुग जुग खेले खेल वाली दो जहाना, लोकमात वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवे नाद तराना, शब्द अनादी इक्क सुणाया। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, एका हुक्मी बंधन पाया। सन्तां साधां देवे धुर फ़रमाना, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ रखाया। जुग करता हरि करने जोग, आपणी करनी किरत कमांयदा। आपे रसीआ रस रस भोगे आपणा भोग, भोग बिलास आप वखांयदा। आप चुगाए साची चोग, एका चोग आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे पावे सार चौदां लोक, चौदां हट्टां फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल एकँकार बोल जैकार, आपणा पहरा आपे लांयदा। शब्द जैकार हरि भगवान, आपणा आप अल्हाईआ। दूसर सुणे ना किसे कान, रसना जेहवा ना कोई हिलाईआ। ब्रह्मा वेता पावे आण, एका हुक्म फिराईआ। विष्नूं देवे साचा दान, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। शंकर दाता गुण निधान, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। तिन्नां मेला विच जहान, लोकमात करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेख नर नरेश आपे आप वटाईआ। भेख अवल्ला इक्क अकल्ला, आपणा आप वटांयदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ वेख वखांयदा। जन भगतां अन्दर आपे रला, जुग जुग जोत जगांयदा। निज घर आसण साचा मल्ला, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग आपणा नाउँ रक्ख, आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर हो प्रतक्ख, आप आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग कूड़ा वेखे रेठ, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डे सख, हरि का नाम साची वस्त कोई ना झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। सतिजुग तेरी साची धार, हरि साचे आप चलाईआ। वार अठारां ल्ए अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। बेपरवाह हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर पहरे बाणा, पंज तत्त मेल मिलांयदा। त्रैगुण माया बन्न्हे साचा गाना, साचा सगन मनांयदा। शब्द अनादी धुन तराना, रागी राग अल्हांयदा। आपे जाणे आपणा आणा जाणा, वेद कतेब भेव ना पांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाना, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिजुग साचा उतरया पार, घर साचे वज्जी वधाईआ। त्रेता ढहि ढहि पए दुआर, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवे वर सहिज सुखदाईआ। धरत मात दर कर प्यार, घर साचा इक्क वसाईआ। साची सिख्या गुण विचार, घर घर बूझ बुझाईआ। राम नाम मन्त्र विच संसार, दोए दोए जोड़ जुड़ाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हँ ब्रह्म मोख इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाध वड्डी वड्याईआ। त्रेते वेस हरि हरि कर, आपणा खेल खिलाया। राम रूप मात धर, धर धरनी लेखे लाया । आपणा भाणा आपणे सिर जर जर, लोकमात वेख वखाया। रावण हँकारी तोड़ गढ़्ह, गढ़्ह हँकारी आप मिटाया। ग़रीब निमाणयां आपणी हथ्थीं फड़ फड़, आपणे गले लगाया। भगतां अन्दर आपे चढ़ चढ़, निरगुण निरगुण दरस दखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप समझाया। साची सिख्या हरि सुल्तान, जुग जुग आप समझांयदा।
जन भगतां होए निगहबान, लोकमात आप उठांयदा। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। एका राग सुणाए कान, धुंन अनादी नाद वजांयदा। एका अमृत पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। गुर शब्द एका आप श्री भगवान, साचा इष्ट वखांयदा। दूसर ना दिसे कोई दुकान, गुरमुख हट्ट ना किसे विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम नाम अमृत जाम, सृष्ट सबाई आप प्यांअदा। आप उपजाए आपणी यद, आपणा वंस वखांयदा। आप वजाए आपणा नद, आपे राग अल्हांयदा। आपे खेले खेल विच ब्रह्मदि, ब्रह्मादी नाउँ धरांयदा। आपे लोआं पुरीआं लँघे पार हद्द, सचखण्ड दुआरे आसण लांयदा। सन्त सुहेले भगतन चेले आप आपणे दर सद, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। त्रेता त्रीया कर कर वेस, हरि आपणा लेख लिखाया। पुरख अबिनाशी सदा अदेस, भेव कोई ना राया । लेखा जाणे गणपति गणेश, शिव शंकर फोल फुलाया। पावे सार बाशक सेज, सांगोपांग कवण हंढाया। ब्रह्मा वेखे इक्क नरेश, नर नरायण नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत बणाया। बणत बणाए हरि बनवारी, हरि साचा खेल खिलांयदा। द्वापर तेरी आई वारी, तेरा रंग रंगांयदा। कान्हा कृष्ना मीत मुरारी, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। खेले खेल वड बलकारी, आप आपणा बल धरांयदा। ग़रीब निमाणयां पावे सारी, बिप्पर सुदामा गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि आपणा नाउँ धरांयदा। कान्हा कृष्ना हरि हरि खेल, अचरज खेल खिलाईआ। पंचम मीता पंचम मेल, पंचम रंग चढ़ाईआ। पंचम जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण वेख वखाईआ। पंचम कट्टणहारा धर्म राए दी जेल, पंचम लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुग जुग खेल हरि अवल्ला, हरि आपणा आप करांयदा। द्वापर तेरा वेख महल्ला, हरि साचा वेस वटांयदा। कलिजुग रूप राणी अल्ला, ऐनलहक्क नाअरा लांयदा। बिस्मिल होए विच मिला, भेव कोई ना पांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार, संसार सागर फोल फुलांयदा। संसार सागर डूँघी डल्ला, हरि साचा फोल फुलाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए आपणा पल्ला, ईसा मूसा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करे आप पढ़ाईआ। आपणी विद्या आप पढ़ाए, हरि साचे वड वड्याईआ। कलमा अमाम आप अख्वाए, आपणा नाम दए सुणाईआ। कायनात फेरा पाए, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। दहि दिशा मृदंग वजाए, सोया कोई रहिण ना पाईआ। आपणा अंक आप वखाए, एका लेखा दए लिखाईआ । साचा बंक आप सुहाए, मुहम्मद मेल मिलाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रूप आप वटाईआ। एका रूप एकँकार, आपणा आप वटांयदा। ईसा मूसा कर प्यार, कलिजुग संग निभांयदा। तिक्खी रक्खे आपे धार, ना कोई मेट मिटांयदा। पावे सार चार यार, चार यारी तोड़ निभांयदा। हक्क हकीकत मारे नाअर, तौफीक इक्क ख़ुदाए आप अख्वांयदा। मिहबान बीदो कर प्यार, नूर अलाही डगमगांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, भेव कोई ना पांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आपणी करनी रिहा कराईआ। खोल्हणहारा बन्द किवाड़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। अन्दर वड़ दए सहार, एका रंग रंगाईआ। मेटणहार पंचम धाड़, बहत्तर नाड़ करे रुशनाईआ। अग्नी बुझाए लग्गी हाढ़, त्तत्व तत्त मिटाईआ। सच वखाए इक्क अखाड़, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, घर घर वसे बेपरवाहीआ। ख़ालक ख़लक करे प्यार, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग देवे साचा वर, साचा मेला ल्ए मिलाईआ। कलिजुग जुड़या साचा जोड़ा, मुहम्मद संग निभांयदा। जूठा झूठा मिल्या घोड़ा, चारों कुन्ट आप दौड़ांयदा। माया ममता हउमे हँगता लाया पौड़ा, उच्चा गढ़्ह सुहांयदा। चारों कुन्ट प्या रौला, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। संग मुहम्मद चार यार, आपणा नाअरा आपे लगाईआ। दीन इलाही कर त्यार, एका इसम दए वखाईआ। दूसर ना कोई मीत मुरार, ना कोई संग निभाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, वेखणहार दिस ना आईआ। धरनी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। खुल्हड़े केस करे पुकार, दर दरवेश बैठी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता आपणा वर, साची सखीआं सिख समझाईआ। धरनी देवे हरि दिलासा, एका मति समझांयदा। पुरख अबिनाशी चरन कँवल भरवासा, सति सति आप वरतांयदा। पंज तत्त वेखे जगत तमाशा, नानक नाउँ धरांयदा। सचखण्ड दुआरे पावे रासा, मण्डल मण्डप चरनां हेठ दबांयदा। राम नाम सति किसे कंडे ना तुले तोला माशा, अतोल अतुल वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग देवे साचा वर, गुर नानक मेल मिलांयदा। गुर नानक सतिगुर हरि मेहरवान, पंज तत्त जोड़ जुड़ाया। शब्द अगम्मी इक्क बिबान, हरि साचे हथ्थ रखाया। लोआं पुरीआं पावे आण, नौ खण्ड वेख वखाया। चार वरनां देवे इक्क ज्ञान, ऊँचां नीचां मेट मिटाया। पारब्रह्म इक्क वखाण, एका रूप दरसाया। नाम सति कर प्रधान, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, आदि जुगादि होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले
खेल विच संसार, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। निरगुण सरगुण हरि हरि धार, आपणी आप चलाईआ। नाम सति सति जैकार, एका आपणा नाअरा लाईआ । एका बोले बोलणहार, एका हुक्म जणाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेल पुरख अबिनाशी घनक पुर वासी शाहो शाबासी बेऐब परवरदिगार, आप आपणा खेल खिलाईआ। प्रगट होए विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। नानक अंगद अंग लगा, आपणा बिरध रखाया। सूरा सरबंग सिर हथ्थ रखा, साचे मार्ग आपे लाया। अनहद ताल मृदंग वजा, अनभव प्रकाश कराया। सर सरोवर साची गंग सुहा, अमृत ताल आप भराया। जगत दुआरे बन्द करवा, गुरू दुआर इक्क सुहाया। एका दरस आप दिखा, जगत तृष्ना हरस मिटाया। साचे पौड़े आपे चढ़ा, उच्चा डण्डा हथ्थ उठाया। सचखण्ड निवासी निवास करा, निज आत्म मेल मिलाया। जोत प्रकाश दीपक दीआ जगा, ना सके कोई बुझाया। सृष्ट सबाई गया समझा, हरि का शब्द गुर अख्वाया। अंगद गुर वेस वटा, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। अमरदास गले लगा, अमरापद वखाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। आपे पकड़नहारा बांह, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। आपे हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, सिर समरथ हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर अन्दर आपे वड़, घर घर विच दए सुहाईआ। घर विच घर दए सुहाया, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। अज्ञान अन्धेरा सर्ब मिटाया, जोती जोत होए रुशनाईआ। बिरध अवस्था लेखे लाया, बाल जवानी भेव ना राईआ। आपणे मार्ग आपे लाया, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। सच सरोवर सेव कमाया, अमृत बरखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंड आप वंडाईआ। पहली वंड हरि निरँकार, नानक आप वंडांयदा। दूजी मंग विच संसार, अंगद अंग लगांयदा। तीजा नेत्र खोल्ह किवाड़, अमर अमर कहांयदा। चौथे पद सेवादार, रामदास गुर सेव कमांयदा। सर अमृत अमृत भर भण्डार, एका मंग मंगांयदा। शब्द नाद नाद जैकार, आपणा नाअरा लांयदा। अर्जन अर्जन कर प्यार, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। चारे अक्खर दए अधार, जगत वक्खर चाल चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक्क समझांयदा। गुर अर्जन हरि हरि चीता, गुर हरि गोबिन्द रंग चढ़ाया। मिल्या मेल इक्क अतीता, विछड़ कदे ना जाया। पुरख अबिनाशी ठंडा सीता, हरि मन्दिर आसण लाया। लक्ख चुरासी परखे नीता, हरि का नाम नज़र ना आया। पावे सार वेद पुराण अठारां ध्याए गीता, अञ्जील कुरानां फोल फुलाया। वसणहारा शिवदुआले मन्दिर मट्ठ मसीता, आप आपणा रूप वटाया। पावे सार राम सीता, राधा कृष्न पर्दा लाहया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा भेव खुल्हाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। पंचम गुर हो त्यार, साची सेव कमांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आप आपणी दया कमांयदा। देवे नाम वड भण्डार, एका शब्द जणांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहांयदा। शिव शंकर गलों लाहे हार, बाशक तशका गलों हटांयदा। विष्नूं दर करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। करोड़ तेतीसा हाहाकार, सुरपति इन्द ना संग निभांयदा। गुर अर्जन गुर मारे बाण, अगाध बोध शब्द लिखांयदा। सन्त भगवन्त एका धार, एका दर वखांयदा। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, चार वरनां आप समझांयदा। शब्द गुर प्रगट होए विच संसार, पंज तत्त गुरू ना कोई अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि निरँकार आपे वेख वखांयदा। पंचम जोत हरि उजागर, आपणा बिरध रखाया। छेवें गुर बण सौदागर, साचा वणज कराया। निर्मल कर्म करे उजागर, दोए दोए धार बंधाया। साचा अमृत जल भरया गागर, इक्क उछाला आप वखाया। एका नाम रत्ती रत्नागर, एका रंगण रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती धार पंज तत्त प्यार, शब्दी आपणी वंड वंडाया। शब्द गुर वंडी वंड, गुरू ग्रन्थ बणाईआ। पंज तत्त खेल वरभण्ड, जोती जोत रुशनाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। पावे सार विच ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं डेरा ढाहीआ। लक्ख चुरासी वेखे नार दुहागण रंड, दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि राए हरि दया कमाए, आप आपणे रंग रंगाईआ। हरिराए हरि हरि पाया, हरि घर वज्जी वधाईआ। दर घर साचे मंगल गाया, एका शब्द अल्हाईआ। रूप रंग ना कोए जणाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका लेखा दए जणाया, आपणे लेखे ल्ए लगाईआ। रूप अनूप आप वटाया, बाल बाला आप उपजाईआ। हरिकृष्न हरि आप अख्वाया, दूसर भेव ना जाणे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल विच संसार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। धरनी दु:ख काया अंग, दिवस रैण कुरलाया। दर घर साचे मंगे मंग, हरिजन कोए ना होए सहाया। कलिजुग नईआ वगे झूठी गंग, साचा सर ना कोई उपाया। चारो कुन्ट वज्जे मृदंग, काम क्रोध रिहा वजाया। राज राजानां शाह सुल्ताना होए नंग, साचा पर्दा ना कोए वखाया। पारब्रह्म सूरा सरबंग, एका शब्द रिहा सुणाया। गुर तेग बहादर तेरा देवे संग, आप आपणा भेट चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप लिखाया। तेग बहादर साची धार, कलिजुग अन्तिम आप चलाईआ। अन्तिम मंगी मंग दिल्ली दरबार, प्रभ अबिनाशी अग्गे झोली डाहीआ। तेरा तेरे उत्तों दित्ता वार, तेरा तेरी झोली पाईआ। तेरा
रूप सर्ब संसार, तेरी सिख्या इक्क समझाईआ। तेरा शब्द तेरा जैकार, तेरा नाअरा एका लाईआ। तेरा नाम तेरा भण्डार, तेरा तेरा दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर तेग बहादर देवे वर, तेरा लेखा दए लगाईआ। गुर तेग बहादर हरि हरि लेख, शब्दी शब्द जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ धारे भेख, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। शाह सुल्ताना मिटे रेख, राज राजान रहिण ना पाईआ। तेरा रूप दस दस्मेस, ल्ए उपजाईआ। तेरा नाम रहे हमेश, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुच्च आप वरताईआ। गोबिन्द सूरा वड बलवान, पुरख अकाल आप उपजांयदा। सुत्त दुलारा कर प्रधान, साची सिख्या इक्क समझांयदा। धर्म झुलाउणा इक्क निशान, सच निशाना हथ्थ फड़ांयदा। एका चिल्ला तीर कमान, साचे गात्रे आप लटकांयदा। एका अमृत पीण खाण, जगत तृष्ना ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती दस अवतार, वरन गोत ते वसे बाहर, चार वरनां करे प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। ऊँचां नीचां मिल्या मेला, गुर गोबिन्द आप सलाहीआ। एका दुआर सोहे गुरू गुर चेला, गुर चेला रूप वटाईआ पुरख अकाल बणया सज्जण सुहेला, दूजा इष्ट ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। गुर गोबिन्द मेला हरि निरँकार, एका घर सुहांयदा। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, साचा संग निभांयदा। खेले खेल विच संसार, निरगुण सरगुण नाउँ धरांयदा। सुत्त दुलारा कर त्यार, शब्दी हुक्म जणांयदा। एका अक्खर बोल जैकार, साचा डंका फतिह मात वजांयदा। राउ रंकां कर ख्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गोबिन्द गुर तिक्खी धार, लोकमात रखाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, चार वरनां इक्क समझाईआ। वालों निक्की अपर अपार, नेत्र नैण दिस ना आईआ। मुनी रिखी ना पायण सार, पंडत पांधे भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, दर घर साचा आप सुहाईआ। गुर गोबिन्द गुर मेहरवाना, हरि सज्जण मीत मुरारड़ा। शब्द अगम्मी बन्न्हे गाना, साचा देवे मात सहारड़ा। एकँकारा धुर फ़रमाना, आप सुणाए एकँकारा, लेखा जाणे सूलां सथ्थर यारड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एक मेला एका दर, एका घर सुहांयदा। घर सुहञ्जणा पुरख अबिनाशा, एका रंग रंगाया। गुर गोबिन्द वेख्या जगत तमाशा, हरि साचा हुक्म सुणाया। साचे मण्डल पावे रासा, आप आपणा खेल खिलाया। गुरमुखां अन्दर करे वासा, अमृत आत्म जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। आपणा भेव आप खुल्हाए, एका एक पुरख अकाल। शब्द अगम्मी आप सुणाए, देवे धुर
फ़रमान। गुर गोबिन्द तेरी घाल पारब्रह्म प्रभ लेखे लाए, हरिजन तोड़े जगत जंजाल। तेरा डंका नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां आप वजाए, आपे चले अवल्लड़ी चाल। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां पकड़ उठाए, खेले खेल शाह कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात बणे दलाल। हरि दलाल गोबिन्द प्यारा, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। तेरा सोहे बंक दुआरा, तेरी नगरी डेरा लांयदा। सम्बल नगर कर उज्यारा, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखांयदा। जोती नूर साचा दीप होए उज्यारा, लोकमात ना कोई बुझांयदा। खड़ग खण्डा पकड़े तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलांयदा। भेख पखण्डा करे पार किनारा, जूठ झूठ दिस ना आंयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला मेल मिलांयदा। गुर गोबिन्द हरिजन वधाई, घर साचे मंगल गाया। वार थित कोई जाणे नाहीं, तेरा भेव किसे ना आया। तूं दाता बेपरवाही, बेअन्त बेअन्त आप अख्वाया। गुरसिख गुरमुख सन्त सुहेले गुरू गुर चेले फड़ बांही, आपणा मेल आप मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेला वक्त दए सुहाया। चार युग मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सतिजुग हरि हरि निभिआ संग, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। त्रेते वेखे तेरा मृदंग, तुरीआ वेस वटाईआ। द्वापर दुआर आपे लँघ, दोए दोए जोड़ जुड़ाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा, चारों कुन्ट वजाए मृदंग, सच सुच्च बैठी मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी खेल खिलाईआ। हरि हरि साची खेल खिलावण आया, पारब्रह्म करतार। निरगुण जोती जोत डगमगावण आया, प्रगट हो विच संसार। निहकलंक आपणा नाउँ रखावण आया, पंज तत्त ना कोई पसार। जन भगतां साचा संग निभावण आया, नाता तोड़ सर्ब संसार। चारे वरनां एका रंग चढ़ावण आया, ऊँचां नीचां करे पार किनार। राज राजानां शाह सुल्ताना, तख्तों लाहवण आया, जोद्धा सूरबीर बली बलकार। गुर गुर नाउँ प्रगटावण आया, जोती नूर कर उज्यार। साचा खण्डा फड़ चमकावण आया, तिक्खी रक्खी आपे धार। चारों कुन्टां मेट मिटावण आया, दहि दिशा खेल अपार। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखावण आया, सत्तां दीपां दए हुलार। लक्ख चुरासी पार करावण आया, बेड़ा वेखे विच मँझधार। कूड़ी क़िया दाग़ मिटावण आया, करे खेल अगम्म अपार। साची सिख्या इक्क समझावण आया, चार वरन सोहे इक्क दुआर। सन्त सुहेले आप उठावण आया, दूसर कोई ना मीत मुरार। आदि निरँजण जोत जगावण आया, पुरख अकाल खेल न्यार। सति सरूप रूप वटावण आया, सांतक सति सति वरते वरतार। कलिजुग काली रैण अन्धेरी मिटावण आया, साचा चन्न करे उज्यार। घर मन्दिर इक्क सुहावण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा वेस वटाया। सतिजुग मंगे मंग अपार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। त्रेता निउँ निउँ करे निमस्कार, चरन ध्यान लगाईआ। द्वापर दर बणे भिखार, भिखक भिच्छया झोली पाईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। नानक गोबिन्द लेखा अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वेद व्यासा रिहा ललकार, पुराण अठारां रसना गाईआ। राह तक्के संग मुहम्मद चार यार, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। चौदां तबक नेत्र रहे उग्घाड़, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मा होया अन्त बेज़ार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। विष्नूं तेरा कौल करार, ना कोई संग निभाईआ। शंकर वेखे जगत उजाड़, धूंआँधार सर्ब समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका सन्त दए वड्याईआ। साचा सन्त हरि दुलारा, हरि सतिगुर आप उठांयदा। लोकमात बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। मेटे अन्ध अन्धेर अन्ध अँध्यारा, सच ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। भाण्डा भरम भउ भन्न तोड़े गढ़्ह हँकारा, अन्दर वड़ वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी जोत प्रगटांयदा। जोत प्रगटाए हरि निरँकार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। पुरी घनक हो उज्यार, वासी पुरी घनक आप अख्वाईआ। निरगुण सरगुण खेल संसार, हरि साचा आप कराईआ। एका शब्द दए हुलार, सन्त मनी सिँघ आप उठाईआ। ग़रीब निमाणे पावे सार, बुध मति मन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द हुलारा निरगुण धारा आप धराईआ। शब्द हुलारा नाम अनमोल, हरि सतिगुर आप रखांयदा। पंज तत्त तोले आपणे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। अन्दरे अन्दर कूके आप सुणाए आपणा बोल, हकीकी राग भेव ना पांयदा। आपे बदलया आपणा चोल, काया चोला वेस वटांयदा। आपे खेले आपणा होल, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। सन्त मनी सिँघ कर वणजारा, हरि साचे वणज कराया। मूर्ख मूढ़्ह लगाया साची सेवा सेवादार, साची सेवा आप कमाया। हरि मन्दिर गया होया ख़बरदार, ऊँची कूके दए दुहाया। पुरी अनन्द करे पुकार, नीला बस्त्र तन छुहाया। रकाब गंज एका धार, एका हुक्म फिराया। वरते वरतावे विच संसार, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर करतार, जगत विचोला ना कोई बणाया। सन्त मनी सिँघ साची सेव, हरि साचा आप लगांयदा। पुरख अबिनाशी अलख अभेव, अगम्म अगोचर भेव ना आंयदा। ना कोई गाए रसना जेहव, बत्ती दन्द ना कोई हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त मनी सिँघ दए सहारा, अन्दरे अन्दर शब्द अपारा, निरगुण नाद इक्क वजांयदा।
शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, हरि साचा आप सुणांयदा। सन्त मनी सिँघ सेवादार, साची सेव कमांयदा। मस्तूआणा धाम न्यार, दर दर आए सीस झुकांयदा। साचे सन्त सन्त प्यार, साचा हुक्म सुणांयदा। प्रगट होया विच संसार, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। कलिजुग अन्तिम मारे मार, जूठ झूठ मेट मिटांयदा। सतिजुग वरते विच संसार, सतिगुर साचा आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। सन्त सन्त सन्त जणाई, हरि साचा आप जणांयदा। सन्त सन्त सन्त कुड़माई, हरि साचा सगन मनांयदा। सन्त सन्त सन्त घर वज्जी वधाई, हरि साचा वेख वखांयदा। सन्त सन्त सन्त सरनाई, घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। आपणा भेव हरि खुल्हाए, सन्त मनी सिँघ लेख लिखांयदा। मस्तूआणे फेरा पाए, मस्त रूप आप वखांयदा। आपे लिखे आपे दए मिटाए, आपे रंग रंगांयदा। आपे राज राजाना वेख वखाए, पर्दा उहला आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लिख्या साचा लेख, आप उठाए नर नरेश, प्रगट होए दर दरवेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। सन्त मनी सिँघ लेख लिखाया, शाह संगरूर जणाईआ। निहकलंक कल जामा पाया, पुरी घनक वज्जे वधाईआ। शाह सुल्तान कोई रहिण ना पाया, जो बैठे मुख भवाईआ। लहिणा देणा दए चुकाया, फूल बंस वेख वखाईआ। शाह फरंगी मुख भुवाया, उलटा मुख रखाईआ। कलिजुग वैंहदी धार कन्ढ्ढी डेरा रहे रुढ़्हाया, ना सके कोई बचाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल खिलाया, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी देवे आप वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ सच संदेश, राज राजाना आप सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम दर दर फिरना बण दरवेश, दर दरबार ना कोए सुहांयदा। आपणे नेत्र आपे वेख, बीस बीसा राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचांयदा। मस्तूआणा धाम न्यार, साचे सन्त मिले वड्याईआ। सेव कमाई अपर अपार, पुरख अबिनाशी बूझ बुझाईआ। अन्दर खुल्हया इक्क किवाड़, दूई कंध रहिण ना पाईआ। नाता तुटयां पंज धाड़, हउमे रोग रहे ना राईआ। जगी जोत बहत्तर नाड़, घर साचे वज्जी वधाईआ। धर्म वेख्या इक्क अखाड़, चार कुन्ट रुशनाईआ। डेरा लाया विच उजाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दरस देवे कर कर तरस अन्दर मन्दिर बूझ बुझाईआ। आपणा दरस हरि वखाए, दिस किसे ना आंयदा। दूजी धार आप वटाए, सन्त मनी सिँघ हुक्म सुणांयदा। सन्त मनी सिँघ रिहा कुरलाए, दिवस रैण ढोला गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दरे अन्दर आपे वड़, आपणी सिख्या आप समझांयदा। पारब्रह्म प्रभ अन्दर वड़या, दित्ती वड वड्याईआ। साचे
सन्त बांहों फड़या, विछड़ कदे ना जाईआ। अतर सिँघ बन्हाया आपे लड़या, लड़ पल्लू गंढ्ढ रखाईआ। सतिजुग लग्गे साची जड़या, हरि साचा दए लगाईआ। अग्गे हो हो दरस करया, नेत्र नैण दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता उत्तम वर, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। साची भिच्छया हरि निरँकार, सन्तन झोली पांयदा। अगला लेखा जाणे विच संसार, वेद कतेब ना कोए लिखांयदा। प्रगट होवे हरि निरँकार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। चारों कुन्ट धूंआँधार, सच प्रकाश ना कोए करांयदा। सृष्ट सबाई मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। सन्त सुहेले लाए पार, सच मलाह आप हो जांयदा। गुरमुख साजन ल्ए उभार, आप आपणी दया कमांयदा। पुरख पुरखोतम हो त्यार, कलिजुग आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त दित्ता वर, तेरी आसा हरि भरवासा, पूरी दए कराईआ। शब्द जणाई शब्द घनघोर, अन्ध अन्धेर मिटाया। पुरख अबिनाश हथ्थ पकड़े डोर, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जन भगतां नाता तोड़े पंचम चोर, मन मति दए दुरकाया। दूई द्वैती देवे होड़, साचे दर रहिण ना पाया। चरन प्रीती लग्गी निभे तोड़, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाया। पुरख अगम्मा चड़या साचे घोड़, लोकमात वेस वटाया। सच दुआरे आया दौड़, मस्तूआणा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए लिखाया। सतिजुग तेरा साचा रूप, सच सच वरतांयदा। त्रेता लेखा जाणे चारे कुन्ट, आप आपणी कल वरतांयदा। द्वापर हरि हरि गया तुठ, बिदर निमाणा गले लगांयदा। अमृत पीता एका घुट्ट, साग अलूणा भोग लगांयदा। तेरा भण्डार वरते अतुट, कलिजुग अन्तिम राह तकांयदा। तीर निराला रिहा छुट्ट, ना मुखी कोए भवांयदा। सदा भण्डारा वरते अतुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सुत्त अगम्मी शब्द सिक्दार, हरि साचा आप वरतांयदा । कलिजुग अन्तिम पावे सार, लोकमात वेस धरांयदा। मस्तूआणा वेखे सच दरबार, चार वरनां आप समझांयदा। सम्मत सोलां खेल अपार, पन्दरां कत्तक दरस वखांयदा। सन्त मनी सिँघ बन्न्हे धार, तिक्खी धार ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कीता भुल्ल ना जांयदा। मस्तूआणा धाम धामा, धरनी धरत सुहाईआ। लेखा जाणे कृष्ना रामा, राम रूप आप वटाईआ। देवणहारा सच पैगामा, अजराईल मेकाईल असराईल सेवा लाईआ। पूरन करे आपणा कामा, हरि का सन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन दित्ता साचा वर, अन्तिम लेखा लेखे लाईआ। सन्त मनी सिँघ सति सतिवाद, साची सेव कमांयदा। नगर बड़ुक्खे मिली दाद, दर साचा इक्क वखांयदा। इक्क लगाया साचा नाद, शाह सुल्ताना आप सुणांयदा। जीव जन्त करन फ़रयाद, जूठे झूठे मुख हलकांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्म आप फिरांयदा। सन्त मनी सिँघ दर दर फड़या, दोए हथ्थ जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी खेल करया, भेव कोए ना पाईआ। आपणा लेखा शाह सुल्ताना अग्गे धरया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस बेपरवाहीआ। सन्त मनी सिँघ करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। जूठा झूठा नाता विच संसार, सगला संग ना कोए निभांयदा। बिन हरि तेरे ना कोए सहार, ना कोई नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। सन्त मनी सिँघ सुण कर ध्यान, हरि साचा शब्द जणाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, वड दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम तेरी कीमत पाए आण, लक्ख करोड़ी ना कोए चुकाईआ। राज राजान सर्ब पछतान, वेला गया हथ्थ ना आईआ। प्रगट होए वाली दो जहान, वीह सद बिक्रमी वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक्क निशान, सच निशाना आप झुलाईआ। सत्तां दीपां पावे आण, बचया कोए रहिण ना पाईआ। मस्तूआणे कर पछान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी जोत जगाईआ। मम्मा: मस्त अपार, माया ममता मोह तजांयदा। मम्मा: मोख दुआर, दर घर साचा इक्क वखांयदा। मम्मा: मेल निरगुण धार, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। मम्मा: मिल्या मीत मुरार, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा आप सुहांयदा। तत्ता तिक्खी धार, त्रैलोक आप जणाईआ। तिन्नां गुणां पावे सार, रजो तमो सतो वेख वखाईआ। त्रै त्रै देशा खेल न्यार, मन मति बुध करे लड़ाईआ। त्रै त्रै लोकां हो उज्यार, एका नाअरा दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तत्ता तालिब इक्क रखाईआ। सस्सा सतिगुर रूप, सति सतिवाद समांयदा। आदि जुगादि शाहो भूप, सतिगुर नाउँ धरांयदा। लेखा जाणे चारे कूट, जूठ झूठ मेट मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम गया तुठ, निहकलंक नाउँ रखांयदा। गुरमुखां देवे अमृत घुट्ट, साचा जाम प्यांअदा। आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जो जन नेत्र लोचण नैण दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त आप सुहांयदा। सन्त मनी सिँघ बण भिखार, एका मंग मंगांयदा। तेरा दर तेरा दुआर, हरि साचे तोहे भांयदा। तेरा रंग सर्ब संसार, तेरी रंगण नाम चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। सन्त मनी सिँघ मंगी मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मेरा तेरा पंज तत्त नाता तुट्टे संग, शब्द शब्द होए कुड़माईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत, तिन्न सौ सट्ठ हाडी ना कोए वखाईआ। तूं पारब्रह्म पुरख समरथ, तेरी सरन इक्क सरनाईआ। जुगा जुगन्तर चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी देवण मथ, नाम निधाना
इक्क जणाईआ। शब्द जणाई इक्क अकथ, शब्दी शब्द कथ ना सके राईआ। कलिजुग बुरज जाणा ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। निहकलंका गेड़े आपणी लट्ठ, आपणा गेड़ा आप दवाईआ। लहिणा देणा चुकाउँणा तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी सुरस्ती नहावण कोए ना जाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका पिता एका मात, एका गोद सुहाईआ। एका वरन एका ज़ात, एका गोत जणाईआ। एका देवे साची दात, एका झोली पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चरन कँवल बंधाए साचा नात, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। सन्त मनी सिँघ लिख्या लेख, मस्तूआणे बन्द कराया। पुरख अबिनाशी धारे भेस, निहकलंकी जामा पाया। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंडे मूंड मुंडाया। अलक्ख निरँजण हो प्रवेश, जोती नूर डगमगाया। सति पुरख सदा आदेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा लहिणे झोली पाया। सन्त मनी सिँघ करे पुकार, नीर रो रो दए दुहाईआ। नाता तुट्टा जीव गंवार, जीव जन्त ना संग रखाईआ। पाया हरि भगवन्त इक्क करतार, मीत मुरारा मेल मिलाईआ। सो मिल्या संग संग दुआर, दर दरवाज़ा खोल्ह खुल्हाईआ। वज्जया डंक सिरजणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा वेख वखाईआ। दर घर साचा हरि हरि पेख्या, परम पुरख करतार। पिछला लेखा आपे वेख्या, आपणा पर्दा आप उतार। ना कोई भुल्ले भरम भुलेखया, प्रगट निहकलंक नरायण नर अवतार। डंक वजाए देस पर्देस्सया, सम्मत वीह सौ सोलां होए उज्यार। नौ खण्ड पृथ्मी किसे दी ना चले पेशया, प्रभ मारनहारा शब्द मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार। वड संसारा हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द डंक वजाए विच संसार, लक्ख चुरासी जीव जन्त सोए आप उठांयदा। ब्रह्मा वेता दए हुलार, नेत्र अक्ख खुल्हांयदा । विष्नूं सेजा पावे सार, बाशक तशका फोल फुलांयदा। मस्तूआणा तेरा वेखे नाता जगत संसार, कवण सँघारी नाम धरांयदा। अन्धेरी राती हो उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। निहकलंक कल जामा धार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सम्मत सोलां हो उज्यार, मस्तूआणा धाम सुहाईआ। सन्त अतर सिँघ कर प्यार, उत्तम वेखे सहिज सुभाईआ। वरते भण्डारा हरि निरँकार, साची देगा आप चढ़ाईआ। पहला करया इक्क विहार, पर्दा देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। पन्दरां साल मुख छुपाया, दिस किसे ना आईआ। छैल छबीला रंग रंगीला मोहण माधव बण के आया, आप आपणी कल वरताईआ। गुरसिख हरि संगत हरि भगत कबीला
इक्क बणाया, दूजा दर ना कोए सुहाईआ। चारों कुन्ट अग्नी जोती तीला आपे लाया, ना सके कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका नूर करे रुशनाईआ। मस्तूआणे हरि हरि जागया, निरगुण नूर करे रुशनाया। सन्त सुहेला उठ उठ भागया, हरि शब्दी मेल मिलाया। नौ खण्ड पृथ्मी मारे वाज्जया, सत्तां दीपां बोल सुणाया। चौदां लोक प्रगट होया ग़रीब निवाज्जया, चौदां लोकां वेख वखाया। त्रिलोकी नंदन साजण साज्जया, साजणहारा आप हो आया। वड भूप शाह राजन राज्जया, एकँकार आप अख्वाया। अस्व घोड़े चढ़े ताज्जया, नीला नीली धारों पार कराया। प्रगट होए देस माज्झया, सम्बल नगरी धाम सुहाया। कलिजुग सतिजुग रचया काज्जया, दोहां विचोला आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे रिहा जणाया। आपणा भेव हरि खुल्हाए, हरिसंगत दए समझाईआ। मस्तूआणे लेख लिखाए, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सम्मत सतारां चारों कुन्ट हिलाए, स्यासत विरासत कोई रहिण ना पाईआ। अट्ठ अठारां ढेर ढाहे, आप आपणा वणज कराईआ। उन्नी उनीसा तेल चढ़ाए, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। बीस बीसा हरि रघुराए, दिल्ली तख्त चरन छुहाईआ। साचा हुक्म आप जणाए, नौ खण्ड पृथ्मी बंधन पाईआ। सत रंग निशाना इक्क झुलाए, सत्तां दीपां दए वखाईआ। वाली हिन्द रिहा समझाए, हरि साचा दे मति आप समझाईआ। सीस ताज ना कोई टिकाए, प्रभ ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। गोबिन्द जोद्धा सूरबीर एका खण्डा नाम चमकाए, शब्द अगम्मी फौज चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा लेखा दए बुझाईआ। हरि लेखा आप बुझांयदा, दूसर नाही कोए। दूजा पर्दा आपे लांहयदा, प्रगट होए तिन्नां लोए। तीजा नेत्र आप खुल्हांयदा, हरिभगती भगत करे रसोए। चौथे पद आप समांयदा, घर साचे आपे सोहे। पंचवे पंचम मेल मिलांयदा, देवे नाम साचे ढोए। छेवे छप्पर छन्न ना कोई वखांयदा, आपणी सेजा आपे सोए। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगांयदा, निहकलंक आपे होए। अठवें अट्ठां तत्तां आप उठांयदा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध लेखा रहे ना कोए। नावें नौ दरवाजे वेख वखांयदा, कलिजुग कवरी चारे कुन्ट साची सेज ना दिसे कोए। दसवें दर घर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बीज आपे बोए। दसवें दर दुआर, हरि साचा हरि सुहाईआ। मस्तूआणा धाम न्यार, हरि मन्दिर आप वखाईआ। निरगुण बाती जोत उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद साचा राग अल्हाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। शब्द सुहेला मीत मुरार, इक्क अकेला वेस वटाईआ। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
मस्तूआणा लेख लिखाईआ। मस्तूआणा हरि भगवन्त, आपणे लेखे लेख लिखांयदा। मेल मिलावा साचे सन्त, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। हरिजन मेला नारी कन्त, नर नरायण वेस वटांयदा। भरम भुलेखा जीव जन्त, हरि का भेव कोई ना पांयदा। खेले खेल आदि अन्त, जुगा जुगन्त नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, मस्तूआणा साचा धाम सुहांयदा। मस्तूआणा धाम सुहञ्जणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। खेले खेले दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर वेख वखाईआ। जन भगतां नेत्र नैण पाए अंजणा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सच दुआरे कराए साचा मजना, धूढ़ी टिक्का एका मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। मस्तूआणा धाम सुहावणा, वीह सौ इक्की लेख लिखांयदा। पुरख अबिनाशी फेरा पावणा, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहांयदा। चार वरनां साचा धाम उपजावणा, नौ खण्ड पृथ्मी वंड वंडांयदा। नौ सौ नड़िनवे राज राजन पहली वार चल के आवणा, साचा सगन मनांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका दर दरसावणा, राम रूप आप वटांयदा। कान्हा कृष्ना नज़री आवणा, गोपी काहन मण्डल रास आप नचांयदा। कलमा अमाम आप पढ़ावणा, मुकामे हक्क वेख वखांयदा। नूर अलाही नज़री आवणा, ईसा मूसा भेव चुकांयदा। संग मुहम्मद संग निभावणा, आपणा मृदंग आप वजांयदा। नानक डंका इक्क सुणावणा, नाम सति सति सर्ब पढ़ांयदा। वाहिगुरू फतिह इक्क गजावणा, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण खेल खिलावणा, दूसर दिस किसे ना आंयदा। हँ ब्रह्म पारब्रह्म समावणा, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौ चार पाए सार, नौ चार वेख वखांयदा। नौ चार एका धार, हरि सतिगुर आप दए बंधाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी खेल अपार, मस्तूआणा वड वड्याईआ। दर दुआरे खुल्ल्हे किवाड़, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। हरिसंगत जोड़ होए सतारां हाढ़, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। दरगाह साची देवे वाड़, धाम अवल्ला इक्क अख्वाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला आपे फिरे पिछे अगाड़, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरना एका घर वखाईआ। चार वरनां इक्क दरवाज़ा, हरि साचे आप खुल्हावणा। लेखा जाणे ग़रीब निवाजा, आपणा लिख्या लेखे पावणा। सतिजुग साचा साजण साजा, साचा मार्ग इक्क वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्तूआणा मस्त दुआर, सन्त भगवन्त एका धार, एका रंग रंगावणा। रंग रंगीला हरि हरि मीता, एका रंग रंगाईआ। प्रगट होए धाम अनडीठा, लोचण कोई ना वेखण पाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, अमृत एका जाम प्याईआ। चार वरनां ठंडा सीता, गुरमति इक्क समझाईआ। आपे राम आपे सीता, राधा
कृष्न आप अख्वाईआ। आपे वेद पुराण अठारां ध्याए गीता, अञ्जील कुरान तीस बतीसा आपे गाईआ। आपे गुरदर मन्दिर मसीता, मट्ठ शिवदुआला आपे आसण लाईआ। आपे हरिजन वसे चीता, चितवत ठगौरी कोई ना पाईआ। आपे रंग रंगाए हस्त कीटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला खेले खेल बेपरवाहीआ। आपे बेपरवाही नूर अलाही, नूरो नूर डगमगांयदा। देवणहारा सच सलाही, साचा मार्ग एका लांयदा। चार वरनां बणे मलाही, साची नईआ इक्क चलांयदा। जन भगतां मेले थाउँ थाँईं, निरगुण सरगुण आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची रंगण आप रंगांयदा। सन्त मनी सिँघ विछड़या जग, हरि साचे नाता तोड़ तुड़ाया। परम पुरख सरन सरनाई एका गया लग्ग, सरनगत इक्क जणाया। नाम निधाना बन्न्हया तग, साचा सगन मनाया। नज़री आए उप्पर शाह रग, घर साचा वेख वखाया। दीपक दीवा गया जग, ना सके कोई बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लिख्या लेख लिखाया। सन्त मनी सिँघ बन्दीखाना, साढे तिन्न साल आप बंधाया। लेखा जाणे गुण निधाना, शाह सुल्ताना दिस ना आया। शब्द जैकारा हरि भगवाना, एका एक रिहा सुणाया। सन्त मनी सिँघ लाए ताअना, तूं वल छल धारी भेख पखण्डी तेरा भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव छुपाया। सन्त मनी सिँघ लाई चोट, शाह संगरूर दर दरबानया। हउँ तउँ सतिगुर हउँ रक्खी ओट, तेरा बिरध आप पछानया। तूं जीव जन्त उधारी कोटी कोटि, हउँ सेवक बाल अञ्याणया। तेरी महिमा सुण सुण आदि जुगादि भरे ना पोट, कोटन कोटी गायण राग तरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे सच ज्ञानया। सन्त मनी सिँघ सुनणा कन्न, हरि साचा आप सुणाईआ। तेरा नाता पंज तत्त तन, मेरा नाता निरगुण रूप वटाईआ। तेरा नेत्र जगत चन्न, मेरा चन्न जगत ब्रह्मण्ड करे रुशनाईआ। पहलां भाण्डा तेरा देवे भन्न, फिर शाह सुल्तान ख़ाक मिलाईआ। दो जहानां बेड़ा आपे बन्न्ह, कलिजुग अन्तिम बणे मलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार, सत संसारा फोल फुलाईआ। सन्त मनी सिँघ मुख भवाया, तेरी ओट रही ना राईआ । दर दरबारे ना होएउँ सहाया, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। तेरा तन रहिण ना पाया, तेरा नित करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सन्त मनी सिँघ लग्गी बिरहों अग्ग, प्रभ साचे आप लगाईआ। अन्दरे अन्दर बद्धा तग्ग, दिसे किसे ना आईआ। फड़ फड़ हँस बणाया कग्ग, एका माणक मोती चोग चुगाईआ। सच सरनाई जाणा लग्ग, वेले अन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची
सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या निरगुण धार, हरि शब्दी शब्द जणांयदा। साढे तिन्न साल गुप्त ज़ाहर, अन्दर बाहर खेल खिलांयदा। नेत्र दरस ना दरस दातार, सरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी करे प्यार, कमलापत सच सुगंध आपणी आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार हरि निरँकार, जोत उज्यारा आप करांयदा। जोत उज्यार, वीह सद बिक्रमी हरि साचा करे रुशनाईआ। वीह सौ इक्क खेल अपार, एकँकार अकल ख़ुदाईआ। दूजे तीजे हो उज्यार, चौथे करे शब्द कुड़माईआ। पंचम मीता ठंडा ठार, छेवें दर वज्जे वधाईआ। सत्तवें खेल विच संसार, अठवे ब्यास किनारा पार कराईआ। नौवें नौ दर पावे सार, साधां सन्तां खोज खुजाईआ। दसवें मेला हरि गिरधार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। इक्क ग्यारां हो त्यार, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। दो दस बारां संगत विहार, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। त्रै दस तेरी कर कर मेहर, राज राजानां सीस दस्तार गया बंधाईआ। साधां सन्तां आई हार, साचा राह ना कोए वखाईआ। वीह सौ चौदां हो उज्यार, एका इक्की वंड वंडाईआ। सन्त मनी सिँघ करया बन्द किवाड़, साचा हुक्म सुणाईआ। साढे तिन्न साल तेरा नाम ना उपजे विच संसार, तेरा लेखा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे खेल, खेलणहार दिस ना आईआ। सन्त मनी सिँघ करया बन्द, साढे तिन्न साल वक्त विहाया। सन्त मनी सिँघ चढ़या चन्द, साढे तिन्न साल मुख छुपाया। सन्त मनी सिँघ मेल मिलाए दया कमाए ख़ुशी कराए बन्द बन्द, वीह सौ सोलां बिक्रमी पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शाहो शबासी आपे गाए साचा छन्द, सोहँ ढोला नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा लेखे लाया। सन्त मनी सिँघ सद दुआर, आपणे चरन आप टिकाईआ। वीह सौ सोलां बिक्रमी पन्दरां कत्तक दिवस विचार, मस्तूआणा धाम सुहाईआ। वेला वक्त वेख्या सवा चार, रंग रंगे बेपरवाहीआ। साची सखीआं करे प्यार, साचा मंगल एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक वज्जी वधाईआ। निहकलंक वज्जा डंक, चार कुन्ट जैकार। आप सुणाए राउ रंक, खेले खेल बेऐब परवरदिगार। प्रगट होया वासी पुरी घनक, अकल कला कल आपे धार। हरिजन लेखा जाणे जिउँ जन जनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक होए उज्यार। एका एक एकँकार, एका एक अख्वाईआ। एका जोत नूर उज्यार, एका नूर डगमगाईआ। एका शब्द शब्द जैकार, एका नाअरा हरि हरि लाईआ। एका नाम राम भण्डार, सच भण्डार दए वरताईआ। सच वणजारा इक्क अख्वाईआ। एका गुर गुर करतार, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। एका प्रभ पुरख अकाल, दीन दयाल
इक्क अख्वाईआ। एका तोड़नहारा जगत जंजाल, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। एका देवणहारा नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना इक्क वखाईआ। एका सद करे परवान, दर दुआरे लेखे लाईआ। एका देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा नाम करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मस्तूआणे दए वड्याईआ। एका पुरख अकाल, दया कमांयदा। एका करे सर्ब प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ रखांयदा। एका काल काल महांकाल, काल महांकाला आप हो जांयदा। एका शब्दी शब्द वजाए ताल, ताल तलवाड़ा इक्क वजांयदा। एका लक्ख चुरासी फल लगाए डाल्ह, एका एक एक वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी खेल खिलांयदा। खेल खिलंदड़ा पुरख सुल्तान, परम पुरख अख्वाया। हरिजन मेल मिलंदड़ा विच जहान, सन्त सुहेले ल्ए उपजाया। गुरमुख चोली रंग रंगन्दड़ा, आदि जुगादी निगहबान घर साचा होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा रिहा मुकाया। मस्तूआणा सच विहारा, हरि साचा आप करांयदा। हरिसंगत वरते तेरा भण्डारा, तेरी धारा मात चलांयदा। गुर पीर साध सन्त अवतार आवण वारो वारा, जुग जुग साची सेवा लांयदा। कलिजुग अन्तिम खेले खेल सिरजणहारा, सृष्ट सबाई फोल फोलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच भण्डारी नाम भण्डार, कर प्यार आपणी झोली पांयदा। हरिसंगत तेरा सच भण्डार, प्रभ आपणी झोली पाईआ। गुरसिखां दर बणे भिखार, एका मंगे मंग निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साचे मन्दिर हो उज्यार, निर्मल दीपक बाती दए जगाईआ। कमलापाती खेल अपार, कँवल नैण डगमगाईआ। साचा साकी हो त्यार, अमृत जाम प्याला आप प्याईआ। लहिणा देणा बाकी चुक्के विच संसार, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जाईआ। नर नरायण निराकार, निरगुण आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। सतिजुग वरतावे विच संसार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। दूई द्वैती दए निवार, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, मस्तूआणा वेख वखांयदा। मस्तूआणा मस्त गढ़्ह, मस्तक लेख लिखाया। सन्त सुहेला आपे फड़, हरि साचे सेव कमाया। आप लगाए लोकमात जड़्ह, ना सके कोए उखड़ाया। राज राजाना ल्याए फड़, वेला अन्तिम दए दुहाया। एका अक्खर जायण पढ़, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाया। हँ ब्रह्म वेखे खड़, पारब्रह्म इक्क सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत साचा लेख लिखाया। हरिसंगत वड वड्याई हरि पाया सज्जण शहिनशाह, निज
घर आत्म वज्जे वधाईआ। गुर मिल्या जगत मलाह, डूँघे सागर बेड़ा पार कराईआ। अन्तिम बन्न्हे देवे ला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। दस दस मास वक्त चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिसंगत तेरा सच दुआरा, हरि साचे आप सुहाया। तेरा रूप चढ़े सर्ब संसारा, पुरख अबिनाशी दए चढ़ाया। तेरा नाम होए जैकारा, एका नाअरा दए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, पिछला लेखा मूल चुकाया, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। दर दर घर घर दरस वखाया, दीनां नाथां दर्द वंडाईआ। स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी प्रगट हो आया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाम निधाना हरि मेहरवाना, अमृत आत्म सच चुआया, निझर धारा इक्क वहाईआ। गुरसिख सज्जण कदे ना सोया, सुरती शब्दी शब्द सुरत मेल मिलाईआ। पन्दरां कत्तक बीज साचा बोया, अमृत मेवा दए खवाईआ। हरि का संचा ना जाणे कोआ, ना कोई बूझे बूझ बुझाईआ। हरिसंगत तेरे अग्गे लै के आया, ढोआ इक्क नरेल हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे माण वड्डी वड्याईआ। इक्क नरेल हरिसंगत भेट, हरि सतिगुर आप चढ़ांयदा। पुरख अबिनशी बणया खेवट खेट, कलिजुग बेड़ा आप चलांयदा। आपे मात पित गुरसिख बणाए साचे बेट, पिता पूत मेल मिलांयदा। आपे नाम दुशाले ल्ए लपेट, साचा बस्त्र हथ्थ उठांयदा। कलिजुग लग्गी अग्ग महीना जेठ, चारों कुन्ट ना कोए बुझांयदा। कोए ना रक्खे साया हेठ, साध सन्त सर्ब कुरलांयदा। हरि सरनाई रुत्त बसन्ती चेत, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। गुर गोबिन्द सलाहे गुरसिख तेरे खेत, साची सेवा आप कमांयदा। दरस वखाए नेतन नेत, नित नवित्त रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरी भेट, आपणा हीआ वखांयदा। सच नरेल गुर संगत अग्गे धर, हरि साचा सगन मनांयदा। सतिजुग मिल्या साचा वर, गुर पीर अवतार ना कोए अख्वांयदा। सर्ब जीआं दा चुक्के डर, वरन बरन ना कोए डरांयदा। लहिणा देणा चुकाए जीवण मरन, मरन जीवण एका रंग रंगांयदा। गुरसिख सज्जण साची तरनी तरन, तारनहारा आप तरांयदा। आपणी करनी आया करन, करता पुरख वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ रखांयदा। निहकलंक हरि जोत जगा, मस्तूआणा धाम सुहांयदा। हरिसंगत साची गोद उठा, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। साचा दीपक गुरसिखां अन्दर दए जगा, जगत दीपक आप बुझांयदा। आपणी सरन आप लगा, सगला संग आप रखांयदा। कोटन कोटि बैठे तक्कण राह, दिस किसे ना आंयदा। ब्रह्मा नेत्र नीर रिहा वहा, अट्ठे नैण चारे कुन्ट भवांयदा। विष्नूं पकड़े कौण बांह, आपणा वंस कौण सुहांयदा। शंकर त्रिसूल कौण देवे फड़ा, कौण सगन मनांयदा।
तिन्नां ना मिल्या बेपरवाह, आपणा रूप आप छुपांयदा। प्रगट होया वाली दो जहां, लोकमात जोत जगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव हरिसंगत तेरे चरनां विच रिहा बहा, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। प्रभ का लेखा ना कोई सके मिटा, मेटणहार आप हो जांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, ब्रह्म पारब्रह्म उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा साचा दर, हरि साचा आप सुहांयदा। संगत तेरा दर दरवाज़ा खोल्ह, हरि साची करे जणाईआ। तेरे मन्दिर तेरा रूप हो के पए बोल, आपणा रूप आप वटाईआ। तेरी रसना तेरा नाम तेरे कंडे तोले तेरा तोल, एका तोला आप अख्वाईआ। तेरी काया तेरा बदले चोल, आपणे काया विच मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जीव जन्त साध सन्त ना सुत्ते रहिणा अनभोल, हरि साचे जोत प्रगटाईआ। मस्तूआणा कूके वजाए ढोल, चार दीवारी रही कुरलाईआ। हरिसंगत देवे नाम अनमोल, आपणी भिच्छया आपे झोली रिहा भराईआ। सदा सुहेले वसे कोल, साख्यात रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक एक अख्वाईआ। निहकलंक हरि हरि आया, दूसर नाहीं कोए। हरिसंगत साची ल्ए तराया, देवे शब्द साचा ढोए। अमृत आत्म साचा जल सिंच वखाया, एका बीज निरगुण बोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जगत आसा गुरसिख भरवासा, शब्द धरवासा एका एक वखाए। शब्द धरवासा धुर दरबार, हरिसंगत पूरी आस कराईआ। सन्त मनी सिँघ मंगी भिख बण भिखार, साल बवन्जा पहले आपणी झोली डाहीआ। बवन्जा साल सुत्ता रिहा पैर पसार, आपणी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। त्रैगुण नाता तोड़ संसार, पुरख बिधाता वेस वटाईआ। शब्द गाथा चलाए अपर अपार, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। मस्तक माथा लेखे लाए निरँकार, पिछला लेखा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवणहारा साचा वर, कोटन कोटि कोटि जन्म दे विछड़े कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया, हरिसंगत वज्जी वधाईआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुहाया, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। साची सखीआं मिल मिल साचा मंगल गाया, घर साचे सोभा पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरिसंगत तेरे दुआर चल के आया, बिन हरि दूसर दिस किसे ना आईआ। चरनां हेठ एका सीस रहे दबाया, हरिसंगत तेरी धूढ़ी खाक मंगण, एका एक मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वर, दे मति रिहा समझाईआ। शिव सुण कर ध्यान, हरि साचा आप सुणांयदा। तेरा वेखे आप मकान, गुरसिख तेरा दर सुहांयदा। ब्रह्मा तेरी चुक्के काण, मनवन्तर डेरा ढांयदा। विष्न दर होया परवान, प्रभ साचा मेल मिलांयदा। जोती नूर श्री भगवान, सगला संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
हरिसंगत देवे साचा वर, सगला संग आप रखांयदा। सगला संग आप रखाउँणा, हरिसंगत बूझ बुझांयदा। प्रगट हो हो दरस दिखाउँणा, नैण निधाना आप खुल्हांयदा। घट घट अन्दर डेरा लाउँणा, जो जन चरन ध्यान रखांयदा। गुरमुख आपणे लेखे पाउँणा, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। चित्रगुप्त दा पन्ध मुकाउँणा, अन्त हिसाब ना कोई वखांयदा। परमानंद इक्क वखाउँणा, निजा नंद दर सुहांयदा। हरि का प्रसादि जिस जन रसना लाउँणा, आत्म रस इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत माण दवांयदा। चार वरन तेरा जस गाण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणी रसना आप चलाईआ। चार युग मंगण दाता दान, गुरमुख भिच्छया झोली पाईआ। चार वरन मंगण चरन धूढ़ अशनान, जो जन आए चल सरनाईआ। कलिजुग जीव सर्ब पछतान, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, सच भण्डारा झोली पाईआ। हरिसंगत भण्डारे सदा भरपूर, हरि साचे आप रखावणा। अगला पन्ध ना दिसे दूर, कलिजुग पैंडा आप मुकावणा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साचा मार्ग इक्क वखावणा। चरन सरन बख्शे साची धूढ़, मस्तूआणा आप सुहावणा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, आप आपणी गोद उठावणा। राज राजानां पावे जूड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डोरी आप बंधावणा। शब्द डोरी हथ्थ करतार, चार कुन्ट फिराईआ। सृष्ट सबाई मारे मार, नौ नौ रूप वटाईआ। कलिजुग जीआं आई हार, बेड़ा पार ना कोई कराईआ। गुरमुख विरले उतरे पार, जिस समरथ हथ्थ टिकाईआ। जिस जन दर्शन करया आए चल दुआर, इक्की कुलां दए तराईआ। ना कोई ख़ालसा कढ्ढे बाहर, दो सौ सट्ठ बरस विचला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत लहिणा रिहा चुकाईआ। इक्की कुलां हरि देवे तार, जो जन आया सरनाया। दूजी बख्शे अमृत धार, ठांडा जल प्याया। तीजा नैण दए उग्घाड़, आप आपणा दरस दिखाया। चौथे पद देवे वाड़, चौथा घर इक्क सुहाया। पंचम मेटे पंचम धाड़, पंचम मेला सहिज सुभाया। हरिसंगत फिरे पिच्छे अगाड़, दिवस रैण सेव कमाया। आपणे पौड़े फड़ फड़ देवे चाढ़्ह, आप आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत तेरा सच भण्डार, वरते वरतावे विच संसार, गुर पीर अवतार तेरी सेवा लाया। हरिसंगत तेरा सच मुनारा, सच तख्त सुल्तानया। लोआं पुरीआं वसे बाहरा, तेरा महल्ल अटल उच्च मकानया। तेरा घर खुल्ल्हे किवाड़ा, सचखण्ड होए परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आए दर करे परवानया। आए दर दासी दास, दासी दासा सेव कमाईआ। निज घर अन्दर रक्खे वास, घर घर विच मेल मिलाईआ। निज आत्म जोत करे प्रकाश, अन्ध
अन्धेर दए मिटाईआ। लेखा जाणे स्वास स्वास, जो जन रसना रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच सुल्तान आप अख्वाईआ। सच सुल्तान हरि मेहरवाना, एका एकँकारया। जन भगतां बन्न्हे भगती गाना, देवे नाम शब्द अधारया। सति सन्तोखी धुर फ़रमाना, जप तप एका वेख वखा रिहा। ब्रह्म मति कर प्रधाना, गुरमति नाउँ धरा रिहा। मनमति तेरी चुक्की काना, हरिसंगत दुआरे हरि दुरका रिहा। गुरमुखां बन्न्हे आपणी हथ्थीं गाना, पन्दरां कत्तक दिवस विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिला ल्या। मिल्या मेल हरि भगवान, गुरमुख वड्डा वड वड्याईआ। वर घर पाया इक्क मकान, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। सदा सुहेला निगहबान, जुगां जुगन्तर वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, हरिसंगत साचा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दान बेपरवाहीआ। जीआ दान हरि हरि दीआ, दीपक दीप जगाया। गुरसिख मेले कर कर हीआ, हरि आपणा रंग रंगाया। अमृत मेघ बरसे मीहां, साचा झिरना आप झिराया। नाता तोड़े साढे तिन्न हथ्थ सीआं, रविदास चमारा नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा नाउँ धराया। गुरमुख साचे उतरे पार, हरि सतिगुर पार करांयदा। शब्द विचोला बण करतार, लोकमात मेल मिलांयदा। बणया गोला हरिसंगत दुआर, निरगुण आपणी सेव कमांयदा। बदलया चोला अपर अपार, पारब्रह्म वेस वटांयदा। गोबिन्द चेला कर त्यार, साचा संग रखांयदा। सम्बल नगरी हो उज्यार, आपणा दीपक आप जगांयदा। उठो सन्तो होवो ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। चारे कुन्ट कूके करे प्यार, पुरख अबिनाशी जामा पांयदा। शाह सुल्तान करे ख़बरदार, वाली दो जहानां खेल खिलांयदा। मस्तूआणा वखाए इक्क दरबार, चरन कँवल नाता बंध बंधांयदा। उत्तम जाता विच संसार, गुरमुख तेरी आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सलोक आप सुणांयदा। सच सलोक सच जैकारा, पुरख निरँजण आप लगांयदा। प्रगट होए आया विच संसारा, आप आपणा मेल धरांयदा। ना कोई दूसर तक्के सहारा, इष्ट देव ना कोई रखांयदा। बिन हरिसंगत दूसर करे ना किसे निमस्कारा, हरिसंगत अन्दर गुरुदुआर आप बणांयदा। गुर अर्जन बणया सच लिखारा, रामदास अमृत ताल सुहांयदा। अमरदास नुहाए सर सरोवर ठंडी ठारा, काया अन्दर वड़ आपणा पर्दा आपे लांहयदा। गुरमुख एका अक्खर गया पढ़, सतिगुर साची विद्या आप पढ़ांयदा। नानक निरगुण फड़या लड़, दूसर ओट ना कोई जणांयदा। पुरख अबिनाशी करता ना कोई सीस ना कोई धड़, सचखण्ड दुआरे बैठ डगमगांयदा। गुर गोबिन्द पौड़े आपे चढ़, तख्त ताज आप सुहांयदा। कल्गी तोड़ा सीस धर, जोती जोड़ा मेल मिलांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आप अख्वांयदा। निहकलंक सूरबीर, हरि सच्चा शहिनशाह। पारब्रह्म वड पीरन पीर, दो जहानी बणया आप मलाह। शब्द निराला मारे तीर, कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ। चारों कुन्ट पए वहीर, किसे ना मिले कोई थाँ। नेत्र नीर वहायण पीर, फकीर दस्तगीर मुल्लां शेख़ मुसायक कर जायण नांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाह। बेपरवाह हरि बेअन्त बेऐब परवरदिगार, एका एक एकँकारया। पंडत पांधे पत्री रहे विचार, गौड़ ब्रह्मण पूत सपूता दिस ना आया। जोत लिलाटी तिलक रहे लगा, जोत नूर ना कोए चमकाया। आपणा ग्रह ना सके कोई कटा, जगत गरैह सर्ब वखा रिहा। हरि का भेव ना सके कोई पा, ब्रह्मा चारे मुख सलाह रिहा। चारे वेद गए गा, बेअन्त बेअन्त हरि आपणा नाम धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका शब्द वजा ल्या। शब्द डंका हरि हरि नादि, आदि जुगादि वजांयदा। आप सुणाए विच ब्रह्मादि, पारब्रह्म आप अल्हांयदा। शब्द जणाई बोध अगाध, बोध अगाध भेव खुल्हांयदा। गुरमुख बणाए साचे सन्त साध, जिस जन आपणा मेल मिलांयदा। धुरदरगाही देवे साची दाद, एका वस्त झोली पांयदा। मेल मिलावा मोहण माधव माध, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा आप सुहाया, घर साचे सोभा पाईआ। अट्ठ सट्ठ साल मुख छुपाया, आपणा घूँगट ना कोई उठाईआ। अठसठ तीर्थ डेरा ढाहया , आपणी वस्त आपणे विच टिकाईआ। आपणा ढोला आपे गाया, सोहँ बोला इक्क कुड़माईआ। बण के तोला हरि जी आया, वड दाता बेपरवाहीआ। कला सोलां ना कोई अख्वाया, अकल कल आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, अठसठ साल हो दयाल, मस्तूआणे चरन छुहाईआ। अठसठ साल रक्खया उहला, आपणा पर्दा आपे पाया। सन्त मनी सिँघ पावे रौला, जीव जन्त सुणन कोए ना पाया। पारब्रह्म प्रभ प्रगट होया उप्पर धवला, धरनी धरत धवल रिहा सुहाया। जन भगतां उलटा करे नाभ कँवला, अमृत धारा मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ वड्याआ। नाम वड्याई हरि करतार, दूसर कोई रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव आए वारो वार, प्रभ साचा सेवा लाईआ। कोटन कोटि सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार, बराह रूप कोट वटाईआ। कोट यज्ञे पुरख हावगरीव करे प्यार, कोटन कोटि नर नरायण खेल खिलाईआ। कोटन कोटि दत्ता त्रै कर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उपजाईआ। कोटन कोटि कोटी जुग, जुग जुग आप उपजांयदा। कोटन कोटि
रूप खेले खेल लुक लुक, आप आपणा मुख लोकांयदा। कोटन कोटि दत्ता त्रै जन भगत मेले झुक झुक, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कोटन कोटि कपल मुन नाउँ धरांयदा। कोटन कोटि रिखभ देव, कोटन कोटि पृथू रूप वटाईआ। कोटन कोटि मतसय करन सेव, कोटन कोटि कच्छप बैठे मिन्दिरा पिठ उठाईआ । कोटन कोटि बण धनवन्तर, आपणी किस्मत गए जणाईआ। कोटन कोटि बल बावन आपणा भेख धार, आपणा रूप वटाईआ। कोटन कोटि हँसा डार, रल सहँस सहँसा मुख सलाहीआ। कोटन कोटि प्रहिलादि पार कर, नर सिँघ वज्जे वधाईआ। कोटन कोटि ध्रू लाए लड़, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। कोटन कोटि गज ल्ए फड़, कोटन कोटि तन्द कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ । कोटन कोटि परसराम, आपणी कुल उपजांयदा। कोटन कोटि क्षत्री वेखे नगर ग्राम, कोटन कोटि ब्रह्म मिलांयदा। कोटन कोटि वैश शूद्र लाए तन जाम, कोटन कोटि खेल खिलांयदा। कोटन कोटि राम नाम कर प्रनाम, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। कोटन कोटि सीता सुरती बणे ज्ञान, कोटन कोटि जनक सपुत्री आप प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। कोटन कोटि वेद व्यास, पुराण अठारां रहे गाईआ। कोटन कोटि नारद मुन कर प्रधान, सगला संग निभाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा देवे दान, आप आपणी दया कमाईआ। कोटन कोटि खेले खेल कृष्न काहन, नाम बंसरी आप वजाईआ। कोटन कोटि बुध बिबेकी हरि प्रधान, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा काला सूसा दए निशान, एका नाअरा दए सुणाईआ। कोटन कोटि मुहम्मद अद्धविचकारे बैठे मंगण दान, कोटन कोटि नैनण नैण रहे उठाईआ। कोटन कोटि निरगुण रूप श्री भगवान, नानक पंज तत्त चोला रहे हंढाईआ। कोटन कोटि नाम सति सुनण कान, कोटन कोटि रसना जेहवा रहे गाईआ। कोटन कोटि खाणी बाणी वखान पद निरबान, कोटन कोटि हुक्मी हुक्म शब्द जणाईआ। कोटन कोटि खड़ग खण्डा तेज़ किरपान, गोबिन्द नाम वज्जे वधाईआ। कोटन कोटि जीव जन्त देवे जीआ दान, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, दूसर होर ना कोई दिसाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड फोल फुलाईआ। चारों कुन्ट सुंञ मसाण, साचा छत्र ना कोई झुलाईआ। साध सन्त दर दर घर घर वढ्ढी खाण, हरि का नाम वेचण थाउँ थाँईंआ। बरन वरन बैठे खोल्ह दुकान, गुर दर मन्दिर मस्जिद ना कोई सहाईआ। एका भुल्लया हरि भगवान, दूई द्वैती वंड वंडाईआ। सतिगुर नानक इक्क मेहरवान, एका सिख्या गया समझाईआ। चार वरन एका रंग समान, दूजा रंग ना कोई जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ।
हरिसंगत सच सरनाया, चार वरन वज्जे वधाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाया, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका धाम सुहाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, एका कलमा आप पढ़ाईआ। एका साचा मार्ग लाया, एका पन्थ वखाईआ। एका इष्ट हरि मनाया, गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। साचा सालस आप अख्वाया, शब्द विचोला बेपरवाहीआ। चार वरन ख़ालस ख़ालसा दए जणाया, वीह सौ वीह बिक्रमी राह तकाईआ। जगत तृष्ना रोग दए गंवाया, हउमे रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, घर साचे सोभा पाईआ। घर सुभागा सोहया दर, हरिसंगत वड वड्यांअदा। लेखे लग्गा नारी नर जो जन सरनाई आंयदा। पूर्ब कर्म गए हर पिछला लेखा आप चुकांयदा। धर्म राए दा चुक्कया डर, लक्ख चुरासी पन्ध कटांयदा। आप बन्हाए आपणे लड़, आपणा सगन मनांयदा। एका अक्खर लैणा पढ़, सतिगुर साचा आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत साची दित्ता वर, इक्क नरेल कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत भेट चढ़ांयदा। इक्क नरेल नरेल नारीअल, नर हरि आप उपाया। हरिसंगत साची भालीअन, गुरमुख साचे मेल मिलाया। दर घर साचे चढ़े लालीअन, लाल लालन रंग रंगाया। धुर दरगाही साचा मालीअन, एका मालक बणके आया। जगी जोत इक्क अकालीअन, अकल कला आप अख्वाया। साचा मन्दिर धर्म सालीअन, धर्म दुआरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत फड़ाए साचा लड़, नाम पल्लू इक्क फड़ाया। नाम पल्लू साची डोर, हरिसंगत हथ्थ फड़ाईआ। सम्मत सम्मती रिहा तोर, तोर मोर चुकाईआ। दरस दिखाए विच अन्ध घोर, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच भण्डारा गुर करतारा, हरि निरँकारा निरगुण आपणा आप वरताईआ। नाम भण्डार निरगुण धार, गुरसिखां आप वरताईआ। गुरमुख मेला मीत मुरार, घर साचे वज्जे वधाईआ। हरिसंगत सुहाया बंक दुआर, टेडी बंक पार कराईआ। घाड़न घड़या विच संसार, कंचन गढ़्ह आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां पन्दरां कत्तक सुहाए दर, मस्तूआणे चरन छुहाईआ। चरन छुहाया गुर गोपाल, गोबिन्द रंग रंगाया। शब्द सरूपी बण दलाल, हरि सतिगुर रूप वटाया। जुगां जुगां दे विछड़े ल्ए उठाल, आप आपणा मेल मिलाया। सुहाया दर सच्ची धर्मसाल, दर मन्दिर लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सीत प्रसादि दए वरताया । सीत प्रसादि पुरख अकाल, आपणा आप वखाईआ। गुरमुख बणाए साचे लाल, बाल निमाणे गोद उठाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ घाली घाल, हरिसंगत फल खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, साढे तिन्न साल बन्दीखाने कीता बन्द, दर गुरसिखां साढे तिन्न हथ्थ मूल चुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ चुकया मूल, हरि साचा आप चुकांयदा। पुरख अबिनाशी हरिसंगत उत्ते बरसाउँण आया फूल, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलांयदा। आपे तुठ्ठा कन्त कन्तूहल, गुरसिख कुँवारी कन्या आप प्रनांयदा। कलिजुग त्रेता द्वापर सतिजुग ना जाए भूल, भरम भुलेखा सृष्ट सबाई आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत तेरा गुर प्रसादि हरि साचा आप वरतांयदा। गुर प्रसादी गुर गुर भिच्छया, गुर किरपा करी अपार। गुर किरपा हरि दर लुज्झया, पाया पुरख अगम्म अपार। हरि किरपा भेव खुल्हाया गुज्झया, डूँघी कन्दर हो उज्यार। हरिसंगत कलिजुग अन्तिम सच दरबारा एका बुज्झया, नाता जुड़या निहकलंक चरन दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा जाणे सर्ब संसार। सीत प्रसादि लावणा मुक्ख, मुखी मुख सलांहयदा। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, उलटा गेड़ कटांयदा। हरया बूटा ना जाए सुक्क, आपे हरा वखांयदा। उज्जल करे मात मुख, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जगत तृष्ना मेटे दु:ख, साचा सुख इक्क उपजांयदा। पुरख अबिनाशी ना मानुस ना मनुख, हर घट अन्दर डेरा लांयदा। पन्दरां साल करया खेल लुक लुक, साल सोलवें जोत जगांयदा। हरिसंगत अग्गे गया झुक, आप आपणा सीस झुकांयदा। कलिजुग विद्या लेखा रिहा मुक्क, साची सिख्या इक्क समझांयदा। हरि आपणी बुझाए तृष्ना भुक्ख, गुर संगत तेरा भण्डारा आपणी झोली आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त सन्त कन्त जुगां जुगन्त, आदि अन्त एका रंग रंगांयदा।
१६ कत्तक २०१६ बिक्रमी त्रिलोक सिँघ दे घर सनाम शहर
सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका एक एकँकारया। सतिगुर पूरा श्री भगवान, निरगुण जोत नूर उज्यारया। सतिगुर पूरा खेल महान, आप आपणा वेस वटा रिहा। सतिगुर पूरा हो प्रधान, आप आपणा नाउँ उपा रिहा। सतिगुर पूरा सच निशान, शब्द निशाना हथ्थ उठा रिहा। सतिगुर पूरा वाली दो जहान, लोआं पुरीआं वेख वखा रिहा। सतिगुर पूरा साचा राम, राम नाम आप जपा रिहा। सतिगुर पूरा साचा काहन, साची बंसरी नाम वजा रिहा। सतिगुर पूरा बोध ज्ञान, अन्तर ध्यान आप लगा रिहा। सतिगुर पूरा साची मान, कलमा नबी आप पढ़ा रिहा। सतिगुर पूरा गुण निधान, नूर अलाही संग निभा रिहा। सतिगुर पूरा वड बलवान, साचा डंका आप वजा रिहा। सतिगुर पूरा जाणी जाण, निरगुण धारा नानक गुर आप चला रिहा। सतिगुर पूरा शब्द बबान, आप आपणा आप उडा रिहा। सतिगुर पूरा खेल महान, जोती नूर नूर डगमगा
रिहा। सतिगुर पूरा पाए साची आण, गुर गोबिन्द सेवा ला रिहा। सतिगुर पूरा वसे सच मकान, थिर घर साचे आसण ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरता रिहा। सतिगुर पूरा एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। सतिगुर पूरा निरगुण धार, जोती नूर नूर करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा शब्द भण्डार, शब्द भण्डारा इक्क रखाईआ। सतिगुर पूरा मीत मुरार, सगला संग निभाईआ। सतिगुर पूरा खेले खेल विच संसार, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा निराकार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा करे ब्रह्म विचार, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा वरन बरन ते वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। सतिगुर पूरा करनी करन आप करतार, करता पुरख नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, पुरख अबिनाशी खेल अपारया। सतिगुर पूरा करे प्रितपाल, खेले खेल पृथ्मी अकास्सया। सतिगुर पूरा देवे नाम सच्चा धन माल, निरगुण दीपक जोत करे प्रकास्सया। सतिगुर पूरा हरि सन्त सुहेले आप उठाए साचे लाल, चरन कँवल बख्शे सच भरवास्सया। सतिगुर पूरा बणे दलाल, हरिजन करे बन्द खलास्सया। सतिगुर पूरा साची घालण रिहा घाल, मण्डल मण्डप पावे रास्सया। सतिगुर पूरा आदि जुगादी इक्क अवतार, रूप अनूप शाहो शबास्सया। सतिगुर पूरा जोत निरँकार, सचखण्ड साचा रक्खे वास्सया। सतिगुर पूरा खेल अपार, खेले खेल बहु बिध भातया। सतिगुर पूरा आवे जावे वारो वार, जुग जुग खेले खेल तमास्सया। सतिगुर पूरा हरि दातार, आदि जुगादि ना कदे विनाशया। सतिगुर पूरा वड बलकार, आप आपणा बल धरास्सया। सतिगुर पूरा नाम खण्डा फड़े तेज़ कटार, चण्ड प्रचण्ड इक्क चमकास्सया। सतिगुर पूरा ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उभार, सेवा लाए सेवक दार, आप आपणी रचन रचास्सया। सतिगुर पूरा त्रैगुण माया दए अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हर घट वास्सया। सतिगुर पूरा शाह सुल्तान, हरि सज्जण वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा गुण निधान, गुरमुख देवे वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा चतुर सुजान, गुरसिख साचे ल्ए तराईआ। सतिगुर पूरा निगहबान, सन्त साजण मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा चुकाए कान, भगतन भगती इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। सतिगुर दाता गहर गम्भीर, एका रंग समाया। सतिगुर पूरा ठांडा सीर, त्तत्व तत्त ना कोए जणाया। सतिगुर पूरा निर्मल नीर, अमृत आत्म जाम प्याया। सतिगुर पूरा बख्शे धीर, सति सन्तोखी ज्ञान दृढ़ाया। सतिगुर पूरा मारे तीर, तीर अणयाला इक्क चलाया। सतिगुर पूरा बजर कपाटी देवे चीर, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाया। सतिगुर पूरा दूई द्वैती कढ्ढे पीड़, माया ममता मेट मिटाया। सतिगुर पूरा लक्ख चुरासी कट्टे ज़ंजीर, राए धर्म फंद कटाया। सतिगुर
पूरा चोटी चाढ़्हे इक्क अख़ीर, दरगाह साची धाम सुहाया। सतिगुर पूरा लेखा जाणे साध सन्त फकीर, औलीआ मुल्लां शेख़ मुसायक आपे वेख वखाया। सतिगुर पूरा शाह फकीर, नीचो नीच नीचां अन्दर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाया। सतिगुर पूरा सति सरूप, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सतिगुर साचा सच्चा सँवल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा वेखे साचे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। सतिगुर सच्चा आपे जाए तुठ, आप आपणी किरपा धारया। सतिगुर सच्चा जाम प्याए एका घुट्ट, अमृत भरे नाम भण्डारया। सतिगुर पूरा जगत कुकर्मां जड़्ह देवे पुट्ट, हरिजन साचे लाए पारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा खेल खिला रिहा। सतिगुर पूरा अगम्म अथाह, बेपरवाह अख्वांयदा। सतिगुर पूरा बण मलाह, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा जन भगतां देवे नाम सलाह, साचे मार्ग आपे लांयदा। सतिगुर पूरा गुरमुखां पकड़े आपे बांह, आपणा पल्ला आप फड़ांयदा। सतिगुर पूरा गुरसिखां देवे सदा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सतिगुर पूरा दो जहानां करे सच न्याँ, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। सतिगुर पूरा फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ साची चोग चुगांयदा। सतिगुर पूरा आपे बणे पिता माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। सतिगुर पूरा आप वखाए साचा नगर ग्रां, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। सतिगुर पूरा चाढ़्हे रंग, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। सतिगुर दाता सूरा सरबंग, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरिजन साचे लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। सतिगुर पूरा साची सेज सच पलँघ, हरिजन आत्म डेरा लाईआ। सतिगुर पूरा साचा नाम तन पहनाए साची वंग, कंचण गढ़्ह आप सुहाईआ। सतिगुर पूरा शब्द डोरी बन्न्हे तन्द, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सतिगुर पूरा आप सुणाए सुहागी छन्द, अनहद साचा राग उपजाईआ। सतिगुर पूरा इक्क वखाए साचा चन्द, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। सतिगुर पूरा आप समाए परमानंद, निजानंद आप वखाईआ। सतिगुर पूरा गुरसिखां करे ख़ुशी बन्द बन्द, चिन्ता रोग सोग रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा वेखणहारा भरमां कंध, हउमे गढ़्ह दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि नर दाता, दूसर कोए नज़र ना आंयदा। सतिगुर पूरा सर्ब कला समराथा, निरगुण नूर डगमगांयदा। सतिगुर पूरा जुगा जुगन्तर जाणे आपणी गाथा, आप आपणा नाउँ चलांयदा। सतिगुर पूरा लक्ख चुरासी आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही सेव कमांयदा। सतिगुर पूरा आप जाणे पूजा पाठा, एका मन्त्र नाम आप दृढ़ांयदा। सतिगुर पूरा लेखा जाणे तीर्थ सरोवर अठसाठा, आप आपणी रचन रचांयदा। सतिगुर पूरा जन भगत
दुआरे फिरे नाठा, नित नवित्त वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा इक्क खुल्हाए साचा हाटा, एका नाम विकांयदा। सतिगुर पूरा अमृत देवे साचा बाटा, निझर धारा मुख चुआंयदा। सतिगुर पूरा आप सुहाए साची खाटा, सच सिँघासण आप विछांयदा। सतिगुर पूरा निरगुण जोत जगाए ललाटा, प्रकाश प्रकाश धरांयदा। सतिगुर पूरा नेड़े करे वाटा, अगला पन्ध मुकांयदा। सतिगुर पूरा पिछला पूरा करे घाटा, लेखा लेखे विच पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा लेखा जाणे साध सन्त, आदि जुगादी वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा साचा कन्त, नर नरायण इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा बणाए बणत, जो जन रसना रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सतिगुर पूरा वेस वटाए, अकल कला कल धारया। जोती नूर डगमगाए, रूप अनूप सच्ची सरकारया। सच तख्त सुल्तान आसण लाए, घर सोहे बंक दुआरया। शब्द अगम्मी हुक्म जणाए, खेले खेल बेऐब परवरदिगारया। साचा नाअरा आप लगाए, आपे होए सुनणेहारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपारया। सतिगुर पूरा पुरख अगम्म, एका एक समांयदा। सतिगुर पूरा ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण विच ना आंयदा। सतिगुर पूरा ना तृष्ना ना कोए तंम, आलस निन्दरा ना कोए रखांयदा। सतिगुर पूरा हड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, पंज तत्त ना कोए उपांयदा। सतिगुर पूरा ना ख़ुशी ना कोई ग़म, हरख़ सोग ना कोए रखांयदा। सतिगुर पूरा आपणा बेड़ा आपे रिहा बन्न्ह, सच मलाह आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा इक्क अकल्ला, एका रंग समाईआ। सतिगुर पूरा वसे सच महल्ला, सचखण्ड सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा पुरीआं लोआं आपे रल्ला, आप आपणी जोत कर रुशनाईआ। सतिगुर पूरा खेले खेल कर कर वल छला, अछल छलधारी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। सतिगुर पूरा हरि साख्यात, भेव कोए ना पांयदा। सतिगुर पूरा जुग जुग मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ांयदा। सतिगुर पूरा लेखा जाणे सतिजुग वाट, त्रेता पार करांयदा। सतिगुर पूरा द्वापर सुहाए आपणी खाट, दूसर होर ना कोए जगांयदा। सतिगुर पूरा कलिजुग वेखे नेड़े वाट, लोकमात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा एकँकार, सर्ब घटां घट वास्सया। सतिगुर पूरा शब्द भण्डार, भगत भगवन्त पावे साची रास्सया। सतिगुर पूरा खेल अपार, खेले खेल पुरख अबिनाशया। सतिगुर पूरा जोत आधार, प्रगट होए पृथ्मी आकास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे खेल तमास्सया।
सतिगुर पूरा आदि निरँजण, आदि जुगादी वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, भवसागर पार कराईआ। सतिगुर पूरा नेत्र ज्ञान पाए नाम अंजण, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा सज्जण, घर मेले सहिज सुभाईआ। सतिगुर पूरा चरन धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल दए गंवाईआ। सतिगुर पूरा जुग जुग आए जन भगतां आपे पड़दे कज्जण, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता खेल खिलाईआ। सतिगुर पूरा विश्व देव, वास्तक रूप समांयदा। सतिगुर पूरा अलख अभेव, अगम्म अथाह आप हो जांयदा। सतिगुर पूरा सदा निहकेव, निहकर्मी कर्म कमांयदा। सतिगुर पूरा जुग जुग जन भगतां करे साची सेव, साचा नाम झोली पांयदा। सतिगुर पूरा लेखा जाणे रसना जेहव, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। सतिगुर पूरा बन बनवारी, बावन भेख वटाईआ। सतिगुर पूरा राम अवतारी, नाना रूप करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा कृष्न मुरारी, गोपी काहन आप नचाईआ। सतिगुर पूरा बोध जैकारी, ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। सतिगुर पूरा ईसा मूसा दए सहारी, एका कलमा अमाम बणाईआ। सतिगुर पूरा संग मुहम्मद मेल मिलाए जगत यारी, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। सतिगुर पूरा निरगुण जोत जगाए नानक निरँकारी, लोकमात वेस वटाईआ। सतिगुर पूरा बख्शे एका दात एका जोत दस अवतारी, गुर गोबिन्द नाउँ धराईआ। सतिगुर पूरा बणे शब्द लिखारी, सच भण्डारा आप वरताईआ। सतिगुर पूरा ब्रह्मा देवे इक्क सहारी, चारे वेदां दए जणाईआ। सतिगुर पूरा वेद व्यासे पावे सारी, अठारां पुराण रिहा गाईआ। सतिगुर पूरा मकंद मनोहर लक्खमी नरायण कान्हा कृष्ना कर उज्यारी, गीता ज्ञान अठारां ध्याए आपे रिहा सुणाईआ। सतिगुर पूरा अञ्जील कुरान कर उज्यारी, तीस बतीसा सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा नानक नाम देवे निरगुण शब्द भण्डारी, साची वस्त झोली पाईआ। सतिगुर पूरा गुर गोबिन्द बणाए सुत्त दुलारी, साची सेवा इक्क समझाईआ। सतिगुर पूरा जोद्धा सूरबीर बलकारी, शस्त्र बस्त्र आप वखाईआ। सतिगुर पूरा नंगी करे तेज़ कटारी, ब्रह्मण्डां खण्डां आप चमकाईआ। सतिगुर पूरा देवे शब्द हुलारी, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा इष्ट गुरदेव, अलक्ख निरँजण आप अख्वांयदा। जुगां जुगन्तर करे साची सेव, साख्यात रूप वटांयदा। सतिगुर पूरा बख्शणहारा साचा मेव, अमृत फल इक्क खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। सतिगुर पूरा अकल कलधारी, एका एक अख्वाया। सतिगुर पूरा जोत निरँकारी, निरगुण आपणा वेस वटाया। सतिगुर पूरा कन्त मुरारी, सगला संग निभाया। सतिगुर पूरा ना पुरख ना दिसे नारी, ना कोई अंग उपाया। सतिगुर पूरा आपणी इच्छया
ब्रह्मा विष्न शिव कर पसारी, त्रै त्रै जोड़ जुड़ाया। सतिगुर पूरा आपणी भिच्छया लक्ख चुरासी भरे भण्डारी, सच भण्डारा आप वरताया। सतिगुर पूरा हरिभगतां देवे नाम ख़ुमारी, एका रंगण रंग रंगाया। सतिगुर पूरा साचे सन्तां लावे साची यारी, सगला संग आप हो जाया। सतिगुर पूरा गुरमुखां देवे इक्क अधारी, चरन नाता जोड़ जुड़ाया। सतिगुर पूरा गुरसिखां सुरती रहिण ना देवे मात कँवारी, आप आपणे लड़ ल्ए लगाया। कलिजुग अन्तिम आई वारी, निहकलंकी जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बल धराया। सतिगुर पूरा निहकलंक, हरि हरि आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा वजाए डंक, राम नाम नगारे चोट आप लगांयदा। सतिगुर पूरा इक्क वखाए आपणा अंक, एका दूआ आप पढ़ांयदा। सतिगुर पूरा इक्क सुहाए बंक, बंक दुआरी दया कमांयदा। सतिगुर पूरा गुरसिख तराए जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लांयदा। जोती शब्दी लाए तनक, सोए पूत मात उठांयदा। सतिगुर पूरा प्रगट होए वासी पुरी घनक, अकल कल धारी वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा कलिजुग माया पाए बेअन्त, लक्ख चुरासी पर्दा कोई ना लांहयदा। सतिगुर पूरा वेखे परखे साध सन्त, अन्दर मन्दिर फोल फुलांयदा। सतिगुर पूरा गुरमुख काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, आप आपणे रंग रंगांयदा। सतिगुर पूरा तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, हरि की पौड़ी इक्क चढ़ांयदा। सतिगुर पूरा दूजे दर ना जाए मंगत, आपणा इष्ट ना होर कोई वखांयदा। सतिगुर पूरा नाता जोड़े नाल संगत, आप आपणे अंग लगांयदा। सतिगुर पूरा गुरमुखां दुआरे होए मंगत, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। सतिगुर पूरा लेखा जाणे नानक अंगद, अंगीकार आप करांयदा। सतिगुर पूरा लहिणा देणा चुकाए भुक्ख नंगत, भुक्खे नंगे आपणे गले लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा शब्द बलवाना, निहकलंक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। सतिगुर पूरा पुरख सुल्ताना, सचखण्ड बैठा जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा नाम वजाए नाद तराना, आपणा राग अल्हाईआ। सतिगुर पूरा रवि ससि उपजाए कोटन कोटि भाना, देवणहार वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा पावे सार ज़िमी अस्माना, गगन पाताला वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा वाली दो जहाना, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराईआ। सतिगुर पूरा आपणा नाउँ रक्ख, निहकलंक डंक वजांयदा। सतिगुर पूरा हो प्रतक्ख, निरगुण सरगुण जोत जगांयदा। सतिगुर पूरा करनहारा कक्खों लक्ख, करता कीमत आपे पांयदा। सतिगुर पूरा गुरसिख लक्ख चुरासी नालों करे वक्ख, आप आपणे चरन बहांयदा। सतिगुर पूरा किशना सुखला जाणे पक्ख, वदी सुदी फोल फोलांयदा। सतिगुर पूरा हरि सन्त सुहेले ल्ए रक्ख, भगतां भगती
लेखे लांयदा । सतिगुर पूरा जगत विकारा देवे मथ्था, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पांयदा। सतिगुर पूरा सत्तां दीपां वेखे तप्या मट्ठ, चारे कुन्टां आप तपांयदा। सतिगुर पूरा जुग जुग गेड़नहारा उलटी लट्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। सतिगुर पूरा वसणहारा घट घट, निज घर आत्म जोत जगांयदा। सतिगुर पूरा मेटणहारा द्वैती फट, नाम पट्टी एका लांयदा। सतिगुर पूरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ धरांयदा। सतिगुर पूरा नर नरायण, निरगुण जोत नूर नुरानया। सतिगुर पूरा साक सज्जण सैण, मीत मुरार आप अख्वा ल्या। सतिगुर पूरा चुकाए लहिण देण, पूर्ब लहिणा वेख वखा ल्या। सतिगुर पूरा मात पित बणे भाई भैण, पुत्तर धीआ रूप वटा ल्या। सतिगुर पूरा वेखे आपणे नैण, नेत्र ज्ञान इक्क खुल्हा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभा ल्या। सतिगुर पूरा हरि सज्जण मीत, पारब्रह्म अख्वांयदा। सतिगुर पूरा पतित पापी करे पुनीत, पतित पावण नाउँ धरांयदा। सतिगुर पूरा आदि जुगादी ठंडा सीत, अग्नी अग्न ना कोई तपांयदा। सतिगुर पूरा जुगा जुगन्तर चलाए आपणी रीत, दूजा संग ना कोई रखांयदा। सतिगुर पूरा एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोई रखांयदा। सतिगुर पूरा देवे नाम शब्द अनडीठ, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। सतिगुर पूरा बीठलो बीठ, घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम वड्यांअदा। सतिगुर पूरा सागर सिन्ध, भेव कोए ना पांयदा। सतिगुर पूरा गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वांयदा। सतिगुर पूरा हरिभगत उपजाए आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धरांयदा। सतिगुर पूरा सद बख्शिंद, दर आए पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा जामा हरि हरि रामा आपणा रूप वटांयदा। सतिगुर पूरा जोबन धार, बाल बिरध ना कोई रखाईआ। सतिगुर पूरा खेल अपार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा वसे उच्च मिनार, महल्ल अटल इक्क सुहाईआ। सतिगुर पूरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सृष्ट धार, धरनी धरत धवल आप सुहांयदा। सतिगुर पूरा लक्ख चुरासी पावे सार, करनी करता किरत कमांयदा। सतिगुर पूरा सरगुण रूप हो उज्यार, निरगुण खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा गुरमुखां करे प्यार, जागरत जोत इक्क जगांयदा। सतिगुर पूरा हरिसंगत वखाए सच दरबार, सच भूमका अस्थान आप सुहांयदा। सतिगुर पूरा एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप जगांयदा। सतिगुर पूरा सदा सद जागे, आलस निन्दरा विच ना आईआ। सतिगुर पूरा जन भगतां आपणी हथ्थीं पकड़े वागे, बणे रथ रथवाहीआ। सतिगुर
पूरा दुरमति मैल धोवे दागे, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। सतिगुर पूरा मेल मिलावा कन्त सुहागे, घर साचे सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत करे प्रकाश देस माझे, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिगुर पूरा जुगा जुगन्तर साजण साजे, जुग जुग वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा लोकमात आए भाजे, आपणा कीता भुल्ल ना जाईआ। सतिगुर पूरा नाउँ धराए ग़रीब निवाजे, ग़रीब निमाणे ल्ए उठाईआ। सतिगुर पूरा अस्व घोड़े चढ़े ताजे, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। सतिगुर पूरा घर घर गुरसिखां सुत्या मारे वाजे, शब्द सरूपी सेव कमाईआ। सतिगुर पूरा हरिजन साचे रक्खे लाजे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भव सागर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे वड वड्याईआ। सतिगुर सद मेहरवाना, सति पुरख अख्वांयदा। सतिगुर पूरा साचा दस्से धाम निशाना, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। सतिगुर पूरा वखाए एका मस्तूआणा, चरन कँवल कँवल चरन इक्क सुहांयदा। सतिगुर पूरा डरन मरन दी चुकाए काना, आवण जावण फंद कटांयदा। सतिगुर पूरा गुरसिखां देवे इक्क बिबाना, आपणी हथ्थी आप चढ़ांयदा। सतिगुर पूरा किसे हथ्थ ना आए राजे राणा, कोटन कोटी राह तकांयदा। सतिगुर पूरा आपे वरते आपणा भाणा, दूसर भाणा ना कोई वखांयदा। सतिगुर पूरा शाह सुल्ताना, गुरसिखां मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा एका आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, सम्मत सोलां सगन मनांयदा। सतिगुर पूरा पूर्ब कर्मां होया जाणी जाणा, जन्म जन्म दे विछड़े मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा आप वखाए आपणा पद निरबाना, जिस जन आपणा दरस वखांयदा। बिन हरि दुआर ना दूसर कोए मस्तूआणा, दर साचा एका सोभा पांयदा। साधां सन्तां दिसे सच टिकाना, साचे मार्ग आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा उहला बण विचोला शब्द पर्दा लांयदा। सतिगुर पूरा बणे विचोला, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। सतिगुर पूरा गाए ढोला, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा बणया तोला, हँ ब्रह्म तोल तुलाईआ। सतिगुर पूरा आपे वेखे आपणा डोला, लक्ख चुरासी डोली अन्दर पाईआ। सतिगुर पूरा खेलणहारा आपणा होला, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। सतिगुर पूरा आपे बदले आपणा चोला, जोती जामा भेख वटाईआ। मस्तूआणा जगत दुआर, कलिजुग जीव पायण रौला, हरि का दर नज़र ना आईआ। पुरख अबिनाशी बणया आला भोला, आपणी माया नाल रलाईआ। गुरसिखां अन्दर आपे मौला, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। देवे वड्याई उप्पर धवला, जो जन लेखे ल्ए लगाईआ। पावे सार साँवल सँवला, कान्हा कृष्ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सतिगुर पूरा गुर गोबिन्द, गुण गुणवन्त अख्वांयदा। सतिगुर पूरा मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा मेट मिटांयदा। सतिगुर पूरा लेखा जाणे सुरपति राजा
इन्द, करोड़ तेतीसा वेख वखांयदा। सतिगुर पूरा आप उठाए शिव शंकर गुणी गहिंद, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। सतिगुर पूरा ब्रह्मा देवे एका दान बण बख्शिंद, आपणी बख़शिश आपणे हथ्थ रखांयदा। सतिगुर पूरा विष्नूं उपजाए आपणी बिन्द, विष्नूं रूप वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा अन्तिम आपे सभ दी खिच्चे जिंद, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी शक्ती गुरसिखां बणाए भगती, तप हठ अभ्यास ना कोए करांयदा। सतिगुर पूरा बख्शे बख्शणहार, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। फड़ फड़ बांहों जाए तार, तारनहार वेस वटाईआ। गुरसिखां करे सच शृंगार, सोलां कलीआं तन्द बंधाईआ। बस्त्र पाए अपर अपार, आपणी हथ्थीं करे सफाईआ। नेत्र कजला तिक्खी धार, नाम निरंतर इक्क वखाईआ। मेढी गुंदी विच संसार, त्रिलोकी विच बन्द कराईआ। आपणे हथ्थीं दे प्यार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। साची डोली कर त्यार, बणे कहार बेपरवाहीआ। विआउवण आए पुरख निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचा लाड़ा चढ़े घोड़ अस्वार, वेद पुराण भेव ना पाईआ। आदि जुगादी एकँकार, साची सखी ल्ए प्रनाईआ। लोकमात हो उज्यार, आप आपणा ल्ए वटाईआ। गुरसिख कुँवारी कन्या कर शृंगार, नेत्र नैण रही उठाईआ। मिले मीत हरि कन्त भतार, विछड़ कदे ना जाईआ। शब्द विचोला फिरे मारे मार, वारो वार दो जहानी फेरा पाईआ। नौजवान होए इक्क त्यार, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। साची जंञ कर त्यार, घर साचे वज्जे वधाईआ। साची सखीआं करन मंगलाचार, पंचम आपणा गीत अल्हाईआ। हरि मन्दिर मेला विच संसार, काया अन्दरे अन्दर कराईआ। आपे बेड़े फड़ फड़ देवे चाढ़्ह, चार चार जुग रहिण ना पाईआ। गुरमुख तेरा नाम होए उज्यार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मस्तूआणा धाम न्यार, दिवस रैण अट्ठे पहर बैठा बेपरवाहीआ। गुरमुखां बणया मीत मुरार, हरिसंगत करी कुड़माईआ। आपणे घर आपे धी जवाई करे प्यार, सौहरे पेईए आप वड्याईआ। आपे भरे सच भण्डार, साचा राज इक्क वखाईआ। लुट्ट ना सके कोई यार, ठग्गी ठग्ग ना कोए लै जाईआ। सोहे घर घर बंक दुआर, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती माता पाणी उत्तों देवे वार, अमृत धार इक्क वखाईआ। शब्द रंगीला साचा पेढा गुरसिख सवाणी ल्ए उभार, शब्द झूला दए झुलाईआ। एका सईआ सच प्यार, सच सुहञ्जणी रैण सुहाईआ। पहला दरस मिल्या मेल हरि कन्त भतार, सुहागण नार ख़ुशी मनाईआ। सोए जागन मन वैरागण कलिजुग माया त्यागन घर पाया बेपरवाहीआ। बुझाए अग्न चरन धूढ़ कराए मजण माघन, जन्म जन्म दा धोवे दागन, आप आपणे रंग रंगाईआ। कलिजुग अन्तिम आया सतिगुर पूरा साजण, दो जहानां शाहो भूप वड राज राजन, जन भगतां संवारे आपे काजन, हरिसंगत सेव कमाईआ। अन्त कन्त भगवन्त रक्खे लाजन, जीव जन्त ग़रीब निवाजे धरया
भेख अवल्लड़ा माझन, कलिजुग नेत्र दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, पहला दिवस दिवस विचार, हरिसंगत करे सच्च, प्यार, दूजे दिवस पावे सार, तीजे दिवस नैण उग्घाड़, चौथे दिवस चौथे पद मिलाईआ। पंचम दरस पंचम प्यार, छेवें लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर, सत्तवे सति सतिवाद आपणा नाद दए वजाईआ। अठवें मेला माधव माध, नौवें नौ दर ना कोए स्वाद दसवें आपणा मेल मिलाईआ। इक्क ग्यारां पति ल्ए रक्ख लेखा चुकाए मस्तक माथ, संग निभाए हरि रघुनाथ, शब्द जणाई एका पाठ, सोहँ ढोला घर घर दए सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।