१७ कत्तक २०१६ बिक्रमी सरदूल सिँघ दे घर पिण्ड कहेरू ज़िला संगरूर
एकँकार रूप निराकार, आदि जुगादि समाईआ। आदि पुरख निरँजण खेल अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। पारब्रह्म पुरख पुरख करतार, करनी करता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाईआ। एकँकार अकल कल धारा, एका एक एक अख्वांयदा। खेले खेल अपर अपारा, भेव अभेदा भेव रखांयदा। वरते वरतावे आपणी धारा, धार निराली आप चलांयदा। सुहाए बंक सच्चा दरबारा, सचखण्ड साचा आसण लांयदा। थिर घर वसे इक्क मुनारा, निरगुण आपणा आप उपांयदा। पुरख अबिनाशी बैठ सच्ची सरकारा, सच सिँघासण आसण लांयदा। निरगुण दीपक कर उज्यारा, आदि जुगादी डगमगांयदा। ना कोई दूसर मीत मुरारा, ना कोई संग रखांयदा। ना कोई रवि ससि सूरज चन्द सितारा, मण्डल मण्डप ना कोए उपांयदा। ना कोई ब्रह्मा विष्न शिव लाए नाअरा, त्रैगुण रूप ना कोए प्रगटांयदा। ना कोई लक्ख चुरासी करे पसारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश त्तत्व तत्त ना कोए बणांयदा। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए रखांयदा। रवि ससि सूरज चन्न ना कोई सतारा, मण्डल मण्डप ना कोई वखांयदा। अप तेज़ वाए खण्ड ना कोए विचारा, जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा एकँकार एक एक नाउँ धरांयदा। एकँकारा इक्क अकल्ला, एक रंग समांयदा। वसणहारा उच्च अटल महल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। पावे सार जलां थलां, आप आपणा रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकार कर पसार, निरगुण खेल अपर अपार, आप आपणी खेल खिलांयदा। निरगुण पुरख हरि अबिनाशा, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी खेले खेल तमाशा, आप आपणी रचन रचांयदा। पावे सार पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल फोल फुलांयदा। मण्डल मण्डप पावे रासा, आप आपणा वेस वटांयदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, अबिनाशी पुरष नाउँ धरांयदा। ना कोई रसना जेहवा पवण स्वासा, बत्ती दन्द ना कोए हिलांयदा। पंज तत्त ना काया कासा, कंचण गढ़्ह ना कोए सुहांयदा। ना कोई इष्ट देव रक्खे भरवासा, गुर देव ना कोए वखांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता एका एक शाहो शबाशा, शाह सुल्तानां इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकँकार आपणी आप चलांयदा। एकँकार एका धार, एकँकार आपणी आप चलाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी करे कार, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। इक्क सुहाए सचखण्ड सच दरबार, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। थिर घर मेला एक निरँकार, आप आपणा ल्ए मिलाईआ। एका सच करे प्यार, सच सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। आपे पुरख आपे बणे नार, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। आपणे मन्दिर आपणा करे शृंगार, आप आपणा रंग रंगाईआ। आपणे घर हो त्यार, आप आपणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप सचखण्ड दुआरा एकँकारा इक्क अकल्ला बैठा आसण लाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा आप सुहांयदा। एका एक रहे भगवन्त, दूसर कोए ना संग रखांयदा। ना कोई जीव ना कोई जन्त, ना कोई बणत बणांयदा। ना कोई शब्दी इष्ट ना कोई मंत, ना कोई सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी इच्छया पाए भिच्छया, आपणा भण्डारा आप वरतांयदा। सचखण्ड दुआर हरि भगवान, आपणी इच्छया पूर कराईआ। देवणहारा दाता दानी दान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। खेले खेल वाली दो जहान, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे मन्दिर हो प्रधान, आपणी कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वासा पुरख अबिनाशा इक्क अकल्ला आपणा आप रखाईआ। सचखण्ड दुआर आप सुहाए, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। आपणी भिच्छया भगती आप पाए, पारब्रह्म भेव ना राईआ। आपणी झोली अग्गे डाहे, आदि निरँजण दर दरवेश आप हो जाईआ। आपणा भण्डारा आप वरताए, वड भण्डारी बेपरवाहीआ। सच दुआरा सोभा पाए, घर साचा इक्क सुहाईआ। दरस आपणा एका रंग रंगाए,
रंग रंगीला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणाईआ। सचखण्ड दुआर पुरख करतार, आपणी बणत आप बणांयदा। आपे बैठा बण पुरख नार, आप आपणा संग निभांयदा। आपे भोगी भोग करे निरगुण धार, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण निरगुण रंग रंगांयदा। निरगुण अन्दर निरगुण धार, निरगुण आप रखांयदा। निरगुण निरगुण पावणहारा सार, निरगुण सेव कमांयदा। निरगुण निरगुण करे प्यार, निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण निम्मया निरगुण जम्मया निरगुण नाउँ रक्खया आप करतार, दूसर कोए ना वेख वखांयदा। शब्द सुत्त दुलारा कर त्यार, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। साचे बाल करे प्यार, एका सिख्या सच समझांयदा। लोआं पुरीआं कर त्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन रचांयदा। मेरी इच्छया तेरी धार, तेरा रूप आप निरँकार, आप आपणी कल वरतांयदा। तेरा नाम बोल जैकार, सचखण्ड वखाए सच्ची धुन्कार, आपणा मंगल आपे गांयदा। तेरा राग सुनणेहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क सुणांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि शब्दी सुत्त सुणांयदा। तख्त ताज बैठ हरि साचा दाना, साचा अदल कमांयदा। आदि जुगादी एकँकारा आपे वरते आपणा भाणा, आपणा भाणा आप रखांयदा। तेरा प्यार मेरा माणा, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत्त दित्ता वर, साची सेवा सेव लगांयदा। शब्द सुत्त उठ जवान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सदा होणा निगहबान, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। आपणा देणा आपणा धुर फ़रमान, भुल्ल कदे ना जाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं चौदां लोक बणावां इक्क दुकान, तेरी इच्छया भिच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अतोट अतुट इक्क रखाईआ। हरि भगवाना हो मेहरवाना, आपणी दया कमांयदा। शब्द अनादी देवे इक्क तराना, साचा हुक्म जणांयदा। तेरा रूप तेरा रंग तेरा सुत वाली दो जहानां, सगला संग रखांयदा। तेरा नाम पाए आणा, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर घर साचे आप सुहांयदा। शब्द सुत्त वर घर पा, आपणी ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। तूं दाता कोई ना जाणे तेरा भेद अथाह, ना कोई वेख वखांयदा। ना कोई देवणहारा होर सलाह, ना कोई संग निभांयदा। ना कोई पकड़नहारा बांह, ना कोई मेल मिलांयदा। तूं करता पुरख करनेहारा सच न्याँ, घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत्त दुलारे देवे वर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। सुत्त दुलारा हरि जणाई, एका बूझ बुझांयदा। आपणी करे आप कुड़माई, आपे सगन मनांयदा। आपणे दर वज्जे वधाई, आपे वेख
वखांयदा। आपे धी आप जवाई, सौहरा पेईआ आप बण जांयदा। आपणी सेज आप वछाई, आपे सोभा पांयदा। आपणे रंग रिहा रंगाई, रंगणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। शब्द सुत्त हो त्यार, प्रभ साचा रचन रचांयदा। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा रूप वटांयदा। निरगुण अन्दरों निरगुण बाहर, विष्नूं नाउँ धरांयदा। निरगुण खेल अपर अपार, आप आपणा वेस वटांयदा। अन्दर भर अमृत धार, कँवल कँवला फुल्ल खिलांयदा। उपज्या फूल इक्क अपार, हरि साचा आप उपजांयदा। नाभी फटी आया बाहर, हरि साचा रंग वखांयदा। प्रभ अबिनाशी करे खेल अगम्म अपार, वेद कतेब भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सचखण्ड दुआर, एकँकारा हरि गिरधारा जोत उज्यारा, आदि जुगादी डगमगांयदा। शब्द सुत्त उठ उठ पेख, हरि साचे दया कमाईआ। कँवल फुल लैणा वेख, सतिगुर पूरा आप खिलाईआ। आपणे हथ्थीं लिखी रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे आपणा वर, आप आपणा अंग कटाईआ। आपणा अंग कट्ट कट्ट कीता वक्ख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म हो प्रतक्ख, एका रंग रंगाईआ। आपणी इच्छया आपणी भिच्छया आपणी वस्त आपे ल्ए रक्ख, आपे पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवणहारा वर, आप आपणा शब्द जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रूप उपाया , अकल कला कल धारया। मात गर्भ ना जाया जम्म, खेले खेल वड संसारया। एकँकारा आपे जाणे आपणा कम्म, करनी करता आपणी आप कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटा ल्या। पारब्रह्म ब्रह्म आप उपाया, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिला रिहा, आपणी रचना आप रचाईआ। विष्नूं विश्व नाउँ धराया, आप आपणा बंस सुहाईआ। सुत दुलारा नाल रलाया, दे सिख्या इक्क समझाईआ। आपणा नाद आप अल्हाया, आपे रिहा सुणाईआ। आपणे मन्दिर आप वसाया, आपे रिहा विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता आप हो जाईआ। ब्रह्मा वेता रहे अतीता, हरि साचा रंग रंगांयदा। आप वखाए धाम अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। आप आपणा मन्ने भाणा मीठा, हरि भाणा वड वड्यांअदा। रूप वखाए ठांडा सीता, सति सतिवादी नाउँ धरांयदा। आप चलाए आपणी रीता, आपणा खेल आप खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा मेला साचे घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। दर दरवाज़ा एका खोल्ह, हरि साचा बूझ बुझांयदा। शब्द अनादी एका ढोल, दर मन्दिर आप वजांयदा। एकँकारा आपणे कंडे आप तोल, आपे वेख वखांयदा। आपणा पर्दा आपे फोल, आपे भेव चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर साचे सोभा पांयदा। ब्रह्म रूप आप निरँकार, पारब्रह्म रूप वटांयदा। देवे नाद सच्ची धुन्कार, शब्द तराना एका गांयदा। साची सेवा करे सेवादार, सेवक सेवा इक्क वखांयदा। एका घर भर भण्डार, एका वस्त टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द रंगला किसे तोल ना तुला, घर साचे आप सुहांयदा। शब्द भण्डार नाम भरपूर, ब्रह्मे अन्दर आप टिकाईआ । खेले खेल हाज़र हज़ूर, ज़ाहर ज़रूर वड्डी वड्याईआ। अनादी वज्जे एका तूर, एका रंग सुणाईआ। एका बख्शे नुरानी नूर, जोती जोत डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, धूंआँधार वेख वखाईआ। धूंआँधार धुँदूकारा, हरि साचा वेख वखांयदा। ब्रह्मा इच्छया भरे भण्डारा, मस्तक लेख लिखांयदा। सप्तम रूप होए उज्यारा, आप आपणा रंग रंगांयदा। शंकर मेला अगम्म अपारा, आपे बंधन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि निरँकार एकँकारा रचन रचांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, हरि साचे शब्द जणाईआ। सुत्त दुलारा करे प्यार, तिन्ना एह समझाईआ। त्रैगुण खेल अगम्म अपार, आप आपणा दए वखाईआ। रजो तमो सतो कर त्यार, एका कन्नी रिहा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या विष्नूं वंसी प्रभ आपणी आप समझांयदा। होया खेल एका दस, एका मार्ग लांयदा। शंकर मेला शाहो शाबास, घर साचा आप सुहांयदा। तिन्ना देवे चरन दरस, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। खेले खेल पुरख अबिनाश, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंज तत्त आपणी रुत कर उत्पत, ब्रह्मा झोली पांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त जोड़ जुड़ांयदा। आप आपणी किरपा धार, रक्त बूंद मेल मिलांयदा। हड्ड मास नाड़ी रक्त पावे सार, आप आपणा संग निभांयदा। सरगुण रूप कर त्यार, साचा वेस धरांयदा। सरगुण अन्दर निरगुण वाड़, आप आपणी वंड वंडांयदा। मन मति बुध दए अधार, आपणी खेल खिलांयदा। मन्दिर अन्दर कर त्यार, आपणा मन्दिर आप उपजांयदा। ब्रह्मा रूप हरि करतार, घट घट आपणा आसण लांयदा। जीव आत्म ख़बरदार, परम आत्मा वेख वखांयदा। आपणी हथ्थीं कर कर बन्द किवाड़, घट घट आपे मुख छुपांयदा। लक्ख चुरासी मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत अकाला दीन दयाला अकल कल धारी एकँकारी आप आपणी कल वरतांयदा। एकँकार खेल अपार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। ब्रह्मा वेता पावे सार, उत्पत आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्नूं देवे सच भण्डार, साची सेवा रिहा कमाईआ। शंकर करे अन्त सँघार, भुल्ल रहे ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, लोकमात वेख वखाईआ। मन मति बुध पावे सार, निरगुण दाता
बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपणी रचन रचाईआ। आदि जुगादि साचा हरि, साचा आपणा खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, धरत धवल जल बिम्ब आप टिकांयदा। करे प्रकाश रवि ससि सूरज चन्द सतार, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। आपे ज़मीन अस्मानां वेखे पाड़, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। आपे सृष्ट सबाई लाए अखाड़, आपणा नाच आप नचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल कर, आप आपणा कर्म कमांयदा। लक्ख चुरासी वंड वंडा, हरि साचा खेल खिलांयदा। नौ दस ग्यारां बीस तीस चार नाल रला, आपे वेख वखांयदा। त्रैगुण माया बंधन पा, एका डोरी नाल बंधांयदा। पंज तत्त जोत जगा, आप आपणा डगमगांयदा। पंच विकारा नाल रला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाउँ धरांयदा। पंचम सखीआं मंगल गा, पंच शब्द अनादी ढोल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा । लक्ख चुरासी उत्तम ज़ात, मानस मानुख आप कराईआ। पुरख अबिनाशी देवे दात, आत्म ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वेखे मार झात कायनात, नर नरायण अक्ख खुल्हाईआ। आपे होए अन्धेरी रात, साचा चन्न आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, बेपरवाह आप अख्वाईआ। बेपरवाह हरि बेअन्त, भेव कोए ना पांयदा। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग आपणी वंड वंडांयदा। आपे जाणे आपणी बणत, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपे रूप वटाए साध सन्त, गुर पीर अवतार हरि आप अख्वांयदा। आपे लेखा जाणे जीव जन्त, लिखणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धरांयदा। वेस अवल्ला आपे कर, आपणा खेल खिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वंडी वंड, वंडणहारा बेपरवाहीआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी फेरा पाईआ। पावे सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता हरि एकँकार, एका एक अख्वांयदा। सतिजुग पावे सार, शब्द सुत्त वेख वखांयदा। त्रेता द्वापर लाए पार, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। कलिजुग अन्तिम आई वार, हरि साचा खेल खिलांयदा । बोध ज्ञान कर उज्यार, एका मति समझांयदा। एका कलमा भर भण्डार, नबी रसूलां आप सिखांयदा। ईसा मूसा सिरजणहार, सिर सिर रिज़क सबांयदा। राज़क रहीम बेऐब परवरदिगार, लाशरीक इक्क अख्वांयदा। संग मुहम्मद चार यार, सच शरीअत आप जणांयदा। हक्क हकीकत पावे सार, भेव अभेद भेव खुलांयदा। अञ्जील कुरान कर त्यार, तीस बतीसा आपे गांयदा। ख़लक ख़ुदाई वेख विचार, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। सालस बणे अन्तिम वार, चौदां लोकां फोल फुलांयदा। एका नाअरा बोल जैकार, ऐनलहक्क सुणांयदा। सर्ब
जीआं दा सांझा यार, घर साचे आसण लांयदा। हक्क हक्क हक्क मुकामे हो त्यार, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा । कलिजुग अन्तिम रंग अवल्ला, हरि साचा आप रंगांयदा। आपे रूप वटाया राणी अल्ला, नूरो नूर डगमगांयदा। आपे नाउँ धराया हरि बिस्मिला, बिस्मिल रूप आप हो जांयदा। आप कट्टे आपणा छिला, आप आपणा मुख छुपांयदा। आपे रूप वटाए कक्का बूरा बिल्ला, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग साचा वेख वखांयदा। कलिजुग सूरा सूरबीर बलवान, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। चारों कुन्ट वेखे मार ध्यान, आप आपणा बल धराईआ। नाल रलाए पंज शैतान, घर साचे वज्जी वधाईआ। जूठ झूठ रसना चिल्ले चढ़े कमान, माया ममता लोभ मोह हँकार इक्क निशान बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सति धर्म सर्ब दा हुल्ले, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग साचा हो त्यार, लोकमात वेस वटांयदा। अल्ला राणी करे प्यार, साचा संग निभांयदा। मिल्या मीत मुहम्मद यार, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। ईसा मूसा दए सहार, आप आपणा रंग रंगांयदा। चारों कुन्ट गढ़्ह हँकार, झूठा बुरज बणांयदा। उच्चा कूके करे पुकार, आपणा नाअरा लांयदा। पारब्रह्म प्रभ सुनणेहार, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। लोकमात पावे सार, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। धरनी धरत धवल करे पुकार, नेत्र नीर सर्ब वहांयदा। साध सन्त रो रो धाई रहे मार, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। पंडत पांधे होए ख्वार, तिलक ललाट ना कोए जगांयदा। साचा ब्रह्म ना करे विचार, ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश आपणी वंड वंडांयदा । खाली होए भरे भण्डार, हरि का नाम ना कोए वरतांयदा। चारों कुन्ट दहि दिशा काम क्रोध लोभ मोह हँकार, काली चोली रंग रंगांयदा। काला सूसा तन शृंगार, ईसा मूसा जोबन हंढांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे जगत तमाशा, आप आपणा पर्दा लांहयदा। सचखण्ड दुआरे पाए साची रासा, सोभावन्त नाउँ धरांयदा। साधां सन्तां जीआं जन्तां देवे इक्क भरवासा, एका शब्द जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा कर आकार, सरगुण रूप कर पसार, लोकमात फेरा पांयदा। निरगुण सरगुण भेव अपारा, हरि साचा आप रखाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, पंज तत्त मेल मिलाईआ। निरगुण नूर सरगुण जोत उज्यारा, नानक नाम मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी खिच बहाए चरन दुआरा, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। दो जहानां एका धारा, सचखण्ड दुआर धरनी धरत वखाईआ। आवे जावे वारो वार, दिस किसे ना आईआ। गुर नानक मिल्या मीत मुरार, घर साचे वज्जे वधाईआ। पाया पुरख अगम्म अपार, विछड़ कदे ना जाईआ। मंगे मंग बण भिखार, प्रभ भिच्छया झोली पाईआ। देवे नाम सति सति सति भण्डार, लोकमात
आवे चाँईं चाँईंआ। चार वरनां बण वणजार, एका वणज रिहा कराईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां करे प्यार, हस्त कीट एका रंग रंगाईआ। एका लाए सच जैकार, नाम सति करे पढ़ाईआ। क्षत्री शूद्र ब्रह्मण वैश सोहिण इक्क दुआर, हिन्दू मुस्लिम नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर नानक सच ज्ञान चार वरनां आप जणांयदा। एका बख्शे पुरख अबिनाशी चरन कँवल ध्यान, दूसर इष्ट ना कोए वखांयदा। सर्ब जीआं दा साचा काहन, लक्ख चुरासी गोपी आप नचांयदा। सर्ब जीआं दा साचा राम, सीता सुरती आप प्रनांयदा। सर्ब जीआं दा नाम सति सति नाम, नाम सति मन्त्र आप दृढ़ांयदा। सर्ब जीआं दा साचा जाम, अमृत प्याला जाम प्यांअदा। सर्ब जीआं दा साचा ग्राम, नगर खेड़ा सचखण्ड दुआर आप वखांयदा। सर्ब जीआं दा साचा नाम, नाम अधारी दया कमांयदा। सर्ब जीआं दा साचा काम, रसना जेहवा हरि गुण गांयदा। सर्ब जीआं दा साचा माण, नाम निशाना एका लांयदा। सर्ब जीआं दा माण ताण, हरि सतिगुर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेख आपे धर, जोती जोत डगमगांयदा। जोती नूर जोत उजाला, हरि शब्द वज्जे वधाईआ। आपे शाह आपे कंगाला, आपे भिक्खक भिच्छया मंगण आईआ। आपे शब्द सरूपी बण दलाला, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। आपे शब्द अनाद वजाए ताला, काया मन्दिर अन्दर आपणी तार हिलाईआ। आपे दरस आपे बणे रखवाला, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपे निवास लक्ख चुरासी जगत जंजाला, मात गर्भ फेर ना आईआ। गुरमुखां देवे नाम सच्चा धन माला, ठग चोर यार लुट्ट कोए लै ना जाईआ। आपणी चले अवल्लड़ी चाला, आपणा मार्ग आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गुर मेला साचे घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। नानक हरि हरि साचा पाया, विछड़ कदे ना जाईआ। पंज तत्त चोला जगत हंढाया, अन्तिम सृष्ट सबाई गया समझाईआ। कलिजुग लेखा रहे बकाया, साची वंड वंडाईआ। अन्तिम वेला राह तकाया, एका नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी आवे वाहो दाहया, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। निहकलंक हरि नाउँ रखाया, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। भैण भाई ना कोए बणाया, पिता पूत ना कोए अख्वाईआ। धी जवाई ना संग रलाया, घर बैठ ना करे संभाल, घर बैठ ना सेज ना सीस सेहरा कोए बंधाईआ। जगत खजूरे ना कोई चढ़ाया, वाग गुंदण भैण कोए ना आईआ। नाई नैण ना कोए रखाया, ना कोई मंगे अग्गे झोली डाहीआ। चार कहार लाड़ी डोली ना कोई उठाया, ना कोई पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। कलिजुग वेला पारब्रह्म एकँकारा आपणा आप दए सुहाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द डंका एका दए वजाया, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा देवत सुर सुरपति राजा इन्द जाए बौहड़, गण
गंधर्ब किन्नर यच्छप आप उठाईआ। लक्ख चुरासी वेखे खेल तमाश, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित मूर्त अकाल निरगुण रूप दीन दयाल, निर्भय रूप आप वटाईआ। सतिगुर नानक साची धार, लोकमात एह समझांयदा। एका जोत दस अवतार, गुर गोबिन्द खेल खिलांयदा। गोबिन्द सति पुरख अकाल, घर साचे सोभा पांयदा। फल लगाए चार वरन डाल्ह, पंचम मेल मिलांयदा। आप बणाए आपणे लाल, अमृत साचा जाम प्यांअदा। सति सतिवादी बन्न्हे सीस दस्तार, साचा रंग रंगांयदा। शब्द तन गात्रे इक्क कटार, धीरज जत आप बंधांयदा। कंगण पाए अपर अपार, नाम बंधन बंध बंधांयदा। आप आपणा उत्तों वार, आप आपणी मंग मंगांयदा। गुरमुखां अग्गे बणे भिखार, आप आपणी इच्छया पूर करांयदा। आपे नाता तोड़ संसार, पुरख अकाल एक मनांयदा। आपे सथ्थर सेज कन्त पसार, आप आपणा राह तकांयदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आप आपणा मेल मिलांयदा। दोहां विचोला निरगुण धार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे बैठा वड़, घर साचा आप सुहांयदा। पुरख अकाल गोबिन्द मेला, हरि सतिगुर आप कराईआ। आपे गुरू गुरू गुर चेला, गुर चेला नाउँ धराईआ। सति पुरख निरँजण सज्जण सुहेला, दर घर साचा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे आपणा घर, आपे बन्द कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रूप हरि सज्जण वड वड्याईआ। आदि जुगादी ठंडा सीत, सति रूप आप हो जाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण वड वड्याईआ। शब्द जणाए सुहागी गीत, वाहवा वाहिगुरू फतिह गजाईआ। साचा देहुरा मन्दिर मसीत, गुरसिख तेरा काया हट्ट वखाईआ। अट्ठे पहर परखणहारा नीत, घर बैठा आसण लाईआ। दिवस रैण वसे चीत, विछड़ कदे ना जाईआ। सुणाउँदा अन्दर रहे सुहागी गीत, अनहद ताल तलवाड़ा रिहा वजाईआ। जोती जगे पतित पुनीत, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। गुरसिख तेरी कोए ना करे रीस, तेरे अन्दर वड़या साचा माहीआ। तेरा रूप हरि हरि धरया हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोई वड्याईआ। लक्ख चुरासी सुत्ता दे कर पीठ, पंज प्यारे अन्दर बैठा जोत जगाईआ। कलिजुग अन्त चलाई साची रीत, साचा पन्थ इक्क सजाईआ। एका ग्रन्थ गुरू इष्ट चरन प्रीत, दूजा दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचन आप रचाईआ। सतिगुर गोबिन्द हो मेहरवान, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। सभना देवे सिक्खी दान, साची सिख्या इक्क समझांयदा। गुरसिख तेरे काया मन्दिर होवे प्रकाश, जोत निरँजण सहाए रवि ससि चन्द शरमांयदा। तेरा राह तक्कण गोपी काहन, दिवस रैण नैण उठांयदा। तेरे चरन ध्यान लगायण ब्रह्मा विष्न शिव कर ध्यान, दर तेरा उच्च सुहांयदा। मेरा मन्दिर तेरा मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा
पांयदा। भुल्ल ना जाए सच निशान, सीस दस्तार इक्क बन्न्हांयदा। एका ढईआ आपे वेखे विच जहान, कलिजुग रेखा अन्त मुकांयदा। प्रगट होवे वाली दो जहान, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गुर गोबिन्द सूरबीर सुल्तान, गुर सतिगुर साचा नाल रखांयदा। पंज तत्त ना वेखे कोए कर ध्यान, हड्ड मास नाड़ी रत ना रचन रचांयदा। एका चिल्ला तीर कमान, हरि शब्दी रंग रंगांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां मारे एका बाण, लक्ख चुरासी बचया कोए रहिण ना पांयदा। निमाणयां देवे एका माण, ग़रीब निमाणयां गले लगांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां मेटे जगत निशान, सीस ताज ना कोए रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां देवे इक्क ज्ञान, पुरख अकाल एका इष्ट वखांयदा। पारब्रह्म सरनाई चार वरन डिग्गण आण, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए ध्यांअदा। लेखा चुकाए वेद पुराण, अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ांयदा। शास्त्र सिमरत ना करे कोए ध्यान, तिलक ललाट ना कोए वखांयदा। शब्द अनादी कर परवान, घर घर मंगल साचा गांयदा। पंज तत्त ना पूजा करे कोए जहान, निरगुण सतिगुर इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, वड वड्डा वड्याईआ। खेले खेल सर्ब जहान, घट घट बैठा आसण लाईआ। चौथे जुग चार कुन्ट चार यारी होई प्रधान, जग पूजा रही कराईआ। पंचम भुल्लया हरि भगवान, पंच विकार करी कुड़माईआ। भैणां भईआ ना कोए प्यार, पिता पूत पुत्तर धी ना कोए अख्वाईआ। नारी कन्त ना करे ध्यान, विभचार करे सर्ब लोकाईआ। पाए दरस ना हरि भगवान, आत्म हिरस ना कोए मिटाईआ। अमृत आत्म मिले ना पीण खाण, मदिरा जाम प्याला मुख लगाईआ । मनुआ मन भुंन कबाब कोए ना खाण, जीवां हत्या सर्ब कमाईआ। ना होए सहाई कृष्ना राम, जो जन बैठे हरि भुलाईआ। ईसा मूसा ना करे कल्याण, जो जन बैठा मुख भवाईआ। नानक गोबिन्द ना मारे बाण, तीर जो गुरमति रहे गंवाईआ। बिन हिरदे ना कोई होर निशान, ना कोई बेड़ा बन्ने लाईआ। जुगा जुगन्तर जुग जुग आप चुकाए पिछली काण, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। आपे हरि दुआर हरि खेल खिलाउँणा, परब्रह्म प्रभ बेअन्तया। कलिजुग कूड़ा मेट मिटाउँणा, मिथ्या जाणे साध सन्तया। जूठ झूठ रहिण ना पाउँणा, माया ममता मोह चुकन्तया। गढ़्ह हँकारी आपे ढाउँणा, घर साचा इक्क सुहन्तया। चार वरनां रंग इक्क रंगाउँणा, भरम भुलेखा दूर कढन्तया। एका जोती लक्ख चुरासी दीपक आप जगाउँणा, आपे जोत प्रकाश करन्तया। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क ज्ञान दृढ़ाउँणा, एका ढोला इक्क सुणन्तया। सत्तां दीपां एका मार्ग लाउँणा, सत्त रंग निशाना आप चड़न्तया। सृष्ट सबाई एका शाह अख्वाउँणा, दूसर कोए ना बणत बणन्तया।
राज जोग एका रंग रंगाउँणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटन्तया। कलिजुग तेरा रंग चलूल, हरि साचा वेख वखाईआ। शंकर वेखे हथ्थ त्रिसूल, बाशक तशका गल लटकाईआ। ब्रह्मा वेता आपणा मनवन्तर रिहा भूल, आपणे दर करे पढ़ाईआ। विष्नूं चुक्के आपणा मूल, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। खेले खेल कन्त कन्तूहल, हरि साचा बेपरवाहीआ। आपणी रचना आदि जुगादी कदे ना जाए भूल, अभुल्ल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तोलणहारा साचा तोल, नाम कंडे ल्ए तुलाईआ। कलिजुग अन्तिम तोलण आया, निरगुण नूर नूर उजालया। एका धार बोलण आया, सो पुरख निरँजण खेल निरालया। एका चोला बदलण आया, आपे चले अवल्लड़ी चालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल आदि शक्ति जोत जवाल्या। आदि शक्ति जोत भवानी, अष्टभुज उठांयदा। सति सरूपी शाहो भूपी इक्क सुणाए आपणी बाणी, आपणा राग अनहद शब्द आपे जाणे अकथ कहाणी आपे आपणी गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे विश्व वासदेव, वास्तक रूप अनभव रूप वटांयदा। आपे अबिनाशी करता अलख निरँजण अलख अभेव, वेस अनेका रूप धरांयदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म होए निहकेव, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। आपे रंग रंगलीआं माणे रसना जेहव, बत्ती दन्द आप हिलांयदा। आपे अमृत फल बणे साचा मेव, आपे कौड़ा रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वखंदड़ा हरि मेहरवान, आपणी कल वरताईआ। जोत जुगन्दड़ा श्री भगवान, निरगुण नाउँ धराईआ। सृष्ट सबाई साचा मार्ग इक्क वखंदड़ा, एका पन्थ बणाईआ। राग अनादी इक्क सुनंदड़ा, एका ढोला गाईआ। दीपक जोती ज्ञान दृढ़ंदड़ा, दिव दृष्टी इक्क खुल्हाईआ। नेत्र नैण मेल मिलंदड़ा, लोचन करे सर्ब रुशनाईआ। काया कँवरी भँवरी फोल फोलंदड़ा, डूँघी कवरी वेख वखाईआ। टेडी बंक पार करिंदड़ा, सुखमन पन्ध मुकाईआ। पंचम धाड़ मेट मिटंदड़ा, आसा तृष्ना रिहा गंवाईआ। अमृत साचा जाम प्यंदड़ा, कागों हँस बणाईआ। शब्द गुर नाउँ रखंदड़ा, पंज तत्त ना मेल मिलाईआ। अन्दर मन्दिर राग सुनंदड़ा, अनहद सेवा लाईआ। ताल तलवाड़ा आप वजंदड़ा, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सुरत सवाणी मेल मिलंदड़ा, आप आपणा बंधन पाईआ। बजर कपाटी तोड़ तड़िंदड़ा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। आत्म सेजा इक्क सुहिंदड़ा, फूलन बरखा लाईआ। दस्म दुआरी घर वसंदड़ा, घर साचे सोभा पाईआ। शब्द कन्त हरि मेल मिलंदड़ा, गुरमुख नारी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सिरजणहार हरि जहानया, पारब्रह्म ब्रह्म गुर करतार।
देवे दरस श्री भगवानया, आप आपणी किरपा धार। आवण जावण चुक्के कानया, नाता तुटे सर्ब संसार। पाया पुरख इक्क सुल्तानया, दर घर साचे मेला कन्त भतार। पाया पद इक्क निरबानया, घर चौथे मीत मुरार। पंचम राग बहि बहि गाया गानया, घर सखीआ मंगलचार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेला लाए पार। सन्त सुहेले हरि हरि बूज्झया, आपणी बूझ बुझांयदा । सतिगुर पूरा भेव कोए ना गूज्झया, आप आपणा राग अल्हांयदा। लेख चुकाए एका दूज्जया, तीजा नेत्र इक्क दरसांयदा। चौथे पद जो जन झूज्जया, आवण जावण ना कोए गणांयदा। सरन सरनाई जो जन लूज्झया, दर पंचम सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, सच ज्ञान ब्रह्म ध्यान पारब्रह्म सलांहयदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म ज्ञाना, हरिजन वड्डी वड्याईआ। आत्म अन्तर इक्क ध्याना, एका हरि हरि हरि लिव लाईआ। आत्म अन्तर शब्द बबाना, हरि साचा आप उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, शाहो भूप वड सुल्तानया । कलिजुग अन्तिम बणे जगत मलाह, जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिखां देवे धुर फ़रमानया। चार कुन्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी घर घर उडने काँ, दीवा बत्ती ना कोए जगानया। मांवां पुत्तरां ना पकड़े कोई बांह, सगला संग ना कोए वखांयदा। कलिजुग जूठे झूठे जीव जन्त साध सन्त कर जाण नांह, वेले अन्त बिन सतिगुर पूरे कोए ना पार करानया। निथाव्याँ देवे ना कोई थाँ, चारों कुन्ट सर्ब कुरलानया। एकँकारा हरि निरँकारा निरगुण धारा जुग जुग आवे करन न्याँ, निरगुण सरगुण रूप वटानया। गुरमुखां लक्ख चुरासी निवाए ल्या, आपणे दर करे परवानया। जो जन रसना जेहवा हरि हरि रहे गा, अन्तिम सौणा दे बांह सरहानया। जगत शक्ती ना सके कोई मिटा, रक्खे लाज जीवां हरि बाल अंजानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्मड़ा सृष्ट सबाई भुज्जे वांगर दाणयां। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकार आपणी खेल खिलांयदा। गोबिन्द गुर सूरबीर कर त्यार, शब्द अगम्मी धार नाल वखांयदा। लोआं पुरीआं करे पार किनार, नीली धारों नीला पार करांयदा। छैल छबीला हो त्यार, गुरसिख कबीला वेख वखांयदा। बस्त्र पीला तन शृंगार, आपणा हीला आप करांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, बहत्तर नाड़ी खोज खुजांयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, नित नवित्त फेरा पांयदा। शाह सुल्ताना करे ख्वार, सीस ताज ना कोए बंधांयदा। बीस बीसा मंगे मंग बण भिखार, कलिजुग अन्तिम राह तकांयदा। जगत जगदीसा होए सच्चा सिक्दार, सिर आपणे छत्र झुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बोले इक्क जैकार, ख़ालस ख़ालसा आप सुहांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता उत्तम ज़ाता एका एक वखांयदा। उत्तम ज़ात चार वरन, हरि साचा सच समझाईआ। उत्तम ज़ात सतिगुर सरन, जगत वरन ना कोए वड्याईआ। उत्तम ज़ात खुल्ल्हे हरन फरन, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। उत्तम ज़ात चुक्के मरन डरन, आवण जावण रहिण ना पाईआ। उत्तम ज़ात मिले मेल हरि करनी करन, करता पुरख मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्द सरूपी आया करन लड़ाईआ। शब्द सरूपी सच मृदंग, नौ खण्ड आप वजांयदा। सम्मत वीह सद सोलां बिक्रमी वंडे वंड, वरभण्डी जोत डगमगांयदा। वरनां बरनां करे खण्ड खण्ड, साचा खण्डा नाम चमकांयदा। लक्ख चुरासी नार दोहागण रंड, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। दर दर वेखे भेख पाखण्ड, भेख पाखण्डी डौरु वांहयदा। पावे सार विच ब्रह्मण्ड, हरि साची जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एकँकारा इक्क अख्वांयदा। निहकलंक धाम अवल्ला, नगर ग्राम आपणा आप वसाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर करे बिसराम, सम्बल नगरी आप उपजाईआ। आपणा फड़या निरगुण बाण, निरगुण चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। निरगुण बणया लोहार तरखान, शस्त्र शस्त्र जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण चाढ़्ही आपणी पाण, एका जोती भट्ठी रिहा तपाईआ। निरगुण पाणी ठंडा पाए आण, सर सरोवर इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर खेल अपार, नाम खण्डा करे त्यार, सम्मत सोलां वेख विचार, पन्दरां कत्तक हो ख़बरदार, एका दूजा वंड वंडाईआ। साचा खण्डा करे त्यार, हरि साची बणत बणांयदा। तिक्खीआं रक्खे दोवें धार, दोवें मुख सलांहयदा। चारों कुन्ट मारे मार, ब्रह्मा चारे मुख भवांयदा। दहि दिशा करे ख्वार, चार दीवारी वेख वखांयदा। पाए हिस्सा हरि गिरधार, गृह गृह वंड वंडांयदा। किसे ना दिसा विच संसार, कोटन कोटी राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे दिवस दित्ता वर, दूजे दिवस घाड़न दए घड़, गुरसिख साची बणत बणांयदा। गुरसिख काया घाड़न घड़या, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। गुरमुख गुर गुर आपे फड़या, आप आपणा मेल मिलाईआ। गुरसिख अन्दर गुर गुर आपे वड़या, आप आपणा रूप वटाईआ। गुरसिख मन्दिर गुर गुर आपे चढ़या, आपणा कुंडा लाहीआ। गुरसिख अन्दर गुर गुर आपणा अक्खर आपे पढ़या, छत्ती राग भेव ना राईआ। गुरसिख अन्दर गुर गुर आपे खड़या, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। गुरसिख साची तरनी जगत तरया, जो सतिगुर सरनाई आईआ। कलिजुग मरनी कदे ना मरया, राए धर्म ना दए सजाईआ। चित्रगुप्त किसे ना फड़या, लाड़ी मौत ना सगन मनाईआ। दर घर साचे दरगाह साची चढ़या, सचखण्ड
दुआरे सोभा पाईआ। सन्त भगवन्त कन्त गुरमुख नारी आपे खड़या, आपणी डोली आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख साचे रिहा तराईआ। तारनहारा पुरख समरथ, हरि सतिगुर गुर अख्वांयदा। सदा सुहेला रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणी दया कमांयदा। पंच विकारा देवे मथ, पंच शब्द धुन उपजांयदा। पंच जणाए साची गाथ, बोध अगाध अल्हांयदा। पंच चुकाए लहिणा देणा मस्तक माथ, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। सतिगुर पूरा इक्क कराए पूजा पाठ, एका मन्त्र नाम सुणांयदा। एका तीर्थ एका ताट, अठसठ पन्ध मुकांयदा । चौदां लोक वखाए एका हाट, चरन दुआरा जन दरसांयदा। जुग जुग विछड़े जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, घाटा कोए रहिण ना पांयदा। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, आप आपणे लेखे लांयदा। गुरसिख पंज तत्त सड़े अग्नी काठ, आत्म ब्रह्म ना कोए जलांयदा। जेहवा यस हिला रघुनाथ, रघुपति आपे वेख वखांयदा। थिर घर साचे सच निवास, ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। जन भगतां पूरी करे आस, वेले अन्तिम दरस वखांयदा। हरि सन्तां सच घर करे वास, दरगाह साची सोभा पांयदा। गुरमुखां बुझाए लग्गी प्यास, अमृत मेघ इक्क बरसांयदा। गुरसिखां दुआरे दासी दास, गुर सतिगुर सेव कमांयदा। अन्तिम करे बन्द खलास, बन्दी छोड़ नाम धरांयदा। सद बलिहारी बलि बलि जास, जो गुर का हुक्म कमांयदा। आदि जुगादि ना होए विनास, हरि साचा आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। गोबिन्द मेला हरि दुआर, हरि सन्तन आप कराईआ। जो जन मंगण बण भिखार, प्रभ साची भिच्छया झोली दए भराईआ। दरस वखाए खोल्ह किवाड़, अन्दर मन्दिर निरगुण जोत कर रुशनाईआ। कलिजुग अग्नी तपे ना तत्ती हाढ़, रुत्त बसन्त इक्क सुहाईआ। होए प्रकाश बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर वखाए इक्क अखाड़, प्रभ लाया बेपरवाहीआ। मूरछागत होई पंचम धाड़, मूधे भार सुटाईआ। गुर का शब्द दए लताड़, त्रिलोकी भार उप्पर रखाईआ। गुरमुखां फिरे अग्गे पिच्छे अगाड़, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। आपे पौड़े देवे चाढ़, अध विचकार ना कोए लटकाईआ। गुरसिख बणाए साचे लाड़, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां खेले खेल अगम्म अपार, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन सज्जण उठावण आया, वड दाता बेअन्त। कलिजुग जीव गूढ़ी नींद सवावण आया, माया पर्दा पाए साध सन्त। त्रैगुण वेस वटावण आया, आदि जुगादी महिमा अगणत। पंज विकारा वेख वखावण आया, वेखणहार हउमे हँगत। लक्ख चुरासी मनमुख जीव मिटावण आया, आप बणाई आपणी बणत। गुरसिख सच्चे आप तरावण आया, नाउँ रखाया हरिसंगत। कांगों हँस बणावण आया,
जिउँ नानक अंगीकार लाया अंगद। एका बस्त्र भूशण तन पहनावण आया, दूसर दर ना होए मंगत। काया चोली रंग चढ़ावण आया, लेख मुकाए भुक्ख नंगत। नाम कंगण इक्क वखावण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी रंगत। आपणा अंक आपे जाण, आपणा मूल वेख वखाईआ। आपणा अंक आप पछान, आपे निव निव सीस झुकाईआ। आपणा जनक कर प्रधान, गुरमुख साचे दए वड्याईआ। आपणा डंक दो जहान, नौजवान दए वजाईआ। साल सोल्हवें हो प्रधान, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। साल सतारवें फड़े तीर कमान, एका चिल्ला दए चढ़ाईआ। साल अठारवें मारे बान, जल बिम्ब वेख वखाईआ। साल उनीवें कलिजुग तेरी लाहे मकाण, ईसा मूसा रहिण ना पाईआ। साल बीसवें झुलाए निशान, सत्त रंग निशाना दए चढ़ाईआ। तख्त ताज सोहे सुल्तान, पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। चारों कुन्ट पन्थ प्रधान, वड परवानगी आप सखाईआ। रसना गूंजे इक्क अकाल, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। हँ ब्रह्म बणे विधान, सतिगुर पूरा दए जणाईआ। सोहँ रूप चतुर सुजान, चार जुग ना मरे ना जाईआ। आदि अन्त रहे विच जहान, एका कुदरत दूजा रूप हरि नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस इकीसा हरि जगदीसा एका छत्र सीस झुलाईआ। छत्र झुलाना हरि मेहरवान, हरि आपणा आप झुलाईआ। सृष्ट सबाई पावे आण, चार वरन आए सरनाईआ। शाह सुल्तान राज राजान, निउँ निउँ सीस रहे झुकाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, दर घर साचे सोभा पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई चुक्के कान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका दए वजाईआ। डंका वज्जणा चार कुन्ट, हरि साचे आप वजावणा। लोकमात बनावणा धाम बैकुण्ठ, साचा मार्ग एका लावणा। ना कोई लिंग कटाए ना करे संन्नत, ना कोए मूंड मुंडावणा। प्रभ आप बणाए आपणी बणत, एका रूप सच दरसावणा। एका रंग साध सन्त, दूजा रंग ना कोए वटावणा। ना कोई गढ़्ह दिसे हउमे हँगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना दर नचावणा। ना कोई ब्रह्मा विष्न शिव गणपति गणेश होए मंगत, दूजे दर ना पल्लू डाहवणा। उच्चे दर ना बहे कोए पंगत, वंडी वंड ना कोए वंडावणा। नौ खण्ड बणाए साची संगत, हरिसंगत नाम धरावणा। प्रभ काया मजीठी चाढ़्हे रंगत, चोला चोली आप रंगावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकीसा आप अख्वावणा । इक्क इकीसा खेल अपारा, हरि साचा आप कराईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, आपणा सम्मत दए चलाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, आपणी विद्या करे पढ़ाईआ। वेद कतेबां वसे बाहरा, खाणी बाणी भेव ना राईआ। गुर पीर अवतार साधां सन्तां चलौणहारा, सहार एकँकारा अख्वाईआ । पुरख अकाल बोल
जैकारा, निरगुण सरगुण नाम धराईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपे नज़री आए राम अवतारा, आपे कृष्ना रूप वटाईआ। आपे ईसा मूसा हो उज्यारा, आपणा कलमा आप सुणाईआ। आपे आबेहयात करे त्यारा, भर प्याला जाम प्याईआ। आपे मुख नकाब पर्दा लाए भारा, अगला लेखा वेख वखाईआ। आपे दो दो आबा देवे धारा, आपणा मेल मिलाईआ। आपे लेखा जाणे मुहम्मदी यारा, चार यारी रूप वटाईआ। आपे निरगुण नानक खेल अपारा, जोत निरँकारा डगमगाईआ। आपे सतिनाम भरे भण्डारा, वड भण्डारी बेपरवाहीआ। आपे वाहिगुरू बोल जैकारा, वाह वाह गुरू आप अख्वाईआ। आपे फतिह वज्जे नगार, आपे डंका रिहा लाईआ। आपे ख़ालस ख़ालसा कर त्यारा, चार वरनां रंग चढ़ाईआ। चौंह जुगां तों पन्थ चलाए आपणा न्यारा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। करोड़ छिआनवे अगम्मी धाड़ा, आपणी आप ल्ए उपजाईआ। लोकमात बणाए सच अखाड़ा, मानस जन्म रूप वटाईआ। विच सोहे हरि हरि लाड़ा, आप आपणा जोबन रिहा वखाईआ। सम्मत लगाए सतारां हाढ़ा, अगला लेखा बन्द रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुग आपणे गाए आपे छन्द, दूसर हथ्थ ना रक्खी किसे वड्याईआ।
सोलां कल अकल कलधार, सोलां इच्छया बन्द कराईआ। सोलां कल आप निरँकार, आपणी वंड वंडाईआ। सोलां कलां भर भण्डार, लोकमात वेख वखाईआ। सोलां कलां दए अधार, आप आपणी जोत जगाईआ। सोलां कल कल उज्यार, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। सोलां कल बन्न्हे धार, ब्रह्मा विष्नूं शिव सेव कमाईआ। सोलां कल खेल अपार, त्रिलोकी आपणे वेस वखाईआ। सोलां कलां दए अधार, नौ खण्ड रचन रचाईआ। सोलां कलां कल कर पसार, सत्त दीप नाल रलाईआ। सत्तां दीपां नवां खण्डां तिन्नां लोकां करे आर पार, सोलां कल सो अख्वाईआ। कृष्न बणया मात अवतार, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। आपणी शक्ती भर भण्डार, आपे वेख वखाईआ। आप करे आपणा मंगलाचार, आपे दए सुणाईआ। आप आपणा ज्ञान दए भण्डार, आपे रिहा सुणाईआ। एका साजन मीत मुरार, सिख्या सिख समझाईआ। सोलां इच्छया रिहा विचार, सतारां दरसी सोलां मुख सतारवां दिवस द्वापर वेला अन्त अकल अठारां दिवस बोल जैकार, त्रिलोकी नाथ आपणी खेल खिलाईआ। सोलां कलीआं तन शृंगार, त्रैगुण विच दिस ना आईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। लेखा लेख ना सके कोए विचार, वेद पुराण सिमरत शास्त्र भेव ना राईआ। जिस जन आत्म अन्तर बख्शे ब्रह्म ज्ञान, सो जन बूझ बूझ बुझाईआ। चौदां लोक वेखे मार ध्यान, चौदां लोक आपणा रंग वखाईआ। सत्त दीप हो प्रधान, आपणी जोत
करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अकल कल धार हरि निरँकार, सोलां कल वेख संसार, नौ सत्त सत्त नौ सोलां चोला इक्क बदलाईआ।
१८ कत्तक २०१६ बिक्रमी बग्गा सिँघ दे घर नत्त ज़िला लुध्याणा
हरि पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार, आदि अनादि चलाईआ। हरि पुरख आप निरँकार, दूसर होर ना कोए अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण जोत उज्यार, एका एक डगमगाईआ। हरि पुरख आदि निरँजण खेल अपार, आप आपणे रंग समाईआ। हरि पुरख अबिनाशी करता सिरजणहार, सच सच आप अख्वाईआ। हरि पुरख पारब्रह्म हो उज्यार, रूप अनूप आप वटाईआ। हरि पुरख आप आपणा कर पसार, आप आपणा वेख वखाईआ। हरि पुरख निराकार, निरवैर नाउँ धराईआ। हरि पुरख पुरख अकाल, अकल कला धराईआ। हरि पुरख अजूनी रहित वड सिक्दार, सच सुल्तान बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। हरि हरि पुरख करता अबिनाश, एका रंग समांयदा। हरि पुरख सर्ब प्रकाश, नूरो नूर डगमगांयदा। हरि पुरख आपणे अन्दर करे आपणा वास, आप आपणा मेल मिलांयदा । हरि पुरख एका बणे आप दास, आप आपणी सेव कमांयदा। हरि पुरख आपणी वेखे आपे रास, आपे नाच नचांयदा। हरि पुरख आपे वस्सया आपणे पास, आप आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि पुरख अलख अभेव एका एक एका नाउँ उपजांयदा। हरि पुरख सर्ब गुणवन्त, एका एकँकारया। हरि पुरख पूरन भगवन्त, पारब्रह्म जोत निराकारया। हरि पुरख आदि अन्त, आप आपणा वेस वटा ल्या। हरि पुरख बणाए आपणी बणत, आप आपणा रूप धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिला ल्या। हरि पुरख जोत उजाला, निरगुण नूर समांयदा। हरि पुरख दीन दयाला, दयानिध नाउँ वखांयदा। हरि पुरख करे आप आपणी प्रितपाला, प्रितपालक वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नूर डगमगांयदा। हरि पुरख जोत उज्यार, आपणी खेल खिलाईआ। हरि पुरख आपणी इच्छया आपे धार, आपणा हुक्म आप जणाईआ। हरि पुरख सच्ची सरकार, राज राजान वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। हरि पुरख हरि मलाह, हरि हरि वेख वखांयदा। हरि पुरख हरि सलाह, हरि हरि हुक्म जणांयदा। हरि पुरख हरि हरि नाँ, आपणा आप धरांयदा। हरि पुरख करे सच न्याँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार निरँकार एका वेस वेस वटांयदा। हरि पुरख हरि निशाना, अवर ना दूजा कोए। हरि पुरख श्री भगवान, आपणा नाम आप बलोए। हरि पुरख गुण निधान, गुण
कहि ना सके कोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणी लोए। हरि पुरख इच्छया धार, आपणी दया कमाईआ। आपणा मन्दिर करे त्यार, चार दीवार ना कोए बणाईआ। आपे होए सेवादार, सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। हरि पुरख किरपा धार, आपणी बणत बणांयदा। आपणा बणाए आप दुआर, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। लम्बा चौड़ा कदे ना करे विचार, लेखा गिणत ना कोए गिणांयदा। संसार विच ना पावे कोई सार, अगम्म अथाह आप धरांयदा। आपणा मन्दिर कर त्यार, आपे बाडी वेख वखांयदा। आपे अन्दर वड़ होए उज्यार, आपणा दीपक आप जगांयदा। आपे वेखे आपणे दुआर, दर दुआर खोल्ह खुल्हांयदा। आपे होए गुप्त ज़ाहर, भेव अभेद आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर उपजांयदा। आपणा मन्दिर कर त्यार, हरि साची ख़ुशी मनांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हरि पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। हरि पुरख निरँजण किरपा धार, सो पुरख निरँजण सिफ्त सलांहयदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि पुरख निरँजण डगमगांयदा। हरि पुरख निरँजण करे सच प्यार, सो पुरख निरँजण अंग लगांयदा। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हरि पुरख निरँजण विच समांयदा। हरि पुरख निरँजण बणे कन्त भतार, सो पुरख निरँजण नादी नाउँ धरांयदा। अन्दर वड़ करे प्यार, आप आपणा बंक सुहांयदा। साचे मन्दिर खेल अपार, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग किसे ना पाई सार, हरि का भेव ना कोए खुल्हांयदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि गए पुकार, लिख्या लेख ना कोए लिखांयदा। बिन हरि आपणी बन्न्हे ना कोई धार, आदि अन्त ना कोए जणांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, आपणी रचना आप रचांयदा। आपणे मन्दिर हो उज्यार, आप आपणा वेख वखांयदा। साचे मन्दिर धरे नाउँ अपर अपार, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। सचखण्ड दुआर हट्ट अबिनाश खुल्हा, पुरख निरँजण दया कमांयदा। हरि पुरख निरँजण डेरा ला, घर आपणे सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजण सेज वछा, सो पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। सो पुरख निरँजण अंग लगा, हरि पुरख निरँजण संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर वेख वखांयदा। सचखण्ड दुआर रक्खया नाउँ, हरि साचे दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण रचया गाउँ, आपणा खेड़ा दए वसाईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे आपणा नाउँ, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। सो पुरख निरजंण पकड़े बांह, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर साचे सोभा पाईआ। साचा घर सच महल्ला, सो पुरख निरँजण
आप उपाया। हरि पुरख निरँजण बैठा इक्क अकल्ला, सचखण्ड दुआरा इक्क वसाया। हरि पुरख निरँजण आपणा आसण आपे मल्ला, आप आपणा डेरा लाया। हरि पुरख निरजंण निहचल वेखे इक्क अटला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मन्दिर कर त्यार, पावे सार हरि निरँकार, निराधार वेख वखाया। सच महल्ला सचखण्ड, हरि पुरख निरँजण आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण करे वंड, लिख्या लेख ना कोए जणांयदा। हरि पुरख निरँजण मंगे आपणी मंग, आपे झोली डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकँकार, दीपक बाती कर उज्यार, सति सरूपी डगमगांयदा। सो पुरख निरँजण सति सरूप, हरि हरि नाउँ उपाईआ। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणी कूट, दहि दिशा ना कोए वखाईआ। सो पुरख निरँजण जाए तुठ, आप आपणी दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा जाम आपे पीवे घुट्ट, आपणे अन्दर आप टिकाईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा रस आपे ल्ए लुट्ट, आप आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, घर साचे वड वड्याईआ। वड वड्याई सचखण्ड दुआर, हरि पुरख निरँजण आप जणांयदा। निरगुण नूर कर उज्यार, पुरख अकाला डगमगांयदा। सच सिँघासण कर त्यार, पुरख अबिनाशण आसण लांयदा। शाहो भूप वड सिक्दार, राजण राज अनादि धरांयदा। छत्र सीस बेऐब परवरदिगार, आपणा रूप दरसांयदा। कागज कलम ना पावे सार, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। सो पुरख निरँजण आपणी करनी करता करे करतार, करनहार इक्क अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। वसणहारा इक्क घर बार, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड वंडांयदा। सचखण्ड वस्सया सो पुरख निरँजण, एका एक जोत अकालया। थिर घर वासी हरि पुरख निरँजण, खेले खेल हरि गोपालया। दोहां मेला एका सज्जण, दूसर जति ना कोए रखा ल्या। इक्क दुआरे एका मजन, सरोवर सच्चा इक्क वखा ल्या। इक्क दूजे गल आपे लग्गण, प्रेम प्यार इक्क वखा ल्या। निरगुण धार साचे नेत्र नीर वगण, हरि अमृत नाम रखा ल्या। सचखण्ड दुआरे मनाया साचा सगन, सो पुरख निरँजण हरि पुरख निरँजण इक्क दूजे पावण मालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, नारी कन्त कन्त भतार, सचखण्ड दुआरे आप बहा ल्या। आपे नारी आपे कन्त, सचखण्ड सोभा पाईआ। सो पुरख निरँजण खेल बेअन्त, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। आप बणाई आपणी बणत, आपणी रचना रच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां वेखणहारा थाउँ थाँईंआ । हरि पुरख निरँजण वसे थिर घर, कन्ती नाउँ उपांयदा। सो पुरख निरँजण सचखण्ड वस्सया एका दर, आप आपणा खेल खिलांयदा।
हरि पुरख निरँजण आप आपणा रूप धर, साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत जोत विच टिकांयदा। जोत अन्दर जोत धर, सचखण्ड खेल खिलाया। निरगुण अन्दर निरगुण वड़, निरगुण मेल मिलाया। सो पुरख निरँजण पौड़े चढ़, हरि पुरख निरँजण वेख वखाया। हरि पुरख निरँजण साचा घाड़न घड़, सो पुरख निरँजण दए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप उपाया। सो पुरख निरँजण घाड़न घड़या, सच टकसाल हथ्थ उठाईआ। हरि पुरख निरँजण नाल रलया, उप्पर आपणी मोहर लगाईआ। आपणा विचोला आपे बणया, ना दूसर कोए वखाईआ। आपणा तोला आपे बणया, आपणा कंडा ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। सो पुरख निरँजण थिर घर वास, हरि आपणा आप रखाया। सचखण्ड दुआर पुरख अबिनाश, हरि पुरख निरँजण डेरा लाया। हरि पुरख निरँजण सो पुरख निरँजण अन्दर करया वास, आप आपणा बीज बजाया। आपे उत्पत जोत करे प्रकाश, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाया। सुहाए घर सच दरबार, हरि सच्चा शाह सुल्तानया। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका वेखे श्री भगवानया। एका खेल निरगुण धार, एका जोत जोत जगे महानया। एका सज्जण मीत मुरार, एका रूप अनूप दरसानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार बंधानया। सचखण्ड सोभावन्त सुभागण, हरि साचा वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण हरि पुरख निरँजण एका रंग रंग बैरागण, आप आपणा ताल वजांयदा। नारी कन्त होई सुहागण, सोभावन्ती वेस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपे बूझ बुझांयदा। देवणहारा वर करतार, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, बैठा राह तकाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यार, आपे वेख वखाईआ। सचखण्ड सोहे बंक दुआर, थिर घर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर अन्दर आपणे सोभा पाईआ। सोभा पाए हरि भगवान, सोहे दर दरबारा। मन्दिर वसे सच मकान, उच्च अटल मनारा। निरगुण दीप होए उज्यार, वेखणहारा कमलापाती एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर वेखे इक्क दुआरा। सचखण्ड वस्सया हरि निरँकारा, निरगुण रूप वटांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हरि पुरख निरँजण आप करांयदा। आपे सुत्ता कर उज्यारा, शब्दी नाउँ धरांयदा। खेले खेल अपर अपारा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचांयदा। आप उपजाए रवि ससि सूरज चन्द सतारा, गगन मण्डल आप सुहांयदा। पृथ्मी आकाश दए सहारा, जल धारा रूप वटांयदा। आपणा रंग कर उज्यारा, विष्नूं नाउँ वटांयदा। नाभी कँवली भर भण्डारा,
अमृत धार चलांयदा। उपज्या फुल्ल आया बाहरा, आपणी पंखड़ी आप खुल्हांयदा। पारब्रह्म प्रभ रूप न्यारा, ब्रह्म रूप वटांयदा। वसणहारा धूंआँधार, सतिगुर नाउँ उपजांयदा। तिन्नां मेला इक्क दुआरा, एका हुक्म सुणांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंचम तत्त मेल मिलांयदा। पंजी प्रकृति दए अधारा, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। मन मति बुध कर शृंगारा, साचा मेल मिलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच घर, सचखण्ड वासी पुरख अबिनाशी आप आपणी खेल खिलांयदा। सेवादार सेवक ला, साचा हुक्म सुणाईआ। ब्रह्मा विष्नूं शिव ल्ए उठा, आप आपणी बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी रचन रचा, रिज़क सबाई आप पुचाईआ। आपे देवे अन्तिम ढाह, सतिगुर रंग रंगाईआ। लोकमात हरि खेल खिला, वरभण्डी नाउँ धराईआ। ब्रह्मण्डी डेरा आपे ला, जेरज अंड दए वड्याईआ । उत्भुज सेत्ज खेल खिला, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। अजूनी रहित लक्ख चुरासी अन्दर डेरा ला, जूनी जून अनेका आप भवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए उपजा, यश जेव आप अख्वाईआ। आत्म परमात्म वेख वखा, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, एकँकारा आप आपणा नाउँ धराईआ। हरि पुरख निरँजण वस्सया सभनी थाँ, घट घट बैठा आसण लाईआ। आपणी वंड आप वंडा, आपे हुक्म सुणाईआ। चारे वेदां ल्ए लिखा, चारे युग रचन रचाईआ। सतिजुग साचा मात धरा, सति सति करे पढ़ाईआ। त्रेता आए वेख्या , आप आपणी कल वरताईआ। दुआपर तेरा पन्ध मुका, प्रभ बणया पान्धी राहीआ। कलिजुग तेरा करे न्याँ, भुल्ल रहे ना राईआ। गुर पीर साध बणन गवाह, जो हरि का लेखा गए लिखाईआ। बिन हरि गोबिन्द ना दिसे कोए मलाह, ना बेड़ा बन्ने लाईआ। चारों कुन्ट अन्धेरा रिहा छा, भुल रहे ना राईआ । मँझधार बेड़ा कलिजुग कूड़ा रिहा रुढ़ा, बन्न्हे ना कोई पार वखाईआ। सो पुरख निरँजण जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। हरि पुरख निरँजण गुरसिखां अन्दर डेरा ला, आप आपणी बूझ बुझाईआ। बाल अञ्याणे ल्ए उठा, बिरध जवान ना कोए वखाईआ। कालख टिक्का मस्तक देवे लाह, जो जन आए सरनाईआ। निथाव्याँ देवणहारा साचा थाँ, दरगाह साची धाम सुहाईआ। सचखण्ड बैठा आसण ला, थिर घर दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण देवे वर, हरि पुरख निरँजण रिहा सलाहीआ। सो पुरख वर वर दाता, आपणी झोली आप भरांयदा। हरि पुरख निरँजण सर्ब ज्ञाता, अन्तरजामी नाउँ धरांयदा। जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणी गाथा, आप आपणा नाउँ सुणांयदा। आदि जुगादी चलाए राथा, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। सदा सुहेला वसे साथा, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण हो मेहरबान, आपणी दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण
फड़ निशान, थिर घर बैठा आप उठाईआ। कलिजुग वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सच ना दिसे कोए दुकान, चौदां लोक होए हल्काईआ। चौदां तबक होए वैरान, साचा कलमा ना कोए पढ़ाईआ। साधां सन्तां अन्दर बीआबान, सिम्बल रुख रहे लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होया निगहबान आपे वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण मार झात, लोकमात वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण इक्क अकांत, एका रंग समांयदा। सो पुरख निरँजण मेटणहारा अन्धेरी रात, हरि पुरख निरँजण साचा चन्द चढ़ांयदा। जन भगतां देवे साची दात, एका वंडण नाम वंडांयदा। आपणी जणाए आपे गाथ, आपणा मन्त्र आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवाना, आपणी कल वरतांयदा। हरि पुरख निरँजण जोद्धा सूर बली बलवाना, आपणा बल धरांयदा। प्रगट होवे वाली दो जहानां, लोकमात वेस वटांयदा। हरि का रूप ना किसे पछाणा, नेत्र नैण दिस ना आंयदा। रख्या नाउँ श्री भगवाना, निहकलंक आप हो जांयदा। साचा चिल्ला तीर कमाना, गोबिन्द हथ्थ रखांयदा। त्रै लोकां मारे इक्क निशाना, चौदां लोकां जड़ उखड़ांयदा। रवि ससि होइण हैराना, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द धीर ना कोए धरांयदा। वेखणहारा जुग जुग निशाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। जन भगतां उप्पर होए मेहरवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। चरन दुआर बख्शे साचा माना, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। बिन गुरसिख ना जाणे कोए हरि का भाणा, भरम भुलेखे सगल सृष्ट भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण नर हरि, सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात ना दिसे कोई पंज तत्त निशान, निरगुण देवे निरगुण दान, सरगुण मेल जगत जहान, आउँदा जांदा पान्धी राही पन्थ मार्ग दिस किसे ना आंयदा।