पुस्तकालयभाग ८

१९ कत्तक २०१६ बिक्रमी गज्जण सिँघ दे घर पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

आदि पुरख निरँजण हरि भगवान, पारब्रह्म पुरख सुल्तानया। खेले खेल वाली दो जहान, निरगुण जोत नूर महानया। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, थिर घर साचा इक्क सुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे घर होए प्रधानया। सति पुरख निरँजण एकँकार, आदि जुगादि समाईआ। पुरख निरँजण हो त्यार, भेव कोए ना पाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर दिस ना आईआ। निरगुण जोत कमलापाती कर उज्यार, आप आपणा डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल खिलंता, एका

रंग समांयदा। सो पुरख निरँजण दीप जगंता, सच घर प्रकाश करांयदा। हरि पुरख निरँजण वेख वखंता, आप आपणा नैण खुल्हांयदा। सो पुरख निरँजण सोभावन्ता, हरि भगवन्ता नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलांयदा। हरि पुरख निरँजण एकँकार, एका रंग समाया। सो पुरख निरँजण जोत उज्यार, अजूनी रहित भेव ना राया। हरि पुरख निरँजण आप आपणा बणे मीत मुरार, दूसर संग ना कोए रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सोभा पाया। हरि पुरख निरँजण हरि मन्दिर वस्सया, पारब्रह्म करतार। सो पुरख निरँजण मार्ग आपणा आप दस्सया, आप आपणी किरपा धार। हरि पुरख निरँजण दर घर साचे बहि बहि आपे हस्सया, खेले खेल खेलणहार। हरि पुरख निरँजण आदि जुगादी निराकार आपे फिरे नस्सया, सेवक होए सेवादार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, खेले खेल गुर गोपाला, हरि पुरख निरँजण नाउँ रखांयदा। हरि पुरख निरँजण इक, एका एक अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण ना मरे ना पए जम्म, जूनी जून ना कोए भवाईआ। हरि पुरख निरँजण ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। हरि पुरख निरँजण ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, चिन्ता सोग ना कोए रखाईआ। सो पुरख निरँजण आपे जाणे आपणा कम्म, करता पुरख नाउँ धराईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। हरि पुरख निरँजण आपे जनणी जणे जन, आपणी गोद सुहाईआ। सो पुरख निरँजण दर घर साचे जाए मन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर हरि सुहञ्जणा, एका रंग रंगाया। जगे जोत आदि निरँजणा, दीपक बाती डगमगाया। पुरख अबिनाशी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म अबिनाशी करता बैठा आसण लाया। आदि जुगादी साचा सज्जणा, विछड़ कदे ना जाया। ना घड़या ना भज्जणा, ना कोई रूप वटाया। आपे रक्खे आपणी लज्जणा, समरथ पुरख वड वड्याआ। हरि पुरख निरँजण आपणे मन्दिर साचे घर बहि बहि आपे गज्जणा, आप आपणा नाअरा लाया। सो पुरख निरँजण शाहो भूप वड राजन राजणा, शाह सुल्तान आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सुहञ्जणा इक्क वखाया। सच घर सुहञ्जणा हरि निरँकार, आपणा आप उपाईआ। निरगुण दीपक कर उज्यार, सचखण्ड बैठा जोत जगाईआ। निराकार निराधार निरवैर रूप अपर अपार, सति सरूप आप अख्वाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपे बैठा हो त्यार, चोबदार ना कोए जणाईआ। ना कोई मन्दिर चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोए खण्डा ना कोए कटार, शमशीर ना कोए खिचाईआ। राज मन्त्री ना पावे सार, बिरध बाल ना कोए रखाईआ। शाह कंगाल ना कोए सिक्दार, जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, सो पुरख निरँजण देवे दान, घर साचे वज्जे वधाईआ। घर साचा हरि उपाया, पारब्रह्म करतार। आपणी रुतड़ी आप सुहाया, आपे वेखणहार। आपणा रंग आप रंगाया, रंग रंगीला अपर अपार। छैल छबीला आपे बण के आया, निरगुण जोत कर उज्यार। सच वसीला इक्क वखाया, हरि आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच करे पसार। घर विच घर घर त्यार, हरि पुरख निरँजण आप उपजांयदा। घर घर विच मन्दिर कर त्यार, सो पुरख निरँजण आप वसांयदा। घर विच घर खेल अपार, हरि पुरख निरँजण आप करांयदा। घर विच घर सोहे बंक दुआर, सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा। बण विचोला एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। घर विच घर सचखण्ड दरबारा, हरि साचा आप सुहाईआ। घर विच घर घर थिर घर कर उज्यारा, दीपक जोत करे रुशनाईआ। घर विच घर सोहे साचा लाड़ा, सो पुरख निरँजण हरि पुरख बेपरवाहीअ। घर विच घर सखीआं लाया अखाड़ा, हरि पुरख निरँजण सगन मनाईआ। एकँकारा खेल अपारा, निराकार आप कराईआ। आपणे मन्दिर पावे सारा, दूसर कोए दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा हड मास नाड़ी ना दिसे चमड़ा, घर बैठा जोत जगाईआ। जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला वड वड्याआ। खेल निराला अवल्लड़ी चाला, भेव किसे ना आया। बण दलाला होए रखवाला, आप आपणा वेस धराया। आपणा मन्दिर आपे भाला, आपे दसे राह सुखाला, आपणा डण्डा आपे लाया। आपे फल फुल होए फुल डाल्हा, फुल फुलवाड़ी आप महिकाया। आपे होए सर सरोवर ताला, अमृत जाम आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा सगन मनाया। सचखण्ड निवासी हरि पुरख, हरि हरि आप करांयदा। थिर घर वासी सो पुरख, घर साचे सोभा पांयदा। आपणा आप आपे ल्ए परख, आपणी घसवटी आपे लांयदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोई जणांयदा। आपणे उप्पर आपे खाधा तरस, आप आपणी दया कमांयदा। आपणी मेटे आपे हरस, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण निरगुण नाउँ रखांयदा। निरगुण सो पुरख निरँजण दाता, हरि पुरख निरँजण निरगुण रूप वटाईआ। आपे जाणे आपणी गाथा, आपणी रचना आप रचाईआ। सर्ब कला हरिजन समराथा, समरथ पुरख नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर मेला सहिज सुभाईआ। दर घर मेला परम पुरख, आपणा आप कराया। आपणा मेघ आपे बरस, आपे तृखा बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ आप उपजाया। सो पुरख निरँजण करनेहारा, करनी

किरत कमांयदा। हरि पुरख निरँजण पावणहारा सारा, आप आपणा बिरध धरांयदा। एकँकारा निराधारा, जोती जोत डगमगांयदा । पारब्रह्म रूप अपर अपारा, आप आपणा वेस वटांयदा। आदि निरँजण खेल न्यारा, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। सो पुरख निरजंण रचन रचाए, विष्न ब्रह्मा शिव उपजाईआ। हरि पुरख निरँजण सेव कमाए, वड दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा हुक्म चलाए, थिर घर बैठा आसण लाईआ। आदि निरँजण जोत जगाए, जोत निरँजण वंड वंडाईआ। श्री भगवान अमृत जाम प्याए, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। पारब्रह्म रूप वटाए, घट घट बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। सो पुरख निरँजण साचा मीता, ब्रह्मा विष्न शिव रहे ध्याईआ। हरि पुरख निरजंण बैठा रहे इक्क अतीता, दर घर साचे जोत जगाईआ। एकँकारा आप चलाए आपणी रीता, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि निरँजण ठांडा सीता, सांतक सति सति कराईआ। श्री भगवान वस्सया चीता, घर मन्दिर सोभा पाईआ। पारब्रह्म होए पुनीता, ना पतित कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सर्ब जीआं दाता, एका एक अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण इक्क अकांता, दर घर सोभा पांयदा। एकँकारा चलाए आप आपणी गाथा, आपणा शब्द उपांयदा। आदि निरजंण देवे साथा, सगला संग निभांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे खेल तमाशा, लक्ख चुरासी अन्दर डेरा लांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर निवासा, निज आत्म रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर, एका रंग समाईआ। हरि पुरख निरँजण बैठा चोटी चढ़ अख़ीर, दिस किसे ना आईआ। एकँकारा वड पीरन पीर, सतिगुर साचा नाउँ धराईआ। आदि निरँजण कट्टणहारा भीड़, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। अबिनाशी करता बस्त्र पहनाए साचे चीर, शब्द गहिणा तन पहनाईआ। पारब्रह्म प्रभ बख्शे साचा सीर, एका जाम मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सिख्या आप समझाईआ। सो पुरख निरजंण दानी दाना, देवणहार अख्वाया। हरि पुरख निरँजण हरि मेहरबाना, आप आपणे रंग रंगाया। एकँकारा वड बलवाना, बल धारी भेव ना राया। आदि निरँजण सच निशाना, दो जहानां आप चलाया। अबिनाशी करता रक्खे माणा, माण निमाणयां गले लगाया। पारब्रह्म हो प्रधाना, पंज तत्त डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। सो पुरख निरँजण साची धार, लक्ख चुरासी आप टिकाईआ। हरि पुरख निरँजण करे जोत उज्यार, दीवा बाती इक्क जगाईआ। एकँकारा दए अधार, शब्द अगम्मी आप सुणाईआ। आदि निरँजण कर उज्यार, जोत निरँजण करे

रुशनाईआ। श्री भगवान ख़बरदार, सगला संग निभाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यार, आपणी सोभा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। सो पुरख निरँजण त्रैगुण दाता, लोकमात वंड वंडाईआ। हरि पुरख निरँजण पंचम बन्न्हे साचा नाता, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश नाल रलाईआ। एकँकारा चलाए साचा राथा, रथ रथवाही दिस ना आईआ। आदि निरँजण पूजा पाठा, आपणी करे पढ़ाईआ। श्री भगवान तीर्थ ताटा, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क पछाता, ब्रह्म रूप आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। सो पुरख निरँजण सदा उरधारी, ऊर्ध कँवल प्रकाशया। हरि पुरख निरँजण किरपा धारी, देवे नाम शब्द धरवास्सया। एकँकारा पावे सारी, हरि सज्जण शाहो शबास्सया। आदि निरँजण चढ़े ख़ुमारी, सगला भउ निवास्सया। पुरख अबिनाशी दए अधारी, चरन कँवल इक्क भरवास्सया। पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म वेख विचारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पावे आपणी रास्सया। सो पुरख निरँजण त्रैगुण तत्त पंच, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाया। एकँकारा जाणे गथ, आदि निरजंण राग अल्हाया। अबिनाशी करता हो प्रतक्ख, पारब्रह्म ब्रह्म दए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। सो पुरख निरँजण विष्न आकार, निराकार रूप वटांयदा। हरि पुरख निरँजण ब्रह्मा धार, कँवला कँवला फुल खिलांयदा। एकँकारा वेखणहार धूंआँधार, शंकर शाह बणांयदा। आदि निरँजण दए सहार, घर घर जोत टिकांयदा। अबिनाशी करता कर पसार, आपणे अंग लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म जणांयदा। सो पुरख निरँजण शब्द जणाई, विष्नूं विश्व उठाया। हरि पुरख निरँजण कर कुड़माई, ब्रह्मा मेल मिलाया। एकँकारा दए वधाई, सचखण्ड बैठा आसण लाया। आदि निरँजण मंगे चाँईं चाँईं, घर साचा इक्क सुहाया। श्री भगवान पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीं, शंकर नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वासी आपणा खेल खिलाया। थिर घर वसेरा सो पुरख अनादी, नादी ताल वजांयदा। सचखण्ड डेरा हरि पुरख निरँजण बणया बाढी, आपणी रचना आप रचांयदा। एकँकारा साचा गाडी, साचा हुक्म सुणांयदा। आदि निरँजण लडाए लाडी, दिस किसे ना आंयदा। श्री भगवान ना भुल्ले आपणी वादी, आपणी रचना वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा सांग वरतांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवन्त, अन्त आदि ना कोए जणाईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। एकँकारा ना कोई बणाए बणत, ना कोए वेस वटाईआ। आदि निरँजण बण बण कन्त, आपणी सेज आप हंढाईआ। श्री भगवान आपे जाणे आपणा मंत, आपे दए उपजाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधाईआ। सो पुरख निरँजण ल्ए अंगड़ाई, आपणा बिरध धरांयदा। हरि पुरख निरजंण कर कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। एकँकार लेख लखाई, सच महल्ला सोभा पांयदा। आदि निरँजण गाए शनवाई, आपणा ढोला आप अल्हांयदा। श्री भगवान वेखे चाँईं चाँईं, आप आपणा नैण खुल्हांयदा। दूसर कोए दिसे नाही, ना कोई संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। सो पुरख निरजंण किरपा धार, आपणा रंग रंगाया। हरि पुरख निरँजण कर पसार, थिर घर साचे मेल मिलाया। आदि निरँजण उठ उठ करे प्यार, आपणे गले लगाया। अबिनाशी करता अध विचकार, बैठा दीप जगाया। श्री भगवान पावे सार, आप आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंडण आप वंडाया। सो पुरख निरँजण वंडे वंड, हरि पुरख निरँजण दया कमाईआ। आदि निरँजण खोल्हे गंढ्ढ, श्री भगवान आप खुल्हाईआ। पारब्रह्म आपणी रचना रच ब्रह्मण्ड, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर साचा सच दरवाज़ा खोल्ह, हरि पुरख निरँजण वेस वटांयदा। सो पुरख निरँजण अन्दर पए बोल, आपणा जैकारा आपे लांयदा। आदि निरँजण बैठा कोल, आपणा ध्यान लगांयदा। अबिनाशी करता रिहा मौल, रूप रंग ना कोए वखांयदा। पारब्रह्म बैठ अडोल, आपणा ध्यान आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसेरा बिन हरि अवर ना दिसे कोए, घर साचा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड प्रकाश पुरख अबिनाश, सो पुरख निरँजण जोत जगाईआ। हरि पुरख निरँजण ना जाए विनास, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। एकँकारा पावे रास, आपणी महिमा आप गणाईआ। आदि निरँजण कर निवास, बैठा डेरा लाईआ। श्री भगवान शाहो शाबास, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। पारब्रह्म आपणी पूरी करे आपे आस, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। पारब्रह्म प्रभ मंगे भिच्छया, आपणे अग्गे आपणी झोली डाहीआ। श्री भगवान करे रच्छया, आप आपणी दया कमाईआ। आदि निरँजण लेखा लिख्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । एकँकारा किसे ना दिस्सया, ना कोई लोचण दर्शन पाईआ। हरि पुरख निरँजण वंडाया हिस्सया, आप आपणी वंड कराईआ। सो पुरख निरँजण देवे साची सिख्या, भुल्ल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा आपे वर, आपे हुक्म चलाईआ। सो पुरख निरँजण हुक्म चलाया, एका एक सुणांयदा। हरि पुरख निरँजण सीस निवाया, घर साचे ख़ुशी वखांयदा। एकँकारा वेखण आया, आप आपणा दर सुहांयदा। आदि निरँजण नैण शरमाया, अक्ख ना कोए उठांयदा। अबिनाशी करता इक्क ध्यान लगाया, श्री भगवान संग रलांयदा। पारब्रह्म तेरी मनसा पूरी दए कराया, सो पुरख

निरँजण आप समझांयदा। सच वस्त तेरी झोली पाया, सुत्त दुलारा इक्क उपजांयदा। हरि पुरख निरँजण गोद उठाया, एकँकारा सीर प्यांअदा। आदि निरँजण आपणी भुजां चुक उठाया, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। श्री भगवान बांहों पकड़ उंगली लाया, पारब्रह्म तेरे अग्गे आप फिरांयदा। तेरी इच्छया रहे ना राया, तेरी आसा सर्ब मिटांयदा। तेरा पूत सपूता आप उपजाया, शब्दी नाउँ धरांयदा। शब्द सुत्त उठ उठ दर्शन पाया, पारब्रह्म नज़री आंयदा। पारब्रह्म सच राह वखाया, श्री भगवान वेख वखांयदा। श्री भगवान दए जणाया, आदि निरँजण मेल मिलांयदा। आदि निरँजण एका धाम वखाया, एकँकारा सोभा पांयदा। एकँकारा दे मति रिहा समझाया साचे सुत्त दुलार, बिन हरि पुरख तेरा कोए ना होए सहाया। हरि पुरख बोल जैकार, सो पुरख निरँजण अग्गे सीस निवाया। सो पुरख निरँजण किरपा धार, बाल अञ्याणे आपणी गोद बिठाया। साचे सुत्त करे प्यार, शब्द शब्दी गले लगाया। बांहों फड़ दए हुलार, हरि पुरख निरँजण नाल मिलाया। हरि पुरख निरँजण एकँकार, सरन सरनाई देवे वाड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एकँकार एकँकारा आदि निरँजण मिलाए मीत मुरार, दिवस रैण करे रुशनाया। आदि निरँजण होया ख़बरदार, आप आपणा भेव खुल्हाया। अबिनाशी करता बन्न्हे धार, दूसर कोए ना संग रलाया। अबिनाशी करता होया ख़बरदार, सुत्त दुलारे करे प्यार, श्री भगवान झोली पाया। श्री भगवान देवे दान, पारब्रह्म बख्शी सच्ची सरनाया। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, शब्दी रिहा हुक्म सुणाया। तेरा करे तेरी कार, तेरा तेरे रंग समाया। तेरा खेल अगम्म अपार, भेव कोए ना पाया। तूं जोद्धा सूरबीर बलकार, सिर तेरे हथ्थ टिकाया। तेरी रचना वेखे आप करतार, रचनहार आप हो जाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणाया। गगन मण्डल दए आधार, आप आपणी धार बंधाया। रवि ससि कर त्यार, पारब्रह्म हुक्म सुणाया। श्री भगवान होए उज्यार, आदि निरँजण देवे जोत जगाया। एकँकारा करे कार, आप आपणी कुदरत वेख वखाया। हरि पुरख निरँजण सेवादार, घर साचे साची सेव कमाया। सो पुरख निरँजण अगम्म अपार, ऊँचो ऊँच नाम धराया। तेरा नाता जोड़े आप निरँकार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। तेरा रूप धरे विच संसार, ब्रह्मा वेता ल्ए उठाया। पारब्रह्म बिन्द आपणे विच्चों उपजे बाहर, मात पित ना कोए बणाया। गुणी गहिंद खेल न्यार, सागर सिन्ध इक्क वखाया। विष्नूं वंसी कर प्यार, आपणा वंस सुहाया। नाभी कँवला खिल गुलज़ार, फुल फलवाड़ी आप महिकाया। आपणी वंड वंडे गिरधार, पारब्रह्म ब्रह्म अंग कटाया। ब्रह्मा उपज्या विच संसार, हरि पुरख निरँजण लेख लिखाया। शब्द सुत्त तेरी साची धार, ब्रह्मे अन्दर दए वखाया। तेरा रूप कर प्रधान, सच निशान दए गडाया। हँ ब्रह्म गुण निधान, गुणवन्ता इक्क वखाया। सो पुरख निरँजण दित्ता दान, जीआ दान झोली पाया। सोहँ शब्द ना सके

कोई पछान, इक्क अकाल दीन दयाल एकँकार निराधार, सति सरूप शाहो भूप अन रंग रूप हँ ब्रह्म पारब्रह्म घर गया जम्म, ना कोई तृष्ना ना कोई तम, ना कोई पवण स्वासी ना कोई दम, ना कोई नेत्र नीर ना रोवे छम्म छम्म, निरगुण धारा हो उज्यार, हरि निरँकार आपणा नाउँ रखाया। सो पुरख निरँजण वड बलकार, एका एक एक पुरख अबिनास्सया। पारब्रह्म प्रभ बोल जैकार, आपणे मण्डल पाए रास्सया। निरगुण अन्दर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर, निरगुण खेले खेल तमास्सया। निरगुण कन्त निरगुण भतार, निरगुण नारी सता करे प्यार, निरगुण भोगी भोग भोगन्तया। निरगुण महल्ल निरगुण अटार, निरगुण दीवा निरगुण बाती, निरगुण कमला वसे पाती, निरगुण करे उज्यार, निरगुण सेव कमन्तया। निरगुण मन्दिर निरगुण अन्दर निरगुण कन्दर, निरगुण आपे खोज खुजन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकार आदि जुगादि खेल अपार, आप आपणा खेल खिलन्तया। सो पुरख निरँजण हरि भगवाना, एका रंग समांयदा। आपणा देवे आपणा दान, दाता दानी नाउँ धरांयदा। सचखण्ड निवासी हो प्रधाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा। थिर घर झुलाए इक्क निशाना, सति सतिवादी आपणे हथ्थ उठांयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, आप आपणा बल धरांयदा। शाहो भूप सच सुल्ताना, तख्त निवासी डेरा लांयदा। आपणा वेस आप वटाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। विष्न ब्रह्मा कर प्रधाना, साचा हुक्म सुणांयदा। आपणा बद्धा आपे गाना, आपे सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवन्त, आपणी दया कमांयदा। आप बणाई आपणी बणत, पारब्रह्म वंड वंडांयदा। थिर घर होए सोभावन्त, घर साचे आप सुहांयदा। एका देवे साचा मंत, साचा शब्द सुणांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, भेव कोए ना पांयदा। दर घर साचे बणी बणत, आप आपणा अंग कटांयदा। लक्ख चुरासी उपाए जीव जन्त, जीव आत्म आप अख्वांयदा। आपे हँ ब्रह्म होए साध सन्त, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा नाम धरांयदा। सो पुरख निरँजण एकँकार, आदि जुगादि समाया। सृष्ट सबाई कर त्यार, हँ ब्रह्म वंड वंडाया। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, घर घर दीपक रिहा जगाया। हँ ब्रह्म करे प्यार, शब्द अनादी राग सुणाया। मन्दिर अन्दर कर प्यार, घर घर विच दए टिकाया। भुल्ल ना जाए विच संसार, बंस बंसा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ शब्द दए वड्याआ। सोहँ शब्द हरि भण्डारा, सो पुरख निरँजण आप वरताया । हरि पुरख निरँजण बणया सेवादारा, साची सेव कमाया। एकँकारा भेव न्यारा, निरगुण आपे वेख वखाया। आदि निरँजण घड़न भन्नणहारा, आपे भन्न वखाया। पुरख अबिनाशी निराकारा, निर्धन आपणा नाउँ धराया। श्री भगवान सांझा यारा,

सच कुदरत विच टिकाया। पारब्रह्म खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा कुण्डा आपे लाहया। एका नाम सच भण्डारा, सृष्ट सबाई आप वरताया। सो पुरख निरँजण एका रूप मीत मुरारा, दूजी कुदरत हँ साचा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घाड़न आपे घड़, आपणे मन्दिर आपे चढ़, आपे वेख वखाया। सो पुरख निरँजण तेरी सार, तेरा भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण तेरे अग्गे बणे भिखार, विष्नूं निउँ निउँ सीस झुकांयदा। एकँकारा तेरा वड भण्डार, आदि जुगादि वरतांयदा। आदि निरँजण खेल न्यार, ब्रह्मा वेता राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी निराकार, घर घर दीवा बाती आप जगांयदा। श्री भगवान ठंडा ठार, ठाकर अबिनाशी आप अख्वांयदा। पारब्रह्म कर विचार, ब्रह्म मेला मेल मिलांयदा । हँ रूप सर्ब संसार, गुर पीर अवतार पंज तत्त जो रखांयदा। सो पुरख निरँजण सभ तों वस्सया बाहर, आपणी कला आप जणांयदा। निरगुण जोत दए आधार, आदि निरँजण नाल रलांयदा। जोत निरँजण तेरी सुण पुकार, तेरा सगला संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़, आदि जुगादि ना सके कोई फड़, हथ्थ किसे ना आंयदा। पारब्रह्म किसे ना फड़या, हथ्थो हथ्थ ना कोए वखाईआ। श्री भगवान आपणे पौड़े आपे चढ़या, आपणा मार्ग आपे लाईआ। अबिनाशी करता राह विच ना किते अड़या, ना कोई देवे बन्द कराईआ। आदि निरँजण अग्नी हवन कदे ना सड़या, निरगुण जोत डगमगाईआ। एकँकार ना भन्नया ना किसे घड़या, समरथ हथ्थ वड वड्याईआ। पुरख निरँजण आपणे दर दुआरे अग्गे खड़या, थिर घर साचे सोभा पाईआ। सो पुरख निरँजण सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा आपणा अक्खर आपे पढ़या, ना दूसर करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म लक्ख चुरासी जीव आत्म बन्हाए आपणे लड़या, ईश रूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वजाए सच वधाईआ। निरगुण ढोल मृदंग, सो पुरख निरँजण आप वजांयदा। हरि पुरख निरँजण चढ़या रंग, इकउँकारा वेख वखांयदा। आदि निरँजण मंगे मंग, अबिनाशी करता झोली डांहयदा। श्री भगवान सूरा सरबंग, आपणा खेल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रगट हो विच ब्रह्मण्ड, आपणी रचना आप रचांयदा। हँ ब्रह्म नव खण्ड, सत्त दीप गगन पाताल पृथ्मी आकाश मण्डल मण्डप ज़िमी अस्मान हो मेहरवान देवे वंड, आपणी दया आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मण्डल आपणी रास आपे हरि रचांयदा। रास मण्डल हरि भगवान, घर साचे आप रचाईआ। सो पुरख निरँजण बण बण काहन, हरि पुरख निरँजण साचा तिलक सीस लगाईआ। एकँकारा अगम्म अगम्मड़ा नौजवान, आपणीआं सखीआं वेख वखाईआ। आदि निरँजण गाए गाण, पुरख अबिनाशी ताल वजाईआ। श्री भगवान हथ्थ

फड़ मसाल, पारब्रह्म रिहा नचाईआ। हँ ब्रह्म चरनी डिग्गण आण, दोए जोड़ पड़न सरनाईआ। सोहँ शब्द नौजवान, ना मरे ना जाईआ। भेव ना पाए कोए जीव जहान, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव राह तकाण, नेत्र नैण रहे उठाईआ। उच्च महल्ल अटल मुनारा, हरि भगवान सचखण्ड निवासीआ। पुरख अबिनाशी शाहो सबासा, बैठा आसण लाईआ। वेखणहारा खेल तमाशा, ब्रह्मण्ड खण्ड रवि ससि पावे रासा, आप आपणी रचन रचाईआ। हँ ब्रह्म देवे इक्क भरवासा, सो पुरख निरँजण वड रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोए रूप आप हो जाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण धार, हरि पुरख निरँजण आप रखाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण रूप, हरि पुरख निरँजण आप रखाईआ। एकँकारा वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। आदि निरँजण जाए तुठ, आप आपणे रंग रंगाईआ। अबिनाशी करता अमृत जाम देवे घुट्ट, भर प्याला आप प्याईआ। श्री भगवान बख्शे एका नाम मिठ, सच वस्त झोली पाईआ। पारब्रह्म घर पए लुट्ट, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म आप लुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण रंग, हरि साचा आप रंगांयदा। सरगुण मंगे आपणी मंग, हँ ब्रह्म नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी काची वंग, भाण्डे आप घड़ांयदा। शब्द घोड़ा ल्ए तुरंग, हरि साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त पंज तत्त आकार निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ांयदा। रक्त बूंद कर प्यार, हड्ड मास नाड़ी वेख वखांयदा। नक्क मूंह हथ्थ कर त्यार, नेत्र नैण डगमगांयदा। गुदा लिंग बन्न्हे धार, दोए दोए पाउँ आप चलांयदा। अंग अंग अंगी करे कार, रसना जेहवा आप चलांयदा। बत्ती दन्द कर शृंगार, साचा ग्राम वसांयदा। सरवण सुणे आपणी कार, आपे खेल खिलांयदा। आपणीआं भुजां वेख विचार, चतुर्भुज वेस वटांयदा। पंज दस बीस कर प्यार, पैर हथ्थ मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ बणाए तेरा दर, नौ दुआरे खोल्ह खुल्हांयदा। नौ दुआरे दरवाजा आपे खोल्ह, साची बणत बणांयदा। सो पुरख निरँजण खाली रक्खया काया ढोल, हरिजन अवर ना कोए वजांयदा। पंज तत्त ब्रह्मे तोल्लया आपणा तोल, आपणा कंडा आप उठांयदा। सच वस्त ना दिसी कोल, प्रभ अग्गे सीस निवांयदा। वुह वस्त हरि नाम अनमोल, तुध बिन कोए ना खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी अग्गों शब्द अगम्मी कहिंदा बोल, मेरा भाणा भेव कोए ना पांयदा। एका वस्त देवां अडोल, तेरे हथ्थ फड़ांयदा। मन मति बुध पहले वसाउँणी काया चोल, निरगुण आपणी वंड वंडांयदा। साढे तिन्न हथ्थ अन्तिम रहिणा पोल, पृथ्मी आकाश आप सुहांयदा। आपणी किरती प्रकृति आपे जाए मौल, आप आपणा वेख वखांयदा। पहले अन्दर उलटा करे नाभ कँवल, अमृत आपणा

आप भरांयदा। घर विच घर रचाए साचा धवल, धवल रूप दिस ना आंयदा। आत्म रूप हो जाए मवल, ब्रह्मा आपणा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी अंस उपजांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म साची अंस, आपणी आप उपजाईआ। विष्नूं राखा बणया सर्ब सरबंस, देवे रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा वेता बणया मंगत, मंगे भिच्छया झोली डाहीआ। शिव शंकर अन्तिम चाढ़्हे रंगत, नित चोला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे दित्ता साचा वर, मन मति बुध जीव आत्म नाल रलाईआ। निरगुण वस्त अन्दर धर, हरि साचा वेख वखांयदा। ब्रह्मा सरनी गया पड़, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। दोए जोड़ निमस्कार कर, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म सृष्ट सबाई दित्ती कर, लक्ख चुरासी गेड़ा तोल तुलांयदा। तेरे अन्दरों निकले तेरे अन्दर जाण वड़, मेरा कारज सिद्ध ना आंयदा। कौण गुण ल्यावां फड़, साची हिकमत कौण सलांहयदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, दे मति आप समझांयदा। ब्रह्मे मूल ना डर, साची बिध आप अख्वांयदा। पंच वकारा बन्न्हावां तेरे लड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलांयदा। आसा तृष्ना फड़ाए लड़, पल्लू फेर ना कोए छुडांयदा। हउमे हँगत बणे गढ़्ह, दिस किसे ना आंयदा। जूठ झूठ वेखे खड़, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। भाग लगाए काया धड़, पंज तत्त विच मिलांयदा। ना कोई पुरख ना नारी नर, नर रूप रंग ना कोए जणांयदा। रत्ती रत्त रत्त विच जायण रल, रक्त बूंद विच समांयदा। बिन हरि कोए ना सके फड़, आपणी रचना तोहे समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। ब्रह्मा वेता सुण शब्द जैकार, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी लक्ख चुरासी तेरा परिवार, हउँ सेवक सेव कमांयदा। तेरा घर तेरा दरबार, तूं मालक सर्ब अख्वांयदा। तूं ख़ालक तेरी ख़लक करां त्यार, मखलूक, तेरे रंग रंगांयदा। तूं आशिक तेरी माशूक करे तेरा प्यार, तेरा तेरा राह तकांयदा। तूं काहन बण वणजार, जगत हट्ट जीव खुल्हांयदा। तेरा भाण्डा मैं घुमिआर, काची माटी आप लगांयदा। सो पुरख निरँजण बणया तूं ठठयार, आपणी हथ्थीं वेख वखांयदा। तन बस्त्र करे सच शृंगार, माटी चाम गहिणा इक्क हंढांयदा। ना कोई घड़े होर संसार, किसे हट्ट ना कोए विकांयदा। आपणी विद्या कर उज्यार, तेरा नाउँ पढ़ांयदा। तेरा शब्द मेरा प्यार, तेरा हँ मेरा संग रखांयदा। तेरा मृदंग मेरी किंग सितार, जीव जन्त अन्दर मन्दिर आप सुणांयदा। तेरा छन्द मैं सारंगधार, आपणा गीत आप अल्हांयदा। तूं दाता दातार कोए करे विचार, तेरा रंग मोहे भांयदा। तूं साहिब सुल्तान सच्ची सरकार, दर दरबान मैं अख्वांयदा। तेरा हुक्म धुर फ़रमान, लक्ख चुरासी मैं सुणांयदा। पारब्रह्म तेरी एका आण, हउँ निउँ निउँ सीस झुकांयदा। लोआं पुरीआं बिन तेरे चुक्के ना किसे कान, ब्रह्मा विष्न शिव

तेरे चरन ध्यान रखांयदा। तेरी ओट रक्खण रवि ससि सूरज चन्न भान, मण्डल मण्डप वेख वखांयदा। तेरा मन्दिर जगत मकान, फनाह रूप मैं जणांयदा। तेरा हुक्म सच निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा वेता मुख सलांहयदा। पुरख अबिनाशी दए सहार, ब्रह्मे आख सुणाया। तेरा बंक तेरा दुआर, लक्ख चुरासी गढ़्ह बणाया। तेरी वंड ब्रह्मण्ड सर्ब संसार, नौ खण्ड तेरी झोली पाया। जेरज अंड तेरा भण्डार, उत्भुज सेत्ज नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वस्त अनमोल पुरख अबिनाशी आपणे कंडे तोल, सो पुरख निरँजण इक्क जैकारा बोल, हँ रूप एका दरसाया। सो पुरख निरँजण हरि भगवन्त, परम पुरख अख्वांयदा। हँ रूप जीव जन्त, लोकमात आप उपजांयदा। नौ दस ग्यारां बीस तीस, लक्ख चार जूनी नाल रलांयदा। सृष्ट सबाई इक्क हदीस, पुरीआं लोआं हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकँकार अकल कला कल पसार, आपे वेख वखांयदा। वेखणहार पुरख समरथ, वड वड्डी वड्याईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही भेव ना राईआ। जुगा जुगन्तर पावे नथ्थ, जुग करता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार सृष्ट सबाईआ।

निरगुण सरगुण जोत जगाए, भगतां देवे ब्रह्म ज्ञाना। हँकारी दुष्टां मेट मिटाए, मारे तीर निशाना। ग़रीब निमाणे गले लगाए, देवे माण निमाणा। फड़ फड़ कागों हँस बणाए, जो जन रक्खे चरन ध्याना। अमृत साचा जाम प्याए, हउमे रोग मिटाना। घर विच दीपक इक्क जगाए, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाना। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाए, दूई द्वैती पर्दा लाहणा। आत्म सेजा आप वछाए, फूलन बरखा लाना। गुरमुख नारी हरि शब्द कन्त प्रनाए, अंगीकार करे परवाना। धुन अनादी राग सुणाए, अनहद ताल महाना। कूड़ा कपड़ तनो लाहे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल वाली दो जहानां। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराना, रामा कृष्ना वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी बद्धा गाना, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। खेले खेल विच जहाना, वरभण्डी वेखे खेल जेरज अंडी मारे इक्क निशाना, नाम तीर इक्क चलाईआ। लेखा जाणे गोपी कान्हा, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, ईसा मूसा करी कुड़माईआ। चार यारी वेख वखाना, संग मुहम्मद वज्जे वधाईआ। अल्ला राणी गाए तराना, एका नाअरा लाईआ। एका कलमा नबी आप पढ़ाना, एका राग सुणाईआ। अञ्जील कुराना खेल महाना, तीस बतीसा इक्क सुणाईआ। मुकामे हक्क नौजवाना, जल्वा नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे खेल महाना, निरगुण जोत करे रुशनाईआ।

निरगुण जोत नानक निरँकार, आपणी आप जणाईआ। सचखण्ड मेला सच दुआर, दूसर दर ना कोए वखाईआ। नाम सति भर भण्डार, लोकमात सेव लगाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोए जणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंगे एका धार, रंगणहार इक्क अख्वाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा पावे सार, आप आपणा वेस वटाईआ। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकार, गऊ ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। अंगद किया अंगीकार, अमरदास राम मिलाईआ। रामदास हो उज्यार, सर अमृत दए भराईआ। गुर अर्जन साचा मीत मुरार, एका शब्द करे कुड़माईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, चार वरनां गया समझाईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, हरि गोबिन्द करे रुशनाईआ। हरिराए मेला विच संसार, हरिकृष्न वज्जी वधाईआ। गुर तेग बहादर साझा यार, आपणा भेटा सीस चढ़ाईआ। दस दस्मेसा ख़बरदार, पुरख़ अकाल आप कराईआ। सुत्त दुलारा कर त्यार, दे मति रिहा समझाईआ। कूड़ कुड़यारा कर खुआर, एका साचा डंक वजाईआ । जोद्धा सूर बली बलकार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। पंच प्यार कर त्यार, अमृत एका जाम प्याईआ। साचा खण्डा खिच कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। आप आपणा उत्तों वार, गुरसिखां नींह धराईआ। साचा खेल कर विच संसार, साची गया सिख समझाईआ। अन्तिम आउँणा दूजी वार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। नाल रलाए हरि करतार, करता पुरख संग निभाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, बैठे आसण लाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ प्रचण्डा नाम कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। भेख पाखण्डा दए निवार, कूड़ी क़िया मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहाउँणा, भेव कोए ना पांयदा। अबिनाशी करते आपणा भेव खुल्हाउँणा, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। निरगुण रूप डगमगाउँणा, जोती जामा वेस वटांयदा। शब्द अनादी डंक वजाउँणा, शाह सुल्ताना राज राजाना आप उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलाउँणा, सत्तां दीपां आप भवांयदा। गुरमुख सोया आप जगाउणा, घर घर दर दर जा जा दरस दिखांयदा। कलिजुग जीव फड़ फड़ कागों हँस बणाउँणा, सोहँ हँसा चोग चुगाउँणा, मानक मोती हथ्थ उठांयदा। हीरा रत्न जवाहर अमोलक, लाल रत्ती जड़त जड़ांयदा। पारब्रह्म सचखण्ड दुआर तेरी साची गोलक विच आप पाउँणा, दूजी वार बाहर ना कोए कढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ धराए निहकलंक, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। शब्द अगम्मी वज्जे डंक, पुरख अबिनाशी आप सुणाईआ। गुरसिख उधारे जिउँ जन जनक, जन जनणी लेखे लाईआ। सुहाए दुआर साचा बंक, जिस दुआरे आए दरस दिखाईआ। खेले खेले जुगां जुगन्त, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। हरिजन

बणाए तेरी बणत, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। प्रभ दर्शन को लोचन सन्त, मनमुख सुत्ते गूढ़ी नींद आपणी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। होया विछोड़ा नार दुहागण साचे कन्त, विभचार करी कुड़माईआ। माया भरमे भुला जीव जन्त, जागरत जोत ना कोए जगाईआ। बणया गढ़्ह हउमे हँगत, साची संगत ना मिली सरनाईआ। नौ दुआरे फिरदा नंगत, दसवां राह ना कोए वखाईआ। तन माया कप्पड़ भुक्खा नंगत, नाम दोशाला उप्पर कोए ना पाईआ। जूठ झूठ चढ़ी रंगत, मजीठी रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणे अंग लगाईआ। अंगीकार करे गुरदेव, गुरमुख सदा सलाहया। बिरथा जाए ना हरिजन सेव, सतिगुर पूरा लहिणा दए चुकाया। लेखे लाए रसना गाया जेहव, लक्ख चुरासी फंद कटाया। मेल मिलाए अलक्ख अभेव, विछड़ कदे ना जाया। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा वड देवी देव, एकउँकारा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण धारा आप चलाया। निरगुण धार गुरसिख अन्दर, हरि सतिगुर आप चलांयदा। भाग लगाए पंज तत्त मन्दिर, दीपक नूर डगमगांयदा। वेखणहारा डूँघी कन्दर, डूँघी भँवरी फोल फोलांयदा। ढाए डेरा भरमां कंधड़, हँकारी गढ़्ह तुड़ांयदा। शब्द सुणाए सुहागी छन्दड़, साचा ढोला आप अल्हांयदा। मनमुख जीव भागां मन्दड़, घर अन्दर हरि का रूप ना कोए पांयदा। मदिरा मासी पापी गन्दड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणे दर सुहांयदा। गुरमुख तेरा सच महल्ला, हरि सतिगुर आप वसाया। शब्द फड़ाया एका पल्ला कलिजुग नेत्र दिस किसे ना आया। तेरा मन्दिर साचा अन्दर, हरि साचे आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अज्ञान अन्धेरा आप मिटाया। मिटया अज्ञान चुक्के अन्धेर, गुर सतिगुर दया कमाईआ। मिले माण दिसे सञ्झ सवेर, बिन रवि ससि होए रुशनाईआ। चुक्के काण वसे काया खेड़, खेवट खेटा मिल्या बेपरवाहीआ। पाया गुण निधान श्री भगवान, आवण जावण लक्ख चुरासी तुट्टी फाहीआ। अन्तिम देवे नाम बिबान, आपणी हथ्थीं ल्ए चढ़ाईआ। दरगाह साची करे परवान, जोती जोत मेल मिलाईआ। झुलदा जाए इक्क निशान, हरि सतिगुर आप झुलाईआ। पवण पाणी तेरी सेव कमाण, ब्रह्मा विष्न शिव राह तकाईआ। गण गंधर्ब गीत सुहागी गाण, किन्नर यच्छप ताल वजाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा होया आप मेहरवान, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जगत नाता जाए तुट्ट, जिस पाया सतिगुर दीन दयाल। अमृत पीवे साचा घुट्ट, माता कुक्ख उपजे साचा लाल। आवण जावण जाए छुट्ट, फल लग्गे काया डाल्ह। सतिगुर पूरा देवे नाम ख़ज़ाना अतुट, लोकमात सच्चा धन माल। हरि दर्शन नैण लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, पातशाह बण कंगाल। बिन हरि किरपा कोई ना चढ़े साची चोट, बिन सतिगुर दिसे ना

कोए दलाल। कलिजुग जीवां माया ममता तृष्ना भरी ना पोट, मायाधारी होए कंगाल। पुरख अबिनाशी घट घट अन्तिम वेखण आया खोट, निरगुण चली अवल्लड़ी चाल। गुरसिखां बख्शे चरन प्रीती एका ओट, लक्ख चुरासी विच्चों आपे भाल। आपणी गोद उठाए आलणिउँ डिगे बोट, नेड़ ना आए काल महांकाल। निरगुण चेला निरगुण मेला निरगुण गुर निरगुण सुर निरगुण शब्द निरगुण ताल निरगुण हरि निरगुण नूर जल्वा जलाल, निरगुण जोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन करे सदा प्रितपाल। प्रितपालक हरि भगवाना, अंग संग समाया। गुरसिखां बद्धे साचा गाना, एका तन्दन बंध बंधाया। तोड़े माण जगत अभिमाना, माया ममता रहे ना राया। देवे दरस गुण निधाना, निरगुण आपणा वेस वटाया। दरगाह साची साचे दर करे परवाना, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। कलिजुग जीव मारन ताना, गुरसिख पत्थर हिरदा अग्गे डाहया। पुरख अबिनाशी वरते आपणा भाणा, हरि भाणे सर्ब रखाया। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाया। गुरमुख होए मात प्रधाना, सतिजुग साची वंड वंडाया। मनमुख जीवां नैण शरमाणा, राए धर्म दए सज़ाया। लाड़ी मौत करे पछाना, वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राए धर्म रिहा जगाया।

राए धर्म उठ बल धार, हरि सतिगुर पुरख सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम आई तेरी वार, तेरा लहिणा मूल चुकांयदा। लक्ख चुरासी कर विचार, पसू पंखी पंछी तेरे दर सुहांयदा। चारे खाणी खेल अपार, चौथे जुग वेस वटांयदा। हाणीआं हाणी विछड़े यार, नार कन्त ना कोए हंढांयदा। भैण भईया ना कोए प्यार, साचा सईया ना कोए जणांयदा। पिता पूत होए ख्वार, शाह सुल्तान लज पति ना कोए रखांयदा। चारों कुन्ट धूंआँधार, साचा चन्न ना कोए चढ़ांयदा। परमानंद ना दिसे विच संसार, निजानंद ना कोए समांयदा। कूड़ कुड़यारा करे हाहाकार, सति नाम भोजन कोए ना खांयदा। हरि हरि नाता तोड़ जीव गंवार, हरि का पौड़ा ना हथ्थ रखांयदा। पंज तत्त विकारा वासना वड़ खेले खेल बण हँकार, नर नरायण सर्ब भुलांयदा। मिल्या मेल ना मीत मुरार, जो तन मन धन आपणी वस्त जणांयदा। अन्तिम बाज़ी जाणी हार, थिर कोए रहिण ना पांयदा। लशकर घोड़ा दिसे ना कोए सवार, सीस छत्र ना कोए झुलांयदा। कंठ माला ना दिसे हार, साची मेंढी ना कोए गुंदांयदा। नेत्र नैणां जगत कज्जल धार, राम नाम ना कोए पांयदा। कामनी काम रंग रंगलीआं माणे विच संसार, साची सेज ना कोए सुहांयदा। रोग सोग चिन्ता दु:ख भरया भण्डार, कलिजुग जीव आपणी काया गठड़ी बंध रखांयदा। दूई द्वैती चुकया भार, दिवस रैण रैण दिवस सर्ब कुरलांयदा। पापां मती जगत गई हार, माया मोह ना कोए तुड़ांयदा।

वा तत्ती रही साड़, ठंडा ठार ना कोए बणांयदा। पंच विकारा लगा अखाड़, जूठ झूठ विच नचांयदा। साचा मन्दिर होया उजाड़, प्रभास डेरा सर्ब वखांयदा। जगत दुहागण नार विभचार, कुड़यार वेस सर्ब करांयदा। मिल्या मीत ना हरि निरँकार, पंज तत्त लेखे किसे ना आंयदा। ख़ाकी ख़ाक उडे जग छार, ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, सतिगुर नानक एह समझांयदा। गुर गोबिन्द बेड़ा करे पार, सच मलाह आप अख्वांयदा। गुरमुखां उप्पर ल्ए चाढ़्ह, जो जन हरि हरि नाम ध्यांअदा। वरन बरन ना करे विचार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग रंगांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हरि सतिगुर आप अख्वांयदा। खेवट खेटा हो त्यार, वञ्झ मुहाणां हथ्थ उठांयदा। सो पुरख निरँजण चप्पू कर त्यार, हँ बेड़ा आप तरांयदा। आपे ब्रह्म पारब्रह्म करतार, आप आपणे रंग रंगांयदा। गुरसिख तेरा हौला करया भार, सतिगुर पूरा आपणे कंध उठांयदा। छोटे बाले नीहां हेठां दए उसार, गुरसिख तेरा मन्दिर आप सुहांयदा। तेरे अन्दर जोत कर उज्यार, आपणे दीपक आप जगांयदा। नौ दुआरे मेटे पंचम धाड़, दसवें आपणा दरस दिखांयदा। वा ना लग्गे कलिजुग तत्ती हाढ़, हरि के पौड़े आप चढ़ांयदा। लेखा चुक्के बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी आपणे लेखे लांयदा। जन भगतां फिरे पिछे अगाड़, जुग जुग साची सेव कमांयदा। फड़ फड़ बांहों जाए तार, जो जन सरनाई आंयदा। लेखा जाणे नर नार, नर नरायण रूप वटांयदा। हरिजन ना डुब्बे विच मँझधार, शौह दरयाए ना कोए डुबांयदा। हरिसंगत बणाए सच प्यार, भैणां भईया नाता जोड़ जुड़ांयदा। कोई नेत्र नैण ना तक्के धी मुटयार, पुत्तर धीआं एका संग निभांयदा। बिन नार ना करे कोए प्यार, दूसर सेज ना कोए वखांयदा। जो जन भुल्ले हरि की धार, लक्ख चुरासी जूनी आप फिरांयदा। बण विचोला कोए ना करे पार, हरि भाणे सर्ब रहांयदा। गुर चरन प्रीती एका घर बार, हरि मन्दिर इक्क वखांयदा। नर्बदा कन्ढ्ढे जो करे पुकार, प्रभ साचा दरस दिखांयदा। उन्नी कत्तक बारां वेखे साची धार, आप आपणा रूप वटांयदा। बणया पत्थर देवे तार, सरबंग अंग लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्नी बीस बीस उनीस अद्धी रात जाए इकांत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा संग आप निभांयदा।