पुस्तकालयभाग ८

२० कत्तक २०१६ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर झण्डेर ज़िला जलन्धर

सो पुरख निरँजण हरि मेहरवान, अकल कला अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण वड बलवान, भेव कोए ना पाईआ। एकँकारा खेल महान, आपणी खेल खिलाईआ। आदि निरँजण जोत महान, आदि जुगादी डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी

इक्क वखाए सच निशान, साचा आप झुलाईआ। श्री भगवान, देवे दान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पारब्रह्म गुण निधान, गुणवन्ता इक्क अख्वाईआ। ब्रह्म रूप हो प्रधान, आप आपणी रचन रचाईआ। विष्नूं वंसा देवे माण, आपणा रूप वटाईआ। ब्रह्मा वेता इक्क ध्यान, एका सच सरनाईआ। शंकर मेला दो जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। शंकर मेला सो पुरख निरँजण, हरि साचा आप करांयदा । ब्रह्मा भिखक हरि पुरख निरँजण, साची भिच्छया झोली पांयदा। विष्नूं चेला एकँकारा हारा रक्खण, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आदि निरँजण ब्रह्म पारब्रह्म धाम एका वसण, सच महल्ला इक्क सुहांयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणे लच्छण, पुरख अबिनाशी भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, आपणा खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण एका माण, एका दर सुहांयदा। एकँकारा कर पछान, आप आपणा मेल मिलांयदा। आदि निरँजण निगहबान, आपणा नैण उठांयदा। प्रभ अबिनाशी खेल महान, श्री भगवान आप करांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे दान, जीआ दाता आप अख्वांयदा। विष्नूं बख्शे चरन ध्यान, ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकांयदा। शंकर पाए एका आण, एका कलमा सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा धाम सुहांयदा। सो पुरख निरँजण वसणहारा उच्च मनार, एका रंग समाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यार, दीपक जोत करे रुशनाईआ। एकँकारा आप आपणा वेख पसार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आदि निरँजण मेटणहारा धूंआँधार, घर साचे सोभा पाईआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, आप आपणा संग निभाईआ। श्री भगवान ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। परब्रह्म खोल्ह किवाड़, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। ब्रह्म रूप कर पसार, आपणी वंड वंडाईआ। विष्नूं मंगे बण भिखार, अग्गे झोली डाहीआ। ब्रह्मा वेता निउँ निउँ करे निमस्कार, अट्ठे नेत्र रहे शरमाईआ। शंकर वेखे इक्क अखाड़, हरि साचा आप लगाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, सति पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा आसण लाईआ। सो पुरख निरँजण सच अटारी, घर साचे सोभा पांयदा। हरि पुरख निरजंण जोत निरँकारी, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। एकँकारा मीत मुरारी, सगला संग वखांयदा। आदि निरँजण आपे जाणे आपणी कारी, करनी करता आप अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी भेव न्यारी, अजूनी रहित वेस वटांयदा। श्री भगवान साची यारी, घर साचे आप निभांयदा। पारब्रह्म मेला परवरदिगारी, आप आपणा खेल खिलांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर उज्यारी, साचा सगन मनांयदा। विष्नूं सेवा वड संसारी, हरि साचा आप लगांयदा। ब्रह्मा देवे ब्रह्म भण्डारी, लक्ख चुरासी झोली

पांयदा। शंकर सेवा रिहा सँघारी , साचा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण खेले खेल, हरि पुरख निरँजण वड वड्याईआ। एकँकारा चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता करे मेल, श्री भगवान करे कुड़माईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेल, ब्रह्म वेखे थाउँ थाँईंआ। विष्नूं वसे धाम नवेल, ब्रह्मा पुरी ब्रह्म सुहाईआ। शंकर नक्क पाए नकेल, हरि साचा आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़ा धाम उपजाईआ। सो पुरख निरँजण धाम अवल्ला, एका एक उपजांयदा। हरि पुरख निरँजण सच महल्ला, हँ घर साचा आप वसांयदा। एकँकारा निराधार निरगुण रूप आपे रल्ला, दिस किसे ना आंयदा। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बल्ला, प्रकाश प्रकाश वखांयदा। पुरख अबिनाशी अछल अछल्ला, वल छल धारी नाउँ रखांयदा। श्री भगवान आपणे अग्गे आपे खला, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। पारब्रह्म सच सिँघासण एका मल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ आपे रल्ला, आपे सेव कमांयदा। विष्नूं फड़ाया हरि हरि पल्ला, आपणे लड़ बंधांयदा। ब्रह्मे सुनेहड़ा एका घल्ला, साचा शब्द सुणांयदा। शंकर लाया काया फल डल्ला, बाशक तशका गल लटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार एकँकार, आपणे हथ्थ रखांयदा। सो पुरख निरँजण सोभावन्त, घर साचा आप सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण बणे बणत, निरगुण जोती डगमगांयदा। एकँकारा महिमा अगणत, लिख्या लेख ना कोए लिखांयदा। आदि निरँजण आदि अन्त, नूरो नूर डगमगांयदा। श्री भगवान वेखे रुत्त बसन्त, घर साचे सोभा पांयदा। पुरख अबिनाशी आपे जाणे आपणी महिमा अगणत, लेखा लिखणहार आप अख्वांयदा। पारब्रह्म एका रंगत, निरगुण निरगुण आप चढ़ांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म होए मंगत, हरि साची झोली पांयदा। विष्नूं मेला हरी संगत, शंकर भंगत रूप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहांयदा। शंकर ब्रह्मा विष्न धार, त्रै त्रै मेल मिलाया। ब्रह्म पारब्रह्म कर आकार, श्री भगवान वेस वटाया। अबिनाशी करता मीत मुरार, आदि निरँजण सेव कमाया। हरि पुरख निरँजण सांझा यार, सो पुरख निरँजण दए सलाहया। एकँकारा कर पसार, दर घर साचे बैठा आसण लाया। सच सिँघासण अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुलाया। सच सिँघासण हरि निरँकार, आपणा आप सुहाईआ। सति पुरख निरँजण साची धार, अगम्मड़े धाम वहाईआ। अलक्ख अगोचर बेऐब परवरदिगार, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। साचे मन्दिर पावे सार, आपणी रचना आप रचाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सो पुरख निरँजण वेख विचार, हरि पुरख निरँजण आपणे रंग रंगाईआ। आदि

निरँजण दीवा बत्ती कर त्यार, कमलापाती आप अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहार, श्री भगवान आप उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्यार, आपणी वस्त झोली पाईआ। विष्नूं तेरा भरे भण्डार, तोट रहे ना राईआ। ब्रह्मा देवे नाम धुन्कार, एका शब्द सुणाईआ। शंकर मेला हरि करतार, हथ्थ त्रिसूल फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाईआ। एकँकारा सति पुरख अबिनाशा, आपणा खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण वेख तमाशा, हरि पुरख निरँजण डंक वजांयदा। आदि निरँजण पावे रासा, जोती जोत डगमगांयदा। श्री भगवान इक्क भरवासा, अबिनाशी करता आप करांयदा। पारब्रह्म पूरी करे आसा, ब्रह्म इच्छया पूर करांयदा। शंकर देवे इक्क दिलासा, सृष्ट सबाई रिज़क पुचांयदा। ब्रह्मा तेरी बुझे प्यासा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। शंकर वेखे काया कासा, कंचन गढ़्ह सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित आप अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण वड गहर गम्भीर, एका एक अख्वांयदा। हरि पुरख निरँजण ठांडा सीर, सति सति समांयदा। एकँकारा देवे धीर, साचा हुक्म चलांयदा। अदि निरँजण शाह हकीर, एका रूप डगमगांयदा। अबिनाशी करता कट्ट ज़ंजीर, आपणा बंधन आप तुड़ांयदा। श्री भगवान चोटी चढ़े अख़ीर, घर साचा इक्क सुहांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म घत्ती आए वहीर, आपणा मार्ग आप वखांयदा। विष्नूं वज्जा एका तीर, तीर शब्द अणयाला आप लगांयदा। ब्रह्मा बख्शे एका धीर, एका मन्त्र ज्ञान दृढ़ांयदा। शंकर कढ्ढे हउमे पीड़, एका संग वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण कमलापाती, हरि पुरख निरँजण सोभावन्त नार सुहाईआ। एकउँकारा देवे दाती, आपणी इच्छया आपे झोली पाईआ। आदि निरँजण कर प्रकासी वखाए इक्क घर प्रभाती, एका रंग रंगाईआ। श्री भगवान उत्तम जाति, ज़ात अजाति ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता पिता माती, आप आपणा नाउँ उपजाईआ। पारब्रह्म प्रभ कुल पछाती, आपणी अंस दए उपजाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म प्रभ देवे दाती, आपणा अंग आप कटाईआ। विष्नूं सुणाए साची गाथी, आपणा भेव खुल्हाईआ। ब्रह्मा मिल्या साचा साथी, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। शंकर खोल्हे एका ताकी, एका रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराईआ। सो पुरख निरँजण कन्त सुभागा, हरि पुरख निरँजण नर नरायण विहाईआ। एकउँकारा पकड़े वागां, घर साचे सोभा पाईआ। आदि निरँजण गाए रागा, पुरख अबिनाशी नाल रलाईआ। श्री भगवान आपणा मंगे लागा, आपणा दोहरा आप सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ आया भाजा, मूंह वेखे धी जवाईआ। ब्रह्म ब्रह्म तेरी रक्खे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्नूं तेरा रचया काजा, दिस किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी प्रभ साजण साजा, त्रैगुण बणत बणाईआ।

शंकर बहि बहि मार वाजा, भोला नाथ आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण सो पुरख निरँजण वरया, घर साचे वज्जी वधाईआ। एकउँकारा अग्गे खड़या, आपणे फेरे आप दवाईआ। आदि निरँजण चारों कुन्ट फड़ फड़ लड़या, पल्लू नाल बंधाईआ। श्री भगवान एका अक्खर पढ़या, लिखण पढ़न विच ना आईआ। पुरख अबिनाशी लाई जड़या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पारब्रह्म आपणी नारी लै आपणे अन्दर वड़या, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म घाड़न घड़या, घड़नहारा दिस ना आईआ। विष्नूं हरि हरि अग्गे करया, दे मति रिहा समझाईआ। ब्रह्मा तेरा चुक्के डरया, भय भयानक रूप वटाईआ। शंकर ढहि ढहि सरनाई पड़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंडण आप वंडाईआ। सो पुरख निरँजण साचा मीत, हरि पुरख निरँजण सोभावन्ती ख़ुशी मनाईआ। एकउँकारा वस्सया चीत, घर मेला सहिज सुभाईआ। आदि निरँजण गाया गीत, श्री भगवान वेख वखाईआ। अबिनाशी करता बैठा धाम अनडीठ, थिर घर बैठा सोभा पाईआ। पारब्रह्म सचखण्ड निवासी आपे होया ठंडा सीत, सांतक सति सति वरताईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म करे पुनीत, आप आपणी दया कमाईआ। विष्नूं वंसी साची रीत, त्रैगुण बंधन बंध बंधाईआ। ब्रह्मा एका रंग रंगावे हस्त कीट, जीव आत्म वंड वंडाईआ। शंकर अन्तिम देणी पीठ, चाकर चाकरी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप उपजाईआ। सो पुरख निरँजण साची सेज, हरि पुरख निरँजण संग हंढांयदा। एकँकारा रिहा वेख, आपणा नैण उठांयदा। आदि निरँजण धर धर भेख, अन्दर बाहर फेरा पांयदा। पुरख अबिनाशी दर दरवेश, आपणी अलख जगांयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणा लेख, साचा लेखा आप गणांयदा। पारब्रह्म कर साच आदेश, साचा हुक्म सुणांयदा। ब्रह्म ब्रह्म बर्हम हो प्रवेश, आपणा रंग रंगांयदा। विष्नूं तेरा अवल्लड़ा लेख, हरि साचा आप लिखांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म ना चले पेस, हरि साची कल वरतांयदा। शंकर हुक्मी नर नरेश, हुक्मी हुक्म फिरांयदा। विष्नूं तेरी बाशक सेज, सांगोपांग हंढांयदा। ब्रह्मा तेरे नेत्र वेख, आपणा नैण चमकांयदा। शंकर तेरा साचा भेस, हरि साचा आप वटांयदा। तिन्नां देवे इक्क आदेश, साचा हुक्म सुणांयदा। हँ रूप सर्ब प्रवेश, निरगुण आपणा अंग कटांयदा। विष्न ब्रह्मा शंकर आप वसाए आपणा देस, सच महल्ला आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण आपे ल्ए वेख, आपणी रचना आप रचांयदा। नौ नौ चार ना मेटे कोए रेख, साचा बीज ब्रह्म जणांयदा। नौ नौ चार बण दरवेश, छत्ती युग खेल खिलांयदा। त्रैगुण माया ना चले कोई पेश, रजो तमो सतो साचा वेस धरांयदा। सो पुरख निरजंण बणे नर नरेश, आपणा लहिणा आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा

नाउँ आप उपजांयदा। सो पुरख निरँजण नाम रक्ख, हरि आपणा रंग रंगाईआ। हँ ब्रह्म हो प्रतक्ख, लक्ख चुरासी गया समाईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे पक्ख, घर साचा इक्क वसाईआ। एकँकारा ल्ए रक्ख, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण मार्ग दस्स, साचा पन्थ चलाईआ। श्री भगवान अलक्खणा अलक्ख, अलख अगोचर भेव ना राईआ। पुरख अबिनाशी घट घट रिहा वस, दिस किसे ना आईआ । पारब्रह्म प्रभ नस्स नस्स, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। विष्नूं चरन दुआरे रिहा हस्स, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। ब्रह्मा आपणे हथ्थ रिहा मस्स, हथ्थीं साची सेव कमाईआ। शंकर तलीआं हेठ रिहा झस्स, आपणी जेहवा सेवा लाईआ। सो पुरख निरँजण आदि जुगादि आपे होए वक्ख, अन्तिम आपे मेल मिलाईआ। सोहँ रूप ना कोई जाणे किसना सुकला पक्ख, रवि ससि भेव ना पाईआ। चार वेद ना सके परख, ब्रह्मा रसना जेहवा एका गाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, हँ ब्रह्म आप रघुराईआ। सो पुरख निरँजण नौ नौ चार कर पार खाधा तरस, दोहां मेला दए मिलाईआ। अमृत धार अन्दरे अन्दर बरस, आप आपणा मेघ बरसाईआ। हँ तेरी मेटे हरस, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे अर्श आपे फर्श, उच्च अगम्म अथाह आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ शब्द तेरी रचन रचाईआ। सोहँ शब्द तेरा सच पसारा, हरि आपणा रूप वटाया। दूजी कुदरत करे प्यारा, हरि हरि मन्दिर इक्क सुहाया। ब्रह्मा विष्न सेवादारा, साची सेवा रहे कमाया। त्रैगुण तेरा भर भण्डारा, पंज तत्त झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि हरि ब्रह्मादि शब्द नाद इक्क वजाया। शब्द अनादि सच्चा हरि ढोला, आदि जुगादि सुणांयदा। सो पुरख निरँजण आपे बोला, हरि पुरख निरँजण गांयदा। एकँकारा बणया तोला, पुरख अबिनाशी धार सुणांयदा। श्री भगवान ना पावे कोए रौला, आप आपणा बोझ उठांयदा। पारब्रह्म चुक्कया डोला, आपणी डोली आप सुहांयदा। विष्नूं वंसी होया गोला, दर साचा वेख वखांयदा। शब्द धार ब्रह्म ब्रह्म बदलया चोला, लक्ख चुरासी चोली संग निभांयदा। शंकर अन्तिम खेले होला, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। सोहँ शब्द जैकारा हरि जी बोला, लक्ख चुरासी तेरी आत्म आपणे विच समांयदा। आप उपजाए आप मिटाए, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आप ब्रह्मा विष्न शिव अख्वाए, आपे त्रैगुण रूप वटाईआ। आपे पंज तत्त रचन रचाए, आपे पंजी मेल मिलाईआ। आपे आपणा रूप वटाए, आपे निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आपे लक्ख चुरासी फुल्ल खिलाए, आपे बैठा मुख छुपाईआ। आपे धरत धवल वड्याए, जल बिम्ब आप उपजाईआ। आपे मण्डल मण्डप डेरा लाए, रवि ससि आप चमकाईआ। आकाश प्रकाश आप कराए, धूंआँधार आप समाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखाए, आपे उच्चे टिल्ले पर्बत बैठा आसण लाईआ।

आपे समुंद सागर फोल फुलाए, आप आपणी सेव कमाईआ। आपे निर्मल काया गागर जोत जगाए, घट घट आपणी कर रुशनाईआ। आपे मन मति बुध वंड वंडाए, आपणा हिस्सा आप रखाईआ। आपे पारब्रह्म ब्रह्म रूप धराए, ईश जीव आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आदि भगवन्त सो पुरख निरँजण कन्त, हरि पुरख निरँजण नार भतार, सच विचोला एकँकार, आदि निरँजण सेवादार, अबिनाशी करता पावे सार, श्री भगवान सोहे दुआर, पारब्रह्म खेल अपार, ब्रह्म रूप प्रगटे विच संसार, लक्ख चुरासी दए आधार, ऊँच नीच ना कोए विचार, वरन गोत ते वस्सया बाहर, निरगुण जोत आप निरँकार, हँ रूप निराकार, बिन हरि पावे ना कोई सार, सो पुरख निरँजण बन्न्हे धार, सोहँ आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, वसणहारा सच घर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण सर्ब गुणतासन, एकँकार निराकार दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा सचखण्ड दुआरा, हरि साचा आप सुहाईआ। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, बैठा आसण लाईआ। शाहो भूप राज राजान वड सिक्दारा, धुर फरमाण आप जणाईआ। हुक्मी हुक्म फिराए सर्ब संसारा, निर्भय आपणा भय वखाईआ। अकाल मूर्त खेल अपारा, अजूनी रहित भेव ना आईआ। करता पुरख धुर बलकारा, नाम सति करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण बोल जैकारा, हँ बेड़ा रिहा तराईआ। हरिजन वेखे विच संसारा, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी वहिण वहे पंज धारा, ना सके कोई बचाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी लग्गा अखाड़ा, कलिजुग कूक रिहा नचाईआ। घर घर फिरे पंचम धाड़ा, पंचम तत्त रही जलाईआ। गुरमुख विरले पाया हरि करतारा, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। काया मन्दिर मीत मुरारा, घर बैठा साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या हरि हरि मन्दिर, हरि शब्दी शब्द जणांयदा। नाद वजाए डूँघी कन्दर, अन्ध अन्धेर गवांयदा। मन पंखी दहि दिशा ना भवे बन्दर, शब्दी डोरी आप बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। शब्द डोरी बन्न्हे मन, गुर सतिगुर वड वड्याईआ । जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डा देवे भन्न, माया ममता मोह चुकाईआ। लेखे लाए जननी जणया जन, जो जन रसना हरि हरि गाईआ। एका राग सुणाए कन्न, अनहद साचा ताल वजाईआ। दो जहानी बेड़ा देवे बन्न्ह, भव सागर पार कराईआ। सचखण्ड दुआर वसाए ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दीवार ना रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे गोद उठाईआ।

२१ कत्तक २०१६ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे घर पिण्ड दुसांझ ख़ुर्द ज़िला जलन्धर

सो पुरख निरँजण गुण निधान, हरि पुरख निरँजण वड वड्याआ। एकँकारा खेल महान, श्री भगवान वेस वटाईआ। आदि निरँजण जोती नूर डगमगान, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, ब्रह्म आपणी अंस उपाईआ। विष्नूं देवे साचा दान, आपणे अंग लगाईआ। ब्रह्मा वेता इक्क निशान, साची विद्या करे पढ़ाईआ। शंकर देवे धुर फरमाण, एका हुक्म सुणाईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ। पंज तत्त आप उपजाए आप निशान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाल रलाईआ। मन मति बुध देवे माण, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। काया मन्दिर सच मकान, नौ दर आप खुल्हाईआ। खेले खेल गुण निधान, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आपणी रचना वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण शाहो भूप, हरि पुरख निरँजण सति सरूप अख्वांयदा। एकँकारा जाए तुठ, आदि निरँजण वेख वखांयदा। श्री भगवान अबिनाशी अचुत्त, पुरख अबिनाशा मेल मिलांयदा। पारब्रह्म सुहाए आपणी रुत्त, ब्रह्म फुलवाड़ी आप लगांयदा। विष्नूं वंसी साचा सुत्त, ब्रह्मा संग निभांयदा। शंकर मेला वेखे लुक, भेव अभेद छुपांयदा। त्रैगुण माया लाया बूटा, पंज तत्त डाल वखांयदा। मन मति बुध देवे झूटा, सच हुलारा आपणे हथ्थ रखांयदा। नौ दर वेखे खाली ठूठा, साची वस्त ना कोए भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आदि अनादी नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण आपणा गीता, हरि पुरख निरँजण संग निभाया। एकँकारा इक्क अतीता, आदि निरँजण निरगुण जोत करे रुशनाया। श्री भगवान ठंडा सीता, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। पारब्रह्म चलाए आपणी रीता, ब्रह्म आपणा वेस वटाया। विष्नूं वंसी पतित पुनीता, ब्रह्मा ब्रह्म ब्रह्म दरसाया। शंकर तन मन आपे जीता, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाया। पंज तत्त विकार ना डीठा, निरगुण सरगुण नाउँ धराया। आपणा नाउँ निधाना आपे पीता, आपणा प्याला मुख लगाया। आपे ठंडा आप सीता, आपे अग्नी तत्त जलाया। आपे वस्सया आपणे चीता, घर मन्दिर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर रुशनाया। सो पुरख निरँजण जोत उजाला, हरि पुरख निरँजण एका रूप वटाईआ। एकँकारा खेल निराला, आदि निरँजण भेव ना राईआ। पुरख अबिनाशी चले आपणी चाला, श्री भगवान वेस धराईआ। पारब्रह्म वसे वसाए सच्ची धर्मसाला, दर घर साचे सोभा पाईआ। ब्रह्म ब्रह्म करे प्रितपाला, प्रितपालक वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण दलाला, त्रैगुण जोत करे रुशनाईआ। पंज तत्त गढ़्ह आप संभाला, साचा रंग रंगाईआ। अन्दर वस्सया दीन दयाला, आपणा मुख छुपाईआ। इक्क सुहाए सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जोत निरँजण दीपक बाला, कमलापाती

वेख वखाईआ। आप जिवाए आप सुवाए आपणी माला, आपणे धागे आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकँकार आपणी आप उपजाईआ। सो पुरख निरँजण आदि अन्त, हरि पुरख निरँजण वेस वटांयदा। एकँकार श्री भगवन्त, पुरख अबिनाशी नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म जाणे आपणी बणत, ब्रह्म ब्रह्म आप उपजांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव मनायण एका कन्त, कन्त सुहागी इक्क अख्वांयदा। त्रैगुण माया पंज तत्त लक्ख चुरासी जीव जन्त, लोकमात आप धरांयदा। नाल रलाया हउमे हँगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सगला संग रखांयदा। आशा तृष्ना भर भण्डार, जीउ प्राणी खेल खिलांयदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। रंग रंगीला रंग माणे विच संसार, आप आपणी कल वरतांयदा। सन्त साजण ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़, दर घर साचा आप वखांयदा। नाता तोड़े पंचम धाड़, पंचम नाद धुन सुणांयदा। साचे मन्दिर देवे वाड़, आप आपणा घर वखांयदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, धुन अनादी आप अल्हांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठार, सच सरोवर आप नुहांयदा। आत्म सेजा हो त्यार, सति सरूपी आसण लांयदा। कमलापाती मीत मुरार, सन्त सुहेले मेल मिलांयदा। मेटे रैण अन्धेरी राती विच संसार, जूठा झूठा मोह चुकांयदा। घर महल्ला सोहे इक्क दुआर, घर घर विच वेख वखांयदा । जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण निरँकार, हरि पुरख निरँजण वेख वखाया। एकँकार किरपा धार, आदि निरँजण डगमगाया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, श्री भगवान भेव ना राया। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, ब्रह्मा वेता वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव दए आधार, त्रैगुण साचा संग निभाया। पंचम बन्न्हे आपणी धार, मन मति बुध पल्ला नाल बंधाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर त्यार, आसा तृष्ना जोड़ जुड़ाया। लक्ख चुरासी खेल अपार, हरि साचा रिहा खिलाया। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका कार, आपणी रिहा कराया। शब्द अगम्मी बोल जैकार, घर घर मृदंगा दए वजाया। सारिंग किंग ना कोए सितार, सिंगी नाद ना हथ्थ उठाया। आपणा राग गाए आपणी वार, रसना जेहवा ना कोए हिलाया। सन्त सुहेले कर प्यार, आप आपणा दर खुल्हाया। इक्क कराए वणज वापार, आपणा नाम हट्ट विकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता आप अख्वाया। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेऐब परवरदिगारया। हरि पुरख निरँजण देवे सच सलाह, मेल मिलावा एकउँकारया। आदि निरँजण आप जगा, पुरख अबिनाशी डगमगा रिहा। श्री भगवान सगला संग रिहा निभा, पारब्रह्म पार करा रिहा। ब्रह्मा ब्रह्म करे सच न्याँ, सच विचोला आप अख्वा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा ला, साचा हुक्म सुणा रिहा। त्रैगुण बंधन आपे पा, पंचम जोड़ जुड़ा ल्या। लक्ख चुरासी डेरा ला,

आपणा मुख छुपा ल्या। निरगुण बाती जोत टिका, कमलापाती वेख वखा रिहा। बूंद स्वांती आप चुआ, निझर झिरना इक्क झिरा रिहा। इक्क अकांती डेरा ला, घर घर विच सोभा पा रिहा। कन्त सुहागी इक्क मना, अनहद राग अला रिहा। उत्तम जाती आप अख्वा, ब्रह्म आपणा नाउँ धरा रिहा। सति प्रकाश रिहा करा, निरलेप रूप वटा रिहा। आलस निन्दरा विच ना जाए आ, आपणा नैण ना आप वखा ल्या। तृष्ना भुक्ख ना जाए सता हउमे रोग ना कोए वखा ल्या। हरि सन्तन वेख करे सहिज सभा, आप आपणा नाम वड्या ल्या। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन उप्पर दया कमा ल्या। आपे जाणे आपणा सच न्याँ, दूसर लेख ना किसे लिखा ल्या। कोटन कोटि कोटि कोटी वेस वटा, रवि ससि सेवा ला ल्या। मण्डल मण्डप डगमगा, आकाश प्रकाश टिका ल्या। गगन गगनंतर फेरा पा, आपणा डंक वजा ल्या। ज़िमीं अस्माना वेखे थाँ, आप आपणा रंग रंगा ल्या। जल जल धारा रिहा समा, आपणी बूंद आप टपका रिहा। निरगुण आपणा नाउँ धरा, सो पुरख निरँजण वेस वटा रिहा। हरि पुरख निरँजण गेड़ा दए दुआ, एकँकारा आप भवा रिहा। आदि निरँजण खेल खिला, पुरख अबिनाशी संग निभा ल्या। श्री भगवान धाम अवल्ला इक्क वखा, पारब्रह्म पल्ला आप फड़ा ल्या। ब्रह्मा जोती जोत उपा, दीपक जोती जोत डगमगा ल्या। विष्न शिव ब्रह्मा मंगण एका नाँ, एका मुख सलाह ल्या। त्रैगुण माया पंज तत्त तक्कण तेरा राह, कौण दुआरा रूप वटा ल्या। मन मति बुध रही शरमा, तेरा भेव किसे ना पा ल्या। सन्त सुहेले आप उठा, आपणा मार्ग आप सखा ल्या। एका मन्त्र नाम दृढ़ा, एका राग सुणा ल्या। काम क्रोध मेट मिटा, सच सुच्च वरता ल्या। तृष्ना तृखा आप बुझा, अंमिउँ रस जाम प्या ल्या। सारिंग धर भगवान बीठलो नाम धरा, सारिंग आपणे लेखे ला ल्या। कागज कलम ना लेखा सके कोए लिखा, बणत ना कोए बणा ल्या। शंकर बाशक तशका गल लटका, कंठ विष कढा ल्या। विष्नूं वंसी राह तका, नेत्र नैण उग्घाड़या। पारब्रहम बेपरवाह, आप आपणे घर सुहा ल्या। श्री भगवान वसे हर घट थाँ, आप आपणा आसण ला रिहा। अबिनाशी करता आप अख्वा, आदि जुगादी डंक वजा ल्या। आदि निरँजण नूर नुराना नूर उपा, एका रंग रंगा ल्या। एकँकार नाउँ धरा, निरगुण आपणा भेव छुपा ल्या। हरि पुरख निरँजण सेवा ला, साचा हुक्म सुणा ल्या। सो पुरख निरँजण दया कमा, साचा मार्ग आप जणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला हरि गोपाला दीन दयाला, पुरख अबिनाशा खेल तमाशा मण्डल रासा, निरगुण धार खेल अपार आपणी आप करा रिहा। सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण सच मलाह, सच बेड़ा आप चलांयदा। एकँकारा वसे आपणे थाँ, थान थनंतर इक्क वखांयदा। आदि निरँजण आपणा पर्दा आप लाह,

आपणा रूप आप चमकांयदा। अबिनाशी करता अकल कल अख्वा, श्री भगवान सगला संग वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हा, आप आपणा भेव छुपांयदा। हँसा बंसा आप अख्वा, आपणा अंग कटांयदा। ब्रह्म जोत जोत धरा, जोती नूर वखांयदा। विष्नूं वेखे एका थाँ, एका रंग रंगांयदा। ब्रह्मा वेता बण मलाह, लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। शंकर अन्तिम दए मिटा, हुक्मी हुक्म फिरांयदा। त्रैगुण मिले ना कोए थाँ, पंज तत्त डेरा ढांयदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म वेख वखा, हरिजन साचे आप जगांयदा। शब्द अगम्मी पकड़े बांह, साचा पल्लू इक्क वखांयदा। सखा सुहेला इक्क अकेला गुरू गुर चेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार एकउँकार, एकँकार आपणी खेल खिलाईआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर करनेहार, करता पुरख वड वड्याईआ। मूर्त अकाल निराकार हो त्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। अजूनी रहित सोहे बंक दुआर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। निर्भय एका धार, एकँकारा आप चलाईआ। प्रगट हो विच संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आपे गुर पीर बण अवतार, साध सन्त करे रुशनाईआ। कमलापाती देवे दाती अगम्म अपार, साची हाटी इक्क खुल्हाईआ। चौदां हट्टां ताकी खोल्ह किवाड़, लहिणा देणा बाकी आप मुकाईआ। साचा साकी भर प्याला अमृत जाए प्याए पिलावणहार, शब्द घोड़े राकी आप चढ़ाईआ। ख़ाकी ख़ाक दए आधार, पाकी पाक पाक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धराईआ। जुग करता हरि नाम रक्ख, आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण सरगुण हो प्रतक्ख, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। सन्त साजन करे वक्ख, आपणे मार्ग आपे लांयदा। जगत जीव जहान देवे मथ्था, समरथ वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर महिमा कथनी अकथ, कथ कथा ना कोए सुणांयदा। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुन्ट फिरांयदा। आपे जाणे पूजा पाठ, आपणा नाम आप दृढ़ांयदा। आपे वेखे जगत घाट, तीर्थ तट किनारा फोल फुलांयदा। लेखा जाणे आण बाट, मात गर्भ भेव चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा मार्ग लांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग लाया, चार कुन्ट वज्जी वधाईआ। चार वरन चार कुन्ट चौथे जुग खेल रचाया, काल कलन्दर रिहा नचाईआ। अन्दरे अन्दर गेड़ दवाया, दिस किसे ना आईआ। मन बन्दर दहि दिशा फराया, बन पंछी खोजन जाईआ। सति सरूप नज़र ना आया, जंगल जूह उजाड़ भरवास ढूंडे सर्ब लोकाईआ। बन्द खलास ना कोए कराया, सन्त महंत चार कुन्ट बैठे धूंणीआँ ताईआ। निरगुण जोत ना होए रुशनाया, घर घर दीपक रहे जगाईआ। हरि कन्त सुहेला ना किसे मनाया, बण सखी ना मंगल गाईआ। काया चोली रंग बसन्त ना किसे चढ़ाया, कपड़े

रंग रंग रहे वखाईआ। साचा मन्त्र ना किसे दृढ़ाया, मन संसा ना कोए चुकाईआ। सुहागी छन्द किसे ना गाया, शास्त्र सिमरत जगत पढ़ाईआ। परमानंद ना कोए चखाया, रसना जेहवा होई हल्काईआ। ज्ञान नेत्र ना कोए खुल्हाया, जगत नेत्र रहे तकाईआ। साचा जाम ना किसे प्याया, अठसठ तीर्थ रहे नुहाईआ। आत्म देव इष्ट ना किसे मनाया, गुर पीरां रहे सीस झुकाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना सेव लगाया, सेवा कर कर थक्के घाल पूरी ना कोए कराईआ। पारब्रह्म ना नज़री आया, निरगुण मिले ना साचा माहीआ। जगत ज्ञान रहे दृढ़ाया, सच ज्ञान ना कोए सुणाईआ। संस्कृत हिन्दी शास्त्री उर्दू फारसी रहे सुणाया, निष्अक्खर वक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। हरि का शब्द लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ, रसना जेहवा कोए ना गाईआ। दोए कन्न ना कोए सुणाया, बत्ती दन्द ना बोल बुलाईआ। ढोलक छैणा ना कोए वजाया, सीस धड़ ना कोए हिलाईआ। गुरमुख विरले अन्दर चढ़ साचे मन्दिर वड़ निज आत्म जिन दर्शन पाया, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आपा परका भेव चुकाया, हउमे रही ना राईआ। नौ दर दा पन्ध मुकाया, घर दसवें मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर, हरि पुरख निरँजण करे सति सरीर, एकउँकार देवे धीर आदि निरँजण चोटी चढ़ अखीर, अबिनाशी करता कट्टे हउमे पीड़, श्री भगवान लक्ख चुरासी तोड़ ज़ंजीर, पारब्रह्म बख्शे साचा सीर, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। ब्रह्म मेला घर मन्दिर अन्दर, हरि साचा सगन मनांयदा। लेखा जाणे डूँघी कन्दर, टेडी बंक आप भवांयदा। तिन्न मेला तुट्टे जिन्दर, साचा राह आप सुहांयदा। दूई द्वैती ढठ्ठे कंध, माया ममता पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण हरि मेहरवान, हरि पुरख निरँजण देवे दान, एकँकार करे ध्यान, आदि निरँजण वाली दो जहान, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, श्री भगवान देवे माण, पारब्रह्म ब्रह्म कर पछाण, आप आपणे अंग लगाईआ। अंगीकार करे समरथ, सो पुरख निरजंण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण चलाए आपणा रथ, एकँकारा हुक्म सुणाईआ। आदि निरँजण जोत जगाए लट लट, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। श्री भगवान वसणहारा घट घट, पारब्रह्म दए वड्याईआ। ब्रह्म वखाए एका हट्ट, एका वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकार निराकार निरगुण सरगुण खेल अपार, गुरमुख साजण जाए तार, जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर दए अधार, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, चार कुन्ट कुरलांयदा। वरनां बरनां रौला पाया, साची सरन ना कोए वखांयदा। ऊँचां नीचां डंक बजाया, एका रंग ना कोए रंगांयदा। राउ रंकां ना कोई अंग लगाया, सगला संग ना कोए रखांयदा। भुक्ख नंगा सर्ब कुरलाया, सांतक सति ना कोए वरतांयदा। काम क्रोध

लोभ मोह हँकार होया हल्काया, चारों कुन्ट नाच करांयदा। जूठ झूठ डौरु वाहया, कलिजुग कलन्दर दहि दिशा फेरी पांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां इष्ट देव ना कोए मनाया, घर घर आपणा राह वखांयदा। साधां सन्तां अन्दर काया हउमे गढ़्ह बणाया, जगत ज्ञान सर्ब वड्यांअदा। वेद चार पढ़ पढ़ विवाद वधाया, पुराण अठारां गा गा भरम भुलाया, शास्त्र सिमरत तोड़ ना कोए निभांयदा। गीता ज्ञान रहे सुणाया, कान्हा कृष्ना नज़र ना आंयदा। अञ्जील कुरान वाहण वाहया, मुल्लां शेख़ मुसायक दस्तगीर औलीआ पीर शेख़ मुसायक महिबान बीदो बी खैर या अल्ला नूर अलाही ना धीर धरांयदा। हक्क हकीकत ना फड़या पल्ला, लाशरीक ना वेख वखांयदा। चार वरन दूई द्वैती लग्गा सला, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश साचा कर्म ना कोए कमांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई होया झल्ला, धीरज जत सति सन्तोख ज्ञान ना कोए दृढ़ांयदा। राणी अल्ला ना फड़े पल्ला, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। नानक निरगुण सच संदेसा एका घल्ला, नाम सति दृढ़ांयदा। दीपक जोत ज्ञान एका बला, साची सिख्या सिख समझांयदा। घट घट अन्दर आपे रल्ला, आत्म ब्रह्म नाउँ धरांयदा। ईश जीव फड़ाया पल्ला, सगला संग निभांयदा। आपे चेतन रिहा अकल्ला, विस्मादी नाम धरांयदा। आपे पंच विकारा बोले हल्ला, आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आपणी धार बंधांयदा। आपे नानक गोबिन्द धार, साची शब्द पढ़ाईआ। आपे रूप नाद अनादी वेखे वेखणहार, आदि जुगादी वड वड्याईआ। शब्द धुन बोल जैकार, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करया ख़बरदार, करोड़ तेतीसे दए अंगड़ाईआ। सुरपति राजे इन्द दए हुलार, आप आपणा डंक वजाईआ। उच्चे टिल्ले पावे सार, नैणां देवी एका हवन वखाईआ। एका सिमरे पुरख अकाल, साची चण्डी आप मनाईआ। इष्ट देव गुर करतार, निर्भय रूप नाल मिलाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा धार, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। एकँकार कर पसार, आदि निरँजण दए सलाहीआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, श्री भगवान करी कुड़माईआ। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आपणा खण्डा हथ्थ उठाईआ। गोबिन्द मीता विच संसार, आपणे कंठ लगाईआ। आपणा बख्शे चरन प्यार, सिँघ रूप आप वटाईआ। लेखा लिख्या ना जाणे कोए संसार, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। निर्भय वरते एकउँकार, सिँघ पहला मोख धराईआ। वरन गोत तों वसे बाहर, आपणा गौड़ आप जणाईआ। मरे ना जम्मे विच संसार, सो सिँघ वड वड्याईआ। जिस सिँघ खाए जम काल, सो सिँघ ना मात अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकँकारा हरि निरँकारा, निरगुण रक्खे आपणी धारा, लक्ख चुरासी कर पसारा, साधां सन्तां देवे नाम अधारा, निरगुण जोती दीप उज्यारा, कमलापाती वेखणहारा, बूंद स्वांती ठंडी ठारा, घर मन्दिर अन्दर मिले मेल हरि मीत मुरारा,

ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। साचा मेला पुरख सुल्तान, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, एकँकारा रंग चढ़ांयदा। आदि निरँजण जाणी जाण, घर मन्दिर सोभा पांयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणा माण, तख्त ताज आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी हो प्रधान, दर दरबान सेव कमांयदा। पारब्रह्म सुण फ़रमान, हुक्मी हुक्म वजांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड वेखे मार ध्यान, ब्रह्म आपणी धार बंधांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क ज्ञान, एका सिख्या सिख समझांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त आदि अन्त श्री भगवन्त देवणहारा जीआ दान, आत्म ब्रह्म वस्त टिकांयदा। निरलेप सदा संखेप भेव अभेदा अभेव अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा खेल खिलांयदा। जुगा जुगन्तर नाद अनादी करे सच न्याँ, शब्द विचोला इक्क रखांयदा। साचा बोल सुणाए थाउँ थाँ, नाम जैकारा एका लांयदा। निरगुण तोला बण मलाह, लक्ख चुरासी आपणे कंडे पांयदा। जन भगतां हौला भार दए करा, मनमुखां पापां भार सिर रखांयदा। दोवें मार्ग ल्ए चला, आपणी रचना आप रचांयदा। राए धर्म संग रला, दर साचे आप सुहांयदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले फड़ फड़ बांह, लक्ख चुरासी पार करांयदा। मनमुख जीव काग दुष्ट दुराचार एका धक्का देवे ला, शौह दरया आप रुढ़ांयदा। राए धर्म फड़ फड़ दए सज़ा, कुंभी नर्क पवांयदा। चित्रगुप्त हिसाब ना दए मुका, कर्मां लेख ना कोए मिटांयदा। लाड़ी मौत ल्ए प्रना, काल आपणा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाध अगाध बोध लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। लेखा हथ्थ करतार, भेव कोए ना पांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, आपणी करनी किरत कमांयदा। सन्त सुहेले ल्ए उभार, मनमुख वहिंदी धार बहांयदा। लहिणा देण चुकाए चार यार, पंचम जोती जोत डगमगांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, निरगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द अगम्मी मारे मार, जगत नेत्र दिस ना आंयदा। मन मति बुध की करे विचार, हरि का भेव कोए ना पांयदा। जिस सिर हथ्थ धरे आप निरँकार, सो जन साची बूझ बुझांयदा। कलिजुग डूँघा सागर वहिंदी गार, ना कोई बेड़ा पार करांयदा। माया ममता लद्दया भार, जूठ झूठ ना कोए उठांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा ललकार, आसा तृष्ना अंग लगांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, लक्ख चुरासी जम की फाँसी राए धर्म फंद ना कोए कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण नरायण हरि निरँकारा, निहकलंक वज्जे वधाईआ। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कारा, अलख अगोचर दए कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वस्सया बाहरा, पंच तत्त ना कोए रखाईआ। दीवा बाती कर उज्यारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सगला साथी सांझा यारा, साचा संग निभाईआ।

गोबिन्द मेला सुत्त दुलारा, शब्द वज्जी वधाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, बैठा आसण लाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा, उच्चा टिल्ला पर्बत रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। आपे जाणे आपणी गाथा, जुग जुग करे नाम पढ़ाईआ। हरिजन निभाए तेरा साथा, तेरी सेवा आप कमाईआ। लेखे लग्गे पूजा पाठा, जो जन हरि हरि रसना गाईआ। पूर्ब जन्मा करे पूरा घाटा, अग्गे लेखा आप लिखाईआ। मस्तक दीपक जोत जगे ललाटा, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। आत्म सेजा वेखे खाटा, नाम बबाणे आप चढ़ाईआ। लहिणा देण चुकाए आण बाटा, मात गर्भ फेर ना आईआ। अग्गे रक्खी नेड़े वाटा, पिछला पन्ध रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा मुकाए तीर्थ ताटा, अठसठ नहावण कोए ना जाईआ। बजर कपाटी जिस जन पर्दा पाटा, गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना वगण वाहो दाहीआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या मीता, गोबिन्द आपणी गोद उठाईआ। हरि चरन कँवल बंधाया साचा नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। मेटे रैण अन्धेरी राता, साचा चन्द इक्क चढ़ाईआ। लेखा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, काया माटी लेखे लाईआ। अन्तिम वेले पुच्छे वाता, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। दो जहानां होवे राखा, आपणी सेवा आप कमाईआ। सर्ब कला आपे समराथा, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी जोती जोत ल्ए मलाईआ।