२२ कत्तक २०१६ बिक्रमी मल्ल सिँघ दे गृह पिण्ड लल्लीआं कला ज़िला जलन्धर
सो पुरख निरँजण निरगुण धार, हरि पुरख निरँजण आप उपाईआ। एकँकारा रूप निराकार, रूप रंग ना कोए जणाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, जोती नूर डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ खोल्ह किवाड़, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। सुत्त दुलारा कर प्यार, साचे शब्द वज्जे वधाईआ। ब्रह्म रूप प्रगट विच संसार, आप आपणा वेस वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए अधार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया रंग करतार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण करनी करे कार, करता पुरख वड वड्याईआ। अजूनी रहित हो त्यार, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। कमलापाती मीत मुरार, दीपक बाती इक्क जगाईआ। अमृत बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर धार आप वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि वेस
वटाईआ। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, एका रंग समांयदा। सो पुरख निरँजण वसे सच महल्ला, सचखण्ड दुआर सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजण सच सिँघासण एका मल्ला, थिर घर आपणा आप उपांयदा। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, जोती नूर डगमगांयदा। वसे निहचल धाम अटला, उच्च अगम्म अथाह, बेपरवाह भेव ना आंयदा। पारब्रह्म आप उपाए आपणा नाँ, आप एका नाअरा लांयदा। साचा नाउँ निरँकार रखा, हर घट नाम नामा शब्द सुणांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, आकाश प्रकाश वेख वखांयदा। रवि ससि तारा मण्डल दए लटका, आप आपणा बंधन पांयदा। धरत धवल जल बिम्ब रखा, अग्नी जल मेल मिलांयदा। पवण पवणी रिहा समा, दिस किसे ना आंयदा। आपणी बख्शे आप सलाह, आपणा मता आप पकांयदा। निरगुण निरगुण बण मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला एकँकार भेव खुल्हांयदा। आपणा भेव आपे खोल्ह, हरि साचे शब्द जणाईआ। सच दुआरे वज्जे ढोल, आपणा नाअरा आप लगाईआ। आपणे कंडे आपे तोल, एका तोला बणे बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी जाए मौल, ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमाईआ। अमृत भरे साचे कँवल, नाभी मुखी आप भुआईआ। लेखा जाणे धरत धवल धौल, धरत धरनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण हरि निरँकार, हरि पुरख निरँजण सेवादार, एकँकार कर पसार, आदि निरँजण जोत उज्यार, अबिनाशी करता भर भण्डार, श्री भगवान दए आधार, पारब्रह्म वरते वरतावे विच संसार, ब्रह्मा ब्रह्म ब्रह्म दए हुलार, सच हुलारा आप वखाईआ। ब्रह्मा उपन्नया हरि निरँकार, ब्रह्म वेता वेस वटांयदा। चढ़या चन्नया विच संसार, साचा मार्ग आपे लांयदा। दो जहानी भरे भण्डार, एकँकारा निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। छप्पर छन्नयां वस्सया ना किसे महल्ल मनार, चार दीवार ना कोए बणांयदा। घर मन्दिर सोहे इक्क घर बार, सचखण्ड बैठा आसण लांयदा। थिर घर बैठा मीत मुरार, गुर चेला ना कोए सुहांयदा। आप आपणी जाण कार, आपणी कल आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि खेल ब्रह्मादि पारब्रह्म आप खिलांयदा। खेले खेलणहार अगम्म अपार, पुरख अगम्मा वड्डी वड्याईआ। आपे जाणे आपणा कम्मा, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। आपे सेवा लावे सूरज चन्ना, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाल एका एक एक अख्वाईआ। एका एक एक पसारा, आदि जुगादि करांयदा। एका रूप अनूप निराकारा, निरगुण नाउँ धरांयदा। एका जोत जोत उज्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। एका ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म आप हो जांयदा। एका वणज वणज वणजारा, चौदां लोकां एका हट्ट खुल्हांयदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, दर दरवाजा आप खुल्हांयदा। लक्ख
चुरासी आप पसारा, एका वेख वखांयदा। एका शब्द इक्क धुन्कारा, अनहद शब्द ताल वजांयदा। एका राग रागनी पावे सारा, घर मंगल एका गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ धरांयदा। अबिनाशी करता एका मीता, एका रंग समाया। सचखण्ड वसे इक्क अतीता, दिस किसे ना आया। थिर घर निवासी पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराया। आदि जुगादी ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए दिसाया। जुगा जुगन्तर जाणे आपणी रीता, दूसर संग ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाया। जुगा जुगन्तर साची कार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण खेले खेल अपार, एकँकारा वेख वखाईआ। जोत निरँजण हो उज्यार, आदि निरँजण दए सलाहीआ। श्री भगवान पाए सार, पुरख अबिनाश वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म भर भण्डार, ब्रह्मा विष्न शिव लेख लिखाईआ। साचे मन्दिर खेल निराकार, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। गुणवन्ता गाए आपणी वार, आपणा ढोला आप अल्हाईआ। आपे होए सुणनेहार, रस रसीआ साचा माहीआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल उसार, वेखणहारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनभव प्रकाश पृथ्मी आकाश आप कराईआ। पृथ्मी आकाश खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप करांयदा। आपणा दर आपे मल्ला, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, पवणी पवण समांयदा। नाम सुनेहड़ा एका घल्ला, जुग जुग हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी एका नाद वजांयदा। साचा नाद शब्द धुन्कार, सो पुरख निरँजण आप वजाईआ। हरि पुरख निरँजण सेवादार, एकँकारा वेख वखाईआ। आदि निरँजण होए ख़बरदार, श्री भगवान आप उठाईआ। पुरख अबिनाशी वखाए इक्क निशान, पारब्रह्म रिहा झुलाईआ। सचखण्ड दुआर बोल जैकार, एका नाअरा दए सुणाईआ। थिर घर वासी मीत मुरार, गीत सुहागी एका गाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म तेरी धार, हरि आपणी बिन्द उपजाईआ। विष्नूं करया सेवादार, देवे रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा मंगे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी करता धार, दे मति रिहा समझाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, आपणी वंड आप वंडाईआ। उत्भुज सेत्ज भरे भण्डार, जेरज अंड वेख वखाईआ। मन मति बुध कर प्यार, चतुर्भुज मेल मिलाईआ। भेव गुझ काया विच संसार, हरि साचा आप रखाईआ। नौ दुआरे जगत किवाड़, जगत काया गढ़्ह सुहाईआ। घर विच घर कर त्यार, आपणा ताक बन्द वखाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, वेद कतेब भेव ना पाईआ। सन्त सुहेले ल्ए उभार, हरिभगत दए वड्याईआ। एका राग सुणाए सुनावणहार, गीत सुहागी आपे गाईआ। अन्दर मन्दिर खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठार, सांतक सति
सति वरताईआ। निर्भय रूप हरि वरते विच संसार, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। आत्म सेजा कर प्यार, गुरमुख साजण ल्ए मिलाईआ। पंचम सखीआं मेला अगम्म अपार, घर साचे वज्जे वधाईआ। सुहञ्जणी सेजा वेखे आप निरँकार, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। अंगण लाए साची नार, कन्त कन्तूहल होए सहाईआ। नाम झूला अपर अपार, हरिजन साचे दए झुलाईआ। आपे सभ तों वस्सया बाहर, शंकर एह समझाईआ। बाल निदाने होणा ख़बरदार, तेरी सेवक सेवा वेख वखाईआ। जो उपजे सो दए सँघार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तेरा लेखा हथ्थ करतार, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा चलदा रहे भण्डार, तेरी कीती ना कोए उलटाईआ। अन्तिम वेखे वेखणहार, पुरख अबिनाशी निरगुण आपणा दीप जगाईआ। पहला विष्नूं करे प्यार, आप आपणे अंग लगाईआ। दूजे ब्रह्मे दए हुलार, इकत्तर मनवन्तर मूल चुकाईआ। शंकर तेरा बेड़ा पार, हरि सतिगुर आप कराईआ। इन्द्र रोवे ज़ारो ज़ार, तख्त ताज सीस ना पाईआ। करोड़ तेतीसा हाहाकार, नेत्र नैण नीर रहे वहाईआ। पुरख अबिनाशी मारनहारा आपणी मार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। भोग बिलास ना करे कोई विहार, साची रास ना कोए रचाईआ। अबिनाशी करता करे खेल आपे आदि जुगादि, भेव कोए ना पाईआ। साध सन्त बेअन्त कहि कहि गए हार, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। चारे वेद करन पुकार, पुराण अठारां रहे गाईआ। शास्त्र सिमरत ना कर सके विचार, लेखा लेख ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बोध अगाधा हरि ब्रह्मादा शब्द अनादा, आदि अनादि जुग जुग आपणा ताल वजांयदा। शब्द नाद हरि सच्चा नाद, एका आप वजांयदा। जुगा जुगन्तर सन्त सुहेले आपे लाध, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे रामा मोहन रूप वटाए माधव माध, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप अख्वांयदा। आपे कान्हा कृष्ना आपणा साजण साज, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी कर पसारा, खेले खेल अगम्म अपारा, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। जुगा जुगन्तर भेव खुल्हाया, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिजुग साचा मात धराया, आदि पुरख सेव कमाईआ। सति पुरख निरँजण जोत जगाया, घर साचे सोभा पाईआ। सार शब्द करे कुड़माया, एका रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाए, सच सिँघासण आसण लाईआ। शाहो भूप वड राजन राज नाउँ धराए, आप आपणी दया कमाईआ। दर दरबान हरि भगवान चोबदार ना कोई रखाए, सीस जगदीस ना कोए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलाए, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा खेल तमाशा मण्डल रासा, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। पृथ्मी आकाशा घट घट वासा, पवण स्वासा लक्ख चुरासी आप चलांयदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, जन भगतां होए दासी
दासा, लेखा जाणे दस दस मासा, मात गर्भ वेख वखांयदा। रवि ससि जोत प्रकाशा, ब्रह्मा विष्न शिव रक्खण आसा, करोड़ तेतीसा खाली कासा, अमृत आपणा जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दर साचा हरि किरपा कर, आपे आप सुहांयदा। किरपा निध गहर गुण सागर, सतिगुर पुरख आप अख्वांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर निर्मल कर्म करे उजागर, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। गुरमुखां देवे नाम रत्ती रत्नागर, साचे कंडे तोल तुलांयदा। लक्ख चुरासी जूठ झूठ करया वणज सौदागर, साचा वणज ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका नाम वजांयदा। साचा डंका हरि भगवान, एका एक वजाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। आदि जुगादी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। नव सत खेल श्री भगवान, जेरज अंड फोल फुलाईआ। हरिजन साचे देवे माण, घर मेला सहिज सुभाईआ। सखीआं मेला गोपी काहन, मण्डल रास इक्क रचाईआ। मनमुखां मारे एका बाण, तिक्खी धार आप रखाईआ। जो जन हिरदे हरि हरि गाण, अन्तर मेला मेल मिलाईआ। एका बख्शे पद निरबान, घर चौथा आप सुहाईआ। तीजे नेत्र इक्क ज्ञान, दिब नेत्र वेख वखाईआ। एका दूजा चुक्के काण, हउमे हँगता रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी देवे माण, दर साचा इक्क वखाईआ। होए प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन साचे शब्द विचोला, गुर सतिगुर नाउँ धराया। एकँकार एका अक्खर आपे बोला, सो पुरख निरँजण ताल वजाया। हँ ब्रह्म साचे कंडे तोला, तोलणहारा दिस ना आया। घट घट अन्दर आपे मौला, रूप अनूपा आप वटाया। लेखा जाणे धरनी धरत धवला, ज़िमी अस्मानां वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पावे सार राणी अल्ला, चौदां तबकां वेख वखाईआ। संग मुहम्मद चार यार गया छला, अछल छल आपणा खेल खिलाईआ। ईसा मूसा होया झल्ला, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। बिस्मिल रूप बिसमिल्ला, हरि साचा वेख वखाईआ। तन छुहाए बस्त्र नीला, नीले वाला बेपरवाहीआ। रसना पकड़े साचा चिल्ला, सच कमान खिचाईआ। नव खण्ड सत्त दीप डेरा मल्ला, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कोई ना दिसे किला कोट उच्चा मन्दिर टिल्ला, चार दीवारी दिस ना आईआ। पावे सार कक्का बिल्ला, पारब्रह्म वेस वटाईआ। जन भगतां अन्दरे अन्दर मिला, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कँवल नाभी फुल खिला, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। बजर कपाटी तोड़े सिला, शब्द अगम्मी चोट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे दर, हरख सोग ना कोए जणाईआ। हरख सोग तुटे नाता,
जिस जन सतिगुर सच्चा पाया। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, विछड़ कदे ना जाया। आप सुणाए साची गाथा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ ताटा, सर सरोवर इक्क नहाया। पूर्ब जन्मां करे पूरा घाटा, अगला लेखा लेख बणाया। इक्क जणाई पूजा पाठा, इष्ट देव इक्क वखाया। एका जोत निरगुण जगे ललाटा, अज्ञान अन्धेर गंवाया। एका पीणा एका खाणा, एका रूप नज़री आया। एका अमृत एका बाटा, एका जाम प्याया। एका पुरख पुरख अबिनाशा, एका साचे मेल मिलाया। जन भगतां होए दासी दासा, जुग जुग आपणा बिरध धराया। निज आत्म रखे सदा वासा, निरगुण सरगुण वेख वखाया। जो जन गाए स्वास स्वासा, सोहँ रूप आप बण जाया। हँ ब्रह्म हरि खेल तमाशा, सो पुरख निरँजण वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया। नर नरायण पुरख अकाल, एका एक अख्वांयदा। प्रगट होया दीन दयाल, लोकमात वेस वटांयदा। चरन दुआर काल महांकाल, हुक्मी हुक्म फिरांयदा। शब्द सरूपी बण दलाल, हरिजन साचे आप उठांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जो जन घालन गए घाल, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। काया मन्दिर वेखे साची धर्मसाल, शब्द अनादी संग रलांयदा। आपणा दीपक आपे बाल, जोती नूर डगमगांयदा। सुरत सवाणी करे संभाल, शब्दी लड़ बंधांयदा। उच्चे मन्दिर मार छाल, आपणा पन्ध आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लेख लिखांयदा। हरिजन साचे पाया, हरि सज्जण मीत मुरार। एका दूजा भउ गंवाया, विसरया संसार। तीजा नेत्र इक्क खुल्हाया, खुल्हया बन्द किवाड़। चौथे पद डेरा लाया, वा ना लगे तत्ती हाढ़। पंचम मेला सहिज सुभाया, पाया पुरख पुरख करतार। छेवें मन्दिर इक्क सुहाया, छप्पर छन्न ना कोए दीवार। सत्तवें सति सतिवादी नज़री आया, निरगुण रूप आप निरँकार। अट्ठां तत्तां जोड़ जुड़ाया, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दए आधार। नौ दर लक्ख चुरासी खोज खुजाया, बिन सतिगुर कोए ना उतरे पार। दस्म दुआरी डेरा लाया, पुरख अबिनाशी मीत मुरार। सन्त सुहेले ल्ए मिलाया, फड़ फड़ बांहों जाए तार। गुर चेले वेख वखाया, अन्दर मन्दिर पावे सार गुप्त ज़ाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत कर उज्यार। निरगुण जोत नूर उज्यार, हरि साचा आप करांयदा। प्रगट हो विच संसार, स्वयम आपणा रूप वटांयदा। हँ ब्रह्म पावे सार, पारब्रह्म वेख वखांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोए धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका खण्डा विच ब्रह्मण्डां आपणा आप चमकांयदा। साचा खण्डा नाम कटार, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाईआ। हरि पुरख निरँजण रक्खे तिक्खी धार, दो जहानां वेख वखाईआ । एकँकारा रिहा ललकार,
आपणा हुक्म सुणाईआ। आदि निरँजण हो त्यार, दीवा बाती करे रुशनाईआ। श्री भगवान ख़बरदार, सालस सालसी रिहा कमाईआ। पुरख अबिनाशी तोड़े गढ़्ह हँकार, हँकारी गढ़्ह रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म करे विचार, घट घट बैठा आसण लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। चारों कुन्ट धूंआँधार, किन्नर यच्छप दए दुहाईआ। गण गंधर्ब ना गायण आपणी वार, राग नाद ना कोए सुणाईआ। त्रैगुण माया जगत अधार, पंचम मोह करे लड़ाईआ। घर घर अन्दर खेल अपार, कलिजुग कूड़ा रिहा कराईआ। सतिनाम ना कोए जैकार, साची सिख्या ना सिख समझाईआ। गा गा थक्का सर्ब संसार, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। झूठी रैण सुत्ती पैर पसार, लोकमात ना ल्ए अंगड़ाईआ। करवट बदले ना पुरख करतार, ना देवे सच सलाहीआ। झूठा हट्ट करे वणजार, माया ममता मोह तुलाईआ। काम क्रोध कर प्यार, शाह सुल्तान गूढ़ी नींद सवाईआ। साधां सन्तां आई हार, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। तीर्थ तट होइण ख्वार, गंगा गोदावरी सुरस्ती रही नैण शरमाईआ। अठसठ रोवे ज़ारो ज़ार, कलिजुग अन्तिम कूके दए दुहाईआ। सति सन्तोख गया पुरष नार, जीव जन्त नंगे तारीआं रहे लाईआ। अंगी अंग कोए ना करे अंगीकार, अंग अंग रहे कटाईआ। मंगण मंग हरि दुआर, रिखी केश वेख वखाईआ। दर दरवेश आप नर निरँकार, आप आपणा वेस धराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव महेष गणेश गणपति तेरी सुण पुकार, अष्टभुज तेरा होए आप सहाईआ। रवि ससि दए अधार, जो बैठे राह तकाईआ। सन्त सुहेले लाए पार, जो दिवस रैण रहे ध्याईआ। आपे मेले आपणी वार, मेलणहारा आप अख्वाईआ। सज्जण सुहेले कर उज्यार, गुर चेले नाउँ धराईआ। भगतां भरे भगती नाम भण्डार, साची वस्त झोली पाईआ। आदि शक्ति रूप करतार, जोत ज्वाला वेख वखाईआ। पुरख अकाला सांझा यार, अजूनी रहित भेव ना आईआ। निर्भय वरते हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। वज्जे डंका दोहरी धार, नौ खण्ड आप सुणाईआ। भेख पाखण्डा दए नवार, कूड़ी क़िया मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत जोत उजाला, हरि साचा आप करांयदा। जन भगतां बणे सद रखवाला, जुग जुग सेव कमांयदा। एका शब्द पहनाए तन साची माला, तन बस्त्र आप सुहांयदा। कोटन कोटि विच्चों गुरमुख इक्को भाला, सिँघ पाला नाम धरांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे बणया मात दलाला, आप आपणी सेव कमांयदा। पूरा करणहारा पिछला हाला, लहिणा देणा झोली पांयदा। जगत जीवां दिसे जगत कंगाला, नाम धन्न किसे दिस ना आंयदा। फुल लगाया साचा डाल्हा, त्रै त्रै वेख वखांयदा। त्रै सुत्त बणाई आपणी माला, मन का मणका नाल फिरांयदा। तोड़नहारा जगत जंजाला, लक्ख
चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे आप सुहांयदा। दर घर साचे सोभावन्त, हरि पुरख निरँजण वज्जी वधाईआ। घर घर मेला साचे कन्त, गुरमुख नारी ख़ुशी मनाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, ब्रह्मा वेद भेव ना राईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सति सतिवादी आप लिखाईआ। जिस जन तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, साची संगत मेल मिलाईआ। जिउँ नानक लेखा जाणे अंगद, अंगीकार करे रघुराईआ। गुरमुख गुरसिख दूजे दर ना होए मंगत, जिस सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। आपे कट्टे भुक्ख नंगत, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार सरगुण धार, निरगुण रूप आप वटाईआ। निरगुण सरगुण साचा खेल, हरि सतिगुर आप करांयदा। जुगां जुगां विछड़े मेल, हरि साचे आप मिलांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, साची सखीआं मंगल गांयदा । वसणहारा रंग नवेल, निज आत्म डेरा लांयदा। धर्म राए दी कट्टे जेल, चित्रगुप्त ना हिसाब वखांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ रिहा खेल, कलिजुग जीवां नेत्र दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। साचा खेल एका गुर, एका शब्द जणाईआ। लेखा जाणे लिख्या धुर, धुर संजोगी वड वड्याईआ। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, नाम घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। दो जहानां लाए एका पौड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। गुरमुखां आपे जाए बौहड़, हरिभगतां होए सहाईआ। जगत तृष्ना बुझाए अग्ग लगी औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साजण पहलों पार उतार, लक्ख चुरासी करे फिर ख्वार, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। चारों कुन्ट हाहाकार, हरि हरि आप करांयदा। हरी हरि हरि भेव न्यार, हरि हरी भेव कोए ना पांयदा। हरी हरि लिखे लेख विच संसार, हरि हरी दिस ना आंयदा। हरी हरि जोत उज्यार, हरि हरी रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मण्डल रास रचांयदा। मण्डल रास शाहो शबाश, साचे तख्त रचाईआ। सचखण्ड दुआरे पुरख अबिनाश, निरगुण आपणा नाच नचाईआ। खेले खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गुण कहिण ना जाईआ। जुग जुग जन भगतां करे पूरी आस, आस निरासा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आप अख्वाईआ। नर हरि नरायण एका एकउँकारया। हरिजन दर्शन कराए एका नैण, एका नूर कर उज्यारया। सन्त कन्त भगत भगवन्त एका धाम इक्ट्ठे बहिण, एका मन्दिर राम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात धर, जोती जामा भेख अपारया। जोती जामा भेख करतार, कलिजुग अन्तिम आप वरताया। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, शब्द
चण्ड प्रचण्ड उठाया। पाए वंड सर्ब संसार, सम्मत सोलां वेस वटाया। भेख पाखण्डां करे ख्वार, जूठ झूठ रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरमुख गुरमुख लेखे लाया।
२२ कत्तक २०१६ बिक्रमी पाल सिँघ दे घर ललीआं कलां ज़िला जलन्धर
जै जै जैकार सर्ब जीअ अन्तर, हरि जै जैकार कराईआ। जै जै जैकार सर्ब गुर मन्त्र, हरि मन्त्र वड वड्याईआ। जै जै जैकार सर्ब बसन्तर, जै जैकार अग्नी गुण गाईआ। जै जै जैकार गगन गगनंतर, मण्डल मण्डप जै जैकार अल्हाईआ। जै जै जैकार जुगा जुगन्तर, जुग जुग जै जैकार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा आपे वेख वखाईआ। जै जै जैकार सर्ब गुणवन्त, जै जैकार आप करांयदा। जै जै जैकार महिमा अगणत, जै जैकार भेव कोए ना पांयदा। जै जै जैकार आदि अन्त, जै जैकार जुगा जुगन्तर रखांयदा। जै जै जैकार साध सन्त, जै जैकार सांतक सति वरतांयदा। जै जै जैकार भगत भगवन्त, जै जै आपणा रंग रंगांयदा। जै जै जैकार मणीआं मंत, जै जै आपणा नाउँ धरांयदा । जै जै जैकार साचा सन्त, जै जैकार घर साचे आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्क अख्वांयदा। जै जै जैकार हरि भगवान, जै जै इष्ट गुरदेव सुणाईआ। जै जै जैकार धुर फ़रमान, जै जैकार सर्ब सुणाईआ। जै जै जैकार गुण निधान, गुणवन्ता गहर गम्भीर आपणा गुण आपे गाईआ। जै जै जैकार सुणना एका कान, एका राग हरि अल्हाईआ। जै जै जैकार विच समाए पवण मसान, जै जैकार जल बिम्ब आप टिकाईआ। जै जैकार लोआं पुरीआं कर प्रधान, जै जैकार ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जै जै जैकार करे सर्ब कल्याण, ब्रह्मा विष्न शिव जै जै एका नाअरा लाईआ। जै जैकार गुर पीर देवे माण, जै जैकार साध सन्त दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका वेस वटाईआ। जै जैकार पारब्रह्म, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जै जैकार श्री भगवन्त, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। जै जैकार रवि ससि कोटन भान, आपणा गुण एका आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्त, आपणी सिख्या आपणे हथ्थ रखाईआ। जै जैकार इष्ट गुरदेव, जै जैकार सर्ब प्रकास्सया। जै जै जैकार अलख अभेव, पारब्रह्म पुरख अबिनाशया। जै जैकार, लग्गा हरिजन सच्चा नेंहु, घर मेला शाहो शाबास्सया। जै जैकार अमृत बरसे मेह, मेघला धार आप वखास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जै राम नाम रसन स्वास्सया। जै जै राम नाम, राम राम रूप समाईआ। जै जैकार पूरन सर्ब काम, कादर
करता आप कराईआ । जै जैकार होए नगर खेड़ा सच ग्राम, घर मन्दिर एका राग सुणाईआ। जै जै जैकार मेटे तृष्ना ताम, हिरस हवस ना कोए वखाईआ। जै जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचे घर, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। जै जैकार दर निरँकार, सचखण्ड सच समाया। जै जैकार भर भण्डार, हरि भण्डारा आपणा आप रखाया। जै जै जैकार कर त्यार, सेवक सेवा रिहा कमाया। जै जै जैकार कर वरतार, आप आपणी वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा लेखा आप जणाया। लेखा लिखणहार गोपाल, आदि अन्त अख्वाया। जन भगतां बणे सद रखवाल, हरिजन साचे ल्ए तराया। लाल अनमुल्ले उठाए आपणे बाल, आपणी गोदी आप बहाया। अमृत नुहाए साचे ताल, दुरमति मैल रहिण ना पाया। दिवस रैण करे प्रितपाल, सञ्झ सवेर ना कोई जणाया। सति पुरख निरँजण आपणी घाले घाल, गुरमुख साचा मार्ग लाया। शब्द अगम्मी बण दलाल, लोकमात वेख वखाया। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा रिहा मुकाया। लेख मुकाए हरि निरँकार, पूर्ब लेखा रहिण ना पाईआ। साचा गहिणा कर त्यार, तन बस्त्र रिहा वखाईआ। नेत्र नैणां कज्जल धार, एका रंग रंगाईआ। साजण मीता मीत मुरार, घर मेला सहिज सभाईआ। साची सखीआं कर त्यार, दर वेखण आया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। पूर्ब लहिणा लेख मुकावणा, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। भेव अभेदा भेव खुल्हावणा, वेद कतेब ना कोए जणांयदा। शास्त्र सिमरत किसे ना गाउँणा, ना कोई अंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आप तरांयदा। हरिजन साचा सज्जण शाह, जुग जुग आप रखाया। पुरख अबिनाशी सेवा रिहा कमा, चाकर चाक आप बण जाया। खेले खेल बण मलाह, बेड़ा आपणा कंध उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। जै देव जगत उधार, सिँघ पाला पाल उठाया। अक्खर पढ़ ना करे विचार, जगत विद्या ना कोए सुणाया। पंडत पांधे करन ख्वार, ज्ञान ध्यान ना कोए दृढ़ाया। पुस्तक पढ़े ना करे विचार, इष्ट देव ना कोए जणाया। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, आत्म अन्तर बूझ बुझाया। बन खण्ड तेरा सच दुआर, सच सिँघासण हरि विछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाया। जै देव उठ कर त्यारी, शब्दी शब्द जणाईआ। पारब्रह्म तेरी रिहा पैज संवारी, तेरा लेखा आप लिखाईआ। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, सच सिँघासण सोभा पाईआ। फड़ फड़ बांहों जाए तारी, जिस जन आपणी दया कमाईआ। लोकमात आई तेरी वारी, तेरा तेरे संग निभाईआ। साचा आसण वेख विचारी,
एका धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। सुणया नाद धुन धुन्कार, जै देव भेव ना आया। कवण सज्जण मीत मुरार, फड़ फड़ रिहा हिलाया। चारों कुन्ट उठ उठ वेखे जगत दुआर, हरि सज्जण दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। जै देव सुत्ता पैर पसार, अन्धेरी रात ना ल्ए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। भगतन मीता आया चल दुआर, देवे दरस बेपरवाहीआ। तेरी गीता लिखी अपर अपार, प्रभ साचा वेख वखाईआ। नाम शब्द भर भण्डार, बेड़ा पार कराईआ। ठांडा सीता हरि निरँकार, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। निरगुण दीपक कर उज्यार, एका रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण निरगुण वेखी धार, जैदेव नेत्र खोल्हया। पाया पुरख अगम्म अपार, निउँ चरनी सीस झुकाए बोल्लया। कवण दर तेरा दरबार, कवण दुआरे बैठा साचा तोल्लया। कवण तेरा वणज वापार, हउँ घोली घोल घोल्लया। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, सेज सुहाए आपणा पर्दा खोल्हया। तेरा मन्दिर मेरा दुआर, दूजा दर ना कोए टोल्लया। तूं सज्जण हउँ मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा बोल्लया। शब्द बुलारा नाम जैकारा, हरि जै देव आप सुणाईआ। उठ प्यारा कर त्यारा, नर निरँकारा मेल मिलाईआ । नाता तुट्टा सर्ब संसारा, स्त्री पुरष ना वेख वखाईआ। पुत्तर धीआं ना कोए सहारा, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। लक्ख चुरासी डूँघी गारा, बिन सतिगुर ना कोए पार कराईआ। तेरे दुआरे आया निरगुण धारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। करे विहार विच संसारा, जगत विद्या माण गंवाईआ। भगतां भगती भरे भण्डारा, तोट रहे ना राईआ। लेखा लिखणहार करतारा, कागज कलम ना रक्खे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा आप वड्याईआ। उठ भगत हरि आप उठाए, सेवक सेवा आप कमाईआ। आपे तेरा पन्ध मुकाए, खिच्ची आए वाहो दाहीआ। विच प्रभास डेरा लाए, एका बिरछ सुहाईआ। आपणा नैण हरि आप उठाए, आप आपणी दया कमाईआ। इक्क बिरछ तिन्न डाल्ह, उत्तर पूर्ब पच्छिम आप वखाईआ। दक्खण दिशा ना करे विचार, एका बैठा खेल खिलाईआ। इक्क इक्क डाल्ह साढे तिन्न करोड़ पत कर पसार, आप आपणा अंग वखाईआ। लिख्या लेख उप्पर करतार, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। एका नेत्र दस पचास करन पार, घड़ी पल विसर ना जाईआ। साढे दस करोड़ दए अधार, एका अक्खर एका विद्या एका राम एका वेर दए पढ़ाईआ। कोटन कोटि जन्म दा उतरया भार, सतिगुर पूरे दया कमाईआ। निरगुण सतिगुर सरगुण जाए तार, गुर मिल्या सहिज सभाईआ। जैदेव वेखे आपणा दुआर, प्रभ तेरी वड वड्याईआ । तेरा कर्ज ना सकां मैं उतार,
कीमत कोए ना तेरी चुकाईआ। पुरख अबिनाशी फड़ फड़ बांहों दए प्यार, हरिभगत तेरी वड वड्याईआ। मैं भगत तूं शाह सिक्दार, तेरा भण्डारा मुक्क कदे ना जाईआ। जुग जुग आवां चल दुआर, भगतन मीता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जैदेव हरि दर्शन पाया, आत्म सांत कराईआ। एका अक्खर नज़री आया, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। त्रै त्रै डाल्ह पत डाल्ही आप महिकाया, आपणे रंग रंगाईआ। जड़ चेतन ना कोए जणाया, साची जड़ आप लगाईआ। अग्गे खड़ प्रभ दरस दिखाया, देवणहार वड वड्याईआ। साचा नाता जोड़ जुड़ाया, आप आपणी गंढ्ढ पुवाईआ। ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाया, अध विचकार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। जै देव दर्शन हरि हरि, घर आपणे मंगल गांयदा। काया मन्दिर गया वड़, आपणा कुंडा आपे लांहयदा। आपणे पौड़े वेखे चढ़, निरगुण नज़री आंयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, हथ्थ मूंह नक्क पैर ना कोए वखांयदा। आपणी धार ल्ए फड़, आपणे अंग लगांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, हरिभगतां आप पढ़ांयदा। सरन सरनाई गया पड़, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत खेड़ा आपे वेख वखांयदा। जै देव हरि हरि मीता, हरि हरि संग निभाया। पाया पुरख प्रभ अनडीठा, घर साचे वेख वखाया। अबिनाशी करता वस्सया चीता, जगत विछोड़ा आप कटाया। आदि जुगादी ठंडा सीता, रंग रंगीला मोहन माधव एका रंग रंगाया। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावन वड वड्याआ। एका रुत्त सहाया साचा गीता, राम शाम नाम राम एका नज़री आया। नाम निधाना एका पीता, अंमिउँ रस अमृत जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सच वसाया दर, जुग जुग आपणा खेल खिलाया। जै देव दर्शन पा, हरि साचे आख सुणांयदा। तूं दाता हरि बेपरवाह, दर तेरा मोहे भांयदा। तूं निरगुण बैठा जोत जगा, हउँ सरगुण पंज तत्त काया चोला हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा विछोड़ा मोहे ना भांयदा। पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान, जै देव आख सुणाईआ। मानस जन्म करे तेरी कल्याण, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम कर प्रधान, तेरा तत्त दए उपजाईआ। तेरी रत्त वखाए इक्क निशान, साचा बूटा मात लगाईआ। तिन्ने डाल्ह कर प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत डाल्ही लेखे लाईआ। त्रै डाल्ह उपजाए साचे सुत्त, इष्ट दृष्ट एका पाईआ। आपे गुरदास दास करे ख्याल, आपणी भाल आप कराईआ। आपे सास ग्रास करे प्रितपाल, निज निवास आप धराईआ। आपे मण्डल पावे रास, गोपी काहन आप अख्वाईआ। आपे वेखणहारा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल आप सुहाईआ। आपे वसे
सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। आपे कलिजुग वेखे प्रभास, साचा बूटा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रै डाहन मौलया फुल्ल, फुल फुलवाड़ी आप लगाईआ। पुरख अबिनाशी खिलाया गुल, आपणी पंखड़ी वेख वखाईआ। आपे मालण बण बण रिहा मौल, आपणी इच्छया विच भराईआ। आपे तोले आपणे तोल, आपणा कंडा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। त्रै डाल्ह करन पुकार, जै देव अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी किरपा होए पार, पुरख अबिनाशी अक्खर लिख्या बेपरवाहीआ। साढे तिन्न तिन्न करोड़ पत होया उज्यार, सो पुरख निरँजण वज्जी वधाईआ। तेरा मेरा इक्क प्यार, हउँ आए चल सरनाईआ। जै देव करे विचार, नेत्र एका नैण उठाईआ। दोहां विचोला बणे आप करतार, करे बेनन्ती सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सुनणेहार, घर बैठा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी खाणी आप चलाईआ। जेरज खाणी उत्भुज धार, दोहां मेल मिलांयदा। पुरख पुरखोतम कर त्यार, आप आपणे रंग रंगांयदा। कलिजुग आया विच संसार, हरि साचा वेस वटांयदा। सिँघ पाला कर विचार, शब्द दलाला नाल रलांयदा। फल डाल्हा अपर अपार, गुर करता आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। पूर्ब लहिणा झोली पाया, हरि साचा भुल्ल ना जाईआ। कलिजुग फुल अन्त आप खिलाया, चारों कुन्ट आप महिकाईआ। आपणी कीमत आपणा मुल आप पवाया, दूसर हट्ट ना किसे वकाईआ। साची कुल भाग लगाया, पूत सपूता ल्ए उपजाईआ। सिँघ लछमण नाम धराया, दर्शन मेला हरि रघुराईआ। प्रगट हो प्रगट नाम धराया, भुल्ल रहे ना राईआ। चौथा अंक ना नाल रलाया, तिन्नां लेखा सहिज सभाईआ। दर बैठा पंछी जो सुण सुण रिहा ध्यान लगाया, मन इच्छया इक्क वखाईआ। चौथे सुत जन्म दवाया, प्रभ आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न करोड़ डाल्ही पत, इक्क इक्क डाल्हे ल्ए रक्ख, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। साढे तिन्न करोड़ पत डाल्ही, पंज तत्त मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी खेल निराली, भेव किसे ना पाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली, जन भगतां संग निभाया। आपणे हथ्थ रक्खे खाली, हरिभगतां भगत भण्डार वखाया। निरगुण जोत अकाल अकाली, अकल कला वड्याआ। दो जहानां साचा माली, लक्ख चुरासी बूटा आप लगाया। जुगा जुगन्त करे प्रितपाली, प्रितपालक नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न करोड़ वस्सया रोम रोम, आप आपणा रूप वटाया। साढे तिन्न करोड़ रहे पुकार, सो पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। हँ हँगता मिटी संसार, हँ ब्रह्म इक्क जणाईआ। सोहँ
शब्द जै जै जैकार, जन साचे रहे गाईआ। सिँघ पाला ना कोई विचार, भोले भाउ मेल मिलाईआ। सुरत शब्द ना कोई धार, सुरती सतिगुर हथ्थ उठाईआ। जोग अभ्यास ना कोए संसार, सर्ब गुण तास मेल मिलाईआ। आस निरास भरे भण्डार, स्वास स्वास लेखे लाईआ। तेरा नाम सच्ची दस्तार, हरि निरँकार सीस बंधाईआ। तेरा सति हरी प्यार, हरि हरि हरी गुण गाईआ। तेरा रंग चढ़े संसार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। पूर्ब लहिणा दित्ता उतार, अगला कर्ज़ा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दे मति रिहा समझाईआ। वड्डा मीत वड बलवाना, वड्डा वड वड्यांअदा। भुल्लया नाम इक्क छिन्न गुण निधाना, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। शब्द अगम्मी मारे तीर निशाना, तीर निराला आपणे हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा वेख वखांयदा। साचे घर हरि विचोला, एका एक बणांयदा। सिँघ बिशन सुणाए साचा ढोला, आपणा भेव खुल्हांयदा। जै दयो तेरा सच्चा बोला, हरि साचा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत भुलेखा आप कढांयदा। जगत भुलेखा हरि कढाउणा, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। तेरा लिख्या लेख मिटाउणा, तेरी तृष्ना जगत बुझाईआ। पिछला वेला याद कराउणा, ना लेखा कोए लिख सके जीव राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी काया गठड़ी फोल फुलाईआ। पूर्ब लहिणा हरि किरपा धारी, पिछले जन्म वज्जे वधाईआ। घर आया चल आप निरँकारी, फड़ बांहों ल्ए उठाईआ। भरया नाम शब्द भण्डारी, तोट रहे ना राईआ। घर माया दब्बी कर विचारी, आपणा पल्ला इक्क वखाईआ। दो सद पचास डूँघी गारी, बरत्न एका एक पाईआ। जांदी वार आई हँकारी, मन फुरना वाशना विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणा दए चुकाईआ। पिछली वाशना पूरा घाटा, कलिजुग अन्तिम आप करांयदा। सम्मत सोलां वीह सौ बिक्रमी तेरी माया हरिसंगत आटा, छब्बी पोह लेखे लांयदा। साध संगत लेखा चुक्के दूर वाटा, अगला पन्ध ना कोए वखांयदा। पत्त डाल्ही जगे जोत जोत ललाटा, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सिँघ बिशन फड़ाया आपणा लड़, पल्लू एका एक बंधांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्तर वेखे मार ध्यान, आप आपणा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटांयदा।