पुस्तकालयभाग ८

२३ कत्तक २०१६ बिक्रमी नसीब सिँघ दे घर बोपा राए ज़िला जलन्धर

सो पुरख निरँजण आदि अन्त, हरि हरि आपणे रंग रंगांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। एकँकारा बणाए साची बणत, दर घर साचा आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी बण बण कन्त, साची सेज हंढांयदा। श्री भगवान आप उपाए आपणा मंत, आपे नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। विष्नूं चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, नाम रंगीला इक्क अख्वांयदा। ब्रह्मा देवे एका वस्त, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म झोली पांयदा। शंकर लाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा इकउँकारा, आदि जुगादी कर पसारा, त्रैगुण साची रचन रचांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव धार, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि जोत निरँजण दए सलाहीआ। इकउँकारा खेल न्यार, श्री भगवान आप खिलाईआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, पारब्रह्म प्रभ संग निभाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर पसार, विष्नूं लेखा इक्क समझाईआ। ब्रह्मा बख्शे एका धार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शंकर बख्शे इक्क प्यार, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। त्रैगुण दिसे आर पार, त्रैगुण दाता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरताईआ। त्रैगुण रहित पुरख अकाल, एका रंग समांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सुरत रिहा संभाल, आप आपणा संग रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो दयाल, दीन दयाला नाउँ धरांयदा। श्री भगवान खेल महान, पुरख अबिनाशी वेस वटांयदा। इकउँकारा हो प्रधान, आप आपणी रचन रचांयदा। पुरख निरँजण जाणी जाण, जानणहारा भेव छुपांयदा। सो पुरख निरँजण सच निशान, सच साचा हथ्थ उठांयदा। सचखण्ड दुआरे हो प्रधान, सच तख्त सुल्तान आपणा आसण लांयदा। अगम्म अगम्मड़ा खेल महान, अलख अलखणा आप करांयदा। शाहो भूप वड राज राजान, दर घर साचे सोभा पांयदा। मन्दिर सुहाए इक्क मकान, थिर घर वासी थिर दरबारा वेख वखांयदा। जोत प्रकाश गुण निधान, दीवा बाती कमलापाती घर आपणे आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनभव प्रकाशा पुरख अबिनाशा खेल तमाशा मण्डल रासा दर आपणे आप सुहांयदा। दर सुहञ्जणा पुरख करतार, एका रंग रंगाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, जोत सरूपी डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण भर भण्डार, हरि पुरख निरँजण सेव कमाईआ। एकँकारा दए अधार, श्री भगवान करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, पारब्रह्म प्रभ सगला संग निभाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म दए आधार, विष्नूं आपणा वंस सुहाईआ। शंकर मेला इक्क दुआर, घर साचा इक्क बुझाईआ। ब्रह्मा हरि हरि भरे भण्डार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण लेखा अपर अपार, रजो तमो सतो नाल रलाईआ। राजस

तामस सांतक एका धार, हरि साचा वेख वखाईआ। ब्रह्म कर त्यार, हरि लेखा दए जणाईआ। आप आपणी किरपा कर निराकार, साकार रूप वटाईआ। निरगुण खेल अपर अपार, सरगुण मेला सहिज सभाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, निज घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोत उजाला हरि गोपाला निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आदि शक्ति खेल महाना, देव देवा रूप वटाईआ। पुरख अगम्मड़ा अवल्लड़ी चाला, पुरख अकाला आप रखाईआ। साचे मन्दिर दीपक बाला, घट घट करे रुशनाईआ। अमृत सर सरोवर भरया ताला, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस हरि करतार, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। सन्त सुहेले कर त्यार, साची सिख्या सिख समझांयदा। एका नाम शब्द जैकार, साचा नाअरा आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ वड्यांअदा। जुग जुग वड्डा नाउँ हरि करतार, सो पुरख निरँजण आप उपाया। हरि पुरख निरँजण बोल जैकार, एकँकारा डंक वजाया। आदि निरँजण बन्न्हे धार, श्री भगवान होए सहाया। पुरख अबिनाशी नौजवान, ना मरे ना जाया। पारब्रह्म वाली दो जहान, ब्रह्मा मेला सहिज सभाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवे इक्क ज्ञान, एका भिच्छया झोली पाया। आपणा मन्त्र नाम कर प्रधान, लक्ख चुरासी दए सुणाया। भगत भगवन्त इक्क निशान, लोकमात दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। भगत भगवन्त साची धार, आदि जुगादि रखाईआ। सन्तन मीता आप निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां देवे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। गुरसिखां वखाए सच दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, हर घट आपे आसण लाईआ। कमलापाती मीत मुरार, आत्म ताकी खोल्ह खुल्हाईआ। साचा साकी हो त्यार, भर प्याला अमृत जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे नाम करे वड्याईआ। हरिभगत हरी गुण गांवदे, दिवस रैण प्रभात। हरि सन्तन नैण राह तकांवदे, मेट मिटायण अन्धेरी रात। गुरमुख एका रंग रंगांवदे, उत्तम होई एका ज़ात। गुरसिख निउँ निउँ सीस निवांवदे, लेखा जाणे पिता मात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे सगला साथ। हरिभगत वड्याई धन्न, सतिगुर पुरख मनाया। हरि सन्त वड्याई धन्न, घर मन्दिर दीप जगाया। गुरमुख वड्याई धन्न, अज्ञान अन्धेर चुकाया। गुरसिख वड्याई धन्न, गुर सतिगुर दर्शन पाया। सतिगुर पूरा बेड़ा देवे बन्न्ह, लक्ख चुरासी पार कराया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाया। हरिभगतन मीता इक्क

भगवान, दूसर संग ना कोए रखाईआ। सन्तन देवे धुर फ़रमान, धुन अनादी शब्द जणाईआ। गुरमुख मेला वाली दो जहान, घर वज्जदी रहे वधाईआ। गुरसिख मीता चतुर सुजान, देवे दरस बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त भगत भगवन्त, गुरमुख गुरसिख मेला नारी कन्त, सच सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। भगतन अन्दर वस्सया, पारब्रह्म गुर करतार। हरि सन्तन मार्ग एका दस्सया, बजर कपाटी खोल्ह किवाड़। गुरमुखां पिछे फिरे नस्सया, आदि जुगादी लै अवतार। गुरसिख करे प्रकाश कोटन रवि सस्सया, लहिणा देण चुकाए धूंआँधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि धुन अनादि वजाए सच्चा जैकार। जै जैकारा हरि भगवन्त, जै जै देव इष्ट देव मनाईआ। पूरन जोत श्री भगवन्त, हरिभगतन वेखे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे साध सन्त, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। गुरमुखां बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार वड वड्याईआ। गुरसिख उपजाए विच्चों जन्त, जन जनणी लेखे लाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुर चेले पार कराईआ। हरि भगवन्त भगतन मीता, आदि पुरख एकउँकारया। सन्त सुहेला ठंडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए जला रिहा। गुरमुखां जणाए आपणी रीता, साची सिख्या सिख समझा रिहा। गुरसिखां देवे नाम अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आ रिहा। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठा, जिस जन आपणा दरस दिखा रिहा। सुरत सवाणी राम प्रनाए साची सीता, शब्द हाणी मेल मिला रिहा। एका माण रखाए अठारां ध्याए गीता, एका बंसरी आप सुणा रिहा। साचा मन्दिर गुरुदुआर वखाए मसीता, काया काअबा हट्ट खुल्हा रिहा। करे कराए पतित पुनीता, पतित पापी आप तरा रिहा। जन भगतां वस्सया सद सद चीता, घर मन्दिर सोभा पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिला रिहा। जुग जुग खेले खेल करतार, सतिजुग त्रेता द्वापर वंड वंडाईआ। चौथे युग पावे सार, कलिजुग वेखे कूड़ी शाहीआ। चारों कुन्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। शाह सुल्तान गए हार, राज राजान ना वड वड्याईआ। वेद कतेब रहे पुकार, शास्त्र सिमरत देण दुहाईआ। अञ्जील कुराना कूकां रहे मार, अल्ला हू हू नाअरा लाईआ। कोए ना सुणे किसे पुकार, चौदां तबक राह तकाईआ। पंच विकारा मारे मार, नौ दर घर घर पई लड़ाईआ। ना कोई दिसे संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी नैण शरमाईआ। ना कोई सहाई बेऐब परवरदिगार, मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर देण गवाहीआ। उच्च महिराब ना हुजरा ना कोई कूके कूक सुणाए पुकार, बांग आजान ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सो पुरख निरजंण पावणहारा

सार, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करतारा, करनी करता आप करांयदा। जन भगतां भरे नाम भण्डारा, हरि सन्तन सेवा लांयदा। गुरमुखां देवे इक्क अधारा, एका बूझ बुझांयदा। गुरसिखां कराए साचा वणज वणजारा, साचे हट्ट विकांयदा। कलिजुग जीव कूड़ कुड़यारा, चारों कुन्ट कूड़े धन्दे लांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, आसा तृष्ना मेल मिलांयदा। नाता तुट्टा मीत मुरारा, भैणा भईआ संग छुडांयदा। मात पित ना करे प्यारा, साचा हित ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। कलिजुग कूड़ी धार, चार कुन्ट रही कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका अखाड़, कूड़ी क़िया आपणा नाच रही वखाईआ। जगत तृष्ना रही साड़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मगर लग्गी पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़, दिवस रैण रही तपाईआ। साचे पौड़े कोई ना देवे चाढ़्ह, वरनां बरनां पई लड़ाईआ। अमृत मिले ना ठंडी ठार, अठसठ तीर्थ बैठे मुख भवाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद धीआं भैणां करन वापार, इष्ट देव ना कोए जणाईआ। पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा, जुग जुग पावणहारा सार, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपे वेख वखाईआ। प्रगट होवे वड बलकार, सूरबीरा नाउँ धराईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे विचार, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। भेख पाखण्ड दए नवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। मनमुख जीव वहाए वहिंदी धार, शौह दरयाए आप रुढ़ाईआ। गुरसिख साचे लाए पार, एका नईआ नाम चढ़ाईआ। गुरमुखां देवे शब्द अधार, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हरि सन्तन पाए आदि जुगादी सार, सारंगधर भगवान बीठला आप अख्वाईआ। भगत भगवन्त कर उज्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग कूड़ा कर ख्वार, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। ना कोई दीसे नार विभचार, साची सखीआं मेल मिलाईआ। मंगलाचार गायण आपणी वार, घर वज्जदी रहे वधाईआ। पाया कन्त हरि हरि भतार, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख नारी कर शृंगार, नेत्र नैण रही मटकाईआ। आत्म सेजा ख़बरदार, आलस निन्दरा रही मिटाईआ। साचा मीता भुजां रिहा पसार, चतुर्भुज वड वड्याईआ। ठांडा सीता बख्शे अमृत धार, आत्म रस आप चखाईआ । एका सेज सुहाए हरि करतार, करनी करता आपणी किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन मेला एका घर हरि सन्त वेखे आपे खड़, गुरमुख घोड़े जायण चढ़, गुरसिख बंधाए आपणे लड़, आप आपणे अंग लगाईआ। गुरसिख साचे पौड़े चढ़या, हरि साचे आप चढ़ाया। गुरमुख आपणे अन्दर वड़या, दूसर संग ना नाल ल्याया। सन्तन साचा घाड़न घड़या, निरगुण सरगुण

मेल मिलाया। हरिभगत भगवन्त ना कोई सीस ना कोई धड़या, निरगुण जोत डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा संग आप निभाया। साचा संग भगत भगवान, आदि जुगादि निभांयदा। सन्तन मेला वाली दो जहान, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। थिर घर वासी गुण निधान, गुरमुख आपणे अंग लगांयदा। गुरसिख बणाए चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्हे आपणे धन्दे लांयदा। आत्म अन्तर देवे इक्क ज्ञान, दृष्ट इष्ट इक्क वखांयदा। एका राग सुणाए कान, धुन अनादी अनहद ताल वजांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। पवण पाणी सभ सेव कमाण, जो जन हरि सरनाई आंयदा। जोत निरँजण करे प्रकाश कोटन भान, दीवा बाती ना कोए जगांयदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमान, बोध अगाध आप सुणांयदा। दरगाह साची देवे माण, माण निमाणयां गले लगांयदा। लक्ख चुरासी चुक्के काण, जो जन सतिगुर पूरे दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख आपणे अंग लगांयदा। अंगीकार कर समरथ, आपणे अंग रखांयदा। सदा सुहेला रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। देवे नाम वस्त अनमोल वथ्थ, सच समग्री झोली पांयदा। आप चलाए काया रथ, रथ रथवाही सेव कमांयदा। लेखा जाणे सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ वंड वंडांयदा। हरि का मन्दिर ना जाए ढठ्ठ, दूसर कोए थिर रहिण ना पांयदा। लेखा जाणे अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणी सेवा आपे लांयदा। आपे खेले खेल मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ, गुरदुआरा गुर गुर नाउँ धरांयदा। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, लक्ख चुरासी आप भवांयदा। आपे खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा सांग रचांयदा। आपे वसणहारा घट घट, घट मन्दिर सोभा पांयदा। गुरमुखां गुरसिखां दुरमति मैल देवे कट्ट, सच सरोवर इक्क नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि हरी हरि आप हो आंयदा। नर हरि हरी नरायण, निरगुण रूप उपाया। गुरमुखां दरस वखाए आपणे नैण, जगत लोचन बन्द कराया। पूर्ब जन्म चुकाए लहिण देण, पिछला लहिणा रहे ना राया। गोबिन्द गीत दर दर घर घर जीव जन्त सारे गायण, नेत्र लोचन दरस किसे ना पाया। नाता बणया मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण नारी कन्त मेल मिलाया। गुरमुख विरले हरि सरनाई ढहि ढहि पैण, झूठा नाता तोड़ तुड़ाया। वेले अन्त नेड़ ना आए लाड़ी मौत डायण, राए धर्म ना दए सज़ाया। सतिगुर पूरा आपणे आए लैण, आपणी गोदी ल्ए उठाया। मनमुख वहिण वहिंदे वहिण, बेड़ा बन्न्हे ना कोए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिभगत हरि सन्त, गुरमुख गुरसिख गोबिन्द धार शब्द प्यार, जोत निराकार निरगुण आपणे विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्त, सो पुरख निरँजण बणाए बणत, हरि पुरख निरँजण मणीआ मंत, एकँकारा महिमा अगणत, आदि निरँजण श्री भगवन्त, पुरख अबिनाशी खेल खिलंत, पारब्रह्म वेस वटंत, ब्रह्म ब्रह्म लक्ख चुरासी जीव जन्त, विष्न शिव सेवक सेवा आप लगाईआ।

२४ कत्तक २०१६ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर पिण्ड हेर दया होई

हरि सतिगुर पुरख सुजान, पारब्रह्म गुर अवतारया। सो पुरख निरँजण गुण निधान, हरि पुरख निरँजण मीत मुरारया। एकँकारा निगहबान, खेले खेल अगम्म अपारया। आदि निरँजण जोत महान, नूरो नूर डगमगा रिहा। अबिनाशी करता श्री भगवान, घर साचे सोभा पा रिहा। पारब्रह्म प्रभ नौजवान, आप आपणा खेल खिला रिहा। विष्न शिव ब्रह्मा कर प्रधान, साची सेवा सेव लगा रिहा। देवणहारा साचा दान, एका ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म झोली पा रिहा। त्रैगुण माया कर निशान, आप आपणा रंग रंगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित खेल खिला ल्या। सतिगुर पूरा सति करतार, सति सतिवाद वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण एकँकार, हरि पुरख निरँजण सेव कमाईआ। आदि निरँजण करे विचार, श्री भगवान सिफ्त सलाहीआ। अबिनाशी करता नौजवान, ना मरे ना जाईआ। पारब्रह्म प्रभ जाणी जाण, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवे माण, चरन कँवल ध्यान रखाईआ। त्रैगुण माया गुण निधान, गुणवन्ता वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल वेस वटाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, एका एक एकँकारया। सो पुरख निरँजण जुगा जुगन्त, हरि पुरख निरँजण करे आप पसारया। आदि निरँजण महिमा अगणत, श्री भगवान भेव ना आ रिहा। पुरख अबिनाशी साचा कन्त, पारब्रह्म नाउँ प्रगटा रिहा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, निरगुण आपणा अंग कटा रिहा। लक्ख चुरासी जीव जन्त, त्रैगुण साचा संग रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला ल्या। सतिगुर पूरा करता अबिनाश, एका रंग समाया। सो पुरख निरँजण खेले खेल तमाश, हरि पुरख निरँजण रास रचाया। आदि निरँजण निरगुण जोत कर प्रकाश, थिर घर साचा आप सुहाया। पुरख अबिनाशी सचखण्ड दुआरे कर निवास, निरगुण आपणा धाम सुहाया। श्री भगवान आप आपणा होया दास, आपणी सेवा आप कमाया। पुरख अबिनाशी कर अरदास, आपणी झोली आपणे अग्गे डाहया। पारब्रह्म प्रभ सगला साथ, थिर घर वासी आप निभाया। ब्रह्मा विष्न शिव गायण स्वास स्वास, सेवक साची सेव लगाया। लक्ख चुरासी दासी दास, जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार एकँकार, अकल कल आपणा नाउँ उपाया। सतिगुर पूरा अकल कल धार, आदि जुगादि समांयदा। एकँकारा कर पसार, आप आपणा वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण बन्न्हे धार, जोती जोत जोत प्रगटांयदा। हरि पुरख निरँजण अन्दर बाहर, महल्ल अटल सोभा पांयदा। आदि निरँजण खेल अपार, दीवा बाती कमलापाती आपणा आप जगांयदा। श्री भगवान सांझा यार, सगला संग रखांयदा। अबिनाशी करता मीत मुरार, अमरापद इक्क वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आपणी वंड आप वंडांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए आधार, अन्तर आत्म बूझ बुझांयदा। त्रैगुण माया कर प्यार, राजस तामस सति सति सति वरतांयदा। लक्ख चुरासी भर भण्डार, आत्म ब्रह्म विच टिकांयदा। ईश जीव कर्म विचार, निहकर्मी कर्म वखांयदा। काया खेड़ा नगर ग्राम, हड्ड मास नाड़ी रत्त जोड़ जुड़ांयदा। पवण स्वासी पल्ले बन्न्हे दाम, सच ख़जाना आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, वसणहारा सच महल्ला उच्च मनारा, दिस किसे ना आंयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, दर साचा आप सुहांयदा। सो पुरख निरँजण जाणी जाण, घट घट आपणा वेस वटांयदा। हरि पुरख निरँजण निगहबान, जुगा जुगन्तर वेख वखांयदा। आदि निरँजण सच निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलांयदा। पुरख अबिनाशी करे ध्यान, दर दुआरा वेख वखांयदा। श्री भगवान पाए आण, आपणा हुक्म आप चलांयदा। पारब्रह्म देवे माण, ब्रह्म आपणा संग रखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव पाए माण, दूसर हुक्म ना कोए जणांयदा। लक्ख चुरासी कर प्रधान, लोकमाती वेस वटांयदा। पुरख अबिनाशी चतुर सुजान, घर मन्दिर सोभा पांयदा। मन्दिर अन्दर सच मकान, घर घर विच आप उपांयदा। जोत निरँजण जगत निशान, दीवा बाती इक्क टिकांयदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कान, राग अनादी आप अल्हांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, सर सरोवर इक्क उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव कोए ना पांयदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह पारब्रह्म अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, जुग जुग आपणा मार्ग लांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, घर घर विच डेरा वखांयदा। निरगुण आपणा नाउँ धरा, नाउँ निरँकारा आप उपजांयदा। लोआं पुरीआं वेख वखा, रवि ससि शब्द जणांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी जोत जगा, नूरो नूर डगमगांयदा। वरभण्डी हरि रचन रचा, जीव जन्त वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी संग निभा, घर साचे सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वसे एका घर, घर साचा आप सुहांयदा। निरगुण पुरख अकाल, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। सरगुण दाता दीन दयाल, पंज तत्त डेरा आपे लाईआ। निरगुण रूप शाह सुल्तान, सचखण्ड निवासी सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ।

सरगुण रूप श्री भगवान, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण नूर नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सरगुण मेला विच जहान, कमलापाती वेख वखाईआ। निरगुण दाता दानी वड मेहरवान, साची वस्त इक्क रखाईआ। सरगुण मंगे धुर दरबार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। बण विचोला गुण निधान, आपणा मेला दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती मेला शब्दी चेला, गुर सतिगुर रूप वटांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म सज्जण सुहेला, सगला संग रखांयदा। वसणहारा धाम नवेला, पंज तत्त आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। निरगुण हरि निरँकार, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, आदि निरँजण जोत करे रुशनाईआ। श्री भगवान कर प्यार, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाईआ। ब्रह्म मीता दए अधार, लोकमात वेख वखाईआ। ठांडा सीता निझर धार, अमृत अंमिउँ रस झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त वेखे सहिज सभाईआ। पंज तत्त मेला गुण निधान, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ांयदा। काया मन्दिर सच मकान, थिर घर वासी आसण लांयदा। साचा राग शब्द धुनकान, अनहद एका राग अल्हांयदा। चौदां हट्ट वखाए इक्क दुकान, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। सच वखाए पद निरबान, परमानंद आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ आप बुझांयदा। निरगुण सरगुण बूझ बुझाए, आप आपणा पर्दा लाहीआ। काया चोली रंग चढ़ाए, उतर कदे ना जाईआ। दर दरवाजा इक्क खुल्हाए, आप आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निवाजा भेव चुकाए, हउमे रोग रहे ना राईआ। अनहद वाजा इक्क वजाए, राग अनादी एका गाईआ। अस्व घोड़ा ताजा इक्क वखाए, शब्द अगम्मी आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वस्त झोली पाईआ। सच वस्त हरि नाम अनमोल, निरगुण सरगुण झोली पांयदा। पारब्रह्म प्रभ आपणे कंडे तोल, तोलणहारा एका तोल तुलांयदा। श्री भगवान पर्दा खोल्ह, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। पुरख अबिनाशी वजाए ढोल, काया मन्दिर अन्दर मृदंगा इक्क वजांयदा। सो पुरख निरँजण अमृत आत्म बख्शे पौल, भर प्याला जाम प्यांअदा । हरि पुरख निरँजण वसे सदा कोल, विछड़ कदे ना जांयदा। एकँकारा आदि अन्त रहे अडोल, रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण दए वर, वर दाता नाउँ धरांयदा। वर दाता हरि मेहरवाना, गहर गम्भीर समाया। जन भगतां देवे साचा दाना, नाम खज़ाना झोली पाया। दो जहानां बीना दाना, दर दरवेशा वेस वटाया। अमृत आत्म पीणा खाणा, सच भण्डारा आप भराया। एका रंग रंगाए मरना जीणा, जीवण मरन निर्भय वखाया। लेखा जाणे

लोकां तीनां, मात पताल आकास होए सहाया। जन भगतां करे ठांडा सीना, निरगुण आपणा दरस दिखाया। बुझाए प्यास जिउँ जल मीना, सांतक सति कराया। हरिभगत लक्ख चुरासी विच्चों वक्ख कीना, आपणी भगती आपे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण मेला साचे घर, सरगुण साचा वेख वखाया। निरगुण दाता हरि बेअन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, साची सिख्या सति समझाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, घर वज्जदी रहे वधाईआ। नाम चढ़ाए चोली रंग बसन्त, साची कलीआ आप रंगाईआ। जगत जहान बणाए बणत, बण बनवारी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सन्तन डेरा लाईआ। सन्तन अन्दर निरगुण वस्सया, बेअन्त बेपरवाह। आदि जुगादी मार्ग साचा दस्सया, पकड़ उठाए हरि हरि बांह। दो जहानां फिरे नस्सया, सतिगुर पूरा बण मलाह। तीर निराला एका कस्सया, शब्द निशाना देवे ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्त जपाए एका नाँ। सन्तन बेड़ा पार कर, गुरमुख संग निभांयदा। गुरमुख मीत मुरार कर, घर सुहञ्जणा सोभा पांयदा। दासी दास करतार हरि, हरि सज्जण वेख वखांयदा। आपणी किरपा आपे कर, आप आपणे अंग लगांयदा। आवण जावण चुक्के डर, जिस जन सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। आपणे घाड़न ल्ए घड़, भन्नणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखा आप समझांयदा। गुरमुख लेखा लेख अपार, वेद कतेब भेव ना राईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र चारे मुख कूके करे पुकार, दिवस रैण रिहा गाईआ। शास्त्र सिमरत वाजां रहे मार, पुराण अठारां देण गवाहीआ। गुरमुख तेरा रूप अपार, लिख्त लेख विच ना कोए बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल विच संसार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। गुरसिख हरि आप जगाए, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। आपणा वेस आप वटाए, दर दरवेश फेरी पाईआ। नर नरेश भेव ना राए, गणपति गणेश बैठे सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा रहे ध्याए, दिवस रैण एका गुण गाईआ। गुरमुखां दुआरे फेरी पाए, गुरसिख साचे वेख वखाईआ। गुरसिख तेरी वड वड्याए, तेरा लहिणा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उज्जयाला हरि गोपाला दीन दयाला दयानिध ठाकर अबिनाशी करता नाउँ रखाईआ। गुरमुख सूरा वड बलवान, हरि सतिगुर आप उपांयदा। गुरसिख साचा चतुर सुजान, दर घर साचा वेख वखांयदा। शब्द सरूपी सति ज्ञान, सति सतिवादी आप दृढ़ांयदा। काया तोड़ माण अभिमान, माया ममता मोह चुकांयदा। शब्द अनादी धुर फ़रमान, हरि साचा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुख पेखत हरि निरँकार, दर साचा आप सुहाईआ। गुरसिख भरे नाम भण्डार, देवणहार

तोट ना राईआ। आदि जुगादी बण वरतार, लोकमात सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनार, भगत वछल वड्डी वड्याईआ। ध्रू प्रहलाद करया पार, बल बावन रंग चढ़ाईआ। अमरीक दुरबाशा कर ख्वार, जनक वज्जी वधाईआ। हरी चन्द दए आधार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। बिदर सुदामा कर कर पार, घर साचे वेख वखाईआ। द्रोपद सुत्त कर प्यार, लज्जया रक्खे बेपरवाहीआ। नामा जै देव विच संसार, सारंगधर भगवान बीठला नेत्र नैण दर्शन गए पाईआ। कबीर सैण कर पुकार, दिवस रैण रहे ध्याईआ। बेणी नैणी खेल अपार, घर मेला सहिज सुभाईआ। रविदास चमारा तन शृंगार, काया अल्फ़ी एका पाईआ। पापन पूतना लाई पार, बधक आपणे अंग समाईआ। गनका पापण दए आधार, अजामल तारे वेखे थाउँ थाँईंआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, नर नरायण आपणा रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, निहकलंका नाउँ धराईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग माया पर्दा रिहा पाईआ। बिन सतिगुर कोए ना उतरे पार, नानक गोबिन्द दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल हरि रघुराईआ। गुरसिख साचा मीतड़ा, हरि सज्जण वेख वखाया। पाए धाम इक्क अनडीठड़ा, सचखण्ड निवासी डेरा आपणा लाया। काया चोली रंगे चीथड़ा, पंज तत्त दुरमति मैल गंवाया। आप आपणे जेहा कीतड़ा, एका दूजा भउ मिटाया। मिट्ठा करया कौड़ा रीठड़ा, आत्म दरसी दरस दिखाया। गुरसिख सदा सद ठंडा सीतड़ा, अग्नी तत्त ना लग्गे राया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण दासी निरगुण आप मीतड़ा, चित वित ठगौरी कोए ना पाया। कोटन कोटि जन्म दे विछड़े कर कर मेले करे पतित पुनीतड़ा, पतित पावन आपणा नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे देवे वर, वर घर साचा इक्क वखाया। वर घर साचा कन्त भतार, गुरमुख सच करे कुड़माईआ। सति सन्तोखी सच प्यार, सति सतिवादी आप वखाईआ। बस्त्र भूषन कर त्यार, शब्द गहिणा तन पहनाईआ। नाम निधाना कज्जल धार, नेत्र नैण आप मटकाईआ। मेंढी गुंदे विच संसार, हरि साची सेव कमाईआ । लाल गुलाला रंग चाढ़्हे अपर अपार, लाल मैहन्दी रही शरमाईआ। साची धर्मसाला काया मन्दिर कर त्यार, सीस जगदीस दए निवाईआ। जोती माता हो त्यार, साचा सगन ल्ए मनाईआ। अमृत वारे ठंडा ठार, मुख प्याला इक्क लगाईआ। सखीआं मंगल गायण वारो वार, गीत गोबिन्द इक्क अलाईआ। वज्जे ताल हरि निरँकार, बहत्तर नाड़ा ताल तलवाड़ा अनहद आप वजाईआ। साचे घोड़े देवे चाढ़्ह, मौली मैहन्दी आपणे हथ्थ वखाईआ। गुरमति भाबी कजला पाए आपणी वार, घर साचे सोभा पाईआ। साची संगत भैणां भईया करे प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, गुरमुख साचे ल्ए वर, आप आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख साचा अंग लगाया, हरि सतिगुर दया कमांयदा। साचा मन्दिर इक्क सुहाया, चार दीवार ना कोए रखांयदा। छप्पर छन्न ना कोए उपाया, ना कोई बाढी बणत बणांयदा। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारों दिशा दरवाजा किसे दिस ना आया, बिन सतिगुर ना कोए खुल्हांयदा। साचा पौड़ा इक्क चढ़्हाया, आपणी हथ्थीं डण्डा लांहयदा। दूई द्वैती पर्दा जगत घूँगट आप चुकाया, आपणा दरस आप दिखांयदा। उच्च महल्ल अटारी रिहा सुहाया, निज आत्म खेल खिलांयदा। साची सेजा सोभा पाया, फूलन बरखा आप लगांयदा। गुरमुख सुरत सवाणी शब्द मिल्या साचा हाणी, वाह वाह मंगल एका गांयदा। दर घर मिल्या ठंडा पाणी, जुगां जुगां दी लग्गी प्यास सतिगुर पूरा आप बुझांयदा। आवण जावण चुक्की काणी, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। गुरमुख पढ़े एका बाणी, प्रभ साचा आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी दिसे फानी, थिर कोए रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दरवाजा आप सुहांयदा। दर दुआरा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहाया। गुरमुख विरला वेखे सन्त, दूसर हथ्थ किसे ना आया। लक्ख चुरासी जीव जन्त, जूनी जून रिहा फिराया। गुरसिख तेरी महिमा अगणत, लेखा लिख ना सके कोई राया। वर घर पाया हरि हरि कन्त, घर साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप सुहाया। साचा मन्दिर सचखण्ड दुआर, हरि साचा आप सुहाईआ। भगतां मेले कर प्यार, सुन्न अगम्मी पार कराईआ। सन्ता बख्शे इक्क अधार, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। गुरमुख फड़ फड़ बांहों जाए तार, नित नवित्त सेव कमाईआ। गुरसिखां करे सच शृंगार, साची सेवा आप कमाईआ। लेखा लिख लिख जाणे धुर दरबार, धुर मस्तक वेख वखाईआ। कोटन कोटी कोटि रहे पुकार, प्रभ का दरस कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी गोद उठाईआ। गुरसिख बाल अञ्याणा बाली बुध, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जन भगतां करे कारज सुध, अकल कल रूप वटाईआ। हरि सन्तां भेव खुल्हाए गुझ, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुखां सच दुआरा जाए सुझ, मनमुख बैठण मुख भवाईआ। गुरमुख चरन प्रीती जायण लुझ, लंका हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। वेखणहार पुरख समरथ, आदि जुगादि समाया। जन भगतां देवे साची वथ्थ, नाम रत्न अमोलक हीरा झोली पाया। सन्तन जणाई साची गथ, मन्त्र अन्तर नाम दृढ़ाया। गुरसिखां सगल विसूरे जायण लथ्थ, स्वच्छ सरूपी दर्शन पाया। गुरमुख मेला दर घर साचे इक्क इक्ट्ठ, चरन

दुआरा इक्क वखाया। मेल मिलावा नठ्ठ नठ्ठ, दो जहानी फेरा पाया। कलिजुग बुरज रिहा ढठ्ठ, नदी किनारे रुखड़ा आप वखाया। लहिणा चुक्के अठसठ, अमृत जल नीर ना कोए वहाया। गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां हरि सन्तां साचा मार्ग देवे दस्स, वरनां बरनां भेव चुकाया। ऊँचां नीचां रक्खे दे कर हथ्थ, सो पुरख निरँजण वेस वटाया। हरि पुरख निरँजण महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राया। आदि निरँजण हो प्रगट, जोत निरँजण रिहा जगाया। पुरख अबिनाशी वसणहारा घट घट, घट मन्दिर वेख वखाया। श्री भगवान खुल्हाए साचा हट्ट, चौदां लोक चौदां तबक त्रैभवण धनी आपणा नाउँ उपाया। पारब्रह्म खेले खेल बाजीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। चतुर्भुज गेड़ उलटी लट्ठ, चारे कुन्टां वेख वखाया। चौथां युग रिहा नठ्ठ, वेले अन्त ना कोए सहाया। विष्नूं पूरा करे ना कोई घाट, प्रभ वेखे रिज़क सबाया। ब्रह्मा लेखा जाणे आण बाट, लक्ख चुरासी मात गर्भ फेरा पाया। शंकर उतारे आपणे घाट, शिव साची सेव कमाया। त्रैगुण माया बस्त्र रिहा पाट, साची गंढ्ढ ना कोए बंधाया। पंज तत्त ना विकणा किसे हाट, करता कीमत कोए ना पाया। हरिभगतां मेला सगला साथ, साचे सन्तन ल्ए तराया। गुरमुख लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब वेखण आपे आया। गुरसिख चढ़ाए साचे राथ, सो पुरख निरँजण दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि हरी नरायण आप अख्वाया। हरि नरायण बेऐब परवरदिगार, नूर नूर नूर अलाहीआ। हक्क हकीकत पावे सार, लाशरीक इक्क खुदाईआ। ख़ालक ख़लक कर पसार, ख़लक ख़ालक वेख वखाईआ। सालस बण विच संसार, सच सालसी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण हरी हरि वड्डी वड्याईआ। हरी हरि निरगुण सरगुण, विष्नूं भगवान नाउँ धराया। गुरसिख मेले चुण चुण, आप आपणी दया कमाया। गुरमुखां पुकार सुण सुण, सिर आपणा हथ्थ रखाया। सन्तां जाणे साचा गुण, गुण अवगुण गुणवन्ता वड वड्याआ। भगतां सुणे नाद धुन, धुन आत्मक आप वजाया। लक्ख चुरासी छाण पुण, चौथे युग चारे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सन्तोख इक्क ज्ञान, पुरख अबिनाशी चरन ध्यान, दो जहानी देवे माण, आवण जावण चुक्के काण, राए धर्म ना दए सज़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आपणे दर करे परवान, दरगाह साची देवे माण, सचखण्ड दुआरे सच निशान, हरिजन जन हरि साचे आप झुलाया।