२५ कत्तक २०१६ बिक्रमी रत्न सिँघ दे घर पिण्ड नूर पुर ज़िला जलन्धर
एकँकार पुरख अगम्मड़ा, आदि जुगादी गुर अवतार। सो पुरख निरँजण वेस वटंदड़ा, अजूनी रहित खेल अपार। हरि पुरख निरँजण आपणा नाउँ उपजंदड़ा, नाउँ निरँकारा धर निरँकार। आदि जुगादि जोत जुगन्दड़ा, नूरो नूर उज्यार। अबिनाशी करता धाम सुहंदड़ा, सचखण्ड वसे इक्क दुआर। श्री भगवान भेख वटंदड़ा, थिर घर वासी एका धार। पारब्रह्म भेव खुलंदड़ा, आप आपणी कर विचार। विष्नूं आपणा अंक सुहंदड़ा, अंगीकार कर करतार। ब्रह्मा ब्रह्म वेस वखंदड़ा, निरगुण निरगुण बन्न्हे धार। शंकर दीपक इक्क जगन्दड़ा, कर कर आपणा सच प्यार। त्रैगुण माया मेल मिलंदड़ा, पंज तत्त भरे भण्डार। लक्ख चुरासी बणत बणंदड़ा, वेखे विगसे कर विचार। घर घर विच मण्डल रास रचन्दड़ा, जोत निरँजण हो उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार। एकँकार पुरख सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, दूसर संग ना कोए रखाईआ। हरि पुरख निरँजण देवे दान, सति भण्डारा आप वरताईआ। आदि निरँजण खेल महान, जुगा जुगन्तर डगमगाईआ। श्री भगवान सच निशान, सचखण्ड दुआरे आप झुलाईआ। अबिनाशी करता खेल महान, खेलणहारा दिस ना आईआ। पारब्रह्म वाली दो जहान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर प्रधान, आपणी कल आप वरताईआ। ब्रह्मा विष्न शिव पाए आपणी आण, एका हुक्म सुणाईआ। त्रै त्रै मीता खोल्ह दुकान, चौदां हट्टां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाईआ। एकँकारा अलक्ख अलक्खणा, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। सो पुरख निरँजण हो प्रतक्खणा, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। हरि पुरख निरँजण महिमा कथ अकथणा, कथनी कथ ना कोए सुणांयदा। आदि निरँजण सर्ब कल समरथणा, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। श्री भगवान चलाए रथना, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। अबिनाशी करता सगला सथना, सगला संग आप निभांयदा। पारब्रह्म आपे भाण्डे भरे आपे करे सक्खणा, ब्रह्म जोत आप जगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ झुकायण मथना, तिलक ललाटी चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे घर सुहांयदा। एकँकारा सोहे घर घर सुहञ्जणा, निरगुण आपणा आप उपाया। सो पुरख निरँजण मीत मुरारा सज्जणा, घर साचे मेल मिलाया। हरि पुरख निरँजण दर दुआरे आपणे बहि बहि आपे सजणा, इक्क महल्ल अटल आप रखाया। आदि निरँजण आपणे नेत्र पाए आपणा कजला, आपणा नैण आप खुल्हाया। पुरख अबिनाशी दर आपणे करे आपणा मजना, आपणा तीर्थ आपे नाहया। श्री भगवान रक्खे लज्जना, लाजावन्त बेपरवाहया। पारब्रह्म इक्क वजाए साचा साजणा,
ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाया। ब्रह्मा विष्न शिव रचाया काजना, आप आपणा बंधन पाया। त्रैगुण माया दित्ता दाजना, एका पल्ले गंढ्ढ बंधाया। पंज तत्त मारे वाजना, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश सगला संग रखाया। लक्ख चुरासी भाण्डा साजना, आपणा आवा आप तपाया। खेले खेल विच ब्रह्मादना, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल एकंउँकार, आदि जुगादी खेल अपार, भेव किसे ना पाया। एकँकारा सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण इक्क अकल्ला, आदि निरँजण डगमगांयदा। श्री भगवान फड़ाए पल्ला, अबिनाशी करता मेल मिलांयदा। पारब्रह्म वसणहारा निहचल धाम अटला, सच सिँघासण आसण लांयदा। सच सुनेहड़ा ब्रह्मा विष्न शिव आपणा घल्ला, हुक्मी हुक्म आप फिरांयदा। त्रैगुण माया आपे रल्ला, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता किरत कमांयदा। एकउँकार अकल कल धारा, एका रंग समाया। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाया। आदि निरँजण कन्त भतारा, घर साचे सोभा पाया। श्री भगवान करे प्यारा, पुरख अबिनाशी नाल रलाया। पारब्रह्म ब्रह्म हो उज्यारा, लोकमात वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादारा, आदि जुगादि रहे सेव कमाया। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्भय आपणा नाम धराया। एकउँकार मूर्त अकाल, एका एक अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण दीन दयाल, दयानिध भेव ना आंयदा। हरि पुरख निरँजण आपणा बणे आप दलाल, आप आपणा वणज करांयदा। आदि निरँजण दीपक बाल, थिर घर साचा आप सुहांयदा। श्री भगवान चले नाल नाल, निरगुण रूप अनूप दरसांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महान, घर साचे आप खिलांयदा। पारब्रह्म दासी दास कराए काल महांकाल, आप आपणा हुक्म चलांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म करे प्रितपाल, प्रितपालक वेस वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव शब्द अगम्मी पाया जाल, सति डोरी नाम बंधांयदा। त्रैगुण माया जगत जंजाल, लक्ख चुरासी कोट वखांयदा। जुग जुग आपणी घाला रहे घाल, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा रंग रंगांयदा। बिन हरि जी हल ना होया किसे दा सवाल, अन्त लेखा ना कोए मुकांयदा। पारब्रह्म चले अवल्लड़ी आपणी चाल, चाल निराली आप जणांयदा। श्री भगवान हो निहाल, निरगुण निरगुण निरगुण आपणा आप उपजांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। पंज तत्त हरि कर प्यारा, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। सरगुण मेला विच संसारा, गुर पीर अवतार नाउँ धराईआ। साध सन्त बोल जैकारा, एका नाम रहे गाईआ।
भगतां देवे चरन प्यारा, साची भिच्छया झोली पाईआ। गुरमुखां सुहाए बंक दुआरा, दर घर साचा वेख वखाईआ। गुरसिखां करे पार किनारा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। दो जहान दए सहारा, वड दाता बेपरवाहीआ। राए धर्म ना करे ख्वारा, चित्रगुप्त ना लेख लिखाईआ। लाड़ी मौत ना करे सँघारा, दर घर उत्ते ना फेरी पाईआ। सतिगुर पूरा वड बलकारा, वेले अन्त होए सहाईआ। निरगुण सरगुण रक्खे धारा, आप आपणी कल वरताईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, एका नाम हथ्थ चमकाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी सिर वज्जे काल नगारा, कलिजुग डौरु रिहा वजाईआ। चार वरन ना कोए प्यारा, साची सरन ना कोए वखाईआ। भरमे भुल्ला जीव गंवारा, जागरत जोत ना किसे जगाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा होए ख्वारा, घर मिल्या ना साचा माहीआ। नौ दर फिर फिर मानस जन्म हारा, घर दसवां ना बूझ बुझाईआ। बजर कपाटी ना पर्दा पाड़ा, उत्तम सेज ना कोए सुहाईआ। अग्नी बुझी ना तत्ती हाढ़ा, सीतल धारा अंमिउँ रस अमृत निझर झिरना ना कोए झिराईआ। पंज तत्त लग्गा घर अखाड़ा, साचा मंगल ना कोए गाईआ। हरि शब्द ना मिल्या धुर दरगाही साचा लाड़ा, नारी कन्त ना ख़ुशी मनाईआ। जीव जन्त लक्ख चुरासी धुँधूकारा, रैण अन्धेरी छाईआ। रवि ससि रो रो पुकारे चन्द तारा, चांद चांदनी रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। एकँकारा वड बलवान, सूरबीर आप अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण नौजवान, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण मारे इक्क निशान, तीर अणयाला इक्क चलांयदा। आदि निरँजण चुकाए काण, माण अभिमान सर्ब तुड़ांयदा। श्री भगवान हो प्रधान, आप आपणा डंक वजांयदा। पुरख अबिनाशी पाए आण, शब्दी शब्दी हुक्म सुणांयदा। पारब्रह्म कर पछान, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सारे गाण, हरि का भेव कोए ना पांयदा। सतिगुर मीता वाली दो जहान, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। इक्क अतीता वसे काया विच मकान, पंज तत्त डेरा आपे लांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, बोध अगाधी शब्द सुणांयदा। राग अनादी इक्क धुन्कान, अनहद ताल वजांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, भर प्याला जाम प्यांअदा। भगत भगवन्त कर परवान, आपणे लेखे आपे लांयदा। सन्तां मेला गुण निधान, गुणवन्ता दरस दिखांयदा। गुरमुख वेखे बाल अञ्याण, आप आपणी गोद उठांयदा। गुरसिख बणाए चतुर सुजान, साची सिख्या सिख समझांयदा। मूर्ख मूढ़्ह सर्ब पछतान, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। निरगुण जोत श्री भगवान, जोती नूर डगमगांयदा। जगत नेत्र ना दिसे कोए निशान, रूप रंग ना कोए वखांयदा। नक्क मूंह हथ्थ ना दिसे कोई कान, सीस धड़ ना रचन रचांयदा। नौ दर ना खोल्ह दुकान, आपणा हट्ट वखांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, एका रंग समांयदा। एकँकारा पुरख बिधाता, सर्ब घटां घट वासीआ। सो पुरख निरँजण पिता माता, आप आपणा नाउँ उपजासीआ। हरि पुरख निरँजण देवे साची दाता, दाता दानी दर साचा इक्क सुहासीआ। श्री भगवान रखाए उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना दिसे जातया। पुरख अबिनाशी मेटे रैण अन्धेरी राता, एका नूर करे प्रकाशीआ। पारब्रह्म सुणाए आपणी गाथा, शब्द राग धुन इक्क अलासीआ। सर्ब कल आपे समराथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल तमासीआ। खेल तमाशा हरि भगवन्त, जुग जुग खेल खिलांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, ब्रह्मा वेद भेव ना पांयदा। जुगा जुगन्तर महिमा अगणत, कथनी कथ ना कोए सुणांयदा। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। गुरमुखां देवे नाम रसना जिह्वा मणीआ मंत, मन मनका आप फिरांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, हँ ब्रह्म इक्क दरसांयदा। सो पुरख निरँजण दूसर दर ना होए मंगत, वड भण्डारी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे पार करांयदा। जुग जुग खेल अगम्म अथाह, हरिभगतन दए वड्याईआ। जन भगतां बणे जगत मलाह, साचा बेड़ा आप चलाईआ। सन्तन पकड़े आपे बांह, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख हँस बणाए काँ, दुरमति मैल धवाईआ। सखा सखाई बणे पिता माँ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, लेखा आपणा पूर कराईआ। कलिजुग अन्तिम निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा खेल कर, सो पुरख निरँजण वसे घर, आदि निरँजण खोल्हे दर, हरि पुरख निरँजण अन्दर वड़, पुरख अबिनाशी ल्ए फड़, श्री भगवान आपणे पौड़े आपे चढ़, पारब्रह्म ना कोई सीस ना कोई धड़, ब्रह्म ब्रह्म तेरी लाए जड़, भगत भगवन्त दर्शन देवे अग्गे खड़, हरि सन्त बन्न्हाए आपणे लड़, गुरमुख एका विद्या जायण पढ़, गुरसिखां साचा घाड़न घड़, साची भट्ठी नाम चढ़ांयदा। गुरसिख साचा सच सुल्तान, हरि सतिगुर मेल मिलाया। गुरमुख मेला साचे काहन, घर साचे सोभा पाया। सन्तन नैण नेत्र इक्क ज्ञान, एका रंग रंगाया। भगत भगवन्त वसण इक्क मकान, सच दुआरा आप उपाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जुग जुग लोकमात वेखे मार ध्यान, निरगुण सरगुण वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकार, आपणा नाउँ आप उपजाईआ। ईसा मूसा पावे सार, शाह सुल्तान वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यार, नूर अलाही डगमगाईआ। अल्ला राणी कर विचार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार,
साख्यात रूप वटाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकार, एका डंका आप वजाईआ। चार वरनां करया ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग कूड़ा दिसे कूड़ पसार, नौ खण्ड होई हल्काईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरार, साक सैण ना कोए अख्वाईआ। नाता तुट्टा कन्त भतार, मात पित भैण भाई सगला संग ना कोए निभाईआ। धरत धवल करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। खुल्हड़े केस धाहां रही मार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। चुक्कया ना जाए झूठा भार, सीस पैर सीस धीर ना कोए धराईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निहकलंक निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द डंका वज्जे विच संसार, सृष्ट सबाई दए उठाईआ। राज राजान गढ़्ह तोड़े लंका हँकार, राम रामा रूप वटाईआ। कलिजुग कंसा करे ख्वार, कान्हा कृष्ना जोत जगाईआ। माया ममता देवे मार, नाम सति करे पढ़ाईआ। पंज तत्त विकारा करे ख्वार, शब्द खण्डा तीर चलाईआ। प्रगट हो विच संसार, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। इक्क वखाए सच दुआर, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मट्ठ एका रंग रंगाईआ। एका इष्ट देव हरि करतार, पुरख अकाल इक्क वखाईआ। एका शब्द सच जैकार, एका नाअरा दए लुआईआ। एका सर सरोवर भर भण्डार, अमृत जाम दए प्याईआ। जन भगतां हरि जू पैज संवार, आप आपणे रंग रंगाईआ। सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़, माया पर्दा परे हटाईआ। गुरमुखां मेटे पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। गुरसिखां आपणे मन्दिर देवे वाड़, फड़ बांहों पार कराईआ। होए सहाई जंगल जूह विच उजाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचा संग रखाईआ। सगला संगी हरि करतार, सतिपुरख अख्वांयदा। गुरसिख साचे करे त्यार, दर घर साचे मेल मिलांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, नेत्र लोचण नैण खुल्हांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आप आपणा खेल खिलांयदा। धन्न सुहञ्जणी रैण मिल्या हरि मीत मुरार, घर साचा वेख वखांयदा। भिन्नड़ी रैण गाए आपणी वार, साचा सोहला हरि सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। भिन्नी रैनड़ीए उठ उठ जाग, हरि साचा आप जगांयदा। गुरसिख मन्दिर लग्गा भाग, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा पकड़नहारा वाग, आपणी हथ्थीं डोर बंधांयदा। करावण आया चरन धूढ़ी साचा मजन माघ, कोटि जन्म दे लग्गे दाग़ प्रभ साचा आप धुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण वेखे नैण, दोवां चुकावे लहिण देण, साची झोली आप भरांयदा। गुरसिख साचे चढ़या चा, हरि दर्शन नेत्र पाया। भिन्नड़ी रैण पकड़े बांह, साचा नाता जोड़ जुड़ाया। हरिसंगत करे सच न्याँ, शब्द
विचोला विच रखाया। साचा ढोला आपे गा, आप आपणा डंक वजाया। पुरख अबिनाशी चोला ल्या बदला, गुरमुखां चोला आपणा तन बणाया। साचा सोहला दए सुणा, सचखण्ड निवासी गुरमुख ध्या, दुआरे बहि बहि गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण रिहा सुहाया। भिन्नड़ी रैण नेत्र खोल्ह, चारों कुन्ट राह तकाईआ। कवण कूटे पारब्रह्म प्रभ रिहा बोल, दहि दिशा नज़र ना आईआ। गुरसिखां तोलण आया आपणे तोल, एका कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। धार अगम्मड़ी रिहा बोल, त्रै त्रै देशा सार ना राईआ। आपणी वस्त रक्खे आपणे कोल, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जुग जुग जीव जन्त रहिण अनभोल, बिन हरिभगतां हथ्थ किसे ना आईआ। हरि सन्तां पर्दा आपे फोल, आपणी गंढ्ढ ल्ए खुल्हाईआ। गुरमुखां आत्म अन्तर आपे मौल, कँवल कँवला फुल्ल खिलाईआ। गुरसिखां देवे वड्याई उप्पर धौल, धरनी धरत सीस रही झुकाईआ। गुर गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा पूरा पूरन करन आया आपणा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। लेखा लेख ना मेटे रत्ती चौल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। हरिसंगत बख्शी अमृत आत्म एका पौल, नाम खण्डा विच फिराईआ। पंचम धुन नाद शब्द चौह अक्खर आपे बोल, दो अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, भिन्नड़ी रैण वज्जी वधाईआ। भिन्नड़ी रैण मंगलाचार, गुरमुख संग रलाईआ। गुरसिखां बख्शे इक्क प्यार, एका रूप दरसाईआ। सन्तन मेला विच संसार, भव सागर पार कराईआ। भगत वछल आप गिरधार, गिरवर आपणा रूप वटाईआ। निरगुण नूर नूर उज्यार, निरगुण आपणा वेस धराईआ। साचे मन्दिर खेल अपार, पुरख अबिनाशी रिहा खिलाईआ। लोकमात होया ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन साचा उठया हरि सतिगुर आप उठांयदा। पुरख अबिनाशी एका तुठया, दे मति सच समझांयदा। अमृत बख्शे साचा घुट्टया, तन ख़ुमारी इक्क रखांयदा। पंच विकारा जड़ों पुट्टया, तीर निशाना इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन साचा मेलया, घर मन्दिर कर प्यार। जोत निरँजण चाढ़्हे तेलया, दिवस रैण रही विचार। भिन्नड़ी रैण मेल मेल खेल खेलया, सखीआं गुंदिआ साचा हार। पुरख अबिनाशी वसे धाम नवेलया, निराकार रूप निंरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लेखा जाणे गुरू गुर चेलया, गुर सज्जण मीत मुरार। गुर सज्जण सच्चा शाह, बेऐब परवरदिगार। वेले अन्तिम पकड़े बांह, कर किरपा जाए तार। जुग जुग करे सच न्याउँ, निवण सो अक्खर कर विचार। आपे पिता आपे माउँ, आपणे रंग रवे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख रत्न अमोलक हीरा लाल, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए भाल, शब्द सरूपी बण दलाल, काया माटी वेख खाल, फल लगाए साचे डाल्ह, फुल फुलवाड़ी मात आप महिकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआ दान, लक्ख चुरासी फंदन फंद मात गर्भ गेड़ कटाईआ।