२६ कत्तक २०१६ बिक्रमी जसवंत सिँघ दे घर करतार पुर ज़िला जलन्धर
एकँकारा निराकार, अकल कला अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण कर पसार, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। श्री भगवान एका धार, थिर घर निवासी आपणी आप चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आपणी वंड आप वंडाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, आपणा मेल आप मिलाईआ। आपे कन्त आप भतार, नारी नर आप अख्वाईआ। आपे सुत्ता सेजा पैर पसार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। आपे मात पिता हो उज्यार, सुत्त दुलार आप उपजाईआ। शब्द अनडीठा कर त्यार, घर साचे आप सुहाईआ। आपणी रीता कर त्यार, पतित पुनीता वेख वखाईआ। सुहागी गीता एकँकार, आपणा आपे गाईआ। सो पुरख निरँजण सुनणेहार, हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाईआ। श्री भगवान पावे सार, पुरख अबिनाशी वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म बोल जैकार, शब्दी नाअरा एका लाईआ। आप सुहाए सच दुआर, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। तख्त ताज राज राजान शाह सुल्तान कर आकार, रूप अनूप आप वटाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, हुक्मे आपणा हुक्म चलाईआ। पारब्रह्म कर परवान, आपणी झोली ल्ए भराईआ। शब्द उठाया सुत्त जवान, दे मति आप समझाईआ। एका इच्छया हरि भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। लोआं पुरीआं गुण निधान, आपणा मकाना रिहा सुहाईआ। वंडी वंड हो मेहरवान, रवि ससि करे रुशनाईआ। मण्डल मण्डप खोल्ह दुकान, तार सितार आप लटकाईआ। आपणा देवे साचा दान, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल वेस वटाईआ। वेस वटाए हरि निरँकार, भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी खेल अपार, हरि करता आप करांयदा। जूनी रहित वड सिक्दार, साचे तख्त आप सुहांयदा। वसणहारा उच्च महल्ल अटल मुनार, सच सिँघासण आसण लांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणी बणत बणांयदा। राउ रंक बण सिक्दार, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। निरगुण निरगुण खेल अपार, रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोद्धा सूर बली बलकार, मर्द मरदाना भेव कोए ना आंयदा। ना कोई
खण्डा तेज़ कटार, तीर कमान ना हथ्थ उठांयदा। ना कोई दूसर दिसे सच्चा यार, लाशरीक नाउँ धरांयदा। नूरो नूर जल्वा अपार, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्भय आपणा नाउँ धरांयदा। निर्भय रूप पुरख अकाल, एकँकारा वड वड्याईआ। सो पुरख निरजंण दीन दयाल, हरि पुरख निरँजण होए सहाईआ। आदि निरँजण दीपक बाल, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी वसणहारा सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। श्री भगवान बण दलाल, साचा वणज इक्क कराईआ। पारब्रह्म खेल निराल, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। सुत दुलारा साचा बाल, शब्दी नाउँ धराईआ। आपणे फल लाए डाल्ह, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, दिस किसे ना आईआ। आपणी घाले आपे घाल, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता पुरख नाउँ धराईआ। करता पुरख पुरख समरथ, एका रंग समाया। सो पुरख निरँजण हो प्रतक्ख, हरि पुरख निरँजण रथ चलाया। आदि निरँजण देवे साची वथ्थ, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। श्री भगवान महिमा कथना अकथ, कथ ना सके कोई राया। पारब्रह्म देवे साची वथ्थ, सुत्त दुलारा सेवा लाया। शब्द दुलारा रिहा तुठ, आप आपणी सेव कमाया। अबिनाशी करता आप आपणा करे वक्ख, निराकार साकार रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंस सुहाया। विष्नूं बंस हरि निरँकार, आपणा आप उपाईआ। अमृत भर सच भण्डार, कँवल नाभी फुल खिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर त्यार, आप आपणा रूप वटाईआ। शंकर मेला धूंआँधार, सुन्न अगम्म वेख वखाईआ। आपणी बिन्द आपे पए जम्म, मात पित ना कोए वखाईआ। आप जणाए आपणा कम्म, आपणी रचना आप रचाईआ। गगन पाताल रहाए बिन बिन थम्म, जल बिम्ब होए सहाईआ। पुरख अबिनाशी बेड़ा बन्न्ह, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डा रिहा चलाईआ। त्रैगुण माया साचा धन्न, त्रै त्रै झोली पाईआ। एका राग सुणाया कन्न, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म गया मन्न, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पंज तत्त बणाए साचा तन, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश नाल रलाईआ। लक्ख चुरासी चढ़या चन्न, निरगुण दीवा बाती आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी खेल रिहा खिलाईआ। एकँकारा खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, आदि निरँजण संग निभांयदा। पुरख अबिनाशी सांझा यारा, श्री भगवान मेल मिलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंज तत्त झोली पांयदा। मन मति बुध दए सहारा, निरगुण आपणा अंग कटांयदा। घर विच घर कर त्यारा, घर साचे सोभा पांयदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, कमलापाती
वेख वखांयदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजांयदा। सर सरोवर ठंडी ठारा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी पर्दा लांहयदा। देवे दरश अगम्म अपारा, नेत्र लोचण नैण इक्क वखांयदा। आत्म सेजा हो उज्यारा, निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा । शब्द अगम्मी कन्त भतारा, घर साचे सोभा पांयदा। दस्म दुआरी सच दुआरा, दर घर साचा आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, सो पुरख निरँजण वजाए नाद, हँ ब्रह्म आप उठांयदा। एकँकारा खेल अवल्ला, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क अकल्ला, आदि जुगादि वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा नेहचल धाम अटला, घर साचे बैठा आसण लाईआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बल्ला, तेल बाती ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी होए अछल अछला, अछल छल धारी भेव ना राईआ। श्री भगवान आपणी जोत आपे रला, दूसर संग ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म सच सिँघासण आपणा मल्ला, दर आपणे सोभा पाईआ। सुत्त दुलारा शब्द शब्दी सच सुनेहड़ा एका घल्ला, ब्रह्मा विष्न शिव उठाईआ। त्रैगुण फड़ाया आपणा पल्ला, पंज तत्त लड़ बंधाईआ । पंच विकारा मारे हल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। दूई द्वैती देवे सल्ला, आसा तृष्ना संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, अलख निरँजण वड वड्याईआ। एकँकारा कर पसारा, सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा। हरि पुरख निरँजण निरगुण धारा, आदि निरँजण रंग रंगांयदा। पुरख अबिनाशी वेखणहारा, श्री भगवान राह तकांयदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, ब्रह्म एका वणज करांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, साचा मार्ग इक्क जणांयदा। राज़क रिज़क रहीम कर प्यारा, हुक्मी हुक्म फिरांयदा । उत्पत करे आप संसारा, ब्रह्मा वेता मुख सलांहयदा। शंकर अन्तिम कर सँघारा, सगला पन्ध मुकांयदा। निरगुण खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पांयदा। वंडे वंड विच संसारा, आपणा लेखा लेख लिखांयदा। चारे वेदां एका धारा, एका बूझ बुझांयदा। चारे युग खेल अपारा, आपणा हिस्सा आप करांयदा। सतिजुग साचा कर प्यारा, लोकमात धरांयदा। लक्ख चुरासी दए हुलारा, एका रूप वखांयदा। वरन बरन ना कोई किनारा, ना कोई भेख वटांयदा। भगत भगवन्त खेल न्यारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण रूप पंज तत्त अवतारा, गुर गुर नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल वरतंता हरि भगवन्ता, एकँकारा रचन रचांयदा। सो पुरख निरँजण खेल खिलंता जुगां जुगन्ता, हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा। आदि निरँजण दीप जगंता थान सुहंता, पुरख अबिनाशी सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। श्री भगवान वेस वटंता भेव खुल्हंता, पारब्रह्म साचा डंक वजांयदा। ब्रह्मा विष्न
शिव सेव कमंता, एका इष्ट करे मंता, पारब्रह्म सर्ब समझांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म हरि रंग रगंता रूप चढ़ंता, साची भट्ठी इक्क तपांयदा। हरिजन मेले साचे सन्ता, आदिन अन्ता श्री भगवन्ता दया कमांयदा। सतिजुग बणाई आपणी बणता, गुरमुख साचे पार करांयदा। तोड़नहारा गढ़्ह हउमे हँगता, जुग त्रेता वेख वखांयदा। आपे होए भुक्खा नंगता दर दर मंगता, जन भगत भण्डार भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा कर पसारा, निरगुण धारा हो उज्यारा, आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलावणहार हरि हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर जोत धर, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले वेखे घर घर, दर दरवेशा फेरी पाईआ। भगत भगवन्त आपे फड़ फड़, आपे आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख लगाए आपणे लड़ लड़, एका पल्लू नाम गंढ्ढ बंधाईआ। गुरसिखां अन्दर आपे चढ़ चढ़, आपणा कुण्डा देवे लाहीआ। अमृत जाम प्याला प्याए भर भर, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि किरपा आपणी आपे कर कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। आदि निरजंण जोत निरँजण अन्दर धर धर, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। पुरख अबिनाशी आपे दर दर, आप आपणा सगन मनाईआ। श्री भगवान बण नर नर, नर नरायण रूप वटाईआ। पारब्रह्म ना जन्मे ना जाए मर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव एका अक्खर रहे पढ़, प्रभ साचा करे पढ़ाईआ। त्रैगुण माया रही सड़, पंज तत्त करे लड़ाईआ। द्वापर अन्तिम गया हर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग कूड़ा घाड़न घड़, हरि साचा खेल खिलाईआ। धरत मात दी गोदी बैठा वड़, आप आपणा रूप वटाईआ। चारों कुन्ट वेखे खड़, आप आपणा बल धराईआ। जीव जन्त अग्ग लगाई बहत्तर नड़, ना सके कोए बुझाईआ। राज राजान शाह सुल्तान रहे सड़, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप शाहो भूप इक्क अख्वाईआ। शाहो भूप सच सुल्ताना, एकँकारा इक्क अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण मर्द मर्दाना, हरि पुरख निरँजण बल धरांयदा। आदि निरँजण खेल महाना, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। श्री भगवान बन्न्हे गाना, पारब्रह्म सगन मनांयदा। शब्द अनादी धुन तराना, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणांयदा। ब्रह्मा विष्न सुणन ला ला काना, आलस निन्दरा विच ना कोए आंयदा। त्रैगुण माया पंज तत्त हो प्रधाना, काया मन्दिर अन्दर आप अल्हांयदा। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, जिस जन आपदी बूझ बुझांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, बोध अगाधी शब्द सुणांयदा। सन्त भगवन्त कर परवाना, आप आपणा मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी दिसे फनाह मकाना, वेले अन्त ना कोए बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा रूप अपारा, वरते वरतावे विच संसारा, चारों कुन्ट धूंआंधारा, साचा चन्न ना कोए चढ़ांयदा। चारों कुन्ट कलिजुग धार, आपणी आप
वहाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवे मदद बेपरवाहीआ। ईसा मूसा कर त्यार, कलमा नबी गवाह बणाईआ। संग मुहम्मद करया ख़बरदार, चार यार करी कुड़माईआ। अल्ला राणी बोल जैकार, आपणा नाअरा रही सुणाईआ। सृष्ट सबाई वेख विचार, इक्क शरीअत बंधन पाईआ। कायनात कर विचार, आपणी झात इक्क वखाईआ। देवे निज़ात परवरदिगार, सगला साथ निभाईआ। राम कृष्न ना लाए पार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। जीव जन्त नेत्र नीर वहायण वारो वार, साध सन्त रहे कुरलाईआ। धरनी दब्बी पापां भार, हौला भार ना कोए कराईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी दया कमाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, नानक पंज तत्त डेरा लाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, नाम सति आप चलाईआ। दूई द्वैती कर ख्वार, एका रंगन सच रंगाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाईआ। हिन्दू मुस्लिम दए आधार, साची सिख्या सिख समझाईआ। एका शब्द बोल जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका जोती दस अवतार, अद्धविचकार आपणी वंड वंडाईआ। शब्द गुर गुर कर त्यार, गुरू ग्रन्थ समझाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, पुरख अकाल भेव ना पाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, गुर गोबिन्द जोत जगाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। कल्ग़ी तोड़ा सीस दस्तार, शब्दी जोड़ा जोती मेल मिलाईआ। साचा घोड़ा सिरजणहार, बांकी चाल रखाईआ। सोलां कलीआं कर त्यार, आसण सिँघासण इक्क वछाईआ। भरम भुलाया सर्ब संसार, आपणी माया पर्दा पाईआ। एका जोती दस अवतार, घर दसवें वज्जी वधाईआ। साचा खेल कर संसार, दे मति गया समझाईआ। एका गुर इक्क अवतार, एका बूझ बुझाईआ। गुरसिख मेरा रूप अपार, बिन गुरसिख दूसर घर ना गोबिन्द दरस वखाईआ। मेरा नाउँ होवे जैकार, गुरमुख फतिह डंक वजाईआ। तेरा शब्द सच जैकार, गुरू गुर नाउँ धराईआ। निरगुण जोत होए उज्यार, घर घर दीवा बाती आप जगाईआ। सतिगुर पूरा बण सिक्दार, साचे तख्त आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी वंड वंडाईआ। वंडणहारा पुरख समरथ, दूसर कोए ना संग रखांयदा। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही वेस वटांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां ज़िमी अस्मानां दो जहानां पाए नथ्थ, नाम डोरी आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचांयदा। गोबिन्द गुर सच लिखारा, हरि लेखा आप लिखाईआ। एका जोती जोत उज्यारा, दीपक दीपक वेख वखाईआ। एका मन्दिर एका घर बारा, सचखण्ड दुआरा नाउँ धराईआ। एका सोहे सिरजणहारा, सिर सिर रिज़क सबाईआ। गावत गाए सर्ब संसारा, आदि जुगादी सेवा लाईआ। पुरख अगम्मी धाम न्यारा, पुरख अगम्मड़ा आप उपाईआ। आपे जाणे आपणा वणज वापारा, लेखा
आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द मीता सुत दुलारा, निउँ निउँ रिहा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ दए सहारा, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। चारे अक्खर एका धारा, नानक गोबिन्द करे रुशनाईआ। चौथे युग पार किनारा, लक्ख चुरासी आप कराईआ। तेरा रूप हरि करतारा, मेरा तेरा रंग रंगाईआ। तूं सुत हउँ पिता तुमारा, बालक आपणी गोद उठाईआ। तेरा नाम मेरा जैकारा, चार कुन्ट करे रुशनाईआ। तेरा खण्डा तेज़ कटारा, हरि शब्दी नाउँ उपजाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हँ ब्रह्म वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम दए सहारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस सद करे रुशनाईआ। बीस सद खेल अपारा, हरि साचे सच वरताया। बीस इक्क एकँकारा, एका रूप आप वटाया। दूजी कुदरत कर प्यारा, तीजा नैण इक्क दरसाया। चौथे पद हो उज्यारा, जन भगतां वेख वखाया। पंचम मीता पंच आधारा, पंचम राग धुन अल्हाया। छेवें छप्पर छन्न वस्सया बाहरा, चार दीवार ना कोए उपाया। सत्तवें सति पुरख निरजंण निराकारा, निरगुण जोत करे रुशनाया। अठवें अट्ठां तत्तां पार किनारा, रक्त बूंद ना मेल मिलाया। नावें नौ दर छुट्टा संसारा, नव खण्ड वेख वखाया। दसवें निरगुण जोत कर उज्यारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। छोटा बाला बन्न्हे धारा, सृष्ट सबाई रिहा समझाया। अग्गे लाया हरि हरि लाड़ा, आप आपणा सगन मनाया। दस इक्क ग्यारा, जगत अखाड़ा, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाया। जगत जगदीसा खेल अपारा, नव नव आपणा रूप वटाया। दस दो बारां हो उज्यारा, हरिसंगत मेल मिलाया। दस तिन्न तेरा नेरन नेरा, राज राजानां शाह सुल्तानां दए भुलाया। सम्मत चौदां चौदां लोक हट्ट पसारा, एकँकारा चौदां तबकां वेख वखाया। इक्की सिक्खां खोल्ह किवाड़ा, एका घर बहाया। दस पंज पन्दरां वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दरां मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदवाला तीर्थ अठसठ गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना आपणे चरनां विच बहाया। सम्मत सोलां हो प्रगट, वसणहारा घट घट, जोत जगाए लट लट, नाम डंका इक्क वजाया। गुरमुखां पूरा करे घाट, लहिणा देण चुकाए हथ्थों हाथ, सर्ब कला आपे समराथ, दूसर ओट ना कोए तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। जोती जामा हरि भगवाना, आपणा रूप वटांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महाना, दिस किसे ना आंयदा। शब्द अनादी धुन तराना, गुरमुखां आप सुणांयदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, एका नाम तन्दन तन्द बंधांयदा। आत्म मारे तीर निशाना, तीर अणयाला इक्क चलांयदा। होए सहाई दो जहानां, एथे ओथे सगला संग निभांयदा। सम्मत सोलां गुण निधाना, गुणवन्ता आपणा नाउँ उपजांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा हिस्सा आप रखांयदा। कलिजुग अन्तिम पाया हिस्सा, वीह सद सोलां वड वड्याईआ। बिन गुरमुख किसे ना दिसा, जगत ज्ञानी रहे राह तकाईआ। मन्दिर मस्जिद रसना जेहवा पढ़दे किस्सा, हरि का रूप दिस ना आईआ। गुरसिख चोबदार तेरा गुर गोबिन्द फड़ फड़ उठाए साचे सिक्खां, सोया कोए रहिण ना पाईआ। साचा लेखा जिस जन घर साचे लिखा, नेत्र लोचण दए वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ धरया भेखा, बल बावन रूप वटाईआ। पावे सार धारी केसा, मूंड मूंडाए गले लगाईआ। निरगुण रूप दस दस्मेसा, दहि दिशा आपे वेख वखाईआ। राह तक्कण ब्रह्मा विष्न महेषा, नेत्र नैण रहे उठाईआ। सति पुरख निरँजण सद आदेशा, सार शब्द करे कुड़माईआ। गोवर्धन धारी रिखी केशा, कलिजुग खेले खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं उठाया बाशक सेजा, सांगोपांग आप हिलाईआ। ब्रह्मे देवे सच संदेसा, कलिजुग अन्तिम कूके दए दुहाईआ। शंकर चले ना कोई पेशा, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणी रुत्त आप सुहाईआ। बरख़ मास दिवस रुत्त, हरि साचा आप सुहांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना पांयदा। जुग जुग हरिजन उठाए आपणे सुत्त, आप आपणी बूझ बुझांयदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। अमृत सोमां जाए फुट्ट, निझर धारा आप वहांयदा। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटि, बिन हरि किरपा दरस कोए ना पांयदा। जन भगतां बख्शे एका ओट, दूजा इष्ट ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। सम्मत सोलां साचा बरख़, हरि साची रुत सुहाईआ। महीना चेत्र ना कोई सोग ना कोई हरख़, गुरमुखां दए वड्याईआ। जगत विसाख सृष्ट सबाई ल्ए परख, नाम कसवटी हथ्थ उठाईआ। महीना जेठ गुरसिखां देवे दरस, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। हाढ़ महीना कर कर तरस, जुग जुग दी लग्गी प्यास बुझाईआ। सावन वेखे अर्श फर्श, अमृत रस मुख चुआईआ। भाद्रों मेटे जगत हिरस, आपणा भाउ इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। अस्सू आस पूरी कर, गुरसिख आप तरांयदा। पिछला लहिणा अग्गे धर, पूर्ब मूल चुकांयदा। धर्म राए दा चुक्के डर, दे मति आप समझांयदा । राज राजानां ल्ए फड़ शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। किला कोट वेखे चढ़, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लांयदा। सागर वरोले अन्दर वड़, नाम मधाणा एका पांयदा। चौदां लोक उखेड़े जड़, चौदां तबक आप हिलांयदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द आपणा घाड़न आपे ल्या घड़, आपे भन्न वखांयदा। गुरसिख लगाए आपणे लड़, आप आपणी दया कमांयदा। दरस दिखाए घर घर, घर घर विच जोत जगांयदा। ना हरि पुरख नारी नर, नर नरायण वेस वटांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां देवे वर, पहली कत्तक रुत्त सुहांयदा। पहली कत्तक रुत्त सुहाणी, हरि सति पुरख निरँजण एकँकारया। हरि शब्द होई कुड़माई, नाता तुट्टा सर्ब संसारया। दिवस रैण वज्जदी रहे वधाई, मंगलाचार इक्क वखा रिहा। निरगुण जोत करे रुशनाई, पुरख अबिनाशी दीपक एका बालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखा ल्या। साचा मार्ग सति सतिवाद, हरि सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। एका वस्त हरि नाम लैणी लाध, दूजा वणज ना कोई कराईआ। गुरमुख सच्चा सन्त साध, जिस जन आपणे चरन लगाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, दुरमति मैल आप धुवाईआ। शब्द वजाए साचा नाद, अनहद आपणा राग सुणाईआ। भेव खुल्हाए हरि हरि ब्रह्मादि, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाईआ। एकँकारा आदि जुगादि, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुभागा, हरिसंगत मेल मिलाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी बाअद निरगुण जागा, रूप रंग ना कोए वखाया। जुगां जुगां दा लाहया दाग़ा, निर्मल निर्मल आप कराया। दर पाया पुरख अबिनाशा कन्त सुहागा, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम इक्क वखाया। मस्तूआणा साचा मन्दिर, पंज तत्त आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी वसे अन्दर, दिवस रैण जोत जगांयदा। होए दयाल कृपाल डूँघी कन्दर, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। नेत्र तरसन सूर्य चन्द्र, कोटन कोटि भान राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। साचा धाम हरि निरँकारा, घर साचा आप सुहांयदा। निरगुण दीवा कर उज्यारा, निरगुण वेख वखांयदा। हरिसंगत वखाए चरन दुआरा, सच घर बारा इक्क सुहांयदा। आवण जावण पार किनारा, लक्ख चुरासी पन्ध मुकांयदा। ना कोई मन्दिर बणाया इट्टां गारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। गुरमुखां दरस दिखाए अगम्म अपारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहला दिवस आप रंगांयदा। पहला दिवस हरिसंगत धार, सतिजुग साची नींह रखाईआ। वीह सौ बीस खेल अपार, इक्क इकीसा दए कराईआ। जगत जगदीसा सांझा यार, सालस आपणा नाउँ धराईआ। ख़ालस ख़ालसा कर त्यार, चार वरन करे कुड़माईआ। एका रंग रंगे सर्ब संसार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका बस्त्र कर त्यार, सृष्ट सबाई दए पहनाईआ। एका वरते सर्ब भण्डार, शाह सुल्तान ना कोए अख्वाईआ। चार वरन एका इक्क करे प्यार, दूसर राह ना कोए वखाईआ। देवणहारा सिरजणहार, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। सोलां कत्तक खेल अपारा,
गुरमुखां दया कमांयदा। दूजे दिवस कर विहारा, तीजे दर सुहांयदा। चौथा मेला धुर दरबारा, पंचम वेख वखांयदा । छेवें रंगे रंग अपारा, सत्तवें आपणी सेव कमांयदा। अठवें अट्ठां तत्तां पार किनारा, नौ दर लेखा आप चुकांयदा। दसवें दिन हो उज्यारा, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। एका जोत दस अवतारा, गोबिन्द शब्द नाउँ उपजांयदा। शब्द गुर दस इक्क ग्यारां गुरसिखां अन्दर कर पसारा, आप आपणा आसण लांयदा। करे खेल गुप्त ज़ाहरा, भेव अभेद अभेव रखांयदा। छब्बी कत्तक दए सहारा, सम्मत सोलां रत्त सुहांयदा। नौ खण्ड सत्त दीप छड्ड दुआरा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबांयदा। सच सिँघासण आसण लाए आप करतारा, सचखण्ड वासी सोभा पांयदा। निरगुण जोत नूर कर उज्यारा, सो पुरख निरँजण वेस वटांयदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, मिल मिल गले लगांयदा। पारब्रह्म खेल निराधारा, निरवैर वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी बोल जैकारा, श्री भगवान आप सुणांयदा। पारब्रह्म तेरा वड दुआरा, हरि निरँकारा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग्यारां दिवस गुरमुख धार, अमृत नाम भर भण्डार, भवजल सागर कर कर पार, आप वसे सचखण्ड दुआर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आसण सिँघासण आपणा आप सुहांयदा।