पुस्तकालयभाग ८

पहली मग्घर २०१६ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

एकँकार निराकार, निरगुण नूर नूर उजालया। सो पुरख निरँजण खेल अपार, आदि अन्त वेस वटा ल्या। हरि पुरख निरँजण हो उज्यार, आप आपणा वेख वखा ल्या। आदि निरँजण पावे सार, दीपक दीप इक्क वखा ल्या। अबिनाशी करता जाणे आपणी कार, करनी किरत नाम धरा ल्या। श्री भगवान महिमा अपार, भेव अभेद आप छुपा ल्या। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आप आपणा खेल खिला ल्या। आदि शक्ति मीत मुरार, साचा संग निभा ल्या। सार शब्द कर त्यार, आपणा हुक्म सुणा ल्या। साचा मन्दिर दए उसार, सचखण्ड दुआरा नाउँ उपा ल्या। थिर घर वासी बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण ला ल्या। कमलापाती मीत मुरार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा धाम सुहा ल्या। एका राजन शाह सुल्तान सच सिक्दार आप अख्वा, आपणा हुक्म आप सुणा ल्या। धुर फ़रमाना दए जणा, आपणा पर्दा आपे लाह ल्या। सुत्त दुलारा शब्द उठा, सार शब्द विच लगा ल्या। एका मार्ग दए दिखा, लोआं पुरीआं बणत बणा ल्या। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा, रवि ससि रंग रंगा ल्या। मण्डल मण्डप वेख वखा, आप आपणी जोत टिका ल्या। आपणी रचना आप रचा,

विष्न ब्रह्मा शिव साचे दर बहा ल्या। बाशक सेजा आप सुहा, सांगोंपांग वेस वटा ल्या। एका ज्ञान दए दृढ़ा, एका ब्रह्म वखा ल्या। एका नेत्र दए खुल्हा, भोला नाथ मेल मिला ल्या। दाता दानी बेपरवाह, बैऐब परवरदिगार भेव ना आ ल्या। त्रैगुण माया वेख वखा, आप आपणी अंस उपा रिहा। पंज तत्त मेला सहिज सुभा, आप आपणी किरपा कर, आपणा अंग कटा ल्या। त्तत्व तत्त वक्ख करा, मन मति बुध संग निभा ल्या। बूंद रक्त मेल मिला, साची शक्त विच टिका ल्या। हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ा, एका बंधन हरि हरि पा ल्या। दर दुआरा आप खुल्हा, नौ दर वेस वटा ल्या। घर विच घर दए बणा, घर मन्दिर आप उपा ल्या। शब्द अनादी दए सुणा, अनहद साचा नाद वजा ल्या। आपणी सोभा आपे रिहा पा, आपे वेख वखा रिहा। आपणी धुन आप जणा, एका दूआ तीजा चौथा पंचम संग रखा ल्या। सर सरोवर इक्क बणा, घर साचे आप टिका ल्या। आपणा अन्दर बन्द करा, आपणा पर्दा आप सुटा ल्या। आपणी जोत आप जगा, निरगुण दीवा बाती आपणे हथ्थ रखा ल्या। दस्म दुआरी सोभा पा, दर घर साचा साचे रंग रंगा ल्या। लक्ख चुरासी भेव खुल्हा, आप आपणा डंक वजा ल्या। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा ला, दे मति आप समझा ल्या। आपणी सिख्या आप पढ़ा, एका राग धुन गा ल्या। ब्रह्मादी ब्रह्म खोज खोजा, नादी सुत्त नाउँ धरा ल्या। आदि जुगादी वेस वटा, आप आपणा कर्म कमा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल जूनी रहित दिस किसे ना आ रिहा। एकँकारा हरि निरँकारा, एका रंग समांयदा। सो पुरख निरँजण मीत मुरारा, सगला संग निभांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। आदि निरँजण जोत उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। पुरख अबिनाशी वड सिक्दारा, साचा तख्त आप सुहांयदा। श्री भगवान बन्न्हे धारा, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। पारब्रह्म बण वणजारा, साचा वणज करांयदा। आदि शक्ति दए हुलारा, सच हुलारा आप लगांयदा। रूप अनूप सच्ची सरकारा, चक्र चिहन ना कोए जणांयदा। वसणहारा उच्च महल्ल अटल उच्च मुनारा, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, ठांडा दरबारा इक्क रखांयदा। शब्द अगम्मी इक्क अखाड़ा, घर साचे ताल वजांयदा। सार शब्द ना कोई पुरख ना कोई नारा, नर निरायण आपणा नाउँ धरांयदा। साचा मन्दिर कर त्यारा, इट्टां गारा ना कोए लगांयदा। आपे अन्दर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहर आप हो जांयदा। आपे शब्द अगम्मी कर त्यारा, धूंआँधार आप हो आंयदा। आपे ब्रह्मा विष्न कर उज्यारा, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। आपे भर त्रैगुण सच भण्डारा, साची भिच्छया झोली पांयदा। आपे पंज तत्त करे वणजारा, एका हट्ट वखांयदा। आपे लोआं पुरीआं दए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी डोरी आप बंधांयदा। आपे लेखा जाणे रवि ससि सूरज चन्न सतारा,

मण्डल मण्डप आपणा रंग रंगांयदा। आपे जल बिम्ब हो उज्यारा, धरत धवल आप टिकांयदा। आपे लक्ख चुरासी कर पसारा, निज आत्म डेरा लांयदा। मानस मानुख करे विचारा, आत्म तत्त रखांयदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, आपणा राग सुणांयदा। मन मति बुध बन्न्हे धारा, साची सेवक सेवा आप करांयदा। मन पंखी उडाए दहि दिश दुआरा, मति मतवाली वेख वखांयदा। बुध बिबेक करे सिक्दारा, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। आपणा नाउँ रक्ख निरँकारा, आप आपणा डंक वजांयदा। पुरख अबिनाशी सच सतारा, निरगुण आपणी तार हिलांयदा। गावत गाए गावणहारा, गावणहारा दिस ना आंयदा। नाच नचाए सर्ब संसारा, लक्ख चुरासी सखीआं एका मण्डल रास वखांयदा। आदि जुगादी खेल अपारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। आपणी वंड वंडे करतारा, करनी करता आपणी किरत कमांयदा। सतिजुग साचा कर त्यारा, लोकमात धरांयदा। शब्द अगम्मी इक्क भण्डारा, एकँकारा आप वरतांयदा। निरगुण सरगुण करे प्यारा, साख्यात जोत जगांयदा। जागरत जोत कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। राग सुणाए गावणहारा, सुरत सवाणी ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकारा, खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आंयदा। एकँकारा नाना रूप, निरगुण नूर नूर उपाया। हरि पुरख निरँजण वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया। सो पुरख निरँजण जाए तूठ, दीन दयाल दया कमाया। आदि निरँजण निरगुण जोत, नूरो नूर डगमगाया। पुरख अबिनाशी ना कोई वरन ना कोई गोत, बंधन बंध ना कोए बंधाया। श्री भगवान इक्क अकल्ला धरे वेस कोटन कोटि, कोट कोटी आपणा नाउँ उपाया। पारब्रह्म वसणहारा सच महल्ला शब्द नगारे लाए चोट, एका धौंसा सच वजाया। सचखण्ड दुआरा ना कोई दीसे चार दीवारा ना कोई जाणे किला कोट, हरि मन्दिर हरि साचा आप बणाया। सार शब्द बणाया ओत पोत, ब्रह्मा विष्न शिव आपणा बंस वखाया। आदि शक्ति अमृत प्याला प्याए घोट, साचा जाम हथ्थ उठाया। त्रैगुण माया भरे ना पोट, प्रभ साचे हुक्म सुणाया। पंज तत्त विकारा भरया खोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग निभाया। आसा तृष्ना चढ़ी चोट, उच्ची कूके दए दुहाया। जूठ झूठ फड़या ठूठ, खाली हथ्थ वखाया। सतिजुग त्रेता पाई लूट, आप आपणा नाम वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाला दीन दयाला दर्द दु:ख भय भंजन आप आपणा वेस वटाया। एकँकारा वेस अवल्ला, एका नूर इलाहीआ। सो पुरख निरँजण वसे सच महल्ला, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, श्री भगवान डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी दर दुआरे साचे खला, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म आपणी जोती आपे रला, आप आपणा वेख वखाईआ। शब्द सार सच सुनेहड़ा एका घल्ला, ब्रह्मा विष्न शिव समझाईआ।

विष्न फड़ाया आपणा पल्ला, देवे रिज़क सबाईआ। ब्रह्मे जोती ब्रह्म ब्रह्म हो रला, ब्रह्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। शंकर अन्तिम होए झल्ला, लेखा दए चुकाईआ। त्रैगुण माया मारे हल्ला, पंज तत्त डेरा ढाहीआ। पुरख अबिनाशी अछल अछला, हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेले खेल आप आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण दाता हरि निरँकार, सति पुरख नाउँ धरांयदा। सरगुण प्रगट हो विच संसार, पंज तत्त साचा मेल मिलांयदा । निरगुण कमलापाती मीत मुरार, आप आपणा मेल मिलांयदा। सरगुण बख्शे साची दाती सिरजणहार, साची वस्त झोली पांयदा। तक्के रैण अन्धेरी राती विच संसार, दीवा बाती इक्क जगांयदा। बोध अगाधी साची गाथी, शब्द अनादी नाद वजांयदा। जोत जोती जोत प्रकाशी, परम पुरख आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा धरे नाउँ अबिनाशी, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। अबिनाशी हरि हरि नाउँ रक्ख, आपणी कल वरतांयदा। सरगुण रूप हो प्रतक्ख, लोकमात वेस वटांयदा। भगत भगवन्त ल्ए रक्ख, आप आपणी गोद उठांयदा। सन्त सुहेले करे वक्ख, लक्ख चुरासी फोल फोलांयदा। गुरमुखां मार्ग साचा दस्स, आप आपणी बूझ बुझांयदा। गुरसिखां मेला नस्स नस्स, घर साचा वेख वखांयदा। शब्द अगम्मी तीर मारे कस, पंच विकारा बुरज ढांयदा। कोटन कोटि करे प्रकाश, रवि ससि, अन्ध अन्धेर गवांयदा। दर घर मेला हस्स हस्स, हरि साचा आप करांयदा। जन भगतां होया रहे वस, दूसर हथ्थ किसे ना आंयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पूरी करे आस, निरासा गुरमुख ना कोए वखांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता वसे पास, जगत विछोड़ा फंद कटांयदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन पातालां वेख वखांयदा। लहिणा देणा चुकाए दस दस मास, हरिजन साचे आप तरांयदा। मात गर्भ ना होए वास, जिस जन आपणा मेल मिलांयदा। लेखे लाए सास ग्रास, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। साचे मण्डल पावे रास, गोपी काहन आप नचांयदा। आदि अन्त ना होए विनास, सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ धरांयदा। हरि पुरख निरँजण शाहो शाबाश, शाह सुल्ताना वेस वटांयदा। आदि निरँजण जोत प्रकाश, जोत निरँजण सर्ब टिकांयदा। श्री भगवान दासी दास, सेवक सेवा आप कमांयदा। पुरख अबिनाशी वसे नगर ग्राम, साचा खेड़ा आप सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ मेला हड्ड मास नाड़ी चाम, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वेख वखांयदा। सार शब्द होए जाणी जाण, आदि जुगादि खेल खिलांयदा। अनहद शब्द चलाए बाण, तीर अणयाला हथ्थ उठांयदा। भगतां बख्शे साचा माण, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। सन्तां देवे आपणी आप पछान, नेत्र ज्ञान इक्क खुल्हांयदा। गुरमुखां देवे सच ध्यान, साची सिख्या सिख समझांयदा। दो जहानी साचा माण, माण निमाणयां आप रखांयदा। गुरमुखां झुलदा रहे सदा निशान, हरि साचा आप झुलांयदा। सो

पुरख निरँजण हो निगहबान, दिवस रैण वेख वखांयदा। हरि पुरख निरँजण देवे धुर फ़रमान, शब्द जणाई आप करांयदा। आदि निरँजण देवे दान, दीपक दीपक आप टिकांयदा। श्री भगवान राग सुणाए साचा कान, रसना जेहवा ना कोए हिलांयदा। पुरख अबिनाशी धुर फ़रमान, आप आपणा आप सुणांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे पछान, घट अन्दर ब्रह्म जणांयदा। विष्नूं खेले खेल महान, दिवस रैण राह तकांयदा। ब्रह्मा लेखा हो प्रधान, चार वेदां आप सुणांयदा। शंकर बाशक तशका गल लटकान, हथ्थ त्रिसूल रखांयदा। त्रैगुण माया होए प्रधान, पंज तत्त मेला मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी एका आण, चुरासी गेड़ा आप चलांयदा। धर्म राए गाए स्वास स्वास, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। चित्रगुप्त नेत्र नैण उठाए दिवस रैण रहे उदास, एका मंग मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत जोत गोपाला, आपे चले अवल्लड़ी चाला, सचखण्ड वस्सया सच्ची धर्मसाला, दूसर घर ना कोए वखांयदा। एकँकारा सच टिकाणा, हरि साचा आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण निगहबाना, आपे वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण सच बबाणा, आपणा आप उडाईआ। पुरख अबिनाशी एका वसे सच मकाना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। श्री भगवान गुण निधाना, गुणवन्ता भेव ना राईआ। पारब्रह्म खेल महाना, आप आपणा खेल खिलाईआ। आदि शक्ति संग रलाना, नारी कन्ता वेस वटाईआ। सार शब्द बद्धा गाना, घर साचे वज्जी वधाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव गायण इक्क तराना, त्रैगुण करे कुड़माईआ। पंज तत्त मेला इक्क वखाणा, घर सखीआं मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, आपणा रूप वटाया। ब्रह्मा विष्न शिव अधारा, साचे दर वखाया। त्रैगुण माया भर भण्डारा, एका हुक्म सुणाया। पंज तत्त तन कर पसारा, पंजी जोड़ जुड़ाया। पंज दस मेला अपर अपारा, दिस किसे ना आया। दस पंज बोले इक्क जैकारा, आपणा राग सुणाया। नौ दर खोल्हे आप किवाड़ा, दसवां गुप्त रखाया। सुखमन नाड़ी टेडी गारा, आपे वेख वखाया। मारूदण्ड बन्न्हे धारा, आप आपणा हुक्म जणाया। त्रिकुटी खोल्हे खोल्ह किवाड़ा, आपणा अंगन वेख वखाया। सर सरोवर ठंडी ठारा, आपणा जल भराया। घर विच घर कर त्यारा, हरि मन्दिर आप सुहाया। निरगुण दीपक कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाया। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, दिस किसे ना आया। सुरत सवाणी देवे हुलारा, शब्द हाणी मेल मिलाया। आत्म सेजा करे प्यारा, साचा बंक वखाया। एका सेजा सुत्ते पैर पसारा, नारी कन्ता वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाया। हरिभगतन पर्दा खोल्हया, प्रभ आपणी किरपा धार। घट अन्दर आपे बोल्लया, धुन नाम शब्द जैकार। साचे कंडे आपे तोल्लया, आपे जाणे आपणी धार। आदि अन्त कदे ना डोल्लया,

जुग जुग खेल अपर अपार। शब्दी सुरती आपे मौलया, नेत्र दिस ना आए विच संसार। आपे उलटा करे नाभ कौलया, खिड़ी रहे सदा गुलज़ार। देवे माण उप्पर धौलया, धरती धरत करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे उज्यार। जोती नूर उजाला हरि गोपाला, भेव किसे ना आया। चतुर्भुज खेल निराला, जोत ज्वाला आदि शक्ति नाउँ धराया। दासी दासा काल महांकाला, महांकाल आपणा रूप वटाया। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाला, चाल बेहंगम इक्क रखाया। जन भगतां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ वड्याआ। हरिजन बख्शे आपणी माला, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। आदि जुगादी शाह कंगाला, खाली हथ्थ रिहा वखाया। शब्द सरूपी बण दलाला, गुरमुख साचे ल्ए उठाया। भाग लगाया पंज तत्त माटी काया खाला, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। वेखणहारा पुरख समरथ, आदि जुगादि समाया। अबिनाशी करता महिमा अकथ, भेव किसे ना आया। लक्ख चुरासी पाई नथ्थ, शब्द डोर आपणे हथ्थ रखाया। जुगा जुगन्त जाए मथ, नाम मधाना हथ्थ उठाया। आप उपजाए पूजा पाठ, आपणा मार्ग आप वखाया। आपे सर सरोवर तीर्थ मारे ठाठ, निर्मल नीर आप भराया। आपे इष्ट देव आपे मूर्ति बणे काठ, घड़न भन्नणहार आपणा नाउँ धराया। आपे जाणे जोग अभ्यास, हट्ठ नेम संजम आपे वेख वखाया। आपे होए किनारा तीर्थ ताट, आपे हट्टो हट्ट विकाया। आपे वसणहारा घट घट, घर मन्दिर डेरा लाया। आपे खेले खेल बाजीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। आपे सुत्ता साची खाट, जन भगतां अन्दर डेरा लाया। नेड़े वखाए आपणी वाट, आपणा पर्दा दए चुकाया। निरगुण जोत जगे ललाट, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाया। लेखा चुकाए तीर्थ ताट, जिस जन आपणा दरस दिखाया। हरिजन चढ़ाए औखे घाट, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाया। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठ, जिस दुआरे हरि हरि आया। नाता तुट्टे आण बाट, लक्ख चुरासी फंद कटाया। ना कोई वरन गोत ना ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए वखाया। मेटणहारा अन्धेरी रात, जुग जुग साचा आपणा नाम चन्द चढ़ाया। सर्ब कला आपे समराथ, समरथ पुरख वड वड्याआ। सतिजुग त्रेता तेरी मुक्की वाट, राम रामा रूप वटाया। रावन विकया आपणे हाट, करता कीमत आपे पाया। आपे हो त्रिलोकी नाथ, साची सखीआं मंगल गाया। ग़रीब निमाणयां देवे साथ, बिदर सुदामा गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ वटाया। नाउँ वटाए हरि निरँकारा, वेद कतेब भेव ना पाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, लोकमात करे रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत रहे पुकारा, वेद पुराण देण दुहाईआ। पढ़ पढ़ थक्का सर्ब संसारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, पुराण अठारां गया समझाईआ। कलिजुग अन्तिम

पार किनारा, निहकलंक निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर सोहे इक्क चबारा, धाम अवल्ले डेरा लाईआ। उच्चा टिल्ला पर्बत ना कोई करे विचारा, हरि बैठा सेज विछाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा मीत मुरारा, माया ममता मोह चुकाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, एका चण्डी नाम चमकाईआ। अष्टभुज दए सहारा, एका आपणा रंग वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर आपे वेख वखाईआ। वेखणहारा हरि निरँकार, दिस किसे ना आया। निरगुण रूप निराकार, रूप रंग ना कोए वखाया। करता पुरख खेल अपार, आपणी करनी रिहा कराया। एका नाम कर जैकार, सति सति आपणा नाअरा लाया। निर्भय वरते वरतावे आप करतार, निरवैर आपणा नाउँ रखाया। जूनी रहित एका कार, आपणी रिहा कमाया। अकाल मूर्त हो त्यार, आप आपणा वेस वटाया। कलिजुग खेले खेल अपार, बुध मति ज्ञान इक्क दृढ़ाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद दीना चार यार, अल्ला राणी मेल मिलाया । अजमतो कस्मतो बेऐब परवरदिगार, महबूब मिहबान वेख वखाया। चौदां हट्ट खोल्ह दुकान, चौदां तबकां भेव खुल्हाया। एका जोत कर प्रधान, आप आपणा आसण लाया। निरगुण हरि शब्द निशान, नानक डंका इक्क वजाया। दर घर करे आप परवान, आपणा मेला मेल मिलाया । सतिनाम सति निशान, चार वरनां आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। नानक निरगुण करे मेहर, कलिजुग लेखा दए लिखाया। चार कुन्ट वरते कहर, जीव जन्त होए हल्काईआ। पुरख अबिनाशी गम्भीर गहर, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नानक मेला हरि निरँकार, घर साचे वज्जी वधाईआ। एका सोहे बंक दुआर, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। नानक निरगुण बणे भिखार, निरगुण निरँकार साची वस्त झोली पाईआ। साचा शब्द सच भण्डार, साचे हथ्थ फड़ाईआ। एका एक खेल करे करतार, एका शब्द करे जणाईआ। कलिजुग कूड़ी रैण अँध्यार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, मात पित कुक्ख ना कोए उठाईआ। एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। पुरख अकाल बोले जैकार, सृष्ट सबाई एका इष्ट मनाईआ। प्रगट होवे आप निरँकार, गुर शब्द करे कुड़माईआ। गोबिन्द गुर करे प्यार, चार वरनां वेख वखाईआ। साची सरन सच्ची सरकार, दर घर साचे मिले वधाईआ। अञ्जील कुरानां पावे सार, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। वेद पुराणां दए अधार, शास्त्र सिमरत वेख वखाईआ। खाणी बाणी पावे सार, जगत राणी पर्दा देवे लाहीआ। अल्ला राणी मारे नाअर, एका नाअरा कूक सुणाईआ। ऐनलहक्क करे ख्वार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। संग मुहम्मद राह तक्कण यार प्यार, नेत्र नैण रहे उठाईआ। सदी चौधवीं बेड़ा कर त्यार, आपणा कन्ढ्ढा रिहा

वखाईआ। प्रगट होवे मौला बेऐब परवरदिगार, नूर नूर नूर अलाहीआ। साचा अमाम होवे त्यार, कायनात वेख वखाईआ। साचे अस्व चढ़ के आए शाह अस्वार, आप आपणा भेख वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां दए लताड़, लक्ख चुरासी भाण्डे आपे भन्न वखाईआ। साची सखीआं करे प्यार, घर साचे साचा माहीआ। एका कलमा पड़े्ह सर्ब संसार, एका इष्ट आप वखाईआ। जल्वा नूरी नूर जलाल, नूरो नूर डगमगाईआ। लेखा जाणे हक्क हलाल, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। अजराईल जबराईल असराईल मेकाईल कट्ठे होए मारन छाल, वेला अन्त वड्डी वड्याईआ। पीर दस्तगीर शाह हकीर कुतब गौंस मुसायक आपे ल्ए भाल, तौफीक इक्क ख़ुदाईआ। अहिबाब रबाब वजाए सितार, आबेहयात प्याला मध प्याईआ। काया काअबा पावे सार, दो दोआबा वज्जे वधाईआ। शाह नवाबा बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक्क वेखे इक्क खुदाईआ। ख़ालक ख़लक करे प्यार, ख़लक ख़ालक मेल मिलाईआ। साचा सालस बण संसार, एका अदली अदल कमाईआ। मुख नकाबी तन शृंगार, शरअ शरीअत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा हरि निरँकारा एकँकारा ओंकारा आपणा रूप वटाईआ। निरँकारा ओंकार, ऊड़ा आपणा मुख खुल्हांयदा। ऐड़ा अक्खर कर त्यार, कुदरत साची विच टिकांयदा। ईड़ी इष्ट इक्क अपार, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। सतिगुर पूरा हो त्यार, सस्सा किला इक्क बणांयदा। हँ ब्रह्म अन्दर देवे वाड़, आपणी हथ्थीं कुंडा लांहयदा। एका अल्फ़ पावे सार, आप आपणा डण्डा शब्द वखांयदा। बे बसता बेऐब परवरदिगार, चौदां लोकां बन्न्ह वखांयदा। सीन सिदक ना कोई करे विचार, साची सिख्या ना कोए समझांयदा। ते तिक्खी रक्खे आपणी धार, कलमा नबी हथ्थ किसे ना आंयदा। एका टेक दो जहान दए अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला एका चेला आपे गुरू आपे चेला, आप आपणा नाउँ वटांयदा। आपे गुर हरि निरँकार, सतिगुर वड्डी वड्याईआ। शब्द चेला कर त्यार, ब्रह्मण्डां विच टिकाईआ। सन्त भगत करे ख़बरदार, लोक मात रिहा उठाईआ। जागरत जोत जगे अगम्म अपार, निरगुण नूर होए रुशनाईआ। साकत निन्दक दुष्ट ना करे विचार, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। पंडत काशी गए हार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा चारे कूटां दिस ना आईआ। मुल्लां शेख़ गल पा पा थक्के तसबी हार, मन का मणका ना कोए भवाईआ। पन्थी ग्रन्थी करन विचार, तक्कण राह साचे माहीआ। जगत नेत्र दिस ना आए सिरजणहार, दोए लोचण वेख वखाईआ। अर्श फर्श एका धार, फर्श फर्श वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण साची धार, सुरत सुरत करे कुड़माईआ। शब्द अगम्मी अगम्मड़ी कार, पुरख अगम्मड़ा आप कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा वस्सया बाहर, दम कौड़ी हथ्थ ना कोए रखाईआ। मात पित अम्मी अंमड़ा ना कोए प्यार, बालक गोद ना कोए उठाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे बैठा बेपरवाहीआ। दर घर साचा सच महल्ला, सिरजणहार आप उपाया। एकँकारा बैठा इक्क अकल्ला, सो पुरख निरँजण सेव कमाया। हरि पुरख निरँजण दए सहारा, आदि निरँजण मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी बन्न्हे धारा, श्री भगवान साचा संग रखाया। पारब्रह्म प्रभ खेल अपारा, आप आपणा वेस धराया। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म दए अधारा, पारब्रह्म मेल मिलाया। एका जोती दस अवतारा, गुर गुर आपणा नाउँ वटाया। शब्द गुर हो उज्यारा, लोकमात डंक वजाया। पंज तत्त ना कोए प्यारा, थिर कोए रहिण ना पाया। पुरख अकाल एकँकारा, आदि जुगादी इक्क अख्वाया। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलिजुग अन्तिम खेले खेल सृष्ट सबाया। आपणा नाउँ धरे नर निरँकारा, निहकलंका वेस वटाया। गोबिन्द गुर बण लिखारा, दो जहानां दए गवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ आप जणाया। नाउँ धराया निहकलंक, निरगुण रूप पुरख अकालया। शब्द वजाया साचा डंक, प्रगट होया वाली दो जहानया। भरम कढाए राउ रंक, शब्द अगम्मी आपे जाणे आपणी बाणीआ। गुरमुख लाए आपणे अंक, मेल मिलाया साचे हाणीआ। लहिणा देण चुकाए जिउ जन जनक, गावणहारा गाए अकथ कहाणीआ। प्रगट होया वासी पूरी घनक, कल्की अवतार जोद्धा सूरबीर बली बलवानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा एकँकारा, आदि जुगादी एका गुर इक्क अवतारा, एका रूप वटानीआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका नाउँ धरांयदा। एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा लांयदा। एका शब्द इक्क भण्डारा, एका इक्क वरतांयदा। एका मीत मीत मुरारा, एका सगला संग निभांयदा। एका वस्सया चीत सिरजणहारा, विछड़ कदे ना जांयदा। एका कन्त सुहागी दर मिल्या साची नारा, जगत रंडेपा आप कटांयदा। एका नाद सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप अल्हांयदा। एका शाहो भूप सिक्दारा, राज राजान इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। एका सतिगुर सच्चा सज्जण, एका घर सुहांयदा। एका सर सरोवर कराए मजण, एका दुरमति मैल गंवांयदा। एका आए पर्दा कज्जण, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। एका रक्खणहारा लज्जण, लोकमात आपणी लोक लाज गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। एका कल कल कुलवन्ता, अकल कला कल धारीआ। एका पूरन पुरख पुरख भगवन्ता, पारब्रह्म वड सिक्दारीआ। एका मेल साधन सन्ता, घर सोहे बंक अटारीआ। एका जोती जोत जगंता, निर्मल जोत करे उज्यारीआ। एका बणाए साची बणता, आप आपणी खेल खिलारीआ। एका तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, हउमे गढ़्ह मिटा रिहा। एका मेल मिलाए साची संगता, दर घर

साचा इक्क वखा रिहा। एका गले लगाए भुक्खा नंगता, ग़रीब निमाणे आपणी गोद उठा रिहा। एका गुरमुखां दुआरे होए मंगता, जुग जुग आपणा वेस वटा ल्या। एका गुरसिख काया चोली रंगदा, रंग मजीठी आप चढ़ा ल्या। एका गुरमुखां अन्दर आपे लँघदा, आपणा राह आप बणा ल्या। एका माणे रस गुरसिख तेरी आत्म सच पलँघ दा, वाह वा घर साचे आसण ला ल्या। एका खेल सूरे सरबंग दा, अल्पग जीव आप तरा ल्या । लहिणा देणा चुकाए अगले पन्ध दा, आपणी गोदी आप बिठा ल्या। नाता तोड़े मदिरा मास गन्द दा, अमृत जाम प्याला आप प्या ल्या। छुपे प्रकाश सूरज चन्द दा, जिथ्थे गुरसिख आप टिका ल्या। रस वखाए निजानंद दा, परमानंद आप वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला आपणा वेस धरा ल्या। इक्क अकल्ला हरि बनवारी, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका जोत जोत निरँकारी, एका नूर करे रुशनाईआ। एका शब्द शब्द जैकारी, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। एका खड़ग खण्डा तेज़ कटारी, एका ब्रह्मण्डां रिहा चमकाईआ। एका जेरज अंडां पावे सारी, उत्भुज सेत्ज एका वेख वखाईआ। एका चार कुन्ट करे ख्वारी, दहि दिशां फोल फोलाईआ। एका तोड़े संग मुहम्मद चार यारी, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारी, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। गोबिन्द गुर बण लिखारी, अन्तिम लेखा गया समझाईआ। सम्बल नगरी होए उज्यारी, पुरख अकाल करे रुशनाईआ। गोबिन्द बोले सच जैकारी, साचा नाअरा एका लाईआ। पुरख अकाल सच्ची सिक्दारी, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करे पनहारी, दीप सत्त सेवक सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी पासा जाए हारी, सिध्धी नरद ना कोए कराईआ। कलिजुग कूके आपणी वारी, उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ समेरू दए दुहाईआ। राए धर्म खोल्ह किवाड़ी, बैठा राह तकाईआ। चित्रगुप्त मंगे आपणी वाड़ी, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। करे शृंगार मौत लाड़ी, नैण कज्जल रही पाईआ। धर्म राए दी सच दुलारी, बस्त्र भूशण आपणे वेख वखाईआ। लाल मैहन्दी रंगे रंग धी कुँवारी, लक्ख चुरासी आपणा दूल्हा वेखे थाउँ थाँईंआ। धरत माता वाजां मारे माँ प्यारी, आप आपणा राह वखाईआ। कलिजुग जीव होए विभचारी, घर घर पंच विकार होई हल्काईआ। मावां पुत्तरां लग्गी यारी, धी भैण ना कोए वखाईआ। नार कन्त ना कोए हदारी, साचा संग ना कोए रखाईआ। जम्मे सुत कन्या कुँवारी, वेला अन्तिम देवे जगत गवाहीआ। पंडत पांधे झूठी पत्री रहे विचारी, बारां रास ना कोए वेख वखाईआ। मस्तक रेखा ना किसे उग्घाड़ी, कागद कलम शाही तिन्ने देण गवाहीआ। पुत्तर पुट्टे पिउ दी दाढ़ी, कलिजुग आपणा रंग वखाईआ। घर घर रलीआं माणे नार भतारी, आपणा कन्त ना कोए सुहाईआ। राज राजान शाह सुल्तान सच धर्म गए हारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। ग़रीब निमाणयां

करन ख्वारी, फड़ बांहों गले ना कोए लगाईआ। साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ारी, अन्दर मन्दिर रहे ध्याईआ। पुरख अबिनाशी पावे सारी, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम आई वारी, भुल्ल रहे ना राईआ। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारी, जूठी झूठी क़िया दए मिटाईआ। कलिजुग झूठा मेट मिटाउणा, हरि साचा दया कमांयदा। भेख पखण्डा रहिण ना पाउणा, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ फोल फोलांयदा। सर सरोवर फेरा पाउणा, तीर्थ तट किनारा आपे वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण एका मार्ग लाउणा, हँ ब्रह्म आप समझांयदा। चार वरनां एका रंग रंगाउणा, रंग चलूल आप चढ़ांयदा। साची भट्ठी नाम तपाउणा, जोती अग्नी लम्बू लांयदा। जगत विकारा भस्म कराउणा, कलिजुग छार आप उडांयदा। साख्यात हरि रूप वटाउणा, गुरसिख पारज़ात आप बणांयदा। कायनात हरि वेख वखाउणा, आत्म ताक खुल्हांयदा। सज्जण साक गुरसिख बणाउणा, दूसर नाता ना कोए उपांयदा। सोहँ साची गाथ चार वरन पढ़ाउणा, दर मन्दिर इक्क वखांयदा। पूजा पाठ इक्क कराउणा, इष्ट देव इक्क मनांयदा। हरि का नाम हट्टो हट्ट ना किसे विकाउणा, कलिजुग माया कीमत ना कोए रखांयदा। सगला साथ प्रभ आप निभाउणा, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। ज़ात पात दा भेव चुकाउणा, मात पित आप हो जांयदा। साचा नाता चरन आप रखाउणा, चरन कँवल उप्पर धवल आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतारी खेल खिलांयदा। खेल खिलंदड़ा हरि भगवन्ता, भगवन भगतन मेल मिलाईआ। निरगुण जोती जोत जगन्दड़ा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, दीवा बाती इक्क जगाईआ। सो पुरख निरँजण खेल खिलंदड़ा, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नारी वेख वखाईआ। नर नारी हरि वेख विचार, घट घट फोल फोलांयदा। पसू पंखी पंछी पावे सार, तरवर सरवर फोल वखांयदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, अठारां भार बनास्पत आप तुलांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा विष्न शिव हिलांयदा। करोड़ तेतीसा दए हुलार, सुरपति राजा इन्द आप जगांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी खेल अपार, सत्तां दीपां आप उठांयदा। वीह सद सोलां बिक्रमी हो उज्यार, आप आपणा डंक वजांयदा। करे कराए करनेहार, शाह सुल्तान राज राजान ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। जोद्धा सूरबीर बलवान, एका चिल्ला तीर कमान नौजवान आप उठांयदा। मारे सच्चा सच निशान, लक्ख चुरासी लाहे घाण, सृष्ट सबाई सुंञ मसाण, महल्ल अटल ना कोए सुहांयदा। कलिजुग जीव सर्ब पछताण, वेले अन्त जन्त कुरलाण, ना कोई दिसे निगहबान, धूंआँधार सर्ब वखांयदा। गुरसिख गीत गोबिन्द दे गाण, मिल्या मेल श्री भगवान, दरगाह साची झुलदा जाए निशान, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। सतिगुर पूरा करे

आप परवान, जो जन चरनी डिगे आण, देवे नाम गुण निधान, लेखा जाणे पवण पाणी मसाण, तत्त रत्त ब्रह्म मति आपणे लेखे आप लगाईआ। करन आया पुण छाण, सोहँ शब्द फड़ मधाण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां आप चुकाए अन्तिम काण, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। उठया जोद्धा सूरबीर, हरि सच्चा शाह सुल्तान। नाम चलाए इक्क तीर, चीरी जाए दो जहान। चोटी चढ़ वेखे अख़ीर, वसणहारा सच मकान। प्रगट होया वड पीरन पीर, अबिनाशी करता आप मेहरवान। चार कुन्ट वहाए वहीर, आप आपणी पाए आण। जन भगतां अमृत बख्शे ठंडा सीर, देवणहारा चरन ध्यान। एका रंग रंगाए हस्त कीट, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान। देवे नाम शब्द अनडीठ, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान हरि नाम की महिमा सारे गाण। जिस जन वस्सया आपे चीत, सो जन होए प्रधान। साचा गुरुदुआरा देहुरा रखाए मन्दिर मसीत, पंज तत्त काया गढ़्ह घर घर विच खेल महान। सतिजुग चलाई साची रीत, झूठी दिसे ना कोए दुकान। गुरमुख गौण सुहागी गीत, मिले मेल श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए निगहबान। कलिजुग जीव उठ सुत्तया, सुत्तयां रैण विहाईआ। प्रगट होया पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्तया, चार वरन करे कुड़माईआ। सतिजुग सुहाई साची रुतया, गुरसिख फुलवाड़ी लाईआ। कलिजुग कूड़ा फड़ फड़ कुठया, गुरसिखां नेड़ रहिण ना पाईआ। सति पुरख निरँजण आपे तुट्ठया, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। बिन गुरसिख लाहा किसे ना लुट्टया, लक्ख चुरासी कलिजुग माया गूढ़ी नींद सुवाईआ। अन्तिम दाणा पाणी सभ दा मुक्कया, दाना बीना आप मुकाईआ। किसे पाणी ना रहिणा हुक्कया, वुज़ू हथ्थ फड़ लोटा ना कोए कराईआ। जगत मसल्ले हेठ ना रहिणा विछिआ, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। प्रभ चार वरनां क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्क रखाए साची सरन, सिख इक्क मति समझाईआ। खोल्हणहारा हरना फरना, नेत्र नैण दए खुल्हाईआ। गुरसिखां भउ चुकाए मरना डरना, भय भयानक होए सहाईआ। हरि के भाणे अग्गे किसे ना अड़ना, जो अड़े सोई झड़्ह जाईआ। शाह सुल्ताना आपे फड़ना, प्रभ फड़ फड़ दए सज़ाईआ। गुरमुख दरगाह साची साचे घर वड़ना, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बैठा राह तकाईआ। लेखा जाणे रसन स्वासी गुणवन्ता, गुण गुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां वेखे खड़, वीह सौ बिक्रमी बन्हाया लड़, आपणे पौड़े आपे चढ़, आपणी विद्या आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। पहली मग्घर खेल हरि, भारत खण्ड खोल्हया दर, गुरसिख साजण ल्ए फड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जाईआ। निहकलंक हरि

खेल खिलंदड़ा, निरगुण जोत उजालया। वीह सौ सोलां बिक्रमी भेव खुलंदड़ा, चले कल अवल्लड़ी चाला। नौ खण्ड पृथ्मी आप उठंदड़ा, मुख नक़ाब पर्दा रक्खे काला। गुरमुखां घर घर जोत जुगन्दड़ा, मनमुखां कढ्ढे दिवाला। हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा, एका दस्से राह सुखाला। प्रभ खोल्हण आया जिन्दरा, त्रैगुण माया तेरा तोड़े आपणी हथ्थीं ताला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ब्रह्मा वेता ल्ए फड़, देवे माण सिँघ पाला। ब्रह्मे तेरी ब्रह्म वड्याई, पारब्रह्म वेख वखांयदा। कलिजुग अन्त होए कुड़माई, हरि साचा सगन मनांयदा। एका घर उत्पत होए धी जवाई, सस्स सौहरा ना कोए अख्वांयदा। प्रभ करनहारा आप कुड़माई, आपणा सगन आप मनांयदा। अगला भेव दए खुल्हाई, इक्की मग्घर राह तकांयदा। ब्रह्म लोक दा पर्दा दए चुकाई, शिव लोक वेख वखांयदा। इन्द लोक वज्जण धाई, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा नाल रलांयदा। गुरमुख दर घर वेखण चाँईं चाँईं, प्रभ साचा आप वखांयदा। चार दिवस चार युग चार वरन चार खाणी चार बाणी चौथा पद साची हद्द विच ब्रह्मादि वज्जे नद, बोध अगाध हरि साचा आप वजांयदा। चौवी मग्घर सन्त भगत भगवन्त ल्ए लाध, गिण गिण लेखा झोली पाईआ। गंगा सुरस्ती जमना रही अराध, दिवस रैण राह तकाईआ। रविदास चमारा हरि भेव जाणे बोध अगाध, पंडत पांधा नाल रलाईआ। जगत कसीरा झूठी दाद, बिन हरि नाम ना कोए वड्याईआ । वेले अन्त कीता याद, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। निरगुण सुणनहारा फरयाद, ब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। तेरी भुल्लां कदे ना याद, तेरा विछोड़ा दवां कटाईआ। कलिजुग अन्तिम रक्खी हद्द, पैंडा मुक्के वाहो दाहीआ। चरन दुआरे लवां सद, तेरी दुरमति मैल धवाईआ। तेरा बेड़ा पार कराए जिउँ बधक बध, तेरी रसना तीर आपणे विच लगाईआ। संग रलाए विष्नूं यद्द, यद्द बंस वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी विच्चों देवे कढ्ढ, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। घर रविदास गया दर्शन प्याला पीता मध, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिछला लहिणा आप चुकाईआ। पिछला लहिणा हरि चुकाउणा, हरि जुग जुग वेख वखांयदा। सिँघ जरनैल विचोला विच बणाउणा, पिछला लेखा आप खुल्हांयदा। जगत शाह जन्म दवाउणा, पहला कंगण मोड़ मुड़ांयदा। चार बरस पहले शब्द जनाउणा, साचा मुन्दरा हथ्थ घड़ांयदा। रक्खणा सांभ एह हुक्म सुनाउणा, सिँघ दर्शन झोली पांयदा। सम्मत वीह सौ सोलां राह तकाउणा, पन्दरां कत्तक वेख वखांयदा। छत्ती युग लेखा आप लखाउणा, चार चार मेल मिलांयदा। चाली दिवस हरि दिस ना आउँणा, कलिजुग जीवां भरम भुलांयदा। ग्यारां दिवस गुरमुख युद्ध मचाउणा, गुरमति मनमति आप लड़ांयदा। पहली मग्घर दिवस सहाउणा, हरिसंगत रंग चढ़ांयदा। नौ दिवस मुख छुपाउणा, नौ खण्ड फेरा पांयदा। सत्त दिवस दर्द वंडाउणा, सत्तां दीपां

जो जन रसना गांयदा। चार दिवस चार चार खेल खिलाउणा, चार चार मेल मिलांयदा। चार दिन गुरसिख उपजाउणा, चार यारी भेट चढ़ांयदा। चौवी मग्घर साचा मंगल गाउणा, रविदास चमारा वेख वखांयदा। गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना चरनां हेठ वहाउणा, त्रिबैणी नैणी इक्क सुहांयदा। सच कसीरा ब्रह्मण हथ्थ फड़ाउणा, ब्रह्मण रविदासे भेट चढ़ांयदा। रविदासे सति सति शुकर मनाउणा, प्रभ अग्गे सीस निवांयदा। प्रभ तेरा रंगन तेरा रंगन तेरा कंगन तुझे होए सुहाउणा, तेरा तेरी झोली पांयदा। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी पुरख अबिनाशी साची सौगंध एका पाउणा, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। हरिसंगत साची मात वड्याउँणा, सेवादार आप हो आंयदा। आपणा कसीरा आपणी झोली पाउणा, इक्की सिख गवाह बणांयदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब ने रसना गाउणा, उच्चा कूके आप रखाए आपणा हथ्थ, पुरख समरथ सृष्ट सबाई आप समझांयदा। सुते प्रकाश पुरख अबिनाश, परम पुरख आप कराया। सच घर वासी साची रास, सच सुल्तान वेख वखाया। खेल तमाश लक्ख चुरासी वास, पृथ्मी आकाश आपणे रंग रंगाया। सखा सुहेला इक्क अकेला जन भगतां वसे सदा पास, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत तेरा सच प्यार, चोली चढ़या रंग अपार, लाल गुलाला हरि हरि आप रंगाया। महाराज शेर सिँघ आदि जुगादि होए रखवाला, जुग जुग जन भगतां पैज रखाया। रक्खण आया हरि जी पैज, लाल रंगीला मोहण माधो साचा माहीआ। करे खेल सहिज सहिज, सहिज सुखदाता वड वड्डा बेपरवाहीआ। एका एक शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, दूसर विचोला ना कोए बणाईआ। मेल मिलाए आत्म सेज, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जन भगतां बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत आत्म जाम प्याईआ।