२१ मग्घर २०१६ बिक्रमी जमांदार किशन सिँघ दे घर अल्लड़पिण्डी
सो पुरख निरँजण हरि समरथ, आदि जुगादि समाया। हरि पुरख निरँजण महिमा अकथ, भेव कोए ना पाया। एकँकारा चलाए रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया। आदि निरँजण जोत उजाला लट लट, नूरो नूर डगमगाया। पुरख अबिनाशी वसणहारा घट घट, रूप रंग ना कोई वखाया। श्री भगवान जाणे गथ, आपणी महिमा आप सुणाया। पारब्रह्म निरगुण नैण खोल्हे अक्ख, आप आपणा पर्दा लाहया। सति सरूप हो प्रतक्ख, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाया। शब्द नाद उपजाए नद, आप आपणा नाउँ सुणाया। आपणा आप करया वक्ख, निरँकार निरगुण खेल खिलाया। विष्नूं विश्व हो प्रगट, रंग रंगीला रंग
रंगाया। आपणी नाभी कँवली हो प्रगट, आपणा फुल्ल खिलाया। आपणा रस आपणा अमृत आपणे निझर आपे झट्ट, आपे धार वहाया। आपणी सेज आपणी खाट, आपणा आसण आप सुहाया। आपणी जोती आप लिलाट, आपणा दीप आप टिकाया। आपणा मन्दिर आपणा हाट, आपणा वणज आप वखाया। आपणा खेले खेल बाजीगर नाट, नट नटूआ सांग वरताया। आपणा पाड़े आण बाट, आपणा मुख आप वखाया। ब्रह्म रूप हो साख्यात, ब्रह्म आपणा नाउँ धराया। उत्तम रक्खी आपणी ज़ात, लेखा लेख ना कोई वखाया। इक्क अकल्ला बैठ इकांत, आप आपणा मता पकाया। आपे वेखे मार झात, सच दुआरा आप सुहाया। आपणी पुच्छे आपे वात, आप आपणा सगन मनाया। आपे पिता आपे मात, बाल निधाना आप उपाया। आपे शंकर देवे दात, सुन्न समाध आप समाया। आपे पूरा करे घाट, आपणा लहिणा आपे मूल चुकाया। आपे त्रैगुण देवे साचा साथ, सगला संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। त्रैगुण माया हरि उपाए, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सांतक सति विष्नूं झोली पाए, ना दूसर हथ्थ फड़ाईआ। राजस ब्रह्मा अंग लगाए, अंगीकार आप कराईआ। तामश शंकर जोड़ जुड़ाए, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। तिन्नां विचोला आप हो जाए, दिस किसे ना आईआ। निरगुण आपणा खेल खिलाए, खेलणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आदि आप अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण हरि अगम्म, आदि जुगादि समाईआ। एकँकारा इक्क अगम्म, ना मरे ना जाईआ। वसणहारा साची छप्परी छन्न, महल्ल अटल ना कोई वखाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे बैठा आसण लाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्क अकल्ला सच महल्ला आपे कहे धन्न धन्न, आपणी सोभा आप जणाईआ। अबिनाशी करता आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, गुण निधान सुत्त दुलार निराकार एका एक ल्ए जम्म, आप आपणा अंग कटाईआ। पारब्रह्म जाए मन्न ना कोई वसे तन, एका राग कन्न सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म उत्पत, आपणी दया कमांयदा। शिव विष्न खेल खिलंत, आप आपणा खेल खिलांयदा । शंकर मेला जुगा जुगन्त, जुग जुग धार बंधांयदा। त्रैगुण माया रंग रंगत, उतर कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची रचन आप रचांयदा। त्रैगुण माया तत्त पसारा, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। विष्नूं देवे इक्क हुलारा, ब्रह्मा ब्रह्म समांयदा। शंकर बोल अन्त जैकारा, अन्तिम लेख लिखांयदा। आपे वसे सभ तों न्यारा, आप आपणा थान सुहांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, सच सुल्तान हरि मेहरवान, धुर फ़रमान आप जणांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा, इक्क अकल्ला
देवणहारा, ब्रह्मे ब्रह्म मति इक्क समझांयदा। चारे वेदां वेद लिखारा, चारे जुग वंडांयदा। लक्ख चुरासी भर भण्डारा, घट घट अन्दर आप उज्यारा, बाती बाती आप जगांयदा। घर अमृत बूंद ठंडी ठारा, घर अग्नी तत्त तत्ती हाढ़ा, घर पंचम सखीआं सच अखाड़ा, घर मन्दिर दिसे झूठी धाड़ा, घर बंक सुहांयदा। नौ दुआर घर गुप्त रखाए दस्म दुआरा, घर साचा इक्क सुहांयदा। घर मीता हरि निरँकार, घर दीपक जोत उज्यार, घर वसे धूंआँधार, घर मन्दिर रहे खुआर, घर मेला कन्त भतार, घर होए दुहागण नार, घर विचोला फेरे रिहा मार, हरि शब्दी शब्द जणांयदा। घर रुत्तड़ी घर बसन्त, घर शब्द अगम्मी मणत, घर जोत निरँजण आदि अन्त, घर मेल श्री भगवन्त, घर साचा आप सुहांयदा। घर पुरखा नारी नर नरायण, घर कन्त शृंगारी आपणी नैण, घर धी कुँआरी बैठी डैण, घर नाल रलाए साक सैण, घर कवण चुकाए लहिण देण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी तेरा घर, पुरख अबिनाशी अन्दर वड़, वेखणहारा दर दर, दर दरवाजा आप खुल्हांयदा। घर शाहो घर सुल्तान, घर मंगणहारा दान, घर गोपी वेखे काहन, घर निउँ निउँ वेखे मार ध्यान, घर राग सुणाए कान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी तेरा घर, निरगुण अन्दर आपे वड़, आपणा दर आप सुहांयदा। घर चोर यार ठग्ग, घर वसे उप्पर शाह रग, घर त्रैगुण माया लगी अग्ग, घर दीपक जोत अगम्मी रही जग, घर पवण ठंडी रही वग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर अन्दर आपे वड़, घर आपणा आप सुहाया। दर घर मन्दिर हरि दुआर, घर बैठा हरि निरँकार, घर खेले खेल अपार, घर वेस अनेक सच्ची सरकारा, घर मेला कन्त भतारा, घर चेला चेला गुरदुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी अन्दर वड़, आपे खोल्हे आपणा घर, घर मन्दिर आप सुहाईआ। घर त्रैगुण दात, घर शब्द करामात, घर कमलापात, घर अन्धेरी रात, घर औखा घाट, घर अमृत रस चाट, घर नेड़े वाट, घर चौदां हाट, घर तीर्थ ताट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी तेरा दर, आपे वेखे नर हरि, हरि नर आप अख्वांयदा। घर डूँघी कन्दर सुंञ मसाणा, घर अनहद राग सच्ची धुन्काना, घर सखीआं मिल मिल पंचम गाणा, घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाना, घर बैठे पंज शैताना, घर देवे ब्रह्म ज्ञाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर अन्दर आपे वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, आप आपणा खेल खिलांयदा। घर मन्दिर हरि निरँकारा, घर करया बन्द किवाड़ा घर वेखे पंचम धाड़ा, घर मेला सज्जण यारा, घर बोले इक्क जैकारा, घर घर घर सो पुरख निरँजण हरि पुरख निरँजण ल्ए अवतारा, घर मन्दिर एकँकारा, करे खेल अगम्म अपारा, घर अबिनाशी करता आपणा रंग रंगे संसारा, घर श्री भगवान
हरख़ सोग रोग दोख सरना इक्क वखांयदा। चरन दुआरा घर पारब्रह्म ना जन्मे ना कदे मरदा, आदि जुगादि खेल अपारा। घर ब्रह्म ब्रह्म नूरी नूर धरदा, नूरो नूर होए उज्यारा। घर विष्नूं बहि बहि पाणी भरदा, दिवस रैण रहे पनहारा। घर शंकर बहि बहि हाढ़े कढ्ढदा, बैठा सेवादारा। सो पुरख निरँजण आपणा खेल आपे करदा, हरि पुरख निरँजण खेलणहारा। घर ब्रह्म चारे वेद पढ़दा, चारे जुगां दए हुलारा। घर त्रैगुण माया अन्दर धरदा, दिस ना आए विच संसारा। घर पंज तत्त बहि बहि तरदा, दिवस रैण रिहा उठाया। घर बणाया किला कोट हँकार गढ़ दा, विच वसाया ठग चोर यारा। घर उपाया सच्चे नर हरि दा, हरी हरि कर पसारा। आदि अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म सो पुरख हरि पुरख निरँजण आदि शक्ति परवरदिगार एका अक्खर सोहँ पढ़दा, दूसर होर ना कोई पढ़ाईआ। सोहँ अक्खर हरि हरि पढ़, आपणी बणत आप बणाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़, सचखण्ड दुआर सुहाईआ । आप लगाए आपणी जड़, आपणा बूटा आप उपाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता कादर आप अख्वाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव त्रैगुण माया वर, पंज तत्त करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, जूनी जून धराईआ। अंडज जेरज अन्दर वड़, उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। हस्त कीट आपे कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। नारी नर आपे बण, नर नरायण वेस वटाईआ। नार भतार वेस कर, साची सेज हंढाईआ। पूत सपूता अग्गे कर, आपणी गोद बहाईआ। आदि जुगादि ना कोई डर, निर्भय आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपे रिहा खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण बोल जैकारा, सोहँ कुदरत आप बणांयदा। कुदरत कादर इक्क प्यारा, आपणा कलमा आप अल्हांयदा। आप विचोला बण निरँकारा, साचा मेल मिलांयदा। आपणा ढोला गाए अपर अपारा, आपणा बोला आप अल्हांयदा। आपणा तोला निरगुण धारा, सरगुण आप तुलांयदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वेस वटांयदा। सोहँ शब्द एकँकारा, आपणे विच रखांयदा। दूसर किसे हथ्थ ना देवे विच संसारा, गुर पीर ना कोई वरतांयदा। मात गर्भ विच्चों जो आए बाहरा, हँ हँ सर्ब अख्वांयदा। नाड़ी चम्म ते वस्सया बाहरा, सो पुरख हरि हो आंयदा। नौ नौ चार ना ल्ए अवतारा, छत्ती जुग ना मुख वखांयदा। साध सन्त जुगां जुगन्त रहे पुकारा, दिवस रैण ध्यान वखांयदा। गावत गा गा थक्का सर्ब संसारा, रसना जेहवा सर्ब हिलांयदा। सतिजुग चलाई आपणी धारा, त्रेते भेव ना कोई खुल्हांयदा । रिख मुन जप तप हठ अभ्यास जोग कर कर थक्क गए हारा, हरि का हार ना कोई गले पहनांयदा। किरपा कर पुरख करतारा, कोटां विच्चों इक्क तरांयदा। ध्रू प्रहलाद पार कराए आपणी वारा, आप आपणी गोद बहांयदा। द्वापर तेरा कर पसारा, आप आपणा हुक्म चलांयदा। त्रिलोकी नाथ सखीआं गाए मंगलाचारा, मण्डल रास आप नचांयदा।
भगत भगवन्त मेल मिलाए विच संसारा, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। कोई ना गाए सोहँ शब्द जैकारा, बत्ती दन्द ना मुख वखांयदा। कलिजुग करया खेल अपारा, आप आपणी कल वरतांयदा। रंगया रंग विच संसारा, जगत सूसा आप रंगांयदा। ईसा मूसा देवे हुलार, एका हुक्म जणांयदा। कलमा अमाम सच्ची सरकारा, शाह सुल्ताना आप सुणांयदा। मुहम्मद मुहम्मदी इक्क दुआरा, अद्धविचकारा मेल मिलांयदा। नाल रलाया चार यारा, चौथा जुग वेख वखांयदा। तूं ही तूं तूं कर पुकारा, तेरा तेरे विच समांयदा। ऐनलहक्क जिस बोल्लया नाअरा, गल फाँसी फास लटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण आपणा वेस वटांयदा । सो पुरख निरँजण इक्क अकल्ला, एका रंग समाया। हँ ब्रह्म जगत महल्ला, नौ खण्ड डेरा लाया। आदि निरँजण जोत निरँजण दीपक आपे बल्ला, तेल बाती ना कोए टिकाया। शब्द अगम्मी सच सुनेहड़ा एका घल्ला, तार सितार ना कोई हिलाया। वसणहारा नेहचल धाम अटला, घर घर बैठा अलख जगाया। सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशन आसण लाया। जीव जन्त भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल्ल आप कराया। नानक मेटयां दूई द्वैती सल्ला, एका सोहँ शब्द पढ़ाया। पुरख अकाल फड़ाया आपणा पल्ला, अन्तिम आपणे विच मिलाया। ग़रीब निमाणयां अन्दर आपे रल्ला, खिमा ग़रीबी आप हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस धराया। नानक निरगुण धार, निराधार खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण बोल जैकार, हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। दोए अक्खर विच संसार, आप आपणा खेल खिलांयदा। उ : ओंकार, ओंकार मेल मिलांयदा। अ : अक्ख ल्ए उग्घाड़, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। इ : इष्ट सर्ब संसार, भेव कोई ना पांयदा। स : साचा किला सो पुरख निरँजण कर त्यार, उप्पर होड़ा इक्क लगांयदा। निरगुण सरगुण बणे धार, लोकमात राह तकांयदा। लक्ख चुरासी ब्रह्म पसार, आप आपणा रूप वटांयदा। पंचम अक्खर लेख अपार, ह : हरी हरि नाउँ धरांयदा। हँ ब्रह्म एका धार, वरन गोत ना कोई रखांयदा। पंचम अन्दर वस्सया करतार, पंचम शब्द अन्दर अल्हांयदा। बिन हरि साचे ना पावे सार, अवर ना कोई कोटन कोटि ध्यान लगांयदा। नानक पाया इक्क दरबार, ठांडा घर हरि सुहांयदा। दिवस रैण मंगलाचार, साची आरती हवन वखांयदा। निरगुण नूर नूर उज्यार, साचे तख्त सोभा पांयदा। शाह सुल्तान भूप सच्ची सरकार, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। लोकमात वेस कर आपे जाणी आपणी कार, आपणी सेवा आप कमांयदा। एका गुर इक्क अवतार, एका गोबिन्द नाउँ धरांयदा। एका सागर सिन्ध करे प्यार, सगला बेड़ा आप तरांयदा। एका गुणी गहिंद हो उज्यार, जगत अन्धेरा आप मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, पारब्रह्म प्रभ आपणा नाउँ वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ नाउँ वटाया, अकल कला अख्वाईआ। पंज तत्त ना
कोई रखाया, सीस धड़ ना कोई जणाईआ। निरगुण जोती जोत जगाया, जोती जोत करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर डेरा लाया, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। औदां जांदा दिस ना आया, दिवस रैण ना कोई बणाईआ। एका बंसरी नाम वजाया, साची सखीआं मेल मिलाईआ। कोटन कोटी कोटि रिहा तराया, तारनहारा वड वड्याईआ। घर मन्दिर साचा इक्क सुहाया, वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा रिहा चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम लेख चुकावणा, हरि साचा सच वरतांयदा। नौ नौ चार तेरा कर्ज़ा लाहवणा, छत्ती जुग ना भार उठांयदा। धरत धवल हौले भार करावणा, आप आपणी वंड वंडांयदा। गुरमुखां नेत्र दरस दिखावणा, कलिजुग नेत्र बन्द करांयदा। साचा बंक इक्क सुहावणा, कौरुक्षेत्र नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, लोकमात वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भिखार, दर दरवेश वेस वटांयदा। हरि पुरख निरँजण मंगणहार, आपणी मंग मंगांयदा। एकँकारा फिरे दर दुआर, दर दर अलख जगांयदा। आदि निरँजण जोत उज्यार, जोत निरँजण डगमगांयदा। श्री भगवान हो त्यार, निरगुण आपणा नाउँ वटांयदा। अबिनाशी करता खेल अपार, ख़ालक ख़लक रूप समांयदा। पारब्रह्म प्रभ भर भण्डार, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वरतांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म वरते विच संसार, साची रीती आप चलांयदा। विष्नूं वंसी सेवादार, साचा रिज़क सुहांयदा। त्रैगुण माया दए अधार, साची झोली जगत भरांयदा। कलिजुग वेखे कूड़ शृंगार, कूड़ी काया सर्ब हंढांयदा। साचे दर ना कोई प्यार, दर दुआर ना कोई सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ ल्ए अवतार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। मंगण आए भगत दुआर, भगत भगती लेखे लांयदा। आपणे सीस चुकया भार, सवा सेर नाउँ धरांयदा। सवा सेर दस्से विसथार, लिख्या आपणा लेख जणांयदा। इक्क सेर एकँकार, एका एक एक आप हो जांयदा। एका चौका कर त्यार, एका उप्पर नाल रलांयदा। आदी वंड वंडे संसार, आपणा कंडा हथ्थ उठांयदा। चारे कूटा ब्रह्मण्ड खण्ड दए हुलार, जेरज अंड फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। इक्क सेर एकँकारा, आदि जुगादि समाया। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, हरिभगत हरिजन साचे नाल रलाया। करे कराए वरते वरताए विच संसारा, सरगुण निरगुण वेस वटाया। एका पाओ सर्ब भण्डारा, लक्ख चुरासी वंड वंडाया। इक्की मग्घर सुहाया सच दिहाड़ा, सम्मत सोलां नाल रलाया। आपे करया सच विहारा, हरि साची रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार अलख अगोचर भेव ना राया। सच दुआर सचखण्ड, हरिसंगत वड वड्याईआ। एका हरि होया हरी हरि, एका होड़ा संग रलाईआ। सवा सेर लक्ख चुरासी नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड रवि ससि मण्डल सितार,
ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीस नाल अधार, आपणे कंडे आप तुलाईआ। कुमेर भिखारी दर दुआर आया नेत्र रो रो पावे डण्ड, खाली हथ्थ रिहा वखाईआ। धरनी रोवे वाल सिर दे खोहवे प्रभ चरनी नीर चरन धोवे, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। विष्नूं करे पुकार, दोए जोड़ निमस्कार, पुरख अबिनाशी किरपा धार, तुध बिन ना कोए सहाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उग्घाड़, चरन दुआरे चार कुन्ट लग्गा सच अखाड़, नेड़े दिसे ना कोई चोर यार, जूठ झूठ नज़र ना आईआ। शंकर ढहि ढहि पए दुआर, खुलड़े केस करे पुकार, दर दरवेश बणे भिखार, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। सुरपति राजा इन्द आपणी बाजी रिहा हार। करोड़ तेतीसा ना मीत मुरार, करया खेल आप निरँकार, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। रवि ससि होए उदास, साची जोत ना रही किसे पास, कलिजुग अन्तिम होणा सर्ब विनास, मण्डल मण्डप ना कोई सहाईआ। प्रगट होया शाहो शाबाश, जन भगतां पूरी करे आस, हरिसंगत होए दासी दास, साची वस्त गुरमुखां झोली पाईआ। चार युग ना होए कोई निरास, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम हरि जी वस्सया पास, नर हरि आपणा रूप वटाईआ। चरन चुम्मे पृथ्मी आकाश, गुरसिख तेरी वड वड्याईआ। पारब्रह्म जन तेरा सेवक दास, तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरे अन्दर करया वास, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। सवा सेर साची वस्त छत्ती युग किसे ना रक्खी पास, ना कोई लेखा गया लिखाईआ। प्रभ मिलण दी रक्खदे गए जो जन लोकमात आस, जुग जुग गुर पीर अवतार अख्वाईआ। कोटन कोटी बैठे जंगल जूह विच प्रभास, नेत्र मूंद ताड़ी लाईआ। इक्की मग्घर इक्की सिक्खां अन्दर करके वास, गुरमुख तेरा जोग अभ्यास हट्ठ तप तेरा पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ।
इक्क सेर पुरख अकाल, सचखण्ड दुआरा इक्क वसाया। इक्क पाओ रूप हो दयाल, लोकमात वेख वखाया। वरभण्डी देवे नूर जलाल, घट घट अन्दर जोत जगाया। नाल तोले काल महांकाल, राए धर्म पिच्छे रहि ना जाया। चित्रगुप्त नाल देवे डाल्ह, लाड़ी मौत पासकू नाल बंधाया। साचे कण्डे पावे शाह कंगाल, साचा तोला इक्क अख्वाया। हरिसंगत तेरा बण के आया आप दलाल, साचा वणज रिहा वखाया । रत्ती रत्त विच्चों रत्न अमोलक ल्ए भाल, हीरा हरि का नाम जड़ाया। कलिजुग अन्तिम करे संभाल, सतिगुर पूरा नाउँ धराया। वेले अन्त ना होणा विंगा वाल, पारब्रह्म प्रभ बख्शी सच सरनाया। फल लग्गे साचे डाल्ह, पत डाल्ही आप फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भण्डार आप भराया। इक्क सेर पारब्रह्मे, इक्क पाउ ब्रह्म रखाईआ। सवा सेर लक्ख चुरासी मरे मर मर जम्मे, जीवण मरन खेल खिलाईआ।
पंज तत्त माटी किसे ना आए कम्मे, अन्त खाकी ख़ाक रलाईआ। लेखा जाणे दम दमे, स्वास स्वासां विच टिकाईआ। इक्की सिख कलिजुग अन्तिम आपणी शब्द कुक्खों आपे जम्मे, आपे बणया पिता माईआ। सोहँ पाया साचे मुम्मे, एका अमृत सीर प्याईआ। अन्तिम बेड़ा लावे बन्न्हे, अद्धविचकार ना दए डुबाईआ। जो घड़या सो हरि जी भन्ने, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खिच्चे जोत रवि ससि सूरज चन्ने, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वेस अवल्ला पुरख सुल्तान, इक्क अकल्ला आप करांयदा। आदि जुगादी नौजवान, आपणा भार आप उठांयदा। लोकमात वेखे मार ध्यान, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। चारों कुन्ट झूठ दुकान, साची वस्त ना कोए विकांयदा। चारों दिशा होए बेईमान आत्म ब्रह्म ना कोई जणांयदा। दोए कन्न होए शैतान, निन्दक निन्दया विच समांयदा। दोए लोचण होए निधान, हरि का दरस ना कोई पांयदा। बत्ती दन्द झूठा पीण खाण, अमृत रस ना कोई चखांयदा। रसना गाए ना साचा गाण, अनहद ताल ना कोई वजांयदा। चरन ना चल के करे धूढ़ी अशनान, सतिगुर धूढ़ ना मस्तक लांयदा। हथ्थ ना करया साचा दान, हरिसंगत ना सेव कमांयदा। पुरख अबिनाशी निगहबान, जुग जुग वेख वखांयदा। सवा सेर पक्के पकवान, हरि साचा आप पकांयदा। निरगुण सरगुण इक्क समान, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सवा सेर सच भण्डारा, हरिसंगत आप भरांयदा। निरगुण बणया नाल वरतारा, सरगुण सेव कमांयदा। पाणी देवे ठंडा ठारा, अमृत जल प्यांअदा। काया कूड़ा रोग निवारा, हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। एका शब्द सच जैकारा, साचा राग सुणांयदा। हरिसंगत मेला हरि दुआरा, हरि एका बन्द वखांयदा। ऊँचां नीचां पार किनारा, ज़ात पात ना कोई बणांयदा। पुरख अकाल इष्ट संसारा, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। राउ रंक सोहिण इक्क दुआरा, शाह सुल्तान एका दर सुहांयदा। एका वरते मात वरतारा, एका हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची सिक्खी सिख बणांयदा। साची सिख्या सिख समझा, हरि आपणी दया कमांयदा। कलिजुग अन्तिम मार्ग ला, साचा मार्ग आप लगांयदा। चार वरनां रंग रंगा, एका रंग चढ़ांयदा। शब्द गुर इक्क समझा, एका इष्ट वखांयदा। राम कृष्न नानक गोबिन्द ईसा मूसा संग मुहम्मद आप रखा, आपणे विच टिकांयदा। सभ दा बेड़ा दए तरा, जो जन ध्यान धरांयदा। आपणी नईआ दए चला, एका चप्पू आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख तेरी साची रीती आपे आप चलांयदा। तारनहारा साची कुल, इक्की कुलां आप तराईआ। हरिसंगत तेरा पाया मुल्ल, कीमत करता आप मुकाईआ। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपणी बूझ बुझाईआ।
आपणे कंडे आपे तोल, पूरा तोल आप कराईआ। आपणा अक्खर आपे बोल, आपणी कल आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। नौ दुआरे नौ कुलां, तन दुआरे आप वसांयदा। सृष्ट सबाई रही अनभोल, हरि का भेद कोई ना पांयदा। पंज विकारा वेखे फोल, पंचम नाल रलांयदा। चौदां कुलां होया अडोल, हरि साचा आप डुलांयदा। आसा तृष्ना करे चोल्ह, साचा रंग रंगांयदा। सोलां कुलां आपे मौल, कँवला कँवल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। सोलां कुलां करे खण्ड खण्ड, हरि साच सच्ची वड्याईआ। जूठ झूठ करे रंड, माया ममता मोह चुकाईआ। हउमे हँगता भेख पाखण्ड, दूई द्वैती दए मिटाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, एका नाम करे पढ़ाईआ। सोलां कुलां करे दुआर बन्द, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरी काया अन्दर तेरी कुल दए समझाईआ। सोलां कुलां काया अन्दर, पंज तत्त रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया बणया मन्दिर, राजस तामस सांतक खेल खिलाईआ। वेखणहारा अन्धेरी कुन्दर, डूँघी भँवरी फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग रखाईआ। सोलां कुलां पार कर, तन मन्दिर आप सुहाया। नौ दुआरे छुट्टयां लड़, घर साचा इक्क वखाया। पंज विकारा उखड़ी जड़, चौदां जोड़ जुड़ाया। आसा तृष्ना गई मर, गुर पूरे दर्शन पाया। सोलां मग्घर विहार कर, सोहँ सो साचा जाप जपाया। हरिसंगत लाई जड़, ना सके कोई उखड़ाया। सतारां मग्घर विहार कर, चारे जुग वेख वखाया। अठारां मग्घर खोल्ह दर, चार वरनां रंग रंगाया। उन्नी मग्घर उप्पर चढ़, चारे बाणी फोल फुलाया। वीह मग्घर दो जहानां खड़, लक्ख चुरासी चार वरन वेख वखाया। इक्की मग्घर वेला अमृत वक्त तिन्न, इक्की सिक्खां फड़ हिलाया। लेखा चुकाया गिण गिण, पिछला मूल रहे ना राया। सतारां मग्घर एका शब्द पढ़, वीह मग्घर चौथे घर सोहँ शब्द चलाया। इक्की मग्घर किरपा कर, इक्की सिक्खां मेल मिलाया। सोहँ अक्खर एका रूप कर, आप आपणा विच टिकाया। हरिसंगत तेरा भाणा आपणे सिर ते जर, आपणा सीस भेंट पहलों चढ़ाया। लाड़ी मौत चुकाया तेरा डर, राए धर्म ना दए सज़ाया। सचखण्ड दुआर खोल्ह किवाड़, लोकमात विच फेर आया। लक्ख चुरासी टोहे नाड़ नाड़, लेखा कोई रहिण ना पाया। वसणहारा जल थल जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाया। इक्की कुलां काया अन्दर देवे तार, गोबिन्द वेख वखाया। तारनहारा हरि गोबिन्द, सतिगुर साचा वड वड्याईआ। इक्की मग्घर मेटे चिन्द, कलिजुग चिन्ता रहे ना राईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गुरसिख साचे ल्ए तराईआ। शब्द बणाए नारी कन्त, मात पित पिछला लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, गुर संगत तेरा जन्म दए समझाईआ। गुर संगत तेरा जन्म दिहाड़ा, हरि साचा आप समझांयदा। एका दिवस सतारा हाढ़ा, शब्दी शब्द उपजांयदा। एका मंगल इक्क अखाड़ा, एका सखीआं मेल मिलांयदा। एका पुरख एका नारा, एका गोबिन्द नाउँ धरांयदा। एका मीत इक्क मुरारा, एका नाम जैकारा लांयदा। इक्क बसन्त इक्क बहारा, फुल फुलवाड़ी इक्क महिकांयदा। एका घर इक्क भण्डारा, एका इक्क वरतांयदा। एका दर खुल्हा संसारा, जगत दर बन्द करांयदा। ना कोई लाया इट्टां गारा, गुर संगत तेरा प्रेम प्यार चार दिवार बणांयदा। तेरे दर बण भिखारा, आपणी भिच्छया आपणी झोली आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे जन्म दवांयदा। गुरमुख उपज्या साचा पूत, हरि साचे जन्म दवाया। तन काया ना लग्गे सूत, कलिजुग सूतक रहिण ना पाया। वज्जे वधाई चारे कूट, चारों कुंट जैकारा लाया। नाता तोड़ जूठ झूठ, साचा मार्ग इक्क रखाया। अबिनाशी करता आपे तुठ, दे मति रिहा समझाया। सदा संग रहिणा एका मुठ, दूई द्वैती नेड़ ना आया। चरन चरनोदक पीणा घुट्ट, दूसर हथ्थ ना किसे आया। हरिसंगत विच ना दिसे फुट्ट, सतिगुर अन्दर डेरा लाया। आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जिस जन साचा बचन कमाया। मनमुखां जीवां दर दवारिउँ कढ्ढे कुट्ट, वेले अन्त दए सज़ाया। सोहँ मुम्मा साचा सीर अमृत रसन प्याया घुट्ट, इक्की मग्घर दिवस सुहाया। हरिसंगत तेरा भाग ना जाए निखुट्ट, तेरी काया जोत इक्क टिकाया। तेरी ना कोई वरन ना कोई गोत, तेरा रूप ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता विष्नूं वंसी बणाए ओतपोत, दोहतरवान ना कोई जणाया। इक्क अकल्ला करे खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत वेख वखाया। हरिसंगत वेखणहारा हरि, हरि वड्डा सिफ्त सलाहीआ। सच भण्डारा रिहा भर, एका वस्त झोली पाईआ। सतिजुग चले साची धार, साची रीती आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत साची सेवा आप लगाईआ। हरिसंगत तेरा साचा आटा, हरि सज्जण लेखे लांयदा। चार जुग दा पिछला घाटा, पूरा पूर आप करांयदा। अग्गे नेड़े रक्खी वाटा, दूर दुराडा पन्ध मुकांयदा। अमृत पीता एका बाटा, एका वरन जणांयदा। दूसर किसे ना विकया हाटा, गुर गोबिन्द एह समझांयदा। अबिनाशी करते विछाई खाटा, एका सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख वखांयदा। हरिसंगत तेरा सच भण्डार, हरि साचा संग चलांयदा। त्रैगुण माया कर त्यार, आपणे संग रखांयदा। पंचम तत्त ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोई वखांयदा। कूड़ी क़िया मीत मुरार, मेल मिलावा मेल मिलांयदा। इक्की मग्घर दिवस विचार, साचा दर सुहांयदा। धुर फ़रमाना धुर दरबार, साचा राणा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आपे लेखा लेखे लांयदा। त्रैगुण माया तेरा बालण, हरि साचे आप बणाया। हरिसंगत नाल आई उठालण, प्रभ साचे संग रखाया। खेले खेल जोत अकालण, अकल कला रघुराया। करया वेस शब्द दलालण, शब्द शब्दी रूप वटाया। सन्त सुहेला आया भालण, चार वरनां वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे इक्को लालन, लाल लाल इक्क उपजाया। लाल लालण लालो लाल, हरि साचा रंग रंगाईआ। नाम ग़रीबी सच्चा धन माल, सच ख़जाना आप भराईआ। आदि जुगादि करे प्रितपाल, जुग करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण खेल कराईआ। खेल कराया हरि करतार, अकल कला कल धारया। हरिसंगत तेरा सच विहार, वरते विच संसारया। सवा सेर खण्ड ब्रह्मण्ड सच्चा भार, हरि साचा आप उठाईआ। बंक सुहाए इक्क दुआर, एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपणी सेवा आप कमन्दड़ा, कर्म कांड ना कोए। हरि सज्जण मेल मिलंदड़ा, घर साचे करे रसोए। साचा भोजन आप खवंदड़ा, डिग्गण देवे ना कोई भोए। जुगां जुगां दे सुत्ते आप उठंदड़ा, आलस निन्दरा रक्खी ना कोए। दर साचा इक्क सुहंदड़ा, देवे सच्चा नाम ढोए। मानस जन्म लेख लिखंदड़ा, अग्गे लेखा लवे ना कोए। सतिजुग तेरी धार चलंदड़ा, चार वरन एका रंग बलोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मेलया साचे घर, ग़रीब निमाणा बांहों फड़, दिवस रैण कदे ना सोए। ना सुत्ता ना जागया, ना बस्त्र ना खाट। ना अग्गे खड़ा ना दिस्सया भागया, ना नेड़े ना दूर कोई वाट। ना हँस ना कागया, विष्टा ना माणक मोती रस रिहा चाट। गुरमुखां गुरमुखां हरिभगतां हरिसंगत कोलों आदि जुगादि मंगदा रिहा आज्ञा, एका विकया हरिसंगत तेरे हाट। ना नारी ना सुत्त सुभागया, ना बस्त्र ना भूषन तन काया पाट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा जाणे आपे दिवस रात। इक्की मग्घर इक्की कुल एका इक, इक्क सिख तराईआ। लालो मंगी नाम भिख, सिँघ किशन झोली पाईआ। बिन हरिसंगत किसे ना रिहा दिस, भरम भुलाई सर्ब लोकाईआ। हरिसंगत हरि तेरा बन्न्हया सिर, तेरी सिख्या आपणी झोली पाईआ। तेरा लिख्या आपणी हथ्थीं लेख, आपणी सेव कमाईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथ, गुर अवतार रहिण ना पाईआ। जिस जन हरि जू मन्दिर अन्दर बहि बहि लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्त धारे भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। दर मंगदे रहिण ब्रह्मा विष्न महेष, बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशान इक्क झुलाईआ।